Senioren domineren de media

30 09 2008

Het nieuws wordt gedomineerd door zestigplussers. Miet Smet is doodgelukkig nu Wilfried Martens – uit vriendschap – met haar trouwt. Bassie zit vol kattekwaad en een veertig jaar jongere fan nu ook. Zou hij zijn clownsneus hebben opgehouden? Intussen overleed ook Paul Newman. Jammer, een geweldig acteur die ik nog wel wat jaren had willen zien doorgaan met acteren.

Advertenties




De job van je leven

26 09 2008

Deze week deed een nieuwe leerling zijn intrede in mijn klas. Dat is eerder uitzonderlijk in het zesde leerjaar en vooral wanneer het schooljaar al enkele weken bezig is. Maar wat nieuw is, biedt altijd nieuwe mogelijkheden en kansen en dus was het klasje best opgetogen met een nieuwe klasgenoot. Dat het een jongen was, vonden we allemaal een opluchting, want met een verhouding van 12 tegenover 6 waren (en blijven) de meisjes flink in de meerderheid. Dat het een rustige, bescheiden, vriendelijke, betrokken jongen was, vond iedereen nog veel meer meevallen. De kennismaking met al die Freinettechnieken betekende een grote drempel, maar ze stonden te drummen om hem er over heen te helpen. Na één speeltijd observeren, kon ik al gerust zijn: de nieuweling was in goede handen. Dan word je een trotse leerkracht, hoor. Je ziet een hoop individuutjes stilaan een nieuwe groep vormen (we werken met een graadssysteem, dus de samenstelling is elk jaar min of meer nieuw), hun gezamenlijke inzet voor de nieuwe leerling als bindmiddel. Net wat we nodig hadden.

De spontaniteit van mijn leerlingen en de vanzelfsprekendheid waarmee ze een nieuweling in hun rangen opnamen, vond ik op zijn minst opmerkelijk, aandoenlijk ook. En het kwam van twee kanten. Na één dag al liet E. zijn tevredenheid blijken. Vandaag postte hij spontaan zijn eerste artikel op de klasblog:

Ik ben nog maar een week op de school en ik vind het nu al keitof.
Het is gelijk alsof ik al een jaar op school zit.
E.

Mission accomplished. Iedereen gelukkig, ook de meester, toch een  beetje ontroerd om al die pure karakters. Meteen een stukje minder doodop, zalige job heb ik.





Bye Bye Boris

25 09 2008

Mijn moeder zag een Hollywoodafscheid wel zitten, inclusief tranen en wuivende zakdoeken, maar haar jongste zoon verkoos aannemelijk voor een sober afscheid. In alle rust en kalmte vertrok mijn broer dus eergisteren naar Liechtenstein, om er in internationaal gezelschap te studeren aan een niet geheel onbelangrijke school,  – als ik dat even ongegeneerd in de verf mag zetten. Mijn verdienste is het niet.

Een klein jaar lang zal hij weg zijn. Op zich vind ik dat niet zo heel erg lang. De tijd vliegt en er verlopen af en toe sowieso wel eens een paar weken of zelfs maanden eer we elkaar weer eens terugzien. Voor we het weten, is hij wellicht al terug. Maar zijn leven zal er tijdens die periode wel wat anders uitzien -al is het momenteel alleen nog maar omdat hij daar geen kat kent.

Zijn eerste mail aan de familie was heel verrassend. Niet alleen moest ik vaststellen dat Boris een prettige schrijfstijl heeft en leuke observaties vermeldt die zijn relaas kleurrijk maken, gewoon het feit dat hij zijn familieleden spontaan op de hoogte brengt van wat er gaande is in de Duitse versie van L’Auberge espagnole, was ergens al …tja, mooi.

Onze 85-jarige oma is intussen vast een gewiekst plan aan het bedenken om haar jongste kleinzoon snel terug naar Belgïe te lokken. ‘Wat gebeurt als ik sterf terwijl hij daar in de bergen zit?’ klaagt ze tegen zichzelf. Ik geef haar eerlijk antwoord: ‘Welk verschil zou het maken als je sterft terwijl hij in Aalst zit?’. Dan draait ze de situatie maar snel om: ‘Wat als hij daar iets voor heeft? Dat manneken, zo alleen in een ver land?’ Ik wijs haar er nogmaals op dat hij dra zijn 29e verjaardag viert. Zorgen maken, een hobby als een ander.

Ik wacht intussen af wanneer/of het moment aanbreekt dat ik moet vaststellen dat zich een zeker gemis manifesteert en een jaar misschien toch wel heel lang blijkt te zijn. Maar het draait om hem natuurlijk. Dat de opleiding veel mag opleveren en hij zich geen moment mag vervelen. En ons dus zeker niet mist.





Het spruitige spreekwoord (2)

23 09 2008

Caroline liet weer van zich horen: ‘… die valt dan als een bloksteen in slaap!’





Godverdomse Humo

23 09 2008

Ik vind dat al die Dag Allemaal- en Flairlezeressen die zich vandaag vergisten door een Humo mee te nemen in plaats van hun traditionele leesvoer, enkel en alleen omdat ze zo een gratis boek kregen dat ze toch nooit zullen lezen want ze lezen eigenlijk helemaal nooit een boek  – de laatste poging was Slaap van Annelies Verbeke toen die in De Slimste Mens ter Wereld zat want dat was toch een toffe – maar het is nu eenmaal gratis en Dimitri Verhulst dat is toch die schrijver van dat boek met die sanseveria op de cover, waarover veel gepraat wordt, maar dat ze ook al niet gelezen hebben,  – dat al die mensen dus – eerst een mini-examen moeten afleggen aan de toonbank van de dagbladhandel om te bewijzen dat ze eigenlijk wel trouwe Humolezers zijn en als ze geen minimum van 2 op 5 halen, moeten ze een Goedele nemen in plaats van een Humo.

Dan was er misschien nog een Humo voor mij over geweest.





Blokken: de nawee

21 09 2008

Goed, ik ben dus op tv geweest in een quiz die ik verloren heb niet gewonnen heb. Zou het de minst bekeken aflevering van Blokken ooit zijn? Van alle mensen die ik mobiliseerde om mij aan het werk te zien, kon zowat de helft niet kijken. Ze hebben geen tv, moeten naar de kapper, de muziekschool of de zwemles. Zijn nog niet thuis van het werk of zijn al weer weg voor een avondje uit. De tv staat op de verkeerde zender of de video is fout geprogrammeerd. Dat betekent alleszins een boel minder mensen die hun visie op mijn deelname kunnen laten horen. En dat is misschien niet erg.

Want de andere helft heeft wél een mening, zo bleek uit de sms’jes, mails en blogreacties. Ik kon niet met de blokken spelen, zo wordt er gesuggereerd. Wel, ik heb mijn manoeuvres grondig geobserveerd en slechts één keer vind ik dat ik een blokje beter ergens anders had geplaatst. Ik ben namelijk net heel goed in dit spelletje. Mijn conclusie is en blijft dus dat ik gewoon heel erg slechte blokken had. En niet vergeten dat je in dit spel snel moet scoren terwijl je in de gewone Tetris rustig je tijd kan nemen wat op te bouwen om dan bv 4 rijen ineens te scoren. Kijk, wat zit ik mezelf weer te verdedigen. Geef ik wél toe: ik was niet goed in het afdrukken. Het risico schuwend te vroég af te drukken en daardoor de beurt kwijt te raken.

Zwarte kledij is geen goed idee, zo laat het publiek weten. Weet ik, ik droeg dan ook donkerblauw. Wist ik veel dat het nieuwe  decor  ook blauw zou zijn. Ik had overigens andere kleren bij, maar niemand van de productie leek dat iets te kunnen schelen dus heb ik me daar geen vragen over gesteld. Ik vond dat ik er goed uitzag, dus geen zure oprisping wat dat betreft.

Verder mag ik vaststellen dat ik geen domme dingen zeg en niet te veel onzin uitkraam, ondanks de soms gênante situaties waarin Ben Crabbé zijn kandidaten meesleept. Zo is het maar een geluk dat mijn gezicht niet in beeld was op het moment dat Crabbé een lied van André Hazes ten berde begon te brengen. Ik probeerde ‘beleefde glimlach’ uit maar het zag er wellicht uit als ‘plaatsvervangend schaamte gecombineerd met ingehouden minachting’. En ik heb het misschien gemist, maar ook de berisping van Crabbé dat ik veel te onduidelijk praatte (dorst!) lijkt geknipt te zijn. Al bij al ben ik dus in ere gelaten en kan ik zeggen dat ik best wel mezelf speelde.

Ik denk dat ik er ook vrij ongeschonden uitkom wat de kennis betreft. Zeker tegenover de vrij onwetende tegenspeelster. Tom Petty, tja, die ken ik nochtans hoor, maar ik kwam er echt niet op. Gaf Crabbé nog eens de kans de domheid van de mensheid te vervloeken. En ‘L’Elysee’, nog nooit van gehoord, dat zal ik nu wel nooit meer vergeten.

Ik kan natuurlijk wel nog enkele kleinigheden betreuren. Dat ik bij het begin niet eens aan het luisteren was en daardoor het foute antwoord van mijn tegenspeelster niet kon corrigeren, terwijl het zo’n makkelijke vraag was. Dat de overwinning erg dichtbij was en echt wel van één fout minder afhing. Dat één rij meer genoeg was geweest. Maar soit, ik kreeg een digitaal fototoestel, de tegenspeelster kreeg niets. Heeft de beste toch nog gewonnen.

Lees ook:
Blokken: de preselectie
Blokken: de uitgestelde deelname
Blokken: de twijfel vooraf
Blokken: de vragen
Blokken: de andere kandidaten

P.S. Nee, vandepotgerukte, ik zet mezelf niet op Youtube. Binnen een maand of drie hebt u een nieuwe kans bij de middagherhalingen.

P.S. 2: Ja, ik heb echt een foto van mezelf genomen terwijl ik op tv was…





Blokken: de afloop

14 09 2008

De uitzending nadert: aanstaande vrijdag kan men mij aan het werk zien in Blokken. Nu ja, werk… In feite zat ik daar niet veel te doen. Ik verklap u dan ook al graag de afloop.

Wie het Blokkenverhaal van begin af aan wil volgen: er was een preselectie, een uitgestelde deelname, de twijfel vooraf,  en dan na de opnames: het terugkijken op de vragen en het becommentariëren van de andere kandidaten.
En dan nu de essentie: wat vond ik ervan en hoe heb ik het er van af gebracht?

Ik had niet meteen geluk. Om 7u opgestaan om tegen 10u ter plaatse te zijn, scherp staande en klaar voor de aanval, ervan overtuigd dat al mijn parate kennis echt paraat was. Helaas, de loting duidt mij aan als 5e of iets dergelijks. Na 4 opnames waarin ik o.a. iemand 6000 euro zie winnen, en vier ellenlange pauzes mag ik pas tegen 17.00u (!) het nieuwe decor betreden. Ik heb reeds flink getafeld, alle mogelijke scenario’s overlopen, heel wat rondgehangen, … wat er zowat op neerkomt dat de fut er eigenlijk uit is. Even voor de opname van mijn deelname aanvangt, voel ik nog een sprankel energie en aandacht, om dan tegen 10 minuten voor de start leeg te lopen als een ballon. Ik ben op, allang niet meer bij de pinken en ik begin me – als wel vaker – af te vragen wat ik hier zit te doen. Een dom spelletje, zonder enig enthousiasme ingeblikt door een ploeg geroutineerde medewerkers, zuivere schermvulling voor een weinig eisend publiek dat nu al 150 jaar naar dezelfde quiz kijkt. Ik kijk zélf niet eens naar Blokken! De vragen zijn flauw en ongeïnspireerd, Ben Crabbé is een flapdrol die de mensen te kakken zet en er zitten allerlei frustrerende valstrikken in dit spel (‘nee, je krijgt hem niet! Het was ‘the beatles’ en niet ‘de beatles’!)… Is er nog een manier om hier aan te ontsnappen? Hoe boos zou men zijn wanneer ik plots meld dat ik het voor bekeken wil houden?

Maar daar staat Crabbé dan plots. Vertel wat over jezelf, vraagt hij zakelijk. Ik vat mezelf samen in een hoop clichés. Ik heb dorst, maar kan nu niet meer weg. Het microfoontje is aangebracht. Een laagje poeder op mijn gezicht. Daar klinkt de nieuwe tune al – met dank aan Regi. De spots gaan aan. Het publiek applaudisseert. Crabbé lult wat en schenkt dan zijn kandidaten wat aandacht. ‘De Schutter? Waar komt die naam vandaan? ‘ vraagt hij pseudo-geïnteresseerd. Ik krimp innerlijk ineen. Niet dé clichévraag. Wie interesseert dat in godsnaam? Dit was toch niet afgesproken? Ik stamel wat onzin die in het tweede leerjaar leerde over mijn naam. Ik heb zin om Crabbé een vuistslag toe te dienen. Ik wil nogmaals weg. Ik mag – zoals voorspeld – nog wat uitleg geven over het Freinetonderwijs en dat was het. Wil u zichzelf eens in alle banaliteit aanschouwd zien? Doe mee aan Blokken. Ik besef dat ik in 2 minuten ben samengevat. Mooi in een vakje. Tussen 6000 andere Blokkendeelnemers. Terwijl Crabbé een kletspraatje maakt met mijn tegenspeelster, gaan er rillingen door me heen. Ik had evengoed naar een Tupperware-avond kunnen gaan, of op een Haaltertse voetbaltribune gaan zitten. Alledaags, normaal, banaal, opgaand in de massa.

Daar wordt de eerste vraag al afgevuurd. Ik ben gedesoriënteerd. Crabbé lijkt een kilometer ver te staan. Heeft hij het tegen ons? Oei, de eerste vraag is al gesteld én beantwoord. Niet door mij wellicht. Ik weet het zelf niet. Is dit de befaamde black-out die studenten die hun cursus niet opendoen, zo vaak voorwenden? Ook de tweede vraag gaat aan mij voorbij. Hoe zou een buitenaards wezen dit tafereel waarnemen? Twee mensen gaan tussen plastic blokken zitten. Vijf meter verder staat een dikkerd met een brilletje. Hij leest iets van een kaartje. De twee mensen drukken op knoppen en er gaan lichtjes branden… Ik voel me ineens geen deel meer uitmaken van wat voor realiteit dan ook. Dit is een waarlijk droomachtig gebeuren.

Crabbé en de andere kandidate gaan gewoon door. Woorden steken de ruimte over, maar wanneer ze mijn oren bereiken, zijn ze vervormd. Geen Nederlands meer. Ik graaf in geheugen naar de betekenis van basiswoorden. Ik zit met mijn hoofd in de wolken en mijn gedachten ergens anders. Het lijkt wel alsof ik al aan het terugkijken ben op een herinnering die nog niet bestaat. Dorst, nog steeds. Ik word aangesproken. Op mijn gebrek aan deelname. Ik stamel wat. Dat ik de vragen niet begrijp. Wat zo is. Crabbé vindt mij raar. .

Ik ontwaak een beetje. Druk wat af, steeds te laat, maar corrigeer wel alle foute antwoorden van mijn tegenspeelster. Vorm een rij met de blokken. Een  uitbrander voor het gebrek aan muziekkennis, de klassieke Blokkenvernedering. Plots sta ik voor. Einde eerste ronde, ik sta op kop. Naar de Radio Donnastudio. Blinddoek en koptelefoon op.

Tweede ronde. Vijf juiste antwoorden. Wie doet me dàt na? Maar de blokken willen niet mee. Geen enkele past. De ene onvolledige rij na de andere stapelt zich op. Opname wordt stilgelegd. Mijn antwoord was niet verstaanbaar. De score is uiteindelijk matig. De voorsprong blijft want de tegenspeelster heeft het iets minder goed gedaan.

Ik sta eventjes sterk, maar ik vind de ontbrekende fut echt niet meer terug. Het is al bijna 6 uur, ik wil naar huis. Dorst, nog steeds. Crabbé verstaat me niet. Vod uit de mond zegt hij. Ja meester. Ik ben een product in zijn programma, deel van het decor. De quiz wordt afgehandeld. Ik slaag er vrijwel nooit in als eerste af te drukken, maar de tegenspeelster maakt de ene fout na de andere. Weet zelfs niet wie in Mission: Impossible en Top Gun meespeelde. Kent Jef Geeraerts niet. Ik scoor, maar zonder enthousiasme.

Beeldvraag. Ik druk eindelijk als eerste af. Ik zie Sarkozy en zijn Carla, maar de vraag gaat over de ambtswoning van de president. ‘Wat heeft dat met het fragment te maken?’ wil ik vragen. In Blokken slaagt men er vaak niet in de beelden bij de beeldvraag functioneel te laten zijn. Prutsers. Ik weet het antwoord niet. Ik heb, bizar genoeg, nog nooit van die ambtswoning gehoord.

Een ander antwoord wordt afgekeurd. ‘Flauw hoor’ verklaar ik beteuterd. Ik voel me als iemand die een slecht examen aan het maken is.

Voorlaatste vraag. Ik sta voorop, maar niet erg veel. Weer juist. Nog wat blokken erbij zonder een rij te vormen. Duizend keer Tetris gespeeld en er nu nog niets van bakken. Gelukkig laat ik geen rijen liggen en echte flaters bega ik ook niet. Gewoon slechte blokken. Brokken.

De laatste vraag. Ik word rustig. Ik kan misschien winnen. Maar de tegenspeelster drukt eerst af en geeft een juist antwoord. Maakt een rij. Een komt 10 punten voor te staan. Haar blijdschap maakt spatten. Ze wint. Ik voel me leeglopen. Eindelijk is het voorbij. Ik glunder mezelf nog door een krampachtig afsluitgesprekje. Schouders ophalen. Complete desinteresse. En geen greintje spijt, alles laat me koud.

Vijf minuten later zijn de opnames voorbij. De tegenspeelster gaat met lege handen naar huis, ik krijg een digitaal fototoestel (jammer dat de boekenbonnen vervangen werden). Ik krijg spijtbetuigingen die me niets doen. Ik stel vast dat ik het belang van deze deelname écht relativeer.

In de daaropvolgende uren en dagen denk ik na over deze ietwat onwaarschijnlijke belevenis. Leuk was het eigenlijk niet. Ontspannend zeker niet. Frustrerend? Wel een beetje. Die afgekeurde vraag, die slecht gestapelde blokken, de tegenspeelster die basiskennis miste. Het had er in gezeten, enige winst. 1000 euro, misschien? Hoewel ik ook het zevenletterwoord niet zag.

Een week later zijn alle emoties weggeëbd. In de plaats komt de realisatie dat deelnamen aan Blokken echt niets bijzonders is. Ik kijk er op terug als op die dag dat ik een stijve nek had of zo. Onaangenaam maar niet echt pijnlijk. Toch knaagt er ergens iets. Een bittere nasmaak, maar waardoor?  Dan dringt het tot me door: nu komt het ook nog eens op televisie. Moet ik het herbeleven. Moeten alle mensen die ik ken het beleven.

Vrijdag 19 september, 18.30u op één. Enig plezier gewenst, maar u hoéft niet te kijken, hoor.

En daar gaat dan ook mijn bloganonimiteit.





De losse babbel van Verheyen

11 09 2008

Jan Verheyen is zichtbaar in zijn nopjes nu hij overal te lande zijn nieuwe film mag gaan promoten. Dat doet-ie graag, kletsen. Los, de verfilming van een roman van Tom Naegels, wordt dan ook met trots aangekondigd als iets aparts, iets origineel. Laat mij de eerste zijn om u te verkondigen dat dit geenszins een film is die u moet gezien hebben.

Ik kan het niet helpen, maar als Jan Verheyen een film maakt ga ik er doorgaans van uit dat het resultaat het omgekeerde is van wat hij zelf trots denkt bereikt te hebben. Nee, geen vooroordelen, maar ervaring. Ik herinner me de persvoorstelling van Alias, waarvan hij beloofde dat het een spannende psychologische thriller zou worden in de stijl van enkele bekende Scandinavische thrillers. Sober en beklemmend. Het werd echter zijn slechtste film ooit, een lachwekkend stuk trash met abominabel acteerwerk en een scenario om te huilen. Ook voor Los geldt deze omgekeerde waarmaking van de beloftes. Ik zag namelijk helemaal geen originele film die essentiële vragen stelt over allerlei pertinente vragen, maar een nogal gewone, onderhoudende prent waarin de ernst leutig verpakt wordt zodat je vooral niets voélt. Los heeft weinig ziel en gaat enkel voor wat effect. Hoewel de film geenszins verveelt, vraag je je vooral af wat je hier nu aan gehad hebt. Oppervlakkig, noem je zoiets.

Stany Crets, waarvan ik me misschien samen met u afvraag of zijn nieuwe programma Fans nu rotzooi is of een juweeltje, maakt zich ferm schuldig aan overacting, in een clichématige rol, maar verder wordt er wel behoorlijk geacteerd. Jaak Van Assche en Sana Mouziane zijn sterk. Toch slepen de personages je niet echt mee en de thema’s raken de kijker niet. Zijn film is wel vakmanschap (wat Alias bv. eigenlijk helemaal niet was), maar het is eigenlijk alleen de verpakking die telt, zelfs al gaat de film over euthanasie en de multiculturele samenmleving. Met zo’n thema’s dacht Verheyen misschien mooi te kunnen uitpakken daar op de zetel van De Laatste Show, maar dat vooruitzicht heeft zijn eigen inspiratie toch wat in de weg gestaan. In het land der blinden is eenoog koning, dus wordt maar flink de illussie gecreëerd dat het hier om een geweldige film gaat. Pas wanneer Verheyen eens een keer niéts zal te vertellen hebben over een film en het resultaat gewoon zelf het werk laat doen, zal ik hem ernstig nemen.

Ik ben benieuwd wat de Vlaamse pers daar over zal vertellen. Mijn collega hier vond de film alvast best te pruimen, ondanks mijn negatieve vibe tijdens de voorstelling. Het zij zo, ik bied hier dan maar wat tegengewicht en snak naar Loft en De Helaasheid der Dingen.





Nu al uitgeteld…

8 09 2008

Noem het gerust schandalig, maar ik kan het niet helpen: het nieuwe schooljaar is amper een week bezig en ik ben al gesneuveld! De weerstand is al op. Een ferme verkoudheid, een grieperig gevoel, niezen en snuiten, … En dat terwijl ik vrijwel nooit ziek ben.

Aandachtige lezers menen zich misschien te herinneren dat een angina me vorig jaar ook al drie dagen thuis hield. Maar in de zes jaar die daar aan voorafgingen heb ik nooit een dag verzuimd. Plichtsbewust maar vooral gezond.

Het knaagt wel hoor,  je ziek moeten melden. Meteen na het ontwaken denk je: ‘ik zal toch maar opstaan, het zal wel lukken.’ Maar het lukt natuurlijk niet. Ik wil me dat natuurlijk niet te zeer aantrekken. Ik werkte ooit op een school waar ene Meester Marc, op de grens van zijn pensioen en gehuld in een stofjas (!), trots meldde dat hij in zijn 150 jaar durende carrière slechts 2 weken afwezig was geweest voor een operatie. Ik hoef niet per se een Meester Marc te worden, dus zal ik maar even ongegeneerd ziek zijn. Morgen sta ik er weer.





Een halve eeuw!

5 09 2008

Op deze ietwat wisselvallige dag sluit mijn moeder haar 50e levensjaar af. Een tekenende stap in haar geval, want ze staat er niet bepaald om te juichen.

Ja, ik heb een jonge moeder. Als kind al stonden we daar al bij stil, want vriendjes merkten dat ook op (al zeiden ze vooral ‘Wat heb jij een mooie mama!’) en mijn moeder stak vaak schril af tegenover de soms afgeleefde maar vooral klassieke moedertypes die al bejaard waren op hun 35e. Ook nu nog hoeven we haar niet als een halve Alzheimerpatiënt te behandelen zoals leeftijdsgenoten wel eens plachten te doen met hiun moeder. Je kan er nog mee buiten komen of in de Pappenheimers naast zitten glunderen.

Ook in haar hoofd is mijn moeder jong. De meeste van haar leeftijdsgenoten zeggen haar niets. Al haar vriendinnen zijn jaren jonger. Haar garderobe is te gedurfd voor de meeste twintigers. Ze is leergierig en ondernemend als geen ander. Ze blogt er op los. Ze kan met zichzelf lachen. Ze droomt de meest onzinnige dromen. Ze reist zonder daarom een reislustige pre-senior genoemd te kunnen worden. Ze is eigenlijk geen 50.

Ze zucht natuurlijk wel eens. Ze zou wat meer de roze bril moeten opzetten. Maar hoe doe je dat als je op je 50e nog steeds weigert mee te draaien in een bekrompen, amateuristische, egoïstische samenleving omdat je steevast anders denkt over zoveel dingen en de lat voor anderen even hoog legt als voor jezelf? (Ja, juist, de appel valt niet ver enz.) Met vallen en opstaan zeker? En met bewondering van je zonen misschien, omdat ze zo een strijdvaardige moeder hebben? Dat ze nog vele jaren zo mag bruisen!

Gelukkige verjaardag, moe! Vijftig virtuele bloemen om het te vieren.





The Troubles with Belgacom (2)

4 09 2008

Nog vrij regelmatig belanden bezoekers op deze blog via dit oude artikel, waarin ik mijn beklag deed over de lijdensweg die het afzeggen van een abonnement op digitale televisie bij Belgacom wel niet was.

Die zaak is na vele maanden opgelost geraakt, maar vandaag bereikte mijn ergernis tegenover ons aller Belgacom opnieuw een hoogtepunt.

Ik kreeg een boete wegens een niet-betaalde factuur. Onbegrijpelijk vond ik dat, ik betaal altijd tijdig mijn rekeningen (weliswaar pas op de laatste dag want ik gun de telecommaffia geen eurocent extra winst). Bleek dat ik me had aangemeld om in de toekomst facturen zelf op te halen op de website, wat ik me eerlijk gezegd totaal niet herinner. Ik surfte daar dus snel heen en stelde vast dat ik idd drie weken te laat was met mijn betaling.

Ik bestudeerde ook even die laatste factuur. De prijs lag 3 euro hoger dan gewoonlijk. Uitpluizen dus, want Belgacom denkt met zijn klanten te kunnen doen wat ze willen. Ik zie dan ook dat mijn telefoonlijn is opgeslagen. Ik heb weliswaar geen telefoon, maar wel een telefoonlijn om het internet bij me binnen te krijgen. Toen ik hier twee jaar geleden kwam wonen, kreeg ik bij Belgacom immers te horen dat die telefoonlijn nodig was.

Na minstens 15 minuten wachttijd, krijg ik eindelijk een vriendelijke medewerker te spreken. Ik heb tijdens dat wachten wel bedacht dat het antwoord op mijn vraag wellicht simpel is: de prijs is gewoon gestegen, waarschijnlijk. Toch zet ik door, ik wil dat horen uit de mond van zo’n (verder compleet onschuldige) medewerker om dan met een luide zucht mijn onvrede te uiten over het feit dat zo’n money-grabbing bedrijf nog meer geld vraagt. En zo geschiedt het, want het gaat inderdaad simpelweg over verhoging van de tarieven. En of ik dan die brief niet gekregen heb die me daarvan op de hoogte diende te brengen?

Maar de medewerker kan me ook troosten: al ‘geruime tijd’ bestaat er immers een systeem waarbij ik helemaal geen telefoonlijn meer nodig heb om te kunnen internetten. Ik reageer scherp. Wat is dat voor communicatie? Betaal ik al wieweethoeveel maanden telkens bijna 7 euro te veel? Waarom was ik niet op de hoogte!? Maar ik weet natuurlijk dat die mens daar ook niets kan aan doen, en mocht dat al zo zijn, mijn zorgen hem koud zouden laten.

De telefoonlijn wordt dus geschrapt, de facturering zal terug via de klassieke brievenbus gebeuren en die mens deed zijn werk heel goed. Maar hoe wraakroepend toch, eens te meer, dat men mij al maandenlang in het ongewisse laat. Iemand moet daar toch ergens zien dat ik een telefoonlijn heb die nooit gebruikt wordt? Maar ja, hoe gek moet je als poenschepper zijn om je klant er op te wijzen dat hij te veel betaalt? Hoeveel van die argeloze slachtoffers zouden er wel niet bestaan? Komt er ooit een einde aan de gijzeling van de kloteklant?

Die boete van 5 euro betaal ik trouwens niet. Eens zien waar dat toe leidt. 





Filmpjes op WordPress?

3 09 2008

Ik zou een oproep op het forum van WordPress zetten, waarop ik dan vervolgens nooit een antwoord krijg, dus opteer ik voor mijn eigen blog waar vooralsnog toch veel meer bezoekers langs lijken te komen dan op dat forum.

Mijn vraag betreft het plaatsen van filmpjes op een blog van WordPress. Dan heb ik het natuurlijk niet over filmpjes die al ergens op het net te vinden zijn (Youtube e.d.), dat kan het kleinste kind. Maar wel filmpjes die je zelf maakt! Ik slaag er immers maar niet in die op een WordPressblog te krijgen!

Om precieser te zijn: WordPress laat me niet toe filmpjes van mijn camera of pc te halen, … Nu kan ik me niet voorstellen dat hier nergens blogs te vinden zijn waarop iemand een zelfgemaakt filmpje heeft geplaatst? Weet u zo’n blog of weet u zelf een oplossing, help me uit de nood aub.

O ja, filmpje eerst op Youtube plaatsen en dan op de blog, is géén optie wegens te tijdrovend en omslachtig (goed voor één keer, maar het zou om regelmatige filmpjes gaan!).

Dank u, o alwetende cyberneuten!





Vuile praat in De Standaard!

2 09 2008

No pun intended, wellicht.

 

(sorry, maar ik vond dit echt hilarisch…)





1 september

1 09 2008

En… start! Gedaan met profiteren, gedaan met twee maand nietsen, de eerste schooldag maakt dat ik weer een volwaardig lid ben van de samenleving dat zijn dagelijkse boterham gaat verdienen.

Hoewel ik de voorbije weken ernstig en met graagte aan de voorbereiding van dit nieuwe schooljaar heb gewerkt, is deze eerste week toch een beetje een hindernis – lees: ik zie er een héél klein beetje tegenop. Er is veel werk. Héél veel werk, ’t is maar dat u het weet. En dan is er nog die belangrijke verjaardag binnen enkele dagen, dat filmfestival, die overvolle agenda, de broer die zijn laatste weken in België doorbrengt, de aankomende tv-verschijning, … Na weken rust, kalmte en tijd, lijkt het universum naar compensatie te streven door me een massaal kopzorgen en slapeloze nachten te willen bezorgen. Maar ik laat me niet kennen.

Een mooie start gewenst ook aan al die leerkrachten in de vriendenkring.








%d bloggers liken dit: