Dat stokje over boeken

26 04 2008

Bloggers werpen elkaar regelmatig eens een stokje door, maar ik doe daar doorgaans niet aan mee. Omdat niemand mij stokjes toewerpt, omdat ik niet graag schrijf wat iemand anders vraagt, omdat ik een moeilijke mens ben. Dat stokje over boeken dat al een tijdje rondgaat, vind ik dan weer wel interessant. De al even onafhankelijke Aïda wierp het mij uiteindelijk toe, maar de opdracht werd wel verdrievoudigd.

1. Grijp de drie dichtsbijzijnde boeken die meer dan 123 pagina’s tellen.

Naast mijn bed ligt al meer dan twee jaar het vuistdikke, fascinerende Planet Simpson van Chris Turner. Een diepgaande, ernstige analyse van The Simpsons en zijn sociologische, culturele, morele en zelfs politieke invloeden. Om de paar weken lees ik een hoofdstuk. Mateloos interessant.

Zonet beëindigd: De Woordvoerder van Vincent Bijlo. Na jaren geleden de bijzonder grappige romans Het Instituut en Achttienhoog gelezen te hebben van dezelfde schrijver, had ik nog wel eens zin in een ontspannend boek. Bijlo is een blinde cabaretier wiens alter-ego Otto Iking (ook blind) de hoofdrol speelt in alle drie de romans. Dit keer wordt Iking woordvoerder van een kneuterige politicus die het moet opnemen tegen een Pim Fortuynachtig sujet. Onder de laconieke toon zit een mooie bedenking over de uitholling van de politiek en de bespeelbaarheid van de kiezer. Zeer onderhoudend.

Een derde boek dat al lang in de buurt ligt, is de befaamde roman Het Leven van Pi van Yann Martel. Ooit geleend uit de bib, na vijftig pagina’s opgegeven, dit betreurd en terug binnengebracht. Later was Boris er jubelend over en ik moest bekennen dat het me niet wist mee te slepen. Boris deed het me prompt cadeau voor Kerstmis en sindsdien deed ik al één poging het opnieuw te lezen. Ben dit keer blijven steken op p. 70 en ik vrees dat ik bij een nieuwe poging weer moet herbeginnen. Maar het zal zonder enige twijfel ooit uitgelezen worden, al was het maar omdat ik regelmatig eens zonder bibboek zit en dan grijp je naar die stapel wachtende boeken.

2. Open het boek op p. 123 en zoek de vijfde zin:

a) (p 123 is leeg dus ik neem p 223)
The default pose of cool’s most slavish devotees is best represented by the stereotypical slacker who appears for a brief moment in Episode 1F21 (‘Lady Bouvier’s Lover’) to express the cynicism of his age.

b) ‘Ik wil niet bij dat kakelende mens in mijn ochtendjas voor lul zitten.’

c) Ze kwamen te voorschijn en vlogen rond zoals vliegen altijd doen, in grote, luie kringen, behalve als ze in elkaars buurt kwamen; dan begonnen ze met duizelingwekkende snelheid luid zoemend in een spiraal om elkaar heen te draaien.

3. Post ook de volgende drie zinnen.

a) The slacker’s cameo is occasioned by an infomercial – starring Troy McClure, of course – hawking genuine hand-drawn ‘Itchy & Scratchy’ animation cels. This, McClure states, is ‘your chance to own a piece of Itchy and Scratchy, the toontown twosome beloved by everyone – even cynical member of Generation X!’ Cut to the slacker dude, sprawled on his couch, watching the informercial.

b)‘Ik heb niet eens een ochtendjas.’
‘Judith’ zei Roel, ‘koop jij even een ochtendjas voor Aad, badstof, crème, of liever rood, als ze die hebben. XL’
Aad dronk slurpend van zijn koffie.

c) Sommige waren zo moedig dat ze zich in mijn buurt waagden. Ze cirkelden om me heen met het geluid van een sputterend eenmotorig vliegtuigje en spoedden zich dan weer naar huis. Ik weet niet of ze bij de sloep hoorden of met een van de dieren, waarschijnlijk de hyena, waren meegekomen, maar waar ze ook vandaan kwamen, ze hielden het niet lang uit; binnen twee dagen waren ze allemaal verdwenen.

 Leuk stokje, maar ik geef het aan niemand door. Wie het wil, mag het pakken.





Klasse kiest voor keurige kerel

24 04 2008

Ja, alweer onderwijsnieuws, maar dit keer toch absoluut het vermelden waard. Het tijdschrift Klasse maakte immers zopas de nominaties bekend voor ‘leerkracht van het jaar’ en één van de 200 gelukkigen -uit heel Vlaanderen dus – … ben ik!

Ben absoluut vereerd, al kan ik me inbeelden dat dit de meeste andere mensen niet zoveel zegt. Om genomineerd te worden, moest iemand (een ouder, leerling of collega) je voordragen met een motivatie. Wie die voordrager is, weet ik op dit moment nog niet, maar ik heb nogal wat aanbiddende leerlingen moet ik in alle onbescheidenheid opmerken, dus ik vermoed dat daar iemand tussenzit die mij eens in de bloemetjes wou zetten.

Dat dit in dezelfde week gebeurt dat een inspectieteam de school feliciteert voor zijn inspanningen en je ook via andere kanalen bevestigd wordt in het vermoeden dat je op een erg goede school werkt, maakt het toch allemaal nog mooier. Mijn collega’s zullen me morgen weer flink in toom moeten houden. En een stoel bijzetten voor mijn ego. De brief met uitnodiging werpt op dat ‘vrees of bescheidenheid u misschien tegenhoudt aanwezig te zijn.’ Ze kennen mij nog niet bij Klasse.

Maar kom, in alle ernst, dit is eens te meer een bevestiging dat ik het juiste beroep heb gekozen. Straks kan ik nog van een echte carrière spreken…





Hoe goed ken je SveN?

20 04 2008

Wie al eens door blogland wandelt, zal ontdekt hebben dat het quizzen-over-jezelf momenteel erg populair is. Trouwe Svenfans herinneren zich misschien nog dat ik hen meer dan 5 jaar geleden al uitdaagde on line deel te nemen aan een Svenquiz, zodat ik bij deze geenszins beschuldigd kan worden van meeloperij. Maar wat maakt het ook uit? Het is gewoon leuk en ik ben blij door enkele bloggers uit mijn blogroll herinnerd te worden aan een leukigheid waarmee ik mijn lezers kan uitdagen!

Het neemt amper tijd in beslag en kost weinig moeite: de Svenquiz.
Bedankt voor uw deelname!

Kent u ook Aïda, Menck, Osahi of Margogo?





Aan drie taal- en blogminnende deernes

19 04 2008

Beste dames,

Doorgaans laat ik iedereen maar zijn zegje doen op deze blog. Hoewel ik hier wel enige vereisten uit naar het soort reacties dat ik graag ontvang, doe ik zelf amper de moeite om te reageren op de reactie van een lezer.

Dat zou ook het geval zijn bij jullie uitgebreide kritiek op mijn blog. Die zou in theorie gewoon blijven staan. Alleen heb ik er twee problemen mee:
1. Het is een anonieme reactie.
2. Tot daaraan toe (jullie hadden er ook Francine, Wendy  en Dina kunnen onderzetten), maar ik heb de indruk dat ze ook wat persoonlijk bedoeld is, eerder dan ze enkel over mijn blog gaat.

Die (toch wel wat onsympathiek overkomende) combinatie leidt er toe dat ik besloten heb jullie reactie te verwijderen. Ze is duidelijk aan mij gericht, niet aan mijn publiek. Het is me ook geheel onduidelijk of ze al dan niet ironisch/terechtwijzend/giftig/ondersteunend bedoeld is, en ik neem dus liever geen risico.

Toch ga ik niet zomaar censureren. Daarvoor neem ik mijn blog eigenlijk niet ernstig genoeg. Dat ik dus toch besluit er op te reageren, is omdat ik niet de indruk wil geven dat jullie een teer punt geraakt hebben of de nagel op de kop hebben geslagen. Meer zelfs, ik ben het slechts in zéér beperkte mate eens met jullie kritiek en zal die dan ook graag weerleggen.

Laat ik die weerleggingen wel voorafgaan door de bedenking dat een blogger zijn eigen blog natuurlijk veel beter kent. Ik wil er dus niet vanuit gaan dat jullie alvorens jullie kritiek te formuleren, deze blog grondiger hadden moeten uitpluizen om zeker te zijn van jullie stellingen. Dat zal ik dus niet als argument hanteren.

Eerst en vooral dank voor de complimenten. Ik heb geen pieken in bezoeken vastgesteld, moet ik bekennen, dus de bewering dat jullie de link massaal verspreid hebben, neem ik met een korrel zout.

Jullie vinden dat de originaliteit van mijn blog slinkt. Ik tracht te begrijpen wat jullie bedoelen met ‘originaliteit’. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit de indruk gehad dat mijn blog erg origineel is. Ik schrijf maar wat stukjes, net zoals iedere andere blogger. Het stukje Voeden is Opvoeden, dat ik een kleine maand geleden schreef, vond ik zelf best origineel. Mijn Alfabet der Mensen durf ik ook redelijk fris te noemen. Verder kan ik recent weinig originele artikels noemen, maar dat was ook in het verleden het geval meen ik. De kwaliteit van mijn stukjes is dus op zijn slechtst stabiel te noemen.

Jullie stellen ook dat ik vaak verval in eenzijdige kritische uitlatingen zonder opbouwende alternatieven en ik soms ongegronde commentaar geef. Is dit niet altijd zo geweest? Ik schrijf geen verhandelingen of papers, ik hoef de zaak dus niet vanuit diverse standpunten te bekijken. Dat doe ik in het dagelijks leven al genoeg, hier ben ik ongegeneerd zagevent. Ik zou ook kunnen zeggen: ‘ Op mijn blog schrijf ik wat ik wil’, maar dat vind ik zelf een wat ridicule en te makkelijke stelling.

Ik schrijf steeds vaker over schoolse gebeurtenissen en onbeduidende tv-programma’s, merken jullie op. Op dit punt kan ik jullie geen ongelijk geven natuurlijk. Wie de woordwolk rechts bekijkt, stelt hetzelfde vast. Ik zou me kunnen afvragen waar jullie suggesties tot alternatieven zijn, maar ik ga niet moeilijk doen. Toch is dit een kwestie van stating the obvious, iets waar ik me wel eens aan erger. In dit recente (en, al zeg ik het zelf, prettig leesbare) stukje schreef ik immers zelf: ‘ik ben me ervan bewust dat onderwijsperikelen niet het meest interessant leesvoer opleveren, maar het kriebelt gewoon om wat op mijn klavier te tokkelen en dus moet u het stellen met het beschikbaarste onderwerp: één schoolweek.’ Ik sta nu eenmaal voor de klas en ik vind de televisie verder een interessant fenomeen en de maatschappelijke gevolgen van (slechte) tv-programma’s moeten blijven gecounterd worden met onbegrensd gezeur. Voor tv-tips (en bij uitbreiding ook expo-, muziek- en dvd-tips) verwijs ik u graag naar deze blog. Want helaas, dames, kan ik op dit moment geen verslag brengen van mijn tocht door het Amazonewoud, het uitproberen van een revolutionair middel dat mijn voeten laat krimpen, een bezoek aan de boreling van Filip en Matilde, het concert van KT Tunstall met Dana Winner in het voorprogramma, een deelname aan een wedstrijd autobandwerpen (ik begin er behoorlijk goed in te worden!), een ontmoeting met een dakloze miljonair die me in zijn testament heeft gezet of het figureren in een strip van Jommeke. Ik kan u ook geen getuigenis brengen van een spectaculaire overval op de biobakker of biokapper, de onthulling dat ik een cursus parachutespringen volg, een relevante bijdrage aan de discussie over de openingsceremonie of mijn mening over het gebruik van plastic waterflessen. Ik maakte geen lawine mee, werd in de zoo niet bijna verscheurd door een struisvogel en werd door vtm niet gevraagd me aub niet in te schrijven voor hun grote volksquiz omdat ik wegens het lage niveau iedereen naar huis zou spelen. Neen, die dingen zijn me allemaal niet overkomen. Ik schrijf dus over bosklassen en opgesloten juffen, over belachelijke filmproducties en clichébevestigende wijveninitiatieven (toch een scherp bedoeld stukje hoor). Daar zult u het dus moeten mee stellen, dames.

Want jullie zitten er helemaal naast als jullie opperen dat ik schrijf onder druk van de lezers of om een minimum aantal artikels te halen per maand. Geen klachten over bezoekcijfers of reacties. Ik schrijf enkel en alleen – en dat heb ik in het verleden meermaals gesteld – omdat ik zin heb om te schrijven.

Daarna gaat u met uw kritiek regelrecht uit de bocht. U vindt me verbitterd klinken. Ik daag u uit daar voorbeelden van te zoeken. Als ik al wrok zou koesteren, komt die beslist nergens tot uiting omdat ik zulke onderwerpen zou vermijden (Ja, Freddy van de Broeders van Liefde, ooit stel ik mijn wedervaren met u te boek!). Ik klaag nergens over tekortkomingen of frustraties. Ben ik verbitterd enkel en alleen omdat ik weiger me neer te leggen bij de overvloed aan amateurisme en ideeënarmoede die onze samenleving kenmerkt? ‘Jaja, ik zaag’ stelde ik nog in dit treffende stukje. Dat ik een zagevent bent, staat ook boven deze blog en ik verwijs er regelmatig naar. Lijkt me toch iets heel anders dan verbittering. Bovendien krijgt u vaak genoeg stukjes waarin ik met verwondering, bewondering of enthousiasme de wereld om mij heen beschouw, naar mijn mening mooie compensaties van al dat gekanker.  

Dan durft u het nog hebben over taalfouten. U vindt het blijkbaar onbehoorlijk dat ik het taalgebruik van allerlei BV’s in het belachelijke trek, maar zelf ook af en toe taalfouten maak. Dat is een scheefgetrokken kritiek.

Enerzijds denk ik dat het aantal taalfouten op deze blog behoorlijk meevalt. Jullie illustreren dit niet met een voorbeeld, om evidente redenen. Doorgaans worden taalfouten immers snel verbeterd, omdat vriendelijke en alerte lezers me er op wijzen. Maar dat gebeurt eigenlijk uitzonderlijk omdat er gewoonweg weinig fouten gemaakt worden. En dan nog wil ik u gerust bekennen dat ik ook wel eens dt-fouten maak – al zijn de regels eigenlijk doodeenvoudig. Ik twijfel er dan ook aan of ik het hier al een keer over het al dan niet schandalig zijn van dt-fouten heb gehad.

De parallel tussen mijn taalfouten (en dus laten we typfouten buiten beschouwing) en het kromme, platte, onprofessionele gezwam van bepaalde BV’s is behoorlijk vergezocht. Voornamelijk omdat het hier enerzijds om schriftelijk en anderzijds om mondeling taalgebruik gaat – wat niet te vergelijken valt. Als ik klaag over het povere taaltje van omhooggevallen BV’s of het meelijwekkende niveau van taalgebruik in soaps, heb ik een punt, want deze mensen worden verondersteld zich in te spannen om fatsoenlijk te spreken. Het is verdorie hun beroep. Ik denk dat ik als niet-professionele blogger zonder opleiding in de journalistiek, gerust mag zeggen dat ik meer dan behoorlijk schrijf. En spreek, mocht u dat niet weten.

U hoopt tenslotte op de terugkeer van de oude SveN. Er is geen oude Sven, er is geen nieuwe Sven, er is alleen maar SveN. Dit onderwerp kan weliswaar uitgespit worden, maar dat doe ik niet met vreemden.

Nu, in alle eerlijkheid dames, ik wil wel iets aanvangen met dat kleine deeltje van uw kritiek dat ik kan begrijpen. Ik ga niet met het lullige ‘als ‘t u nie aanstaat, lees het dan niet’ zwaaien, want dat is een hol en zwak argument. Integendeel, ik wil dat jullie mijn blog wél blijven lezen. Maar dat jullie denken mij – en zeker op zo’n toon – in een bepaalde richting te kunnen sturen, is een vergissing. Ik heb geen marketingplan of mission statement. Ik schrijf gewoon.

Bedankt om me uit te dagen, alleszins, ik voelde me aangescherpt..





De Opgesloten Onderwijzeres

16 04 2008

Er was eens een Gentse kleuterjuf die in een gezellig huisje woonde dicht bij de school waar ze werkte. Op een ochtend stond ze goedgehumeurd op om even later vast te stellen dat de voordeur op slot was en er geen sleutel op zat. Haar zoetje had namelijk per ongeluk alledrie de huissleutels mee naar zijn werk – in Antwerpen.

De kleuterjuf raakte al een beetje in paniek. De ramen op het gelijkvloers konden niet open. Het was acht uur en over twintig minuten werd ze op school verwacht om met haar klasje een uitstap te maken. Een slotenmaker bellen was een optie, maar die zou veel te laat komen! Dus belde de juf naar een collega die al op school was. Die zou vast wel een goed idee hebben.

Die collega alarmeerde de reeds koffieslurpende leerkrachten in de leraarskamer. Iemand een idee? Eén bepaalde collega had deze kleuterjuf al een keer uit de school bevrijd, toen ze geen sleutels bij had en opgesloten zat. Dus aarzelde deze heldhaftige, altijd hulpvaardige collega niet om samen met twee mannelijke collega’s (waarvan één met lichte tegenzin) een lange ladder te pakken en naar het huisje te trekken een straat verder. Jacobus-en Corneelsgewijs werd deze ladder aldus tegen de gevel van het hulpeloze meisje geplaatst, waarop het slachtoffer uit haar woning kon bevrijd worden. Dankbaar en opgelucht begroette het meisje haar redders. Waarop de schooldag kon beginnen.

(Om bepaalde personen niet in diskrediet te brengen, zullen de beelden ervan – er was een camera bij de hand – niet geplubliceerd worden).





And the Oscar goes to… FC De Kampioenen!

15 04 2008

Zopas werd aangekondigd dat er plannen zijn rond een filmversie van FC De Kampioenen. Dat betekent dat er voor het eerst in jaren een Vlaamse film zal verschijnen die eindelijk nog eens gretig aan onze vooroordelen zal tegemoet komen door ongegeneerd barslecht te zijn.

Jaaaaaa, ik weet het, dit is wel erg gemakkelijk gesteld. Maar welk weldenkend mens kan zich inbeelden dat de grappen en grollen van dat voetballend zootje ongeregeld echt een goede film gaan opleveren? Om maar iets te zeggen: An Swartenbroekx (‘Bieke’) gaat het scenario schrijven! Mogelijk gaat ze eerst ook acteerles volgen, maar met 20 jaar ervaring hoeft dat natuurlijk niet echt.

Laat ons voor het gemak eens aannemen dat ik dat scenario heb ingekeken. Dan moet gezegd, hier is aan gewerkt! Alles draait om een misverstand, ontstaan doordat Carmen een gesprek tussen Boma en Doortje afluistert en verkeerde conclusies trekt! Een uitgangspunt dat heel wat hilarische situaties zal opleveren. Xavier moet dan van Carmen meehelpen om de plannen van Boma te verijdelen, o.a. door zich te verkleden in Boma. Doortje betrekt Pol bij haar plannen en die moet zich bijgevolg ook al als Boma verkleden. Dat zal ongetwijfeld voor hilarische situaties zorgen, vooral als Pascaleke zich ook al in Boma gaat verkleden. Markske herkent de valse Boma’s natuurlijk niet en dat zorgt voor heel wat misverstanden! Hij laat dan ook zijn chocomelk een keer of zeven vallen (of hij verslikt zich er in, daar zijn de scenaristen nog niet helemaal uit). Omdat FC De Kampioenen uiteraard over voetbal moet gaan, wordt er ook af en toe een ruit ingetrapt. Fernand vangt een flard op van een gesprek tussen Xavier en Carmen en denkt dat Boma gaat sterven. Met een erfenis in het vooruitzicht, doet hij er alles aan om bij Boma op een goed blaadje te komen. Hilarische toestanden natuurlijk, misverstanden, u kent dat wel. In wat volgt mag Neroke in Markske zijn gat bijten, slaat Carmen met haar sjakosj op Doortje, zakt er iemand door een vloer, wordt er met taarten gesmeten en rolt er iemand in een badkuip over het voetbalveld. Hi-la-risch! Op het einde mag Bieke een monoloog van 47 minuten brengen (die acteerlessen moeten opbrengen), waarna alle misverstanden opgelost geraken, Fernand én DDT de pineuten blijken te zijn en iedereen lachend in de kantine zit omdat ze op kosten van Fernand mogen drinken. Hilariteit gegarandeerd, mijn gedacht! Reserveer nu al uw ticket. De eerste 100 bezoekers mogen immers mee de lachband vollachen.

Nee, ernstig nu, dit wordt een draak van een film, daar kunnen we het lekker over eens zijn. De collega’s maken de brug was ook al zo’n film naar een serie, en hoewel ergens wel amusant, was dit een overbodige film van bedenkelijk niveau, die niets aan de reeks had toe te voegen.

Maar dat is natuurlijk lang geleden. Wie weet wordt ‘FC De Kampioenen – de movie’ wel een kunstzinnig stukje cinema? Ik raad de makers alleszins aan af te wijken van de platgetreden paden door met genres te gaan spelen. Waarom geen horrorprent waarin Neroke gekookt wordt in een microgolfoven of Marksken iets onhandig doet met een kettingzaag? Een musical met Balthazar Boombal? Een sociaal drama waarin een ploeg allochtonen tegen De Kampioenen komt voetballen en de verschillen toch niet zo groot blijken te zijn (met veel mogelijkheden tot moslimgrappen)? Een erotische prent over Bomaworsten, waarin een afgeschreven personage terugkeert (‘de pikante Piko’)?  Mogelijkheden genoeg! Kijk, misschien wordt dit toch nog een interessante film… We weten het in 2009.





Gepamper: Louis

14 04 2008

Ik hoopte op een Jordy of Dylan, maar neen, bij het volgen van de nummertjes verscheen de naam Louis op het kaartje. Klinkt in feite wel een stuk beter. Een braaf kindje zal het sowieso worden. Proficiat, Maarten en Evi, met jullie eerste kindje!





Consument roept Merlina

13 04 2008

Nu zowat alle goeie ouwe series op dvd uitgebracht zijn, begint men ook aan de slechte ouwe series blijkbaar. Goed, ik was als kind verslingerd aan de avonturen van Pol, Ann, Napoleon, Merlina en Comissarris Stapel en de mysterieuze Sardonis met zijn dwerghulpje heeft me veel nagelbijtende momenten bezorgd. Maar ten behoeve van welke groep mensen wordt deze tv-serie nu eigenlijk op dvd uitgebracht?

Wie de laatste jaren nog maar enkele minuten van de ooit erg populaire reeks terug gezien heeft, zal wel begrijpen wat ik bedoel. Merlina is flink gedateerd, hoewel dat zou nog bepaalde charmes kunnen hebben. Maar het is vooral onbekijkbaar. De flutverhaaltjes, de zwakke ensceneringen waar elk kind nu doorheen kijkt, de overacting, de amateuristische speciale effecten (en ik me als kind maar afvragen hoe ze de ‘bevriezing’ door de parafix in beeld brachten), … wie kan daar nu nog plezier aan beleven? De kinderen van nu zeker niet! En niet omdat het oud is, maar omdat het slecht is. Buiten de Zone is intussen ook al bijna 15 jaar oud, maar dat blijft wel overeind. Die serie zal dan weer nooit op dvd verschijnen. 

Overblijvende doelgroep: de dertigers die er als kind zelf naar keken. Maar tenzij in die groep veel mensen zitten die Merlina nog steeds mythische proporties toedichten, denk ik dat de meesten zich tevreden kunnen stellen met de herinneringen in hun hoofd. Wie gaat effectief zoiets aankopen, laat staan bekijken? Jammer dat de verkoopcijfers van dergelijke producten nooit bekend gemaakt worden. Wie koopt bv. Thuis op dvd, een soapserie!? En dan nog niets eens een goeie.

Ik blijf met plezier terugdenken aan ‘Boogschutter roept Merlina’ en ‘Ik deed niks, ’t was de parafix’, maar de nood om dit ooit nog eens meer dan 5 minuten te herbekijken, is geheel onbestaande.

 





Taggedloos

11 04 2008

Mensen willen vriendjes worden met mij. Althans, ik krijg uitnodigende mails van virtuele individuen die zich mailsgewijs aan me voorstellen als Ashley, Brandon of Moumi en die ik via het één of ander sociaal netwerk aan mijn eigen socioweb kan toevoegen. Wat klikken en zenden en voor je het weet het je een massa vrienden.

Niets voor mij dus. Het kritische en norse deel van mezelf is niet geneigd actief deel te nemen aan de eerste de beste eigentijdse en o zo populaire community. Ik kan eenvoudigweg niet aannemen dat dit ook daadwerkelijk iets meer kan opleveren dan wat oppervlakkige verstrooiing en een eventueel volkomen vals populariteitsgevoel. Of zijn hier bezoekers die effectief nut ondervonden hebben van Tagged, Myspace, Faceparty, Xanga, Friendster, Orkul, Hi5, Facebook, Bebo, Hoverspot, Wayn, Tagworld of Yuniki? Ik heb wel eens wat doorgestuurde links aangeklikt en wat accounts aangemaakt en ben bijgevolg dus wel ergens virtueel aanwezig, maar dat is eigenlijk altijd volkomen onbewust gebeurd. Om iemand een plezier te doen, voeg je jezelf wel eens toe aan een netwerk, maar eigenlijk is dat volkomen zinloos. Die mensen ken ik sowieso al en de concrete ontmoetingen blijken dan veel waardevoller te zijn. Ik zie wel de leukigheid in van bv het vaststellen dat één van je vrienden een vriend of kennis gemeen heeft, maar daar houdt het ook op. Nu is het alleen nog maar vervelend opgescheept te zitten met die accounts en bijhorende mailtjes.

Ik vrees dat ik ook veel te weinig mensen ken die zich met dit soort toestanden bezig houden. Als je dan niemand van dat virtuele netwerk écht kent, zit je daar dan sociaal te wezen in je eentje, omringd door Melissa’s en Kevins uit Smeerebbe-Vloerzegem of Bugskuffle. Een ridicule doortrekking, ik weet het, maar het lijkt me zo ver af te staan van de werkelijkheid dat ik er het nut niet van inzie.

Ben ik dan niet mee met mijn tijd? Tja, misschien nét niet. Waren deze sociale netwerken vijf jaar geleden al zo wijd verspreid geweest, ik was misschien nog mee op de kar gesprongen. Maar anderzijds denk ik niet dat ik nu antiek kan genoemd worden omdat ik geen zin heb om me bezig te houden met het scheppen van een schijnwereld. Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig.

Maar nog veel belangrijker is dat ik ook geen tijd en energie in dat soort zaken wil steken. Ik verwaarloos al genoeg mensen aan wie ik wel iets heb, waarom dan nog meer volk aantrekken dat je niet meer dan oppervlakkig kan leren kennen, waarmee je geen enkele herinnering deelt (‘weet je nog, die woensdagavond dat we zo gelachen hebben op den chat?’), waarvan je de kleine kantjes niet kan ontdekken, die je niet echt hoort lachen of klagen, tegen wie je niet kan zeggen dat zijn haar in de war ligt of er choco naast zijn mond hangt, die je op haar verjaardag geen drie zoenen kan geven of om wiens West-Vlaamse dialect je niet kan zuchten?

Jaja, ik zaag. Maar wie overtuigt me?

(P.S. stelde vast dat LamaZone Facebook ook beu is. Ik vond er ook dit geweldige clipje!





Rear Window

9 04 2008

Om de stiltes op de blog eens wat te vullen: dit is wat ik uit het raam van zie vanop mijn werkplek. Misschien vindt u dit het een wat troosteloos uitzicht. De huizen in de buurt zijn niet van de nieuwste, en je ziet ook een gammele ijzeren poort in een aangrenzende muur. Maar mij schenkt dit uitzicht rust. Het geheel heeft iets semi-idyllisch. Er is wat groen, je ziet een speeltuin, een kerk, een park. Je waant je een beetje in een dorp en toch zit je in de stad. Het verleden is nog zichtbaar, wat een scheut authenticiteit aan het decor geeft. Ik hou er dus wel van.

En voor wie enkel een banale speelplaats ziet, wees gerust; dit is de oude speelplaats. We hebben er nog 3, allemaal mooier, groener en gezelliger.

Wat ziet u vanop de werkplek?  





Lindia

4 04 2008

Voor wie haar kent, even gebruik maken van dit massamedium om haar reisblog te promoten: Linda zit in India. Om te werken maar ook om te genieten!

Lees haar wedervaren hier.
Wie haar niet kent kan natuurlijk ook eens passeren.





Het spruitige spreekwoord

2 04 2008

Sarah: ‘Hier zijn wel veel pittakoten in de straat zeg!’
Caroline:  ‘Ja, ze groeien echt als spruiten aan de muur!’





Alfabet der mensen: M

2 04 2008

In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag véél volk bij de M. 

Maarten
Een Denderhoutemse variant op Erik Van Looy. Niet dat hij iets met film heeft, wel is hij het type rustige, weldenkende, bescheiden, nuchtere en altijd aanspreekbare mens dat het onmogelijk maakt hem niet aardig te vinden. Verschilt dus in grote mate van mij, maar ik kan me vinden in zijn kritische en asssertieve instelling. Maakte als 16-jarige al indruk op me door van aanpakken te weten op het Haaltertse speelplein, waar we ons jaar na jaar amuseerden met marginale ouders, leeghoofdige ambtenaren, hilarische kindernamen en stagiaires die niets beter weten te bedenken dan het opblazen van ballonnen. Is altijd een perfecte zoon en schoonzoon geweest, heeft zich intussen met Evi naast een buurman genesteld die tuinhuisjes beschadigt en is intussen ook papa van Louis. Is bovendien ook nog onderwijzer, met wie het dus altijd gezellig zaniken is over alles wat misloopt in het onderwijs.

Madeleine
Mijn oma. Blijft mij aanspreken met Svenneken en informeert bezorgd naar mijn eetgewoontes (’ik heb nog bananen liggen voor u!’), aanvaringen met leerlingen (’Zijn ze braaf? Past maar op, want ge ziet op tv niet anders dan meesters die overslegen worden’) en de beschikbaarheid van warme jassen (’ge zijt toch goed gekleed hé?’). Zeurt tussendoor over haar kinderen, haar buren, overige familieleden, haar gezondheid, haar tuin, haar dakgoot, spaarlampen, verjaardagskaarten, haar voeten en de tv. Op een occasioneel kwaaltje of builtje, is ze kerngezond maar dat mag niet geweten zijn. Ziet er sowieso minstens 10 jaar jonger uit dan haar 85. Noemt de Story haar ‘boeksken’ maar vindt dat daar niets dan brossel in staat. Een vat vol tegenstrijdigheden, wat het soms moeilijk maakt haar tevreden te stellen. Is continu ongerust dat iemand van haar verwanten iets zou overkomen. Boris is als jongste kleinzoon haar favoriet maar ze ziet mij ook heel graag. Sprak 20 jaar geleden de historische woorden: ‘Svenneken is nen braven, Jensken is al eens een deugeniet’ en heeft aldus ons lot bepaald.

Magda
Voormalige collega met een Hollandse man een dito directheid. Aarzelde dus niet om haar mening te laten horen. Ik kon me vinden in haar taalpurisme. Kon streng uit de hoek komen, maar was gedreven door rechtvaardigheid. Eet iedere middag een appelsien.

Mano
Het bijna vierjarig zoontje van mijn collega Natalie beschouwt mij als een dikke vriend. Hij is nu al een filmfan, dus dat is een goed begin. We zijn altijd blij als we elkaar eens zien. Is verzot op dieren, vogels in het bijzonder. Super kereltje! 

Marc Q
Ooit – twintig jaar geleden – een gevreesde, doodernstige KSA-leider die ik als druk en irritant jochie ferm op de zenuwen wist te werken. Nu kom ik hem en Patricia graag tegen al was het maar omdat hij me zo vaak voorstelt eens wat in zijn atelier te komen euh… kliederen – in mijn geval dus, want wat hij doet valt beslist wél schilderen te noemen. Ben er zeker van dat zijn zoon Ilya het naar zijn zin zou hebben op een Freinetschool en dat levert interessante gesprekken op over K3 en Jan Hoet. Heeft ook wat gezang op een cd staan, maar dat is niet aan mij besteed. 

Margot
Trouwe lezeres, deze goedgemutse gekke doos met wie ik een passie voor boeken deel. Kan om alles lachen, maar ze moet ergens ook een venijnig kantje hebben dat ik gelukkig nog niet ben tegengekomen. Rookt absoluut teveel. Trekt soms marginaal volk aan en maakt daar dan klagerige maar grappige verhalen van die ik haar graag hoor vertellen.

M-go
Nog een oud-leidster, die ik als kind heel erg bewonderde om haar franke mond en haar schijnbare gezapigheid. Intussen collega-blogster die het nogal eens met mij oneens is.  Heeft een geweldige zoon dus moet ook een geweldige mama zijn.

Marianne
Intelligente en belezen vriendin die zich de laatste tijd gerust verwaarloosd mag noemen. Ik ga er echter van uit dat ze het wel stelt met Steven, Stijn en Lena, daar in Denderleeuw en de bouwplannen opschieten. Regelmatige lurker, heeft ze al eens bekend en ik vind haar waardig publiek. Stabiel, ondernemend, geestdriftig en principieel als ze is, was ze een even essentieel lid van de jeugdbeweging als ze nu wellicht voor de klas staat. Zong als kleutertje vuile liedjes over de pastoor pachter en zijn hoer hoeve en haalde kracht uit het affront als je op een katholieke school weigert je plechtige communie te doen. Is een familiemens met zin voor tradities.

Marie
Het trieste lot van dit fijne kind is dat ze eeuwig en altijd zal bekend staan om haar luidruchtigheid. Een franke teut ook, maar daar bedoel ik niets verkeerd mee. Sportief tot en met, eeuwig druk. Stelde ooit een originele lijst op met 10 zeer gevarieerde alternatieven om niet aan de les te moeten deelnemen. Ik had het haar bijna gegund. Kan schitterend om met kritiek. 

Marie-Leen
Legt mijn vader in de watten door ondermeer lekker te koken en gezelligheid te creëren. Is haar leeftijd te slim af, met af en toe wat hulp uit een potje. Neemt al graag eens een dag verlof om een stapje in de wereld te zetten. Aan zee of de bossen in, vanaf nu zelfs met een nieuwe hond.

Marie-Louise
Nog een oma, maar wel een heel ander type. De Mater Familias. Wordt op haar slechtste momenten wel eens vergeleken met Hyacinth Bouquet, maar is op de meeste andere momenten een nuchtere, weldenkende, wijze dame die haar wereld kent en verkent. Is dan ook in alles geïnteresseerd, kijkt even graag naar Paul De Leeuw als naar Thuis, weet wat bloggen en mailen is, kent Jan De Cock en Dimitri Verhulst, volgt quizzen en journaals en breit intussen onvermoeibaar door aan honderden sjaals en mutsen die zowel naar hippe reclamemedewerkers als Roemeense wezen gaan. Eet graag eens een taartje, pikt wel eens een frietje mee en kookt Hutsepot als geen ander. Houdt van luisteren naar en praten met de meest gevarieerde mensen, maar is door levenservaring terecht op haar hoede voor de grillige aard van Jan met de Pet en Janine met het Regenkapje. Converseert dus eerder dan ze maar wat raak kletst. Is als boerendochter thuis tussen groenten en planten, maar past als gewezen zaakvoerdster evenzeer in een casino of op een galabal. Heeft een zwak voor de Nederlands koninklijke familie, maar schuwt de koekjesdozen. Vertoeft daarentegen in een uitermate modern interieur. Zou meedoen aan quizzen als ze ‘maar wat beter Engels kon!’. Is ook de archivaris van de familie.

Michèle
Mijn zus, hoewel niet echt natuurlijk. Mijn nicht, zeg ik dan wel eens, maar dat is ze eigenlijk ook niet. Achternicht dus, hoewel in de eerste plaats toch gewoon een trouwe vriendin die ik nu al héél lang ken. Samen organiseerden we doorheen de jaren al één en ander, wat steevast met veel gemekker en geklaag (vooral van mijn kant) gebeurde, maar wel altijd een succes was. Experimenteert nogal eens met haarkleuren. Zou dat ook graag doen met haar job, maar dat is te riskant. Op een zaterdagavond niet thuis te houden. Twee handen op één buik met zusje Dominique. Met haar naar de bioscoop trekken, levert twee mogelijke aflopen op: of we zijn allebei behoorlijk onder de indruk of we moeten tijdens de film alle moeite van de wereld doen het niet uit te proesten terwijl de rest van het publiek het duidelijk een goede film vindt. Kan al eens onhandig zijn, maar heeft van haar huisje toch maar mooi een bron van gezelligheid gemaakt.

Michiel
Al héél lang niet meer gezien of gehoord, deze kortstondige klasgenoot die nu op schitterende wijze het sportnieuws brengt op TV Oost. Leerde hem kennen als een chaotisch, nonchalant warhoofd met een groot gevoel voor humor en een verrassend perfecte Nederlandse uitspraak. Niet evident voor iemand die opgroeide in het West-Vlaamse hol Lo-Reininge. Zag hem doorheen de jaren transformeren tot een gedreven en hardwerkende student met een interviewtalent dat hem ooit wel eens op de VRT moet laten terechtkomen. Kon destijds soms naïef, maar al even goedhartig uit de hoek komen. Men ziet in mij geen tooghanger, maar naast Michiel lukte dat prima. Zou er nog eens moeten van komen.

Mieke VDB
Gewezen medeleidster met wie ik nu nog steeds op goede voet sta. Laat zich niet kisten en handelt doorgaans vastberaden volgens haar eigen standpunten. Ligt er niet wakker van dat daar als eens een conflicten op volgen, hoe vriendelijk en lief ze ook uit de hoek kan komen. Is zowaar een soort van detective, wat ik nog altijd erg bijzonder vind. Zit volop in de verbouwingen met Oli.

Mieke Vk
Een speciaal geval ;-) – of fatsoenlijker gesteld: een bijzonder persoon. Staat mij als leerkracht bij met woord en daad. Haalt mijn zelfzekerheid echter wel eens onderuit door de juiste analyserende vragen te stellen en mijn werk ongegeneerd te bekritiseren. Ik heb intussen begrepen dat ik die situatie als een compliment mag beschouwen. Gelukkig krijg ik af en toe ook rechtaf de pluimen waar ik naar hengel. Is nogal recht door zee en noemt zichzelf bijgevolg dan ook geen teammens.  Is verzot, zeg maar verslaafd, aan koffie en het bijhorende chocolaatje. Is met 100.000 dingen tegelijk bezig, voornamelijk op het web, al is ze ook een spelletjesfreak. Neemt zichzelf als huisvrouw niet al te ernstig en wijkt ook op andere vlakken af van zekere moederlijke types. Wat zij dan weer als een compliment mag beschouwen.

Mija
Nog een ex-collega, die ik nog altijd een warm hart toedraag. Zette zich in voor alles en iedereen en vond daar ondanks het grote gezin ook nog tijd voor. Heeft een huis vol boeken, liefde en familiefoto’s. Is dan ook een lieve en bezorgde juf met een open blik op de wereld. Laat me regelmatig de groeten doen via een gemeenschappelijke kennis en dat blijft plezier doen. Verzet zich wegens haar afkomst tegen het gebruik van ‘boer’ als scheldwoord.

Mo
Een bijzonder talent, deze leerlinge met een talenknobbel, een schrijfvaardigheid om van achterover te slaan en een rijkelijke verbeelding. Houdt van poëzie en gekheid en legt zich er bij neer dat niet iedereen op haar golflengte zit. Is ondanks haar leeftijd en gestalte dus al bijzonder volwassen. Geeft je als leerkracht veel voldoening door gretig in te gaan op allerlei ideeën, waaronder bloggen. Een intrigerend kind met een stralende oogopslag en een grote toekomst. 

Monica
Nog zo’n veelzijdig kind, verslingerd aan nieuwe impulsen. Zat al in de jury van een jeugdfilmfestival en wist aldus haar meester danig te verblijden. Verkondigt nadrukkelijk haar eigen wil en mening en durft al eens iemand volkomen opeisen. Staat stevig in haar schoenen, is fotogeniek en kan alles aan: de wereld ligt aan haar voeten.
 





Filmmaand maart

1 04 2008

Best tevreden over de voorbije maand, waarin ik toch maar liefst 19 films zag. Leve de vakantie! Dit waren ze:

linkeroever.jpg31/Sexo por compasión (8): Spaanse feelgoodkomedie over een uitstervend dorpje dat herleeft wanneer één van de dames zich gaat prostitueren.
32/Happy Together (5): Clichématig Vlaamse would-be psychodrama dat in al zijn loodzware ernst simpelweg lachwekkend wordt.
33/S.W.A.T. (6): Lekker ontspannend actiefilmpje zonder meer.
34/Superbad (7): Geinige tienerkomedie vol grappige momenten en hilarische personages.
35/Petites Coupures (5): Slaapverwekkende Franse praatfilm met een onbegrijpelijke plot.
personne.jpeg36/Breach (8): Degelijke reconstructie van een beroemde spionagezaak enkele jaren geleden. Sterk acteerwerk.
37/The N°1 Ladies Detective Agency (8): niet zo aanstekelijk als de originele roman, maar toch een kleurrijke en amusante prent. (meer)
38/Tsunami: the aftermath (8): Verrassend sober, subtiel en piekfijn geacteerd drama over de vreselijke ramp in Zuid-Oost Azië.
39/Stardust (6): Ietwat saai en zoutloos avontuurlijk sprookje
40/Mon fils à moi (8): Meeslepend en intens Frans psychologisch drama over een moeder die haar zoon geestelijk mishandelt.
tsunami.jpg41/The Pursuit of Happyness (8): Tegen de verwachtingen in een sober, doorleefd geacteerd en zelfs authentiek aandoende tranentrekker.
42/Linkeroever (8): Originele Vlaamse horrorthriller met een heerlijk sinister sfeertje en twee steengoede hoofdacteurs, Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens.
43/Rescue Dawn (8): Wat hoogdravend, maar spannend en realistisch relaas dat zich in de Vietnamese jungle afspeelt.
44/The Invasion (7): Slechts een flauw doorslagje van de originele Body Snatchers, vol onwaarschijnlijkheden, maar al bij al
gewoon een leuk spannend filmpje.
45/El Orfanato (8): IJzingwekkend spannende Spaanse thriller vol ouderwetse griezeleffecten.
orfanato.jpg46/The Kingdom (8): Aangrijpend, sensationeel maar realistisch actiedrama over een FBI-team dat in Saoedi-Arabië de daders van een bomaanslag opspoort.
47/Ne le dis à personne (8): Steengoede, mysterieuze Franse thriller vol spannende wendingen.
48/The Circus (8): Ontegensprekelijk komische, bij momenten zelfs geniale Chaplin.
49/The Butterfly Effect (7): Doordeweekse thriller waar je vooral niet over moet nadenken. 

Totaal: 2434
Bekijk hier de lijst van februari.








%d bloggers liken dit: