Afkicken van de cinema

19 10 2008

Vandaag had ik een onvoorstelbaar drukke schooldag, maar met mijn hoofd zit ik eigenlijk nog steeds in de cinema. Tijdens het 11 dagen durende filmfestival heb ik 32 films gezien en hoewel de gewone sterveling dat een niet te vatten aantal vindt en mij bijgevolg dan ook lichtjes gestoord verklaart, vond ik het eens te meer een waar genot. Zozeer zelfs dat ik vandaag alweer smacht naar een donkere bioscoopzaal. Ik ben de cinema dus geenszins beu.

Wat natuurlijk meespeelde was dat er vrij veel goede films op mijn programma stonden. Bovendien ging ik tijdens het festival ook full-time werken, waardoor de nood aan ontspanning groter was en eentonigheid geen kans kreeg. Differentiatie en rapportering enerzijds, beklijvend gezinsdrama of sociale komedie anderzijds, een evenwicht tussen twee zaken waar ik graag in op ga.

Die films zijn ook zo verschillend. Of het nu driehoeksverhoudingen zijn of verdwenen dochters, Dylan Thomas, chatkamers, spoorloze honden, jaren ’80-muziek, Kafka in de psychiatrie, verbrande caravans, stelende huishoudsters, vuurspuwende vaders, borstkanker, gepensioneerde treinbestuurders of Jehova’s, een bont en smakelijk allegaartje van verhalen, thema’s, locaties, tijdperken en sferen.

De films kwamen overigens uit 12 verschillende landen. Voor cijfervreters: dat maakt dat van de 2567 films die ik ooit gezien heb, er 417 (16,2 %) niet-Engelstalig is. Een aantal dat tot mijn tevredenheid blijft toenemen. Frankrijk staat overigens op 1, met 82 geziene films.

Er stond ook een concert op het programma. Clint Mansell, de componist van de beste soundtrack ooit – Requiem for a Dream – kwam ons een uurtje hemelse filmmuziek brengen, elektronische muziek gecombineerd met strijkers en elektrische gitaren, … Nog steeds zitten de nummers in mijn hoofd. Blij dat ik er bij was en daarvoor zelfs een langverwachte film heb laten vallen.

Ik geef nog even mijn top 3 mee voor de geïnteresseerden:

1. Boy A: Een beklemmend, hartverscheurend Brits drama over een jonge kerel die tracht te rehabiliteren (recensie)
2. Stella: Wrang-nostalgisch jaren ’70-drama uit Frankrijk over een ietwat marginaal kind dat naar een sjieke school gaat.
3. Ex-aequo voor de slotfilm The Wrestler, een teder portret van een gebroken man, sober en intens gefilmd en gespeeld, en Vicky Cristina Barcelona, een Woody Allen in optima forma: vlotte dialogen, spetterend acteerwerk, treffend zomers sfeertje.

Vanaf deze week draait Loft in de zalen. Van ontwennen zal geen sprake zijn.

Advertisements

Acties

Information

3 responses

20 10 2008
Osahi

Mijn top gaat zo:

1. The Wrestler
2. Boy A
3. Cloud-9

Clint Mansell gemist in concert, maar aangesproken na The Wrestler :D

21 10 2008
DD

Schitterend stukje muziek, bedankt voor de ontdekking!

21 10 2008
micheleeuw

Jij in een donkere zaal, ik voor de tv … Beiden gelukkig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: