Beste zuurpruimen

14 06 2008

Soms kan bloggen best vermoeiend zijn. Als er weer eens een droogkloot of pezewever opduikt die zich zodaning ergert aan mijn schrijfsels, dat de zuurtegraad behoorlijk gaat stijgen. Zo werd op de website Medium4You onlangs een artikel van mijn overgenomen waar heel wat giftige reacties op verschenen. Ook op mijn eigen blog duiken regelmatig zure lezers wiens anonieme gebral mij weer eens doet zuchten om zoveel zinloosheid. Voorbeelden hier, hier en hier.

Welke conclusies vallen er te trekken?

* Sommige lezers kennen de context niet. Ze weten niet dat deze blog in eerste instantie opgezet is om de dagelijke verzuchtingen en ergernissen even lekker van me af te schrijven. Onwetendheid valt niet helemaal te vergeven, maar ik gun ze wat krediet omdat het artikel op een andere site verscheen waar de context ontbreekt.

* Ik schrijf in een pedant-beledigende stijl die ik in het dagelijks leven hoogst zelden hanteer. Dat schiet veel lezers in het verkeerde keelgat. Je moet en zal brave, beleefde en fatsoenlijke dingen schrijven, je mag over niemand oordelen ‘voor je zes maand in zijn schoenen hebt gestaan’ en je moet vooral rationeel en niet emotioneel schrijven. Jammer, maar zo werkt de realiteit niet altijd. Mensen hébben een indruk of een oordeel van elkaar en gelukkig gaat die meestal gepaard met een grote bereidheid die bij te stellen – ook bij mezelf. Maar ik blog om te schrijven, om lekker loos te gaan met woorden en gedachten en niet niet om een moreel voorbeeld te stellen, noch als oefening in ratio. Dat zou natuurlijk een werkpunt kunnen zijn.

* En dat is als leerkracht blijkbaar geheel not done, vind één van de zure reageerders. Een leerkracht die oordeelt over kinderen (wat niet klopt overigens), ouders en andere leerkrachten?! Wel helaas, een leerkracht is geen robot natuurlijk, maar een mens wiens persoonlijkheid net als bij ieder ander niet los staat van zijn beroep. Hoe ridicuul eigenlijk te stellen dat een leerkracht zich niet mag uitspreken over de domheid en lelijkheid van onze maatschappij. Wie gaat het wel doen? Er zullen er vast wel een massa onderwijzers zijn die zich schuw afzijdig houden, maar ik heb het geluk in een school te werken waar niet verwacht wordt dat je in het gareel loopt of je zachtjes aan gehersenspoeld wordt tot je in de waan bent dat de traditionele waarden en morele opvattingen van de school waar je werkt, overeenkomen met die van jezelf. De leerkracht staat al lang niet meer op een piëdestal, zet hem er alstublieft niet weer op. Bovendien baseren deze lezers zich dus enkel op mijn grove taalgebruik en lage gescheld. Terwijl een leerkracht die deelneemt aan Rad van Fortuin of een leerkracht die in de klas een portret van het koningspaar ophangt – hoe divers deze voorbeelden ook mogen zijn – óók een deel van zijn eigenheid blootlegt en het al even discussieerbaar is of dat goede voorbeelden zijn. Die reageerders lijken er overigens van uit te gaan dat ik mijn eigen schrijfsels als leesvoer serveer aan mijn leerlingen of hen betrek bij mijn fantastische plannetjes om de samenleving in de zeik te zetten, in plaats van iedere dag een baken van moraliteit te staan wezen achter mijn lessenaartje.

* De essentie is natuurlijk dat al deze lezers ook psychologen zijn, die uit wat gevit kunnen opmaken dat ik triest (nee, intriest zelfs) gekweld ga onder allerlei frustraties. Goed, ze kennen mij natuurlijk niet echt, dus weten ze niet dat ik in het dagelijks leven slechts in zeer beperkte mate kankeraar ben, en verder wel een goedgemutste, vrolijke, enthousiaste en constructieve zeurpiet. Maar het wordt zo’n cliché, ‘gefrustreerd’. Omdat je je ergert aan dwaze chauffeurs, slechte tv-presentators en taalfouten, moet je wel met een heleboel onvervulde verlangens zitten. Ik leg de link niet helemaal, eerlijk gezegd. Het wordt ook zielig bevonden je aan zulke dingen te ergeren, en men vraagt zich zelfs af of ik niets essentiëler heb om me zorgen over te maken? Ja, maar dat levert minder leuk leesvoer op, zet niemand op zijn paard en interesseert bovendien wellicht geen kat. Verantwoord Tijdverlies is en blijft de naam én de essentie van deze blog, die ik voor alle duidelijkheid uit ontspanning volschrijf. Frappant ook dat de mensen die vinden dat ik mijn tijd beter ergens anders aan zou besteden, zelf wel hun best doen om uitgebreid op het artikel te reageren. Anderen bijten me dan weer vol afschuw toe dat ik mijn gezaag voor mezelf moet houden. Maar deze blog is toch van mezelf? U komt hierheen om het te lezen!

* Het wijst meteen ook op een flagrant gebrek aan relativering van deze lezers. Ik ga mezelf natuurlijk niet tegenspreken, trouwe lezers weten dat ik niet van al te relativerende reacties hou, men mag in zijn reactie zeker de discussie aangaan, hevig of niet. Maar dan niet anoniem en mét argumenten, vind ik. En niet te vergeten, een scheutje humor. Ik begrijp niet zo goed – maar toch is het zo – dat mensen mijn stukjes van de eerste tot de laatste letter ernstig nemen! Sommigen reageren zelfs op mijn overdrijvingen alsof ik ze serieus bedoeld heb. Dat brengt ons weer bij het eerste punt van dit lijstje, die context, maar sowieso kan je als niet-betrokken partij (in dit geval weet ik natuurlijk niet of die reageerders niet allemaal ouders of leerkrachten zijn van de betrokken school) toch niet zo naast de inhoud kijken om maar meteen de auteur zijn schijnbare arrogantie en zieligheid uit te vergroten?

*Want dat is dus mijn grootste probleem met deze reageerders: ze missen het punt. Ze zeilen om de essentie van mijn betoog heen – in dit geval de verkeersonveiligheid rondom Sint-X- om me maar meteen af te kraken. Eén reageerder zegt zelfs haast letterlijk wat in een tweede artikel rond deze school ook al te lezen stond: ik moet maar langs een andere weg fietsen als ik niet iedere ochtend last wil hebben van het egoïsme en de kortzuchtigheid van sommige weggebruikers. Een dommer antwoord kan je je niet inbeelden. Er is ook de immer weerkerende oprisping dat ik zelf ook niets doe aan die ergernis, dat ik eerst maar eens naar mezelf moet kijken, dat er (in dit geval) toch ook ouders van mijn school met de auto naar school komen (ja, maar ik heb dan ook niets tegen de auto en bovendien gedragen deze mensen zich correct aan de schoolpoort want onze school doet uitgebreid aan preventie en communiceert daarover). Zo wordt er niets bijgedragen aan het debat natuurlijk. Het punt is immers net dat ik aan de meeste van die situaties niets anders kan doen dan ze aan te klagen op de manier die mij het best ligt, al schrijvend. Ik schrijf ook brieven naar kranten, tijdschriften, gemeentebesturen en bedrijven hoor, als dat al zou helpen.

* Want dat is uiteindelijk wél een frustratie: dat zoveel mensen zich neerleggen bij dingen die verkeerd lopen. Niet alleen bij spelfouten en verkeersagressie, maar ook bij onbetrouwbare vaklui die de klanten in de kou laten zitten, de banken en bedrijven die met de voeten van de consument spelen, de NMBS wiens dienstverlening maar niet verbetert, maar wiens prijzen ieder jaar stijgen, de ophemeling van nitwits en onbenullen in de meest debiele, hersenloze tv-programma’s, de sensatiezucht en manipulatie van de media, de onverschilligheid tegenover de haat, onverdraagzaamheid en het lijden overal ter wereld, het kapotmaken van onze Aardbol, … Of het nu om levensbelangrijke of triviale zaken gaat, iedereen kijkt gewoon de andere kant op.

* Op één argument wil ik wel nog even dieper ingaan. Een reageerder stoort zich aan het feit dat ik catecheselessen belachelijk maakt en hemelt daarbij allerlei – vaak volkomen in onbruik geraakte – katholieke gebruiken op. Ik denk dat er een groot verschil is tussen een religie (het katholicisme dus) en catecheselessen, hoewel ik ze allebei niets vind. Toen dat nog tot mijn takenpakket behoorde, gaf ik wel graag catecheseles, omdat er momenten van bezinning en diepgang inzitten en sociale waarden als verdraagzaamheid en solidariteit aan bod komen. Maar die zitten evenzeer in een zedenleerles of komen – toch in het Freinetonderwijs – ook aan bod in de dagelijkse klaspraktijk. Ik kijk echter wel neer op de blindheid en hypocrisie waarmee die catecheselessen vaak gegeven worden. Een schoolmastel is in dat geval zo iemand die zonder enige kritische instelling (want dat is in de meeste katholieke scholen not done) aan de kinderen vertelt dat Jezus over het water liep en je moet biechten omdat je anders naar de hel gaat. Zelf leven slechts een klein deel van de mensen die voor hun kinderen een katholieke school kozen én de mensen die er lesgeven, naar de normen waar de school voor staat. Velen volgens slaafs die tradities (doopsel, trouwen voor de kerk, communie) omdat het zo hoort, omdat anderen het ook doen, omdat ze niet durven twijfelen aan de zinvolheid ervan. Wat dus niet wil zeggen dat ik mensen die er oprecht voor kiezen, wil veroordelen. Maar ik heb wel zélf mogen ervaren en hoor nog dagelijks de verhalen (kijk, weer een frustratie!) hoe despotisch, demagogisch en manipulerend het er in heel wat katholieke scholen aan toegaat. Ik gebruikte de verwijzing naar de catecheseles dus eerder als een metafoor: wie graag catechese geeft, bouwt mee aan die oogklepperij. Waardoor je dus niet ziet dat voor je eigen school iedere dag onverdraagzaamheid wordt gecreëerd.

* Overigens goed mogelijk dat ik ooit zelf in Sint-X heb gesolliciteerd, zoals één van de zuurpruimen opwerpt. Zoals ik wellicht in alle Gentse scholen heb gedaan, jong en werkzoekend als je als afgestudeerde leerkracht bent. Het lijkt me erg vergezocht dat ik nu om die reden mijn gal spuw over die school, zeker aangezien ik nooit werkloos ben geweest en op alle scholen waar ik gewerkt heb, tevreden was.

En voilà, het geeft me weer een uurtje heerlijk energiek schrijven en rationeel denken opgeleverd, mijn klavier én mijn hersenpan gloeien ervan. Met dank dus, eens te meer.

Advertenties

Acties

Information

18 responses

14 06 2008
Stan

Bravo. Op hun nummer gezet op een rationele manier.

14 06 2008
muggenzifter

Zo’n lange tegenreactie, ik heb zelfs de moed niet ze helemaal te lezen…
Men zou bijna beginnen denken dat je je aangevallen voelt en volle gas in de verdediging gaat.

15 06 2008
Door Denker

In de media en de literatuur vind je haast dagelijks scherpe of spottende uitlatingen. De meeste BV’s en politici maar ook andere figuren zijn wel eens het mikpunt van dat type teksten, die overigens allemaal wel verschillen in toon, stijl en (literair) niveau. Het verschil met een blog is niet alleen dat de doorsnee lezer van een krant of boek zich sneller kan neerleggen bij de uitlatingen van een auteur (die mogen blijkbaar wel iedereen te kakken zetten), maar vooral dat het medium veel toegankelijker is. Wanneer Tom Naegels iemand belachelijk maakt in zijn columns, of Koen Meulenaere, of Brusselmans, krijgen zij mogelijk ook wel eens hevige reacties waarschijnlijk, we hebben er het raden naar, maar die reacties zijn niet openbaar! Als blogger kan je je daar een stuk moeilijker tegen beschermen. Je blog is publiek en iedereen kan je massaal afkraken (of zelfs doodwensen, zoals ik op die andere site zie Sven)! Dat soort reageerders meent dat ze ook met scherp mogen schieten aangezien jij dat zelf deed, maar het wordt eng, vind ik. Je kan wel reacties gaan verwijderen enzo maar jij kiest duidelijk voor een wederwoord. Flink, hoewel ik betwijfel of deze mensen dat waard zijn. De ‘muggenzifter’ hierboven is een mooi voorbeeld: hij wil geen moeite doen alles te lezen, maar zoekt een nieuwe invalshoek om toch maar niet te moeten ingaan op een van de stevige argumenten.

15 06 2008
muggenzifter

Of je kan gewoon aanvaarden wat mensen over je posts schrijven in plaats van meteen in de verdediging te gaan. Iedereen zijn mening. Je geeft hen nu gewoon wat ze willen, namelijk een gepikeerde sven.
Als je kiest om kritisch te zijn of om heikele punten te bespreken op je blog, dan weet je volgens mij dat er een risico is dat er negatieve reacties komen. De strijd aanwakkeren door tegenargumenten te zoeken, lijkt mij nutteloos.
Vergelijk met BV’s die de gespecialiseerde pers door het slijk haalt. Hoe meer ze reageren, hoe groter de sensatie. Negeren zorgt er daarentegen vaak voor dat de zaak uit de aandacht verdwijnt.

15 06 2008
blanche

“Beste zuurpruimen” neem ik niet persoonlijk en ik heb je betoog van A tot Z gelezen. Ook de reacties bij Medium4you en ik vind sommige ervan ronduit beangstigend want als reactie op je aanklacht tegen een scheve toestand wordt je persoonlijk onheil gewenst.
Jammer dat die reageerders hier niet zullen komen om je argumenten te weerleggen.
Zelf vind ik dit heerlijk leesvoer en ik denk dat er in je brooddoos wel lekkere boterhammetjes zaten.

15 06 2008
Sam

Sven, de muggenzifter beweert eigenlijk dat hij je een plezier doet. Door je eerst uit te dagen, dan je reactie nonchalant te negeren en dan te stellen dat je eigenlijk niet had moeten reageren, wil hij je leren om te gaan met mensen als hem. Hoe vriendelijk, niet?
Want, muggenzifter, waartom zou sven zomaar aanvaarden wat mensen over zijn posts schrijven als het gehanteerde niveau niet dat van een stuk crapuul overstijgt? Waarom zou hij zich niet verdedigen als hij dat wil? Hij legt daarmee net bloot dat de zuurpruimen niet tegen hem opkunnen, want zij (en jij dus nu ook want ik ben niet geheel zeker dat jij één van die gifspuiers bent op die andere site) kunnen daar dan maar 2 dingen doen. Opgeven of écht (fatsoenlijk) reageren (op de essentie van het artikel)? Sven weet wel dat hij beter niet zou reageren (dat staat in zijn feedback), maar hij grijpt wel de kans aan een energiek stukje te schrijven over zure reageerders zowel specifiek als in het algemeen. Hij stelt bovendien duidelijk dat ook tegengestelde reacties welkom zijn zolang ze een beetje fatsoenlijk zijn. De strijd aangaan door tegenreacties te zoeken, lijkt me net heel interessant en retorisch gezien ook leerrijk, maar jammer genoeg is dat net helemaal niet wat de zuurpruimen doen. Jij spreekt dus jezelf eigenlijk tegen: eerst daag je sven uit, dan stel je dat hij daar beter niet zou op ingaan zodat jij dan zelf ook kan zeggen dat je er niet op zal ingaan.

Ik lees Verantwoord Tijdverlies al lang en ben dus misschien té partijdig in deze, maar als je reacties krijgt als ‘verhang u’ en ‘je verdient een lel’, verlies je niet door te reageren, je hebt de verbale strijd sowieso al gewonnen tegen die agressievelingen.

15 06 2008
Sam

Dju, kheb eigenlijk spijt van mijn lange uitleg, ik ben dat toch allemaal iets teveel aan het analyseren…
enfin, om te zeggen;: sven laat u niet kisten

15 06 2008
muggenzifter

haha Sam, inderdaad.
Dat is net wat ik bedoel, door de boel zo te analyseren en uit te spitten wordt het helemààl big deal, wat niet de bedoeling lijkt te zijn.
Voor alle duidelijkheid, ik heb helemaal niks te maken met dat medium4you, ik ben op die site terechtgekomen nadat ik svens post had gelezen (ikzelf lees deze blog ook al een tijdje, namelijk).
Natuurlijk ga ik niet akkoord met die onrespectvolle uitlatingen, maar in de tegenaanval gaan lijkt me gewoon niet zo zinvol.
En nu zwijg ik :)

16 06 2008
Margot

Sorry, maar die reacties op medium4you deden me echt schaterlachen! Wat een domme mensen.
Trek het je niet aan SveN, de grootste talenten werden misbegrepen tijdens hun leven :-)

17 06 2008
What's in name?

Ik volg de posts van Sven en lees de commentaren (hier en op andere websites) geboeid en meestal geamuseerd. Ik ben een absolute voorstander van een pittige en goed onderbouwde pennenstrijd en ik betreur het ten zeerste dat sommigen bepaalde beleefdheids- en respectsgrenzen overschrijden. Ik weet bijgevolg ook hoe gevaarlijk het is me in deze licht ontvlambare discussie te willen mengen. Toch moet ik een klein eitje kwijt. Ik ben er de persoon niet naar (te) lang met onuitgesproken gedachten rond te lopen.

Akkoord. Sven uit zijn mening op zijn eigen blog. De manier waarop hij dit doet, bepaalt hij volledig zelf. Het is dan ook zijn eigen blog. Toch lijkt het mij niet vreemd dat sommige uitspraken reacties losweken. En dat niet alle reacties even hoffelijk zijn. Niet alle mensen zjn namelijk even hoffelijk. Ik snap dan eveneens dat je bepaalde dingen wil rechtzetten of extra wil duidelijk maken. Een blog is nog steeds geen medium waarbij je elkaar kent en rustig face-to-face om verduidelijking kunt vragen en bepaalde onenigheden verder kunt uitklaren. Vanzelfsprekend vraagt een reactie dan om een wederreactie.

Maar -en nu komt de maar- soms kan het ook nuttig zijn de dingen vanuit een andere invalshoek te bekijken en na te gaan of er in die eerste reactie niet ergens een kern van waarheid schuilt.
Nu heb ik soms wel eens het gevoel dat er ‘verdedigd’ wordt om het laatste woord te hebben en dat er oeverloos heen en weer gereageerd wordt om toch maar ‘gelijk te halen’. En daarvan durf ik soms ook wel eens het heen en weer te krijgen. :-)

Bovendien -hoe stout ook om op te merken- krijg ik soms het ‘fanclub van Sven’-gevoel. Een post wordt aangevallen en iedereen springt op de reageerders en port Sven aan om zich niet gewonnen te geven. Zonder oorvijgen te willen uitdelen, maar die ‘partijtrekkerij’ stoort me soms even hard als een ‘crapuleus’ wederwoord.

Tot zover mijn tweeledig ei.

Ik sta open voor weerwerk en vraag me af of het nodig is me schrap te zetten voor ‘ga elders verderkakelen, kip’-reacties.

17 06 2008
SveN

Eerlijk gezegd, begrijp ik wat je bedoelt.
Het is inderdaad goed mogelijk de verdediging te interpreteren als een ijver om het laatste woord te hebben. Dat is misschien zo gegroeid, zeer vaak krijgen zuurpruimen hier een weerwoord van mij en stopt het debat daar. Ik voel me dan de morele winnaar van de discussie, voor zover het eigenlijk om ‘winnen’ gaat.

Daarnaast ga ik ook akkoord dat als mijn teksten niet fijnzinning of subtiel zijn, ik dat misschien ook niet van de reacties mag verwachten. Toch tracht ik een verschil te onderscheiden tussen (een poging tot) ironie en overdrijving enerzijds en grove beledigingen en botte persoonlijke aanvallen anderszijds. Ik wil (en kan) zeker ook de plaats van een onschuldige lezer innemen, in dit geval pakweg een brave juf of liefhebbende ouder van Sint-Bavo. Ik wil gerust aannemen dat zij zich beledigd of geschoffeerd voelen. Maar als je als kritisch blogger elke keer elk aspect van een kwestie gaat afwegen, vrees ik dat er niet veel lezers meer zullen overblijven en ik mijn schrijflust rap zou verliezen. Ik schrijf geen verhandelingen maar snel leesbare stukjes onzin, dat is de opzet van bij het begin geweest. Ik denk ook dat de boodschap een beetje verloren gaat dan. In dit geval was ik dan ook zéér kwaad op de school en de ouders en dat mag gerust duidelijk zijn.

Maar zelfs dan nog hoop ik dat wie het aanbelangt, de essentie van de booschap ziet en daarop reageert, in plaats van op de verwoording. Ik blijf dus bij mijn punt dat als de reageerder zo naast de kwestie zit, ik gewoon nog nadrukkelijker en uitgebreider mijn punt ga verdedigen, net als in de klas :-). Dan krijg je inderdaad snel een welles-nietes-spelletje en helaas ligt het niet in mijn karakter om me op mijn eigen blog snel gewonnen te geven :-)

En wat de fans betreft :-), ik heb toch vaak de indruk dat die mij evenzeer bijstaan als ze ook een duit in het zakje doen, m.a.w. er wordt toch vaak gezegd waarom ze mijn partij kiezen… En dat is verder natuurlijk niet iets dat ik kan beheren.

Alleszins ook dank voor uw duit, heeft me weer wat denkwerk gegeven.

18 06 2008
vandepotgerukte

Sven ik ben aangenaam verrast dat het door U roeren in die hoop St Bavo stront zo perfect het niveau van hun voorstanders heeft komen laten bovendrijven. U hebt Godverdomme nog gelijk ook dat het een bende asociale elementen zijn. Enne, Jezus liep over het water omdat hij niet kon zwemmen.

Was getekend

19 06 2008
SveN

Editoriale noot: de artikels over de betreffende school (zowel hier als op die andere site) zijn momenteel niet beschikbaar…
Het zwijgen opgelegd door een zekere Zuster M.

20 06 2008
blanche

Zuster Mastel?

23 06 2008
Paul

Sven: Ik beschouw je persoonlijk als een heel EERLIJK persoon. Alles wat je dwars ligt,deel je met je lezers. Dat bewonder ik. Maar dan heb je ook nog de lezers zelf. Die verdeel ik in groepen: De ene groep zijn degenen die er niet tegen kunnen dat je je persoonlijke mening zo eerlijk geeft,en er dan tegenin gaan met ronduit onbeleefde reacties.
De andere groep leest je berichten,is het met je eens of gaat (beleefd!) met je in discussie.
Ik zou tegen je zeggen: Hier (excuseer) zeur je vaak over bepaalde dingen,klein of groot,maar ik denk dat je in de realiteit wel de zonnekant van het leven ziet (of vergis ik me) als dat niet zo is,raad ik je ten zeerste aan om dat te doen.

23 06 2008
SveN

U vergist zich zeker niet!
De geïnteresseerde lezer vindt hier ook genoeg artikels over die zonnige kant van het leven, hoor!

6 07 2008
micheleeuw

Jammer dat ze verwijderd zijn. Nu kan ik het moeilijk volgen. Wat ik er van maak is dat je een ergernis van je af geschreven hebt op JOUW blog en dat heeft moeten wegdoen door een non ? Schande ! Leven we nog in de 21ste eeuw ?
Ik had het NIET gedaan ! Maar jij doet op JOUW blog wat je zelf nodig acht, natuurlijk.

6 07 2008
SveN

Voor wie niet kan volgen, is er het artikel ‘Zo zit het’ en dan valt misschien wel te snappen waarom ik het artikel verwijderd heb…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: