Zo zit het

30 06 2008

Ik staak dus en de helft van de lezers snapt eigenlijk niet goed waarom en wat er precies gebeurd is. Ik  informeer u bij deze over wat er de voorbije weken op en vooral naast deze blog gebeurde:

Ik schreef alweer een dikke maand geleden een heftig, boosaardig en zoals gewoonlijk spitant en humoristisch en vooral ook geniaal geschreven artikel over een bepaalde basisschool in Gent waar zich elke ochtend voor de schoolpoort weinig gezellige verkeerstaferelen afspelen.

Dat artikel werd ook overgenomen door andere websites, waarop er zeer giftige reacties verschenen. Het artikel bleek duidelijk iets los te maken, al repte niemand over de essentie. Ik stelde een mooi schrijven op aan al deze bittere reageerders.

Naar aanleiding van een korte confrontatie met een ouder van de school, die ik aansprak op zijn verkeersgedrag, schreef ik nadien een tweede artikel ter bevestiging van mijn eerste ervaring.

Enkele dagen later laat mijn directeur me weten dat de directie en de inrichtende macht van de geviseerde school zich beledigd voelen door het artikel en het niet vinden kunnen dat ik als leerkracht dergelijke mening uit. Via de schepen van onderwijs sijpelt de vraag door om het artikel te verwijderen om erger te voorkomen. Uit respect voor mijn directeur en de mensen die in de stad Gent het onderwijs mee bepalen en aldus steeds zeer correct, democratisch en met ruimte voor persoonlijke inbreng met hun personeel omgaan, doe ik dat. Ik vind het op dat moment vooral jammer van mijn leuke stukje. In een verantwoording naar mijn oversten wordt duidelijk gesteld dat het om een privé-initiatief gaat en wordt het besef verwoord dat het taalgebruik mogelijk beledigend kon geweest zijn.

Maar langzaamaan realiseer ik me op welke kenmerkende wijze mij het zwijgen werd opgelegd. Als leerkracht  – wat ik als auteur van het artikel eigenlijk niet was – mag je geen mening hebben. Geen mening, geen blog. Ik staak(te) dus.

Intussen stuurde ik volgende mail:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Naar aanleiding van het door mij geschreven artikel ‘Bravo St.-Bavo’ dat verscheen op mijn persoonlijke website, verontschuldig ik mij voor het gehanteerde woordgebruik dat wellicht beledigend is overgekomen. Mocht de reden van aanstoot ook de hierin verwoorde mening betreffen, verontschuldig ik me ook daarvoor. Het artikel werd intussen verwijderd.

Maar eigenlijk had ik eerst een veel langere brief opgesteld, die op geen enkel moment brutaal of onrespectloos was maar waarvan ik bedacht dat hij wellicht zinloos is. Ik publiceer hem dus hier, met de nadrukkelijke vermelding dat ik daardoor op geen enkele wijze wil ondermijnen wat ik mijn effectieve mail heb geschreven:

Aan directie en personeel van Basisschool  Sint-Bavo

Men heeft me ervan op de hoogte gebracht dat u aanstoot heeft genomen aan een door mij geschreven artikel dat op mijn persoonlijke weblog werd gepubliceerd. Aannemelijk, gezien de scherpe stijl en woordgebruik van het artikel en de neerbuigende toon die gehanteerd werd. Het spijt me dan ook zeer dat u zich daardoor beledigd voelt. Het artikel werd intussen verwijderd.

Ik betreur het dat de zaak op deze manier verlopen is. Was het nodig hier een machtsspel van te maken door mij in mijn hoedanigheid als leerkracht trachten te benadelen, terwijl mijn artikel duidelijk een persoonlijke uitlating was die op geen enkele manier met mijn werk te maken had? Mijn contactgegevens zijn te vinden op de website, zodat een persoonlijke confrontatie mij misschien helderheid zou bieden omtrent de preciese wrevel die werd opgewekt of mij misschien zelfs andere inzichten zou opleveren. Zo vraag ik me af of de essentie van mijn artikel eveneens reacties heeft losgemaakt, wat toch de bedoeling was. Ik heb het hier dan over een verkeerssituatie – maar ook een mentaliteit van ouders en leerkrachten – die naar mijn inziens van te weinig verantwoordelijkheid getuigen en andere weggebruikers dag na dag stress en ergernissen bezorgen. Wat me dan ook een aannemelijke verklaring lijkt voor de heftige toon van het artikel.

Daarnaast is het maar de vraag of een artikel op een blog die dagelijks amper 150 bezoekers lokt, op wat voor wijze dan ook, de neutraliteit tussen de onderwijsnetten zou kunnen benadelen, zoals gesuggereerd, zeker aangezien het hier om een privé-initiatief gaat dat los staat van mijn werk als leerkracht. Het imago van Sint-Bavo lijkt me verder ook geenszins benadeeld te zullen worden door het boze gebral van een uit zijn krammen geschoten fietser, dat gerust gerelativeerd mag worden.

Ik durf mezelf een zeer geëgageerde en gewaardeerde leerkracht noemen die met evenveel plezier en energie lesgeeft in het stedelijke net als ik dat jarenlang in het katholiek onderwijs heb gedaan. Het lag dan ook geenszins in mijn bedoeling een aanval te lanceren op het katholiek onderwijs, wat betekent dat dit geschil aldus eigenlijk geen bestaansreden heeft. De schoolstrijd is al lang gestreden.

Intussen heb ik, na diverse wijze mensen in mijn omgeving om een mening gevraagd te hebben, ingezien dat ik niet de makkelijkste – zeg maar de minst constructieve – weg gekozen heb om mijn ergernis over te brengen en vooral dat de boodschap op deze wijze verpakt, aan impact inboet. Doch dien ik daar dan weer aan toe te voegen, dat dat ook niet de opzet van mijn blog of het artikel is. Ik ben geen journalist, maar een liefhebber van het woord die aldus met een artikel enkel een stijloefening heeft trachten te maken. Ik meen dan ook dat de opzet en stijl van het artikel grotendeels verkeerd werden geïnterpreteerd.

Ik hoop bij deze dan ook dat we ons weer op tot onze echte taak kunnen wenden, zijnde met passie onderwijzen.

Vriendelijke groeten,

Nee, fans en trouwe lezers, ik deins er geenszins voor terug om deze brieven hier te publiceren, wat toch als een toegeving of zelfs een overgave zou kunnen beschouwd worden in een principiële strijd. Het zal me worst wezen dat er misschien in het vuistje gelachen wordt omdat ik me tot een zekere nederigheid gedwongen zie. It’s all in the eye of the beholder. Sommige dingen moeten blijkbaar. Eerlijk gezegd, zucht ik eens – om allerlei dingen die ik hier niet ga uiten – en gaan we maar gewoon door met schrijven. Over alles en nog wat maar niet meer over Sint-Bavo.





Ik staak

23 06 2008

Ik zou het hier kunnen hebben over de bijzondere sfeer die zo’n laatste schoolweek kenmerkt, over de bevredigende resultaten van mijn leerlingen, over het naderende afscheid van leerlingen en collega’s die er volgend jaar niet meer zullen bij zijn, over het vooruitzicht volgend jaar in een nieuw, eigen lokaal te mogen werken, over de gezelligheid van een oudercontact, het opvallende gebrek aan stress tegenover vorig schooljaar, … maar ik heb geen goesting.

Ik wil wel wat kwijt over de zware blokperiode van mijn broer, de hond van mijn vader en de tuin van mijn moeder, de nood aan een tuinman van mijn oma of de snel van een operatie gerecupereerde opa. Maar laat maar zo.

Ik zou met lof willen zwaaien over de formidabele tv-serie Deadwood die mijn dvd-speler al enkele maanden bezet houdt en die ik bij deze dan toch maar snel aanraad. Maar foert.

Als bepaalde machtige zusters (u bekend uit media en politiek) aanstoot nemen aan mijn cassant gebrachte mening  en me aldus het zwijgen trachten op te leggen – censuur heet zoiets -, hoef ik u voorlopig ook niet te onderhouden met ander gezwam, geleuter of gefoeter.

Ik staak dus. Schrijf zelf uw blog.





Beste zuurpruimen

14 06 2008

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen – ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt – hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn – óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed – maar toch is het zo – dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen – in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei – vaak volkomen in onbruik geraakte – katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen – toch in het Freinetonderwijs – ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.





Gepamper: Maité

13 06 2008

Met zijn allen blij dat collega Hilde een tweede kindje op de wereld gezet heeft. Welkom op de wereld, Maité!





The Artist formerly known als Garfunkel

12 06 2008

– Meneer Garfunkel, mogen we u even storen?

– Ah, de jongens van het publiciteitsagentschap! Kom binnen, wat kan ik voor jullie doen?

– We wouden het even over uw Europese tournee hebben…

– Die dit najaar start? Ja, ik heb daar nog heel wat fans. Ik kijk er naar uit. Waar wilden jullie het precies over hebben?

– Het gaat over de affiche ter aankondiging van uw concert.

– Schitterende foto, niet? Ik heb hem zelf gekozen.

-Wel, om eerlijk te zijn, meneer Garfunkel, wij hebben wel enkele bedenkingen bij de keuze van de foto voor de affiche…

– Hoezo? Ik heb die foto hoogspersoonlijk gekozen uit een selectie van zo’n 50 foto’s! Wat is er mis mee? Ik vind mezelf er zeer treffend op geportretteerd!

– Wel, meneer Garfunkel, kijk, u hebt expliciet gesteld alleen te willen belissen over alle promotiematerialen… Maar het lijkt ons aangeraden volgende keer euh… ook anderen te raadplegen. Wij hadden alleszins niet voor deze foto gekozen, als u ons bij de besluitvorming zou betrokken hebben. Het hoeft nog niet te laat te zijn, binnen de 4 dagen kunnen alle materialen vervangen worden…

– Waar hebt u het over? Is die foto niet schitterend! Kijk eens naar mijn viriele blik! Bright Eyes, recht in de camera. Een zekere nonchalance uitstralend, een mens die rust gevonden heeft en met des te meer liefde voor het vak zijn publiek komt bekoren! Een boegbeeld uit de Amerikaanse muziekwereld! Ik zeg zelfs meer, voor mijn 67 kom ik verdomd kranig over op die foto! Zelfs mijn kapsel is iconisch!

– Hmm, ja, met alle respect meneer, we vrezen dat deze foto niet bij iedereen dezelfde associaties oproept. Vanuit commercieel opzicht, zou het zelfs bepaalde publieksgroepen kunnen afschrikken…

– Je raaskalt, jongeman! Wat is er mis met deze foto? Kan er ook maar iets verkeerd over gezegd worden? Zal men mij niet aanzien als een toonbeeld van bezadigde klasse, een vleugje nostalgie dat zich staande houdt in een drukke wereld, een uitnodigend gebaar makend naar een verleden? En ik verstop dat verleden niet! Zie mijn confronterende blik, iemand die een heel leven achter de rug heeft maar zich nog lang niet laat kisten. Een stijlvolle pose aannemend, sober poserend, aldus bescheidenheid uitstralend, de mond recht, niet te …

– Meneer Garfunkel, u ziet er op deze foto uit als een oud wijf. Of op zijn minst als een bejaarde nicht.

– Hoeveel dagen om alles te vervangen, zei u?





Spijtfactor nul?

10 06 2008

Afgelopen weekend ben ik zo min of meer overhaald geweest de Maasmechelse bossen mee te gaan verkennen. Wandelen is niet mijn ding, maar een weekendje er tussenuit is evengoed ontspannend, zeker in goed gezelschap. Het werd een wisselvallige ervaring…

vrijdag 19.00u

Vertrek in de gietende regen. Geen tijd meer gehad voor een tussendoortje. Vaststellen dat mijn schoenen nu al nat zijn – vanbinnen! Bedenken dat ik niet bepaald professioneel uitgerust aan de activiteit begin. Vernemen dat minstens vijf mensen niet meegaan wegens allerlei al dan niet aannemelijke redenen. Het vooruitzicht in de regen een tent te moeten opzetten die zoals in mijn herinneringen bestaat uit zware, vuile, verroeste palen, een lek dak en een grondzeil dat te klein is. De spijtfactor stijgt met de minuut maar bereikt nog geen alarmerend niveau.

vrijdag 20.30u

Gezellig over onderwijs geluld. Een pizza gegeten. Relaxt autoritje met beperkte fille. Regen houdt op. Spijtfactor zakt gestaag.

Vrijdag 21.45u

Snel en probleemloos ter plekke. De tent is een vederlicht, nieuw en doodeenvoudig op te zetten ding dat comfort en droogte vrijwel garandeert. Katrijn en Renzo belonen me met een luchtmatras. Aantrekkelijk zwembad ligt klaar voor morgen. Het regent niet meer, de campingcafetaria is marginaal, maar dan op amusante en niet zozeer angstaanjagende wijze (ouwe wijven, witte botten). Gezellig hapjedrankjezeveren. Praatgrage ober. Het wordt laat. Spijtfactor is uitermate laag.

Zaterdag 8.00u

Veel te vroeg op. Regen. Regen. Regen. Tent niet nat, maar schoenen lang niet droog. Ontbijt gelukkig uitgebreid, lekker en gevarieerd maar het vertrek moeten we wegens de weeromstandigheden uitstellen. Verveling. Woordspelletjes. Elkaar op de zenuwen werken. Gezelschap wordt wel uitgebreid. Spijtfactor labiel.

Zaterdag 12.00u

Een uur in de regen gestapt. Natte voeten. Saai bos. Eén teamlid achtergelaten wegens kater. Verkeerd gelopen en dus pas na 3 kilometer begonnen aan de eigenlijk geplande 25 kilometer. Plassen. Natte kousen. Mezelf vervloekend dat ik het weer en de omstandigheden zo verkeerd heb ingeschat. En dat na meer dan 15 keer op kamp!  Vloeken en zagen. Spijtfactor groeit bij elke stap.

Zaterdag 16.30u

Uitblazen op terras. Geen regen meer. Comfortabel gepicknickt. Zwembad op de camping in het vooruitzicht op amper enkele kilometers. Voeten hebben toch goed doorstaan. Natte schoenen weliswaar, maar Henk heeft genoeg chocotofs om me het zwijgen op te leggen. Spijtfactor weer flink gezakt.

Zaterdag 19.30u

Droge schoenen gekregen van Christophe. Grote opluchting. Zwembad is uitnodigend, maar wegens gebrek aan zon niet voor lang. Etentje in vooruitzicht, weersvoorspelling voor morgen prima. Nog lagere spijtfactor, al begint de kletskous-ober te irriteren. Dagelijkse beslommeringen zijn veraf.

Zaterdag 20.30u

Toch te lang in een koud zwembad gezeten of het gevolg van de hele dag natte voeten? Hoofdpijn en sluimerende verkoudheid. Maar nog geen spijt. Ridicuul ingericht Italiaans restaurant met leeghoofdige diensters en muurschilderingen die ons inspireren tot absurde dialogen. Lang niet zo’n onzin uitgekraamd, maar scheefgeschilderde blafeturen en het feit dat de Middelandse zee tot in Maasmechelen reikt, kan je moeilijk normaal benaderen. Het eten is dan ook nog eens lekker en de sfeer optimaal. Lang geen spijt meer. Deugddoend uitgeput, val in slaap als een blok.

Zondag 9.00u

Geen regen. In redelijke mate uitgeslapen. Opnieuw een lekker ontbijt. Schoenen gedroogd. Aanvatten van nieuwe (iets kortere) wandeltocht. Lang geen spijt meer. Maar wandelen zal nooit mijn favoriete hobby worden, al eet je elke 5 km een chocotof. Mooie natuur, maar saai. En vol insecten. En die ober is intussen uitgegroeid tot een bemoeizieke, zichzelf interessant makende zeveraar – al ziet Henk dat anders.

Zondag 13.00u

Gedaan met wandelen, gelukkig maar. Zon, zon, zon. Uitblazen, opruimen, nog wat genieten van de laatste lege uren. Krabben aan de insectenbeten. Blij zijn dat men het ontbijt vergeet aan te rekenen, zuchten omdat dat dan toch nog ontdekt wordt. Content naar huis.

Dinsdag 14.00u

Jeuk, jeuk, jeuk. Benen vol beten. En twee teken!
Maar geen spijt hoor. Dank allen voor het initiatief, het aandringen, de droge kousen, de droge schoenen, de onzin en praatjes, de luchtmatras, het goed gezelschap, de chocotofs, de nurofen en het verdragen van mijn (gedoseerd) gezaag.





Voor alle duidelijkheid

9 06 2008

 





We zullen wel zien

3 06 2008

maart 2008:
-Goeiedag, met de klantendienst van de NMBS? Ik wou graag melding doen van schade.
-Ja meneer, waarover gaat het precies?
-Wel, ik heb vastgesteld dat de muur van de parking van het station Dampoort voor een deel is ingestort en op het fietspad ligt.
-Oei, dat gaan we zeker doorgeven. Dank voor uw oproep, meneer.

De volgende dag:
– Met Patrick De Geyter, Coördinatie Werken.
– Goeiedag, meneer De Geyter, u spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. We kregen een telefoontje dat er een muur vernield is van de parking aan het station Dampoort. Een deel ervan ligt op het fietspad. Mag ik deze zaak aan u overdragen?
– Neen madam, dat is werk voor de Dienst Gebouwen. Ik kan u niet helpen.
-Oké dank u wel.

– Met Dirk Vandevelde, Dienst Gebouwen.
– Meneer Vandevelde, u spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. Er werd ons schade gemeld aan de muur van een parking van het station Dampoort. Kunt u die zaak aannemen?
-Dat is te zien of die parking NMBS-eigendom is of niet. Dat zoudt ge moeten navragen bij de dienst beheer. Zo ja, dan zal mijn dienst het nodige doen, maar anders is het aan de stad Gent.
– Kunnen er dranghekkens voorzien worden om het publiek af te schermen?
– Dat is afhankelijk van het antwoord op de vorige vraag.
– Goed, dank u wel. Ik zal dan eerst naar de dienst beheer bellen.
– Doe dat, maar ’t is 10 voor 4, daar zal niemand meer opnemen.
– Dan zal het voor maandag zijn.

Vier dagen later.
– Met Oscar Martens, Dienst Gebouwen.
– U spreekt met Katia Meganck van de klantendienst. Ik belde u vorige week over die ingestorte muur op de parking van station Dampoort.
– Dat zal mijn collega geweest zijn, want ik was hier vorige week niet.
– Kan ik dan diegene spreken die ik vorige week aan de lijn had?
– Als u Dirk Vandevelde bedoelt, nee, die heeft een dag sociaal verlof genomen.
– Ah zo. Wel, het gaat over die ingestorte muur op de parking van station Dampoort. Bent u op de hoogte van die zaak?
– Neen.
– Er werd ons gemeld dat een deel van de muur rond de parking van station Dampoort beschadigd werd en een deel ervan op het fietspad terechtgekomen is. Uw dienst zou dat kunnen oplossen?
– Dat is te zien of die parking NMBS-eigend…
– Ja, dat heb ik nagevraagd bij de dienst beheer.
– Goed, dan zullen wij dat zaakje regelen.
– Bedankt

Een halve dag later
-Frans, met Oscar hier. Er zou daar een stuk van muur ingestort zijn aan de parking van de Dampoort. Kunt ge dat eens gaan bekijken en wat opkuisen?
-Ja, jong, ik zit hier vandaag alleen. Morgen is Abdul hier, we zullen dat dan gaan bekijken.

De volgende dag 
– Oscar, ’t is Frans. Zeg, ik ben eens gaan kijken naar die ingestorte muur en …
– ’t is Dirk hier. Is dat die muur aan de Dampoort?
– Ja, Oscar had daar gisteren over gebeld.
– Jamaar, zijt ge zeker dat die muur van ons is?
– Daar heeft hij niks van gezegd.
– Aja, wacht dan voor ge d’er iets aan doet.
– Ja maar, we zijn al geweest. Dat zijn zware brokken jong, daar beginnen wij niet met ons blote handen aan. We zullen er wat hekkens rondzetten zeker?
– Dat is goed. Laat het daar voorlopig maar bij.
– Dat zal wel voor volgende week zijn, met dat verlof en die brugdag en al.
-Ja, da’s normaal hé.

Een week later
-Meneer Vandevelde? Met Katia Meganck van de klantendienst. Ik heb u vorige week gebeld in verband met een ingestorte muur aan de parking van station Dampoort. We kregen intussen diverse meldingen over dat puin.
-Ja, we zijn daar mee bezig, maar ik kan geen commando doorgeven als ik geen bevestiging heb van het feit of de NMBS eigenaar is van het terrein.
-Maar dat heb ik vorige week aan uw collega al doorgegeven.
-Oscar? Ah, maar die is met vakantie en ik heb hem nog niet gezien. Zodus.
-Zou d’er eerstdaags dan toch iets kunnen gedaan worden aan dat puin op de rijweg?
-Ik zal zien wat ik kan doen.

De volgende dag.
– Frans, met Dirk hier. Kunt gij hekkens gaan plaatsen rond dat puin aan de Dampoort?
– Ja, maar opkuisen, daar begin ik niet aan hé. Ik heb het tegen Oscar ook gezegd, daar hebben we het juiste gerief niet voor.
-Alleen hekkens is goed dan. We zullen dan wel zien wat we er verder aan doen.

April 2008

Mei 2008

Juni 2008

Nog even geduld.





Filmmaand mei

1 06 2008

Ondanks het prachtige weer in de voorbije maand kon ik toch 17 films zien! De kans is echter klein dat juni ook zo’n meevaller wordt: einde-schooljaarsdrukte, weet u. Vaststelling van de maand is ook dat ik nauwelijks nog films goed vind! Alarmerend of heeft mijn geest gewoon wat rust nodig?

Dit waren ze:

61/ Shoot’Em Up (6): holle spektakelfilm met meer felle kleurtjes dan fatsoenlijke plotelementen
62/ Bad News Bears (7): Traditionele maar vermakelijke Amerikaanse komedie waarin losers winners worden.
63/ Inventing the Abbotts (6): Ietwat belegen Amerikaans drama met een klassieke verhaallijn maar een goeie cast.
64/ What Happens in Vegas (3): Volkomen overbodige, volstrekt nietszeggende would-be komedie met een ferm toegetakelde Cameron Diaz. (recensie)
65/Je vais bien, ne t’en fais pas (8): Sober, meeslepend psychologisch drama over de relaties binnen een gezin waarvan de zoon verdwenen is.
66/ Must Love Dogs (6): Zeer vergankelijke dingetje over de relatieperikelen van een vrouw (die dus van honden houdt).
67/ The Canterbury Tales (4): 2 euro bij de Media Markt en nu weet ik waarom.
68/ Au revoir les enfants (7): veelgeprezen, maar ouderwets en kunstmatig relaas van Louis Malle
69/ Eldorado (8): Oogstrelende Belgische road-movie die tristesse en humor perfect combineert tot een melancholisch en absurd geheel. (recensie)
73/Street Kings (7): degelijke, spannende maar nauwelijks originele politiethriller. (recensie)
71/ Then She Found Me (4): een draak van een film over moeders en dochters, met Helen Hunt en Bette Midler als publieksafstoters. (recensie)
72/ L.A. Law: the movie (5): TV-filmpje dat een overbodig vervolg breit aan een serie die al een tijdje afgelopen was – met een bejaarde cast als gevolg.
73/ Salo o le 120 giornate di Sodoma (7): provocerende, letterlijk en figuurlijk vuile film van Passolini, die interessante vragen stelt over macht en geweld, maar uiteindelijk toch wat te expliciet is om goed te zijn.
74/Serendipity (7): jarenlang links laten liggen vanwege de irritante Kate Beckinsale en ondanks lovende woorden van kenners. Maar nu toch charmant bevonden.
75/ La Double vie de Veronique (7): Eindelijk gezien, deze alom gewaardeerde klassieker. Helaas, het is me volkomen ontgaan waar dit eigenlijk over ging. Meer zelfs na een week wist ik nauwelijks nog wat er precies gebeurde in deze film ging. Bizar, wie verklaart me waarom dit zo’n meesterwerkje is?
76/ In Bruges (7): leuke en vlotte actiekomedie met een goede Colin Farrell maar een al te luchtige plot.

Totaal: 2461

Bekijk hier de lijst van april








%d bloggers liken dit: