Filmmaand oktober

1 11 2007

Een formidabel filmjaar zal 2007 wel niet meer worden. Daarvoor is het aantal geziene films echt te laag. Het filmfestival heeft me weliswaar flink vooruit geholpen, maar toch verteerde ik minder films dan op de vorige festivaledities. Uiteindelijk zag ik in oktober 33 films.

Be Cool (6): Flauwe actiekomedie met John Travolta en Uma Thurman in een slechte poging om de Pulp Fiction-chemie te kopiëren.
The Musketeer (4): Abominabele mantel- en degenfilm vol slechte acteurs en slaapverwekkende taferelen.
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (8): Visueel aantrekkelijke en thematisch verrassende westernvariatie met prima acteurs.
Aviva My Love (8): Aanstekelijk Israelisch familiedrama met een flard humor en tederheid en leuke personages.
Chop Shop (7): Realistisch relaas van een straatkind in Los Angeles dat van een eigen zaak droomt. Hard maar authentiek aandoend.
Klass (8): Fascinerend en intens Ests drama over de totstandkoming van een bloedbad op een middelbare school. Beklijvend!
Wild Tigers I Have Known (5): Experimenteel gefilmd psychologisch portret van een eenzaam en gehaat jongetje dat een ongezonde fascinatie ontwikkelt voor een oudere jongen. Ontoegankelijk, bevreemdend en uiteindelijk zenuwtergend.
Familia Tortuga (6): Tortuga betekent schildpad en dat symboliseert meteen dit Argentijnse drama over de leden van familie die na de dood van de moeder opnieuw betekenis zoekt. Beetje zzzz.
Foul Gesture (7): Aardige en best spannende Israelische psychologische thriller waarin de vader van een gezin zijn principes doordrijft als reactie op onrecht..
This Is England (9): Indringend en schitterend geschreven drama over foute vriendschappen in het Engeland van de jaren ’80. Zeer beklijvend.
Vivere (6): Niet al te spectaculair Duits drama waarin drie vrouwen een soort van roadtrip maken die hun leven zal veranderen.
Wolfsbergen (7): Nogal steriel Nederlands familiedrama, weliswaar zeer stijlvol in beeld gezet.
Noise (6): Stevige Australische politiefilm die na een uur echter de fut verliest.
Born and Bread (7): Intens Argentijns relaas over een succesvolle man die alles verliest en op de Patagonische hoogvlaktes wat zin aan zijn leven tracht te geven. Niet spectaculair, maar wel boeiend.
Eastern Promises (8): Uitmuntende, strak geregisseerde thriller met een interessante thematiek en sterk acteerwerk van Viggo Mortensen en Naomi Watts.
Delirious (6): Nogal onbetekend luchtig tussendoortje over de band tussen een steracteur en een papparazzo. Bwa.

thisisengland.jpg living.jpg

nacidoycriadoafiche.jpg easternpromisestheatrical.jpg

Ein Freund von Mir (8): Weinig essentie uiteindelijk in deze weliswaar verfrissende en verrassende Duitse film over de vriendschap tussen twee heel verschillende mannen.
In Memoria Di Me (7): Koude, bevreemdende Italiaanse prent over het verstikkende leven in een klooster. Interessant maar ook erg saai.
The Savages (8): Zeer onderhoudend en gedurfd Amerikaans drama over hoe een broer en een zus omgaan met het feit dat ze hun zorgbehoevende vader in een home stoppen. Sterke acteurs en een sobere vertelling.
XXY (8): Dappere Argentijnse film over een tweeslachtig kind dat als puber moet kiezen als jongen of meisje door het leven te moeten. Niet echt vlot verteerbaar.
We Own the Night (8): Uitmuntend en sfeervol politiedrama met Shakespeare-allures en formidabel acteerwerk van Joaquin Phoenix.
Playing the Victim (5): Leuk opgezette maar wisselvalllige Russische zwarte komedie waarvan het absurdistische uiteindelijk wat afstotend werkt.
Gone Baby Gone (8): Stevig en origineel regiedebuut van Ben Affleck, een verrassend sober en subtiel drama dat je met heel wat morele vragen achterlaat.
Ferien (4): Oervervelend en al vergeten Duits familieportret.
Paranoid Park (7): Ietwat tegenvallend portret van een jonge skater. De poëtische en beschouwende bedoelingen zeiden me niets.
You the Living (8): Onweerstaanbare en bewonderenswaardige absurde Zweedse filosofische komedie vol heerlijke vondsten en opmerkelijke figuren.
Slippery Slope (5): amateuristische en onnozele komedie over een artistieke cineaste die zich uit geldnood op de adultmovies stort.
Hallam Foe (8): Treed binnen in de ziel van een lichtjes verwarde tiener. Emotioneel en onderhoudend drama.
Tussenstand (5): onmetelijk saai Nederlands drama dat enkel uit dialogen bestaat. Laat je nadenken en oordelen zonder te sturen, maar biedt naar mijn zin veel te weinig materie.
It’s a Free World (8): Ken Loach grand cru, een alweer essentieel Brits sociaal drama over de uitbuiting van allochtone arbeiders.
Planet Terror (7): Genietbaar gruwelspektakel vol hilarische momenten als ode aan de Grindhouse-cinema van de jaren ’70. Fun!
Vermist (6): Vlaamse film van aanvaardbaar niveau, die ondanks zijn onderwerp niet echt weet te raken en uiteindelijk toch wat weinig inhoud te bieden heeft.

Totaal: 2344.

Advertenties

Acties

Information

3 responses

7 11 2007
osahi

Gone Baby Gone vond ik niet zo geweldig. Ik geloofde het hoofdpersonage niet omdat Casey Affleck gewoonweg miscast is. Het is een subliem acteur (in The Assassination of etc, Lonesome Jim, …) maar krijgt hier gewoon de verkeerde rol. Het vrouwelijk nevenpersonage staat er vooral wat bij te lummelen en plottwist na plottwist verloor ik mijn suspension of disbelief. Paar knappe scènes (de raid op het pedohuis bv) dat wel.
Ook vond ik dat het thematisch zo dicht aanleunde bij een film noir (privé detective, morele ambiguïteit) dat ik het erg jammer vond dat dit in de regie niet werd doorgetrokken. Maar misschien beschouw je dit als durf…

Ik was dus behoorlijk ontgoocheld. Voor de rest ben ik het wel met de meeste van je besprekingen eens (heb een hoop van bovenstaande films gezien). Vooral The Savages, Jesse James, This is England en We Own the Night vond ik sterk, maar ook XXY en Du Levande gingen er in als zoete koek en bleven ene poos in mijn gedachten hangen

7 11 2007
Sven

Ik vond de hoofdacteur net geweldig goed gecast omdat hij zo gewoon was en dus geenszins de typische heldhaftigheid of fysieke dominantie uitstraalde die je met dit personage zou associëren.
Dit is wat ik elders opvoerde als argumenten: “Eerst ontwikkelt zich een licht stereotiep (maar wel geloofwaardig) misdaaddrama’tje dat idd niet zo bijzonder is, al is de filmstijl aangenaam sober en vallen de sterke acteerprestaties op. Dan lijkt het ergens halverwege alsof de film eigenlijk afgelopen is, waarna de aap uit de mouw komt en de dramatiek zich pas echt ontwikkelt. Verrassend is daarbij dat Affleck op geen enkele keer het thrillerniveau de bovenhand laat halen. Dit blijft toch eerder een tragisch drama dat aan ‘Mystic River’ herinnert. Let ook op de onwaarschijnlijke heldhaftigheid van het hoofdpersonage. Casey Affleck is perfect gecast als schriel mannetje en zijn heldhaftigheid is niet het product van een Hollywoodformule, maar steeds een zeer menselijke actie. Het ambiguë einde doet eens te meer beseffen dat er meer is tussen juist en fout en dient na afloop nog even te bezinken. “

7 11 2007
osahi

Daar ben ik het dus niet echt mee eens. Het personage gedraagt zich niet naar hoe jij hem beschrijft. Hij straalt inderdaad geen dominantie uit, maar in bepaalde scènes gedraagt hij zich wel alsof hij dominant is, en hij wint in principe het pleit ook nog vaak. Als je echt een doodgewoon personage wilt, dat menselijk en een beetje schriel is, dan moet je volgend mij bepaalde scènes toch anders schrijven en zeker anders spelen. De caféscène bijvoorbeeld is in mijn ogen compleet uit focus. Ik hoefde dus geen Hollywoodheld, enkel een personage dat ik over de hele lijn kon geloven.

Tijdens de sterkste scènes van de film klopt het volledig wat je zegt over zijn heldhaftigheid, maar daartegenover staan dan weer de scènes die ik hierboven beschrijf. Voor de helft van de film geloofde ik gewoon niet dat het personage zo zou handelen. Dat hij respect had in bepaalde milieu’s etc.
Het is ook in de tweede helft van de film dat de plot compleet op zijn gat valt. Het valse eind na een uurtje vind ik niet zo erg, het is hoe er dan in de volgende helft van de film naar de coup de theatre wordt toegewerkt dat me stoort. Ik denk dat er een veel beter scenario rond krak hetzelfde verhaal gebouwd kon worden.

De vergelijking met Mystic River is uiteraard geen toeval (zelfde auteur van het bronmateriaal), maar MR is hier toch duidelijk de betere film, al vond ik die ook niet echt briljant (zou hem nog eens aan een tweede visie moeten onderwerpen, ik herinner me er zeer weinig van)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: