Lectuurflop: Muggepuut

8 02 2008

Niet iedereen is te vinden voor de stijl van Herman Brusselmans. Toch heeft onze ijverigste schrijver wel al enkele genietbare tot zelfs heel goede romans geschreven. Ik raad u nogmaals Het einde van mensen in 1967 aan. Maar na zijn één van zijn recentste romans gelezen te hebben, durf ik zelf toch ook even twijfelen aan de sérieux van Brusselmans. Muggepuut was namelijk een gigantische tegenvaller.

Bij Brusselmans hoef je niet altijd een echt verhaal te verwachten. Zijn boeken zijn vaak een soort beschouwingen, vertrekkend vanuit observaties van de mensen om hem heen. Vaak zitten daar semi-autobiografische waarnemingen tussen. Ook Muggepuut is zo’n roman. Je zou zelfs kunnen zeggen dat het de meest autobiografische roman is die Brusselmans ooit geschreven heeft, want het leven van hoofdpersonage Danny Muggepuut lijkt opvallend sterk op dat van Brusselmans.

muggepuut.jpgMuggepuut is een Gentse schrijver met vrij misantropische neigingen. Hij vindt eigenlijk niemand om zich heen aardig en loopt jan en alleman inwendig te vervloeken en te beledigen. Toch is hij geen agressief mens. Hij berust in de wetenschap dat de wereld vol idioten loopt. Dit zou als uitgangspunt niet slecht zijn – ook de Guggenheimerreeks is een aanschakeling van schofferingen en scheldpartijen en die heb ik graag gelezen. Spijtig genoeg gaat Muggepuut nergens anders over. Er gebeurt in feite vrijwel niets in dit verhaal. Muggepuut blijft zich maar druk maken en doet dat in de meest platte bewoordingen. Als hij dan nog eens zichzelf gaat herhalen, wordt dit wel zeer oninteresant. Slaapverwekkend zelfs. In zijn geheel zou je Muggepuut nog kunnen beschouwen als een soort van pseudo-filisofische bespiegeling over het leven als beroemd schrijver en de druk die dit met zich meebrengt. Maar je moet toch veel moeite doen dat er in te zien, als je al aan het einde van het boek geraakt.

Ik durf stellen dat Brusselmans dit boek met zijn ogen dicht geschreven heeft. Tegen zijn zin, zo lijkt het zelfs. Het boek mist dynamiek, inspiratie, originaliteit en scherpte. Dat ik het zo lang volhield, heeft enkel te maken met de veronderstelling dat Brusselmans wel iéts moet te bieden hebben. De verwachting dat er elk moment toch iéts kan gebeuren dat het boek wat inhoud geeft. Niet dus, u bent hierbij verwittigd.


Acties

Information

3 responses

9 02 2008
Daniel

De beste boeken heeft Brusselmans volgens mij helemaal in het begin van zijn carrière geschreven: Het zinneloze zeilen, Prachtige ogen en De man die werk vond. Alledrie geschreven in het begin van de jaren ’80. Dat zegt genoeg.

10 02 2008
guy

ik sluit me aan bij daniel, al voeg ik er nog “heden ben ik nuchter” en “zijn er kanalen in aalst?” (2e helft jaren tachtig) aan toe. daarna waren er nog een paar kleine opflakkeringen, maar de brusselmans van vandaag (of de laatste vijftien jaar) heeft de lat duidelijk wat lager gelegd

2 10 2009
locker

iedere schrijver heeft zijn goede en slechte vondsten. wat mij betreft gaat het om het zoeken naar goede fragmenten. Ik kan nooit zeggen of ik een boek als geheel goed of slecht vind. Soms volstaat een woord.
boekenopenert.punt.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: