Het ontbrekende zintuig

31 10 2008

Een zelfverklaarde helderziende vrouw moet uit een rijtje van 5 vermomde meisjes één bepaalde meisje halen. Ze kiest er na wat twijfelen iemand uit, het masker wordt afgezet.

Helderziende: (zucht van opluchting en knikt) ‘Altijd hetzelfde met mij, die onzekerheid, die twijfel. Altijd zoeken naar tekens, wat krijg ik door? Maar kijk, dan toch iedere keer weer, blijkt dat ik de gegevens juist interpreteer. Ik weet wat ik kan, ondanks al die twijfel is het dan toch keer op keer juist!’

Presentator: ‘Maar het is niét juist!

Helderziende: ‘Ah, ’t is niet juist?

Televisie van het allerlaagste allooi.

Het zesde zintuig, iedere donderdag op VTM, 20u40. Lachen of huilen?

Advertenties




Herinnering aan een leerling (1)

31 10 2008

Zes jaar geleden stapte ik als weinig ervaren leerkracht een eerste leerjaar binnen om er de juf te vervangen voor een viertal maanden. Ik had het getroffen: de klas telde 17 zeer aardige kinderen. Lief, rustig, leergierig, empathisch, vriendelijk, creatief, … Ik noem ze nog steeds Het Tofste Klasje Ooit.

Allemaal zijn ze me bijgebleven, maar het verhaal van één kind heeft toen een sterke indruk op me gemaakt en omdat de afloop steeds een raadsel is gebleven, denk ik er nog wel eens aan terug. Hoe zou het zijn met Saliha?

Saliha was een Turks meisje dat nog maar enkele maanden in de klas zat. Iedereen was lief voor haar, maar de communicatie bleef beperkt. Saliha sprak bijzonder weinig Nederlands. Ijverig was ze wel, alert ook. Daardoor draaide ze vrij makkelijk mee met de groep. Ze bleek intelligent en geïnteresseerd te zijn en leek zich zeer goed te voelen in de klas. De zorgjuf en ik besteedden af en toe wat extra aandacht aan haar. Over haar thuissituatie wisten we weinig: Saliha’s (arme) ouders waren nog in Turkije en zij woonde bij een oma en een tante in huis. Die kwamen nooit naar school. Saliha ging alleen naar huis, met de bus (en een oudere neef), want ze woonde een heel eind van de school af.

Saliha oefende mee voor het schoolfeest, hoewel we wisten dat ze die dag helemaal niet zou komen. Met veel enthousiasme en een brede lach danste ze mee de apendans. Toen de laatste afspraken gemaakt werden, bleek ze te beseffen dat helemaal niet zou meedoen aan het schoolfeest. Opnieuw kwam ze aan de zijlijn te staan. Tot ieders verbazing daagde de tante toch op op het schoolfeest en Saliha nam doodgelukkig deel aan de klasdans.

Als leerkrachten hadden wij er deugd van dit kind zo gelukkig te zien. We bedachten dat ze wellicht zo graag naar school kwam omdat het een veilige en zorgzame omgeving was en dus deden we nog meer ons best. Vier maand later was het schooljaar afgelopen en ging Saliha naar het tweede leerjaar. Haar nieuwe leerkracht was wat strikter en strenger dan ik, maar sloot het meisje ook snel in haar hart. Ze was ook erg opgetogen over haar vooruitgang en inzet. De thuissituatie bleef ons een raadsel. Op het oudercontact kwam niemand opdagen. In zulke gevallen kan een huisbezoek wel, maar aangezien er geen problemen waren, werd daar geen initiatief voor genomen. We zagen dat wel goed komen met Saliha. Haar Nederlands verbeterde snel, hoewel Saliha wel wat verlegen was. Maar dit werd er eentje voor de humanoria, daar waren we zeker van.

Het volgende schooljaar veranderde ik van klas. Ik kreeg het derde leerjaar en dus kwamen diezelfde kinderen weer bij mij in de klas. Schitterend vond ik dat. De eerste schooldag was Saliha echter afwezig. De familie werd gecontacteerd. Ik hoopte natuurlijk dat ze niet zomaar van school veranderd was. We vernamen echter niets en de hele eerste schoolweek bleef Saliha’s stoel leeg. De rest van de klas begon zich vragen te stellen. De neef, die intussen op de middelbare school zat, werd gecontacteerd. Hij vertelde dat Saliha nog in Marokko zat en ze binnen enkele dagen op school zou zijn.

Dat gebeurde ook. Saliha kwam wat later toe op school en de directeur ving haar op. ‘Je mag terug bij Meester Sven’ sprak hij glunderend, omdat hij haar wat op het gemak wou stellen. Maar Saliha lachte niet en liet zich onwillig meetronen naar de klas. De verklaring was simpel: voor Saliha was meester Sven de leerkracht van het eerste leerjaar. Het leek dus of ze gestraft werd omdat ze te laat op school was en terug naar de eerste klas gestuurd werd. Ze wist dan ook niet wat haar overkwam toen de deur openging en haar klasgenootjes haar rond de hals vielen en het kostte haar even tijd de situatie in te schatten. Pas toen brak een glimlach door: ze was waar ze wilde zijn. En wij wilden dat ook.

Het schooljaar verliep prima. Saliha durfde wat meer spreken en leek zich sterk te hechten aan mij en mijn collega Katrien. We deden er alles aan haar te tonen dat ze ons kon vertrouwen. Toen gingen we op bosklas. Voor een kind dat nooit uitjes maakt of op vakantie gaat, is zo’n bosklas een droom. Het was een heerlijke, zotte week en opnieuw zagen we Saliha genieten van elke minuut. Jammer dat er bij thuiskomst niemand op haar stond te wachten. Saliha bleef nog een uurtje in de opvang, we probeerden te telefoneren, maar zonder resultaat. Saliha drong er op aan alleen naar huis te mogen. Ik gaf zuchtend toe en ging mee tot aan de bushalte, om Saliha’s bagage te dragen. Toen de deur van de bus openging, twijfelde ik. Ze was 9, kon ik haar alleen met een koffer naar huis laten gaan? Ik besefte ook dat Saliha niet wou dat ik meeging. Ze vond de situatie wat beschamend omdat alle andere kinderen wel opgehaald werden en wou misschien ook niet dat ik wist waar ze woonde. Vooral wou ze zich alleen kunnen redden. Gelukkig was er de buschauffeur die de situatie snel inschatte. Zij kende Saliha wellicht al en liet blijken dat zij wel een oogje in het zeil zou houden. Toen de deur van de bus sloot, besefte ik dat dit ook onderwijs was: er proberen te zijn voor kinderen voor wie er niemand is.

Enkele weken later vonden Katrien en ik dat Saliha er wat sip bijliep. Haar Nederlands was nog niet goed genoeg om vlot met haar te kunnen praten. We schakelden een tolk in, een aardige vrouw, die we vroegen eens met Saliha te babbelen om te weten te komen hoe ze zich voelde. De dame bracht ons nadien verslag uit: de sfeer thuis bij Saliha was niet zo gezellig. De tante was een bullebak die haar handen vol had met haar eigen gezin en soms dreigde Saliha terug naar Turkije te sturen. Bovendien moest Saliha vaak mee op krantenronde met de tante, waardoor ze geen huiswerk kon maken. Maar vooral was er het nieuws dat de vader van Saliha, in Turkije, zwaar ziek was. Positief was dat Saliha erg gelukkig was op school en dat ze zeer gesteld was op Meester Sven en Juf Katrien. De tolk verzekerde ons ook dat wij verder niets konden doen dan haar zo goed mogelijk blijven opvangen. Ik printte toen voor Saliha een aantal foto’s van de bosklassen af en lamineerde ze ter bescherming. Andere kinderen bestelden immers een dvd’tje met de foto’s op, maar daar kon Saliha niets mee aanvangen.

Enkele weken gingen voorbij en plots was Saliha weer enkele dagen na elkaar afwezig. We probeerden contact op te nemen met de familie, maar dat was vruchteloos. Opnieuw werd de neef aangesproken. Hij vertelde ons dat Saliha’s vader overleden was en ze naar de begrafenis was. Binnen enkele dagen zou ze terug zijn.

Een week later was Saliha nog niet terug. We overwogen de neef terug te laten roepen voor meer nieuws, tot er een plots een telefoontje was voor mij, net voor de middagpauze afgelopen was. Het was de tolk, die blijkbaar meer wist. ‘Meneer Sven, hebben ze u niets laten weten?’. Ze klonk verontwaardigd en meelevend. ‘Saliha komt niet meer terug. Ze hebben haar in Turkije achtergelaten!’.  De woorden kwamen aan als een mokerslag. Ik voelde mijn benen trillen en vanbinnen brak iets. Ik kreeg geen woord uit mijn keel. De tolk begreep meteen dat haar boodschap me wel erg verrast had en ze sprak me bemoedigend toe. Katrien was intussen naast me komen staan. Ik ging zitten terwijl ik een bedankje stamelde in de telefoon.

Nog dagenlang lag het nieuws als een steen op ons gemoed. Katrien kon er beter mee om dan ik, ze had wel al wat meegemaakt. Ik was een jong meestertje en het besef dat de groep die ik al een heel schooljaar lang als een familie samenhield, nu een lid minder telde, was zwaar. En ik dacht aan Saliha, die als een voorwerp werd doorgegeven, die niet wist wat haar overkwam, die plots alle grond onder haar voeten zag wegzakken. Toen had Katrien het over ‘uithuwelijken’ en ik trachtte het beeld van een kindbruidje van me af te zetten. Was dat wat haar binnen enkele jaren zou te wachten staan? En wat deed ze nu? Schapen hoeden? Een stereotiep beeld, daar ben ik me van bewust, maar dat was de associatie die ik maakte – Saliha’s familie was arm en woonde op het platteland.

Natuurlijk heb ik Saliha niet meer teruggezien. Ze is nu 13. Nog steeds vraag ik me af hoe het met haar gaat. Of ze gelukkig is. Of ze nog aan haar schooltijd hier denkt. Misschien is het allemaal wel goedgekomen? Misschien studeert ze wel in Turkije? Misschien maak ik mezelf wat wijs. Hoe dan ook zal ik haar niet vergeten.

Zulke dingen bepalen mee je levenservaring. Je visie op ‘het leven’. In de loop der jaren maak je nog één en ander mee en leer je relativeren. Maar dit verhaal blijft hard.





The Troubles with Belgacom (3)

29 10 2008

Honderden blogartikels moeten er al geschreven zijn over de gijzeling van de telecomgebruiker. Recent hier nog over de goldshake (!?) van Telenet.

Vandaag trachtte ik bij Belgacom binnen te geraken omdat mijn mails niet binnenkwamen. Een medewerker te pakken krijgen voor een technisch probleem: vroeger lukte dat wel, mits enig geduld. Nu wordt je eerst door een ingewikkeld en vooral lang aanslepend menu geloodst waarbij je telkens maar weer opties moet nemen. Uiteindelijk vraagt men je toch naar een betalend nummer te bellen of om op de website van Belgacom zelf je probleem op te lossen – zelfs al heb je de optie ‘ik kan niet surfen’ gekozen!

Op het betaalnummer vang je bot: slechts 3 uur per dag is deze lijn beschikbaar. Dan maar terug naar het eerste nummer bellen en enkele andere opties kiezen – die niet kloppen, maar ja wat moet je doen?  – om toch maar een medewerker te pakken te krijgen. Zoals altijd is het héél lang wachten.

Intussen loste ik zelf mijn probleem op maar zit ik hier wel met een verhoogd adrenalinegehalte razend te wezen op deze gijzelnemers. Je komt op een zeker moment toch vast te zitten. Wat met al die mensen die echt hulp nodig hebben? Een medewerker van Belgacom aan de lijn trachten te krijgen wordt een echte dagtaak en bovenal een zenuwslopend avontuur waarvan de afloop een mysterie is. En wij kunnen daar NIETS aan doen – behalve de dingen van ons ‘afbloggen’.

De dag is nog niets een halverwege en ik ben al gestresst. Vanavond gelukkig eens uitgebreid Carcassonnen…

Lees hier en hier meer Belgacomtroubles.





Alfabet der mensen: R

28 10 2008

In deze reeks stel ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voor uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de R.

Renzo
Veel bewondering voor wat deze dierbare vriend en mede-ex-ksa’er op zijn eigen, wat dwarsliggende wijze en zonder ooit hielen te likken, maar met veel hard werk en doorzettingsvermogen, in zijn leven verwezenlijkt. Na in zijn kindertijd kortstondige carrières als Elvisidool, voetballer, militair of kapper overwogen te hebben, ging hij (min of meer) recht op zijn doel af en mag hij nu al op jonge leeftijd meebouwen aan een degelijk uitgebouwd gerechtelijk apparaat. Dankzij zijn kenmerkende krullebol wijkt hij ook qua uiterlijk af van de doorsnee magistraat, zijn rechtvaardigheid, beroepsernst en principes herstellen keer op keer mijn geloof in justitie. In onze ksa-jaren leerde ik hem vooral kennen als een gedreven, eerlijke en ook erg grappige leider. Vooral kamp Lommel was geweldig! Als echtgenoot van Katrijn en binnenkort ook papa, zal hij het ongetwijfeld even goed doen. Is zo mogelijk nog een grotere tateraar dan ik, en doet er bijgevolg dan ook uren over om een maaltijd tot zich te nemen. ’s Morgens beperkt hij zich tot een banaan, wie achter of naast hem staat in de file, kan daar getuige van zijn. Kan onwrikbaar koppig zijn bij discussies en slaat bepaalde feiten in zijn geheugen op om er ooit, indien nodig, op terug te komen. Is nu een voorzichtige mens, maar heeft zijn stuntjaren wel gehad, met schouderuitdekoms, gedeukt kindergeld of verbrande voeten tot gevolg.

Ria
a.k.a de dramaqueen. Mijn wat losgeslagen tante houdt er immers van, net als wel meer familieleden, meningen en bedenkingen met veel nadruk, misbaar en vertoon, kenbaar te maken. Haar levenservaring maakt echter dat ze wel vaak een punt heeft. Tante Ria, die echter vrijwel nooit tante genoemd wordt, heeft zich dan ook altijd al flink uit de slag getrokken. Met het Vredeplein wist ze zelfs het indommelende Aalst weer leven in te blazen. Zoals het een ondernemer betaamt, stopte ze op een hoogtepunt en zoekt ze weer nieuwe uitdagingen. Catering, muziek, styling, decoratie, … Ria is van alle markten thuis. In mijn kindertijd kenmerkte ze zich echter keer op keer door niet te luisteren naar haar kwebbelende neefjes. Zorgde wel voor veel leven in de brouwerij door bij dreigende ernst, eens flink onnozel te doen. Bracht een grote verscheidenheid aan vriendjes en honden mee naar huis. We scheelden zo weinig in leeftijd dat haar stijladvies wellicht zinvol was, maar ik was niet echt vatbaar voor haar suggesties. Weigert resoluut mee te gaan in de technologische en digitale evolutie. Kan nogal eens uit de lucht vallen maar de landing is altijd zacht.

Rik M.
Ook wel Rosse Rik genoemd, maar zijn ego kan daar wel tegen. Zat samen met mezelf, Lode en Arne in de bijna-op-een-boom-geparkeerde-wagen-op-een-donkere-weg-in-een-Waals-bos en dat blijft bij. Ik hoor of zie hem niet zo veel meer, maar heb een handvol goede herinneringen aan zijn bereidheid tot onzin verkopen en enthousiasme voor alles en nog wat: hij introduceerde dan ook de wuivende keukenhanddoeken in onze schaamteloos onnozele playbackpogingen van een slecht liedje op een weekendje in Melle. Met dank ook aan het zevergehalte van Thalia uiteraard.

Rik V.
Mijn eerste parallelcollega toen ik bijna zeven jaar geleden een eerste leerjaar op me nam. Legde mee de basis voor wie ik als leerkracht ben: tijdens die twee jaar was hij een voorbeeld in omgaan met leerlingen en het schrijven van agenda’s (ahum!). Deed me vooral inzien dat de boog niet altijd gespannen hoeft te staan en je desondanks toch een goede leerkracht kan zijn. Is gek op voetbal en gaat graag uit de bol op de dansvloer – en toch is het een toffe peer. Moet ook zowat de enige mens zijn die ik gekend heb, die net als in de Hollywoodfilms, op zijn huwelijksdag ging lopen – maar toen kende ik hem nog niet. Behoort nu tot een goede herinnering aan een afgesloten hoofdstuk.

Robbe
Geweldig kereltje, deze inventieve en creatieve leerling die zonder omwegen verklaart gek te zijn op zijn meester en zorgt zo steeds voor een mooi begin van de dag. Wordt door iedereen lief gevonden en is voor velen een goede vriend. Kan ongelooflijk goed show verkopen, maar alleen als de situatie erom vraagt, want verder is-ie stil en rustig. Kan bouwen, ontwerpen, tekenen en uitleggen en is dus veelbelovend op alle vlakken. Speelt ook nog eens mee in dit theaterstuk.

Lees hier alle voorgaande letters.





Loft gezien?

27 10 2008

Ik wel, enkele dagen geleden, en nog steeds ben ik een beetje onder de indruk. Het kan dus, iets dat een groot publiek aanspreekt zonder dat het idioot of simpel moet zijn. Ik vond de film in alle opzichten zeer geslaagd.

Intussen probeer ik de nieuwe pollmogelijkheid maar eens uit. Hoe staat u er tegenover?





Diepzeedenken

22 10 2008

De bioscoopgroep Utopolis organiseert, ergens hier ver vandaan, een Men’s Night, in navolging van de befaamde damesavonden.

De organisator gaf wat uitleg bij de cafésfeer die nagestreefd bij het initiatief, met bier, auto’s, een kicker en lingeriemoddellen: ‘We hebben diep nagedacht over wat mannen bezighoudt. We kwamen bij twee zaken uit: vrouwen en auto’s.

Dat moet nogal een denkproces geweest zijn, zeg.





Het spruitige spreekwoord (3)

20 10 2008

Mijn collega Caroline blijft scherp uit de hoek komen met al dan niet nonsensicale spreekwoorden: ‘Niets van aantrekken: verticaal aan uw gat lappen!’

Meer hier en hier





Afkicken van de cinema

19 10 2008

Vandaag had ik een onvoorstelbaar drukke schooldag, maar met mijn hoofd zit ik eigenlijk nog steeds in de cinema. Tijdens het 11 dagen durende filmfestival heb ik 32 films gezien en hoewel de gewone sterveling dat een niet te vatten aantal vindt en mij bijgevolg dan ook lichtjes gestoord verklaart, vond ik het eens te meer een waar genot. Zozeer zelfs dat ik vandaag alweer smacht naar een donkere bioscoopzaal. Ik ben de cinema dus geenszins beu.

Wat natuurlijk meespeelde was dat er vrij veel goede films op mijn programma stonden. Bovendien ging ik tijdens het festival ook full-time werken, waardoor de nood aan ontspanning groter was en eentonigheid geen kans kreeg. Differentiatie en rapportering enerzijds, beklijvend gezinsdrama of sociale komedie anderzijds, een evenwicht tussen twee zaken waar ik graag in op ga.

Die films zijn ook zo verschillend. Of het nu driehoeksverhoudingen zijn of verdwenen dochters, Dylan Thomas, chatkamers, spoorloze honden, jaren ’80-muziek, Kafka in de psychiatrie, verbrande caravans, stelende huishoudsters, vuurspuwende vaders, borstkanker, gepensioneerde treinbestuurders of Jehova’s, een bont en smakelijk allegaartje van verhalen, thema’s, locaties, tijdperken en sferen.

De films kwamen overigens uit 12 verschillende landen. Voor cijfervreters: dat maakt dat van de 2567 films die ik ooit gezien heb, er 417 (16,2 %) niet-Engelstalig is. Een aantal dat tot mijn tevredenheid blijft toenemen. Frankrijk staat overigens op 1, met 82 geziene films.

Er stond ook een concert op het programma. Clint Mansell, de componist van de beste soundtrack ooit – Requiem for a Dream – kwam ons een uurtje hemelse filmmuziek brengen, elektronische muziek gecombineerd met strijkers en elektrische gitaren, … Nog steeds zitten de nummers in mijn hoofd. Blij dat ik er bij was en daarvoor zelfs een langverwachte film heb laten vallen.

Ik geef nog even mijn top 3 mee voor de geïnteresseerden:

1. Boy A: Een beklemmend, hartverscheurend Brits drama over een jonge kerel die tracht te rehabiliteren (recensie)
2. Stella: Wrang-nostalgisch jaren ’70-drama uit Frankrijk over een ietwat marginaal kind dat naar een sjieke school gaat.
3. Ex-aequo voor de slotfilm The Wrestler, een teder portret van een gebroken man, sober en intens gefilmd en gespeeld, en Vicky Cristina Barcelona, een Woody Allen in optima forma: vlotte dialogen, spetterend acteerwerk, treffend zomers sfeertje.

Vanaf deze week draait Loft in de zalen. Van ontwennen zal geen sprake zijn.





één acht één nul nul acht

18 10 2008

drie één

Ojee.





Sven phone home

16 10 2008

Neen, gewaardeerde lezers, ik ben gisteren niet door een UFO opgezogen – hoewel het ergens wel zou steek houden dat dit toch niet mijn thuisplaneet is. Maar ondanks alle aankondigingen en voorspellingen heb ik geen E.T. gezien. Wél sprak een jongedame op straat me aan. Hoewel ze er vrij normaal uitzag, meldde ze me ‘vandaag buiten te blijven en mijn fototoestel klaar te houden, want er stonden spectaculaire zaken te gebeuren’. Ik glimlachte meelevend en zette mijn weg verder.

Mijn planeet is nog enkele dagen gewoon de cinema, vandaar de kalmte hier. De teller staat momenteel op 25, nog 8 te gaan. Beam Me Up!





Als u naast mij zit…

11 10 2008

… op één van die vele filmfestivalvoorstellingen, wilt u dan zo vriendelijk zijn:

– niet naar frietvet te ruiken?

– enigszins stil te zitten en niet als een ongedurig kind heen en weer te schuiven?

– niet om de haverklap uw gsm te checken waarbij dan zo’n hel wit schermpje oplicht?

– uw adem niet zo naar bier te laten ruiken?

– uw parfumgebruik te matigen?

– uw gezelschap niet te informeren over wat zij zelf ook wel zien op het scherm (‘kijk, een olifant’)?

-niet echt iedere keer te moeten lachen wanneer tijdens de begingeneriek van een Zweedse, Indonesische of Kazachstaanse film een naam verschijnt die misschien een heel klein beetje grappig is?

– een koptelefoon met simultaanvertaling te vragen als u onvoldoende Engels kent in plaats van na iedere drie zinnen aan uw partner te vragen: ‘Wat heeft ze gezegd?’

– te zwijgen vanaf het moment dat het licht uitgaat en niet pas vanaf dat de film 5 minuten bezig is? Daarbij ook aan te nemen dat voor de meeste mensen een begint vanaf de eerste beelden en niet vanaf de eerste gesproken zinnen?

– minstens 30 seconden na het eindbeeld te wachten vooraleer uw jas te grijpen en luidop uw commentaar te uiten over wat u net gezien hebt?

– en G**verdomme niet continu te zitten SMS’en of ik grijp uw gsm uit uw handen en keil hem naar het scherm zodat u, zich door het donker een weg banend en ten aanzien van een volle zaal, op handen en knieën op zoek moet naar uw gegeerde stukje technologie. Blijf verdorie thuis.

Het filmfestival dankt u.





Voor de thuisblijvers

8 10 2008

De liefhebbers van het betere tv-werk vinden vanavond hun gading op VT4: Pushing Daisies is een bekroonde tv-serie, voor wie zijn drama graag gespekt ziet met een dosis mysterie, fantastie en romantiek.  

Mijn video staat geprogrammeerd, want ik zal dan mijn vierde film van vandaag aan het bekijken zijn…





Cinemaniak

6 10 2008

Zonder u daar vooraf enigszins over te berichten ben ik vandaag aan mijn jaarlijkse filmmarathon begonnen: de 35e editie van het filmfestival is officieus van start gegaan. Ik keek er al een tijdje naar uit en ben dus van plan hier flink van te genieten. Op mijn programma, zoals altijd samengesteld na veel wikken en wegen, puzzelen en schuiven, staan zo’n 33 films. 34 eigenlijk, maar één vertoning valt samen met een bijzonder concert van filmmuziek. Een film waar ik al héél lang naar uitkijk en een concert dat de soundtrackfanaat in mij doet jubelen. Dilemma, dilemma.  

Ik heb er al 2 films opzitten vandaag. Eén film bekeek ik tussen het lesgeven door (ik was anderhalf uur klasvrij, gevolgd door anderhalf uur pauze, dus ik spoedde me toen snel naar de cinema). En we zijn goed gestart, want Woody Allen’s Vicky Cristina Barcelona was een zeer genietbaar juweeltje!

Morgen ligt het weer nog even stil, maar vanaf woensdag vlieg ik er echt in. Tegen vrijdagavond zou ik 10 films willen gezien hebben, en in het weekend ga ik er nog eens 9 bekijken… De klas kan even de pot op, mijn directeur is verwittigd (en als hij dit leest, hij mag gerust zijn, alles is onder controle). De 10 dagen puur filmplezier kunnen beginnen, mijn equivalent van een vakantietrip. En ik hoef er niet eens congé voor te nemen.

(die beelden! die kleuren! die actrices! die dialogen!)





In de watten

5 10 2008

Vandaag is het, zelfs al is het zondag, dag van de leerkracht. Mijn collega’s en ik werden daarvoor vrijdag al flink in de bloemetjes en de taarten gezet.

Ja, die bloem ziet er verdacht gephotoshopt uit, maar ze is wel degelijk echt. Mijn leerlingen boden me verder allerlei zelfgemaakte cadeautjes aan (tot zelfs een versgeperst fruitsapje) en nadien trakteerden de ouders ons op een schitterend dessertbuffet. De doorsnee postbode of hartchirurg zie ik het nog niet overkomen. Leve mezelf!





De triomf van de leeghoofdige kip

2 10 2008

Uit pure gewoonte vormt Studio Brussel de achtergrond tijdens mijn ochtendrituelen. Al jaren. De tijd dat Wim Oosterlinck samen met de hemelse Heidi Lenaerts die ochtend vulde met gezapige nonsens, is al een tijd voorbij. Soit, ik lag er niet van wakker. Peter Van de Veire was een degelijke vervanger van Oosterlinck, maar helaas kon niet hetzelfde gezegd worden van Sofie Lemaire.

Het nieuwsmeisje dat evolueerde tot sidekick werd na verloop van tijd een volwaardig co-presentatrice van Van de Veire, maar al tijdens haar eerste weken slaagde ze er enkele keren in me in het harnas te jagen. Aangezien Heidi Lenaerts zich ook pas na zekere tijd kon ontplooien, wachtte ik geduldig op wat Lemaire nog zou bewerkstelligen. Maar nee, er viel geen evolutie vast te stellen. Integendeel zelfs.

Wat me in de eerste plaats stoort aan Lemaire was dat ze niet al te snugger overkomt. Eén van haar taken was bv. het persoverzicht, waarbij ze dan vertelde wat ze net in de krant had gelezen. Ze deed dit op een overdreven onthullende toon, alsof zij zelf de eerste was die dit nieuws bracht – de rest van de wereld had het intussen eigenlijk zelf al in de krant of het op het internet gelezen. Dat echter terzijde, want wat vooral stoorde, was dat als Van de Veire dan iets meer over een nieuwtje vroeg, Lemaire echt uit de lucht viel. Ze had het artikel in veel gevallen immers niet volledig gelezen en zat dus steeds een trein achter. Veelzeggend was ook dat Lemaire’s enthousiasme omgekeerd evenredig was met de relevantie van het nieuws dat ze bracht. Met andere woorden: hoe onbenulliger het nieuwtje, hoe meer Lemaire er op los kon lullen.

Veel personen en begrippen die tot de algemene kennis behoren, waren Lemaire ook volkomen onbekend. Meermaals hoorde je een stripverhaalachtig vraagteken boven haar hoofd verschijnen en regelmatig kon ze met de mond vol tanden staan tegenover haar spitse presentator. Toen Van de Veire zelfs een keer de uitdrukking ‘boter op het hoofd hebben’ gebruikte, barstte ze in lachen uit. Wat was dat voor een gekke uitdrukking! Hahahaha en hihihihi. Dat is Nederlands, beste Sofie Lemaire met een diploma van Herman Teirlinck. Met verwondering hoor ik haar dan soms zaken uitleggen waarvan je gerust kan aannemen dat iedereen ze al weet.

De interventies van Lemaire waren ook van een opvallend zwak niveau, waar zelfs een kleuterjuf zich zou voor schamen. Haar woordenschat, spreektoon en zinsbouw zijn de eenvoud zelve. Het zijn mensen als Lemaire die op die manier bijdragen aan de verarming van onze taal. Ik hoef ’s ochtends heus geen Walter Zinzen te horen, hoor, maar een minimum aan niveau is wenselijk.

Maar goed, op 1 september pakte Stubru uit met zijn nieuwe programmering. Van de Veire verdween uit de ochtendether en aldus ook Lemaire. Rust keerde weder in huize Sven. Dat het onwetende Sofietje in haar eigen nieuwe programma ‘op zoek ging naar de antwoorden op de vragen die zij zich stelt’  vond ik behoorlijk ironisch – dat zou een programma van lange duur worden – maar dit alles zou zich buiten mijn gehoorsveld afspelen, dus who cares.  Doch Stubru ijvert voor de rechten van het kippetje. Linde Merckpoel mocht immers haar intrede doen als sidekick van Tomas De Soete. Lekker gibberen en kletsen van ’s morgens vroeg zonder ook maar enig zinnig woord te verkopen. Ook Linde nestelt zich dolgelukkig in de rol van onwetende bijzit, kul verkondigend alsof haar leven er van afhangt. Nogmaals, sociologische beschouwingen of filosofische bespiegelingen hoeven echt niet, maar de gemiddelde luisteraar is toch ouder dan 12?

Onlangs meldde Linde dat de lottoformulieren groter zouden worden. ‘Er komen twee roosters bij’, zo legde ze uit. ‘Maar of je dan meer cijfers mag aankruisen, weet ik niet’. Ik heb mijn bedenkingen bij zo’n berichtgeving. Als je iets niet weet, zeg dat dan niet, tenzij er naar gevraagd wordt. Maar vooral: als je dan toch een nieuwtje wil brengen, informeer je dan toch degelijk!? En dan nog: denk eens na. Ooit al eens een lottoformulier bekeken? Also sprach Meester Sven.

Eigenlijk staan Lemaire en nu Linde symbool voor een nieuw slag grieten dat zijn sexe oneer aandoet. Niet alleen omdat ze onnozel of leeg zouden zijn, maar voornamelijk omdat ze zich met zoveel graagte wentelen in de rol van onwetende sidekick. Het mikpunt van de grappen, de giechelende maar naïeve assistente van de alwetende presentator. Het soort vrouwvolk dat tevreden is met een bijrol. Dat zich laat bevoogden en sturen, laat inpalmen en foppen. Stelt dit de huidige generatie jonge vrouwen voor? Met Roos Van Acker had je het niet moeten proberen. Ook Heidi Lenaerts stond waardig boven de nonsens van haar co-presentator. Dat is stijl.

Laat ik mijn dag nu vergallen omdat één of ander simpel ding de krant niet zorgvuldig leest of alomtegenwoordige begrippen niet kent? Natuurlijk niet. Tegenwoordig zap ik zelfs weg. Maar voor we weer aan de discussie beginnen over ‘de knop omdraaien’ of ‘negeren’, wil ik het recht opeisen goede radio te mogen aanhoren in de ochtend. Ik weet al lang dat ik dat niet zal vinden op Q (dat is pas peuterradio). Maar dat de (al lang geleden begonnen) verschuiving van Studio Brussel naar de middelmaat zich steeds duidelijker manifesteert in de aanwerving van presentators van kinderlijk niveau (zie ook Siska Schoeters, Ann Lemmens en Steven Lemmens), vind ik beklagenswaardig. Of is het omdat ik zelf ouder word en ik niet meer tot de doelgroep van deze ‘jongerenzender’ behoor? Welnee! De verwerpelijke, recente promotiestunt waarbij met gulle hand auto’s werden weggeschonken (door een zender die vorig jaar nog actie voerde voor een gebrek aan drinkwater, lees vooral de rake column van Tom Naegels hierover, in De Standaard van 27/9!), richtte zich zelfs op ouders van tieners! Het jongerenpubliek wordt steeds minder interessant gevonden en dus moet er vooral zo mainstream mogelijk uit de hoek gekomen worden. En dus hou je het taalgebruik simpel en de inhouden luchtig. Over de muziek spreek ik me al helemaal niet uit, het verschil is bij het zappen niet eens meer te merken.

En zo is dit is nog eens een lekker verzuurd stukje.








%d bloggers liken dit: