85-jarige krijgt 700 cadeaus

19 07 2008

Mijn oudste oma wordt dit weekend 85. Dat wordt rustig gevierd, maar alle betrokkenen delen dezelfde zorg: wat wordt er als geschenk gekocht? Mijn oma is niet van de makkelijkste. Ze heeft geen bijzondere interesses of bezigheden die inspiratie kunnen geven tot een geschenkidee. Ze heeft niets echt nodig. Ze eet liever geen pralines en ze houdt zeker niet van bloemen.

Een terugblik op de laatste 25 jaar waarin ik haar verjaardag bewust heb meegemaakt, leert me dus dat de goede ideeën al geruime tijd op zijn. Ik zie ook dat verjaardagsgeschenken als een caroussel werken. Wat de ene zoon het ene jaar schenkt, geeft een ander haar het jaar daarop. Er moeten dus zo’n 5 aanvaardbare ideeën zijn die elk jaar weer gerecycleerd worden. Er is overigens ook nog een moederdag en een nieuwjaar waarvoor dezelfde problematiek geldt.

5 zonen die voor drie gelegenheden een geschenk kopen, dat zijn 15 cadeautjes. Dit 25 jaar lang (eerder natuurlijk ook al, maar dat past niet binnen mijn waarneming), dat zijn dan 375 geschenkjes. 7 kleinkinderen, die gezien hun gemiddelde leeftijd, waarschijnlijk al zo’n 15 jaar zelf opdraven met een cadeau, dat zijn er nog eens 315. Ons Madeleine kreeg de voorbije 25 jaar dus bijna 700 cadeaus. En dan zijn er nog wel wat andere verwanten die haar ergens een plezier mee hopen te doen.

Een schatting na waarneming, levert volgende stock op:

– 29 paar pantoffels
– 32 paar schoenen
– 31 paar oorbellen
– 67 blouzen, rokken of truien
– een tiental meubelstukken (een schoenenkastje, een tv-kastje, een zeteltje, een tuintafel, een bijzettafeltje, een lamp, een badkamerkastje, nog een tuintafel, een parasol, … ) 
– 25 elektronische toestellen (koelkasten, tv’s, radio’s, koffiezetapparaten, microgolfovens, wekkerradio’s, diepvriezers)
– 24 slaapkleedjes
– 28 dozen pralines (toch proberen hé)
– 53 manden met lekkernijen
– 35 manden met etenswaren (dus apart van de  lekkernijen, met daarin o.a. zo’n 100 pakken koffie)
– 1 boek
– 97 beeldjes, pottekes, vaaskes, schaaltjes, kandelaars, kaarsjes,
– 12 handtassen
– 14 kettinkjes
– 28 stuks toiletbenodigdheden (zeepjes, handdoeken, huidcrèmes, shampoo, badparels, parfum, poedertjes, crèmpjes)

En dit is dan wellicht een flinke onderschatting, want ik kom nog lang niet aan 700.

Het vreemde is dat mijn oma’s huis lang niet uitpuilt. Integendeel, er staat nergens rommel en de opslagkamer is bijna leeg. Een groot deel van deze geschenken wordt immers gewoon weggegeven. Ik krijg bv. regelmatig wat chocolade en koeken in handen gestopt die ze van iemand anders gekregen heeft. Onschuldig hoor, maar het betekent wel dat ze die spullen eigenlijk niet wil. Nochtans zou niemand het moeten wagen met lege handen aan te komen. Dat wordt geenszins geapprecieerd. Toch foetert ze wat af, de dag na haar verjaardag, omdat ze weer een heleboek zinloze dingen heeft gekregen. Dapper stellen dat ze dit jaar eens echt niéts wil, weigert ze koppig. De laatste jaren duiken er steeds meer cadeaubons op. Dan kan ze tenminste haar zin kopen. Maar aangezien ze niets nodig heeft, verblijdt ook dit haar geenszins.

Af en toe waagt iemand (lees: Boris of ik) zich aan een origineel geschenk – waarbij ‘origineel’ betekent dat het nog nooit door iemand anders gegeven werd. Een kussentje met kersenpitten? Aardig toch. Doch nieuwe gewoontes aannemen, is veel gevraagd, dus dat kussentje belandt in een kast. Of bij een buur. Een handig boodschappenwagentje? Uitstekend idee, maar het verlaagt de mogelijkheid tot klagen over het gesleur met boodschappen dus na enkele maanden blijft het achter de deur staan en na een jaar staat het bij het vuilnis. Die wegwerpcamera vond ze wél leuk. Ze kiekte de postbode, de buurvrouw en één van die achterkleinkinderen waarvan ze de naam niet kan uitspreken. Wij lieten de boel ontwikkelen en tegen de volgende gelegenheid kreeg ze een foto-album voor die kiekjes. Zo af en toe bladert ze daar nog een keer in. We kloppen onszelf nog steeds op de schouder omwille van dit idee.

Haar lievelingsgeschenk is echter, zonder twijfel, de nieuwjaarsbrief die ik haar een jaar of 8 geleden schreef. Die ging over de eenzaamheid en het alleen zijn, deed tranen opwellen en werd ingekaderd opgehangen. Toen ze zich vorig jaar liet ontvallen dat de tekst er nu wel al heel lang hing, schreef ik een nieuwe. Wat persoonlijke feitjes, wat smartelijke clichés en wat gerijm, meer is het niet. Fotootje ernaast van Boris en mezelf en de klus was geklaard. Veel moeite, weinig geld, grote dankbaarheid.

Deze tekst ging gepaard met dat ene boek dat ze in die 25 jaar kreeg. De helaasheid der dingen. Omdat het zich in onze streek afspeelt en de Vlaamse tragiek/kolder even herkenbaar als grappig is. Omdat onze oma wel wat momenten in haar leven heeft gehad waarbij zij het ‘meetjen’ was in het verhaal. Omdat ze de Story toch geen 12 keer kan herlezen.

En toch weet ik welk geschenk ze het allerliefste heeft: een bezoekje – oew, dat klink melig. Maar het is zo. Dat mag dan meer dan drie keer per jaar (en voor sommige familieleden is dat nog veel gevraagd) en dat mag ook op andere dagen dan die betreffende feestdagen. Dat mag vooral de zondagnamiddag.

Dus nonkels en tantes, neven en nichten. Laat die pyama’s, sjakossen en koekedozen. Gewoon wat aandacht is genoeg. Er moet zelfs geen papiertje rond.

Advertisements

Acties

Information

5 responses

20 07 2008
micheleeuw

Wij hebben hetzelfde probleem met mijn moeder die in november ook 85 is geworden. Zij houdt wel van plantjes, gelukkig. Ze heeft nu gezelschap van mijn broer die er terug bij woont.
Mooi gedichtje.

21 07 2008
Gerofiel

Wij hebben ook zo’n probleem met ons oma maar wij bergen haar na het feest netjes op en als er weer iets te vieren valt halen we haar van de zolder. Ze houdt ook van plantjes, meer krijgt ze niet te eten.

21 07 2008
vandepotgerukte

In plaats van een koeken of chocolade zou ze mischien één van die electrische toestellen in uw handen kunnen stoppen, een televisie bijvoorbeeld.

Dat ze nog lang mag foeteren op haar onzinnige cadeaufamilie.

Was getekend

22 07 2008
valleken

Hum, dat gefoeter zit blijkbaar in de genen … ;-)

22 07 2008
Aïda

Mooi en grappig.
Geef ze een koffie en zet ze bij. En veel vis. Zou een internetabonnement niets voor haar zijn?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: