Wie nu weer naakt…?

25 01 2009

Elke blogger heeft het al ervaren, van die momenten waarop je bezoekersaantal bedroevend is (nochtans schrijven we eigenlijk enkel voor onszelf!) en je overweegt er dan maar de brui aan te geven.

Ik maak momenteel het omgekeerde mee. Even te druk en inspiratieloos, laste  ik een pauze in om dan vast te stellen dat mijn bezoekcijfers de laatste weken en maanden niet zo hoog geweest zijn.

Het zal nochtans niet aan de kwaliteit van mijn schrijfwerk of de diversiteit van mijn onderwerpen liggen. Zowat een jaar geleden werd op deze blog (in een reactie van een lezer dan nog wel) één keer de naam van een momenteel overal opduikende Vlaamse actrice vermeld. Een pak volk wil haar graag ontkleed zien, zo blijkt. Jammer, beste geïnteresseerden, dit buikje is het enige stukje naakt dat ik u kan aanbieden. Niettemin veel aanschouwingsgenot.

neuville





Gepamper: Berend

18 01 2009

berend_001De pauze van onbepaalde duur wordt even onderbroken: net in de week dat ik besluit het bloggen op een laag pitje te zetten (ondanks de hoogste bezoekcijfers in twee maanden), besloot ene Berend O. ter wereld te komen, als eerste zoontje van mijn goede vrienden Renzo en Katrijn. Dat verdient minstens een vermelding in deze populaire rubriek en ik doe dan ook graag de moeite de onderbreking even stop te zetten om ze vervolgens te hervatten. (En ze later deze week mogelijk nogmaals te onderbreken wanneer ook een ander koppel dat me dierbaar is aan gezinsuitbreiding doet.) Maar bij deze alvast mijn gelukwensen aan Renzo en Katrijn. Welkom, Berend!





Televisionele waarneming n°548

10 01 2009

Jawel beste lezer, ik doe beslist meer dan televisie kijken, maar sta me toe nog maar eens een televisionele waarneming te delen met u. Eens te meer was het Man Bijt Hond dat zijn best deed de gekste menselijke gedragingen te registreren, die me nog maar eens (voor echt wel de duizendste keer) doen beseffen dat In de Gloria lang niet absurd genoeg was. Deze keer maakte een dame haar opwachting die op het werk een beetje gefrustreerd raakte omdat ze de soaps waarover haar collega het had, niet volgde. Dus nam mevrouw die serie op, keek er versneld naar om niet te veel tijd te verliezen én maakte zelfs nota’s over wat er precies gebeurde in de betreffende episode (om die ’s ochtends voor het vertrek naar het werk nog even te raadplegen). Op het werk ontwikkelden zich dan gesprekken à la ‘Ja, dat was nogal iets gisteren op tv!’.  In de ogen van haar collega viel even opperste verbazing waar te nemen – blijkbaar legde de dame in kwestie het er nét iets te dik op in de nabijheid van de camera – en ik grijnsde eens te meer om de alsmaar gekker wordende Vlaming. Kwamen deze week ook aan bod: een schoenenverkoper met een desastreus gevoel voor humor, een dove scheidsrechter en drie veertigers die van hun bejaarde moeder moesten zwijgen aan tafel om het risico op verslikking en de daaropvolgende dood te verkleinen. Curieus, bizar, gek, apart en doodgewoon tegelijk.

Een stuk minder grappig waren de ergerlijke beelden van het handvol criminelen dat bijna juichend de gevangenis mocht verlaten. Flink wat kaakslagen voor hun slachtoffers, wraakroepend moet dat zijn.

U kijkt verder net als ik ook naar het nog steeds entertainende De Slimste Mens ter Wereld? Dan stelde u samen met mij vast dat Goedele Liekens  het echt niet had voor Bart De Wever, dat dat de dag daarop min of meer uitgepraat leek, dat Jelle De Beule véél te serieus was en een cruciale fout maakte in de finale, dat Herman De Croo evenmin zijn misprijzen voor De Wever niet kon verhullen en hij evenmin wist wat De Pil was (‘ah, bestaat er ook één die ze gewoon ‘de pil’ noemen?‘). We merkten vooral op dat Rik Torfs in de aflevering van donderdag vrijwel niet aan bod kwam. Begint de redactie in te zien wat elke kijker denkt?

En voor de werklozen, studenten en gepensioneerden: ja, dat was ik gisteren in die middagherhaling van Blokken. Excuseer dat ik daarvan vooraf geen melding deed alhier, het was me compleet ontgaan. De video kan altijd uitgeleend worden.





Een positief 2009 gewenst

6 01 2009

Volgens Leo Bormans, hoofdredacteur van het leerkrachtenblad Klasse en auteur van 100% positivo, het geheim van optimisme, horen we elkaar met Nieuwjaar niet zozeer allerlei gelukkige gebeurtenissen en situaties te wensen, maar wel optimisme. Geluk, zo blijkt, wordt immers voor vier vijfde bepaald door onszelf. Dat en een aantal andere opmerkelijke uitspraken stonden in een brief van Bormans die in De Morgen van het voorbije weekend werd gepubliceerd.

Eigenlijk komt het er op aan dat we allemaal min of meer hetzelfde leven hebben en hetzelfde meemaken. Studies zouden uitwijzen dat gelukkige en ongelukkige mensen erg gelijksoortige levenservaringen hebben. Ik veronderstel dat we dan niet te ver van ons bed moeten redeneren, er zijn genoeg oorlogsgebieden waarvan ik zeker ben dat de bewoners met recht en rede kunnen zeggen dat ze ongelukkig zijn. Maar even terug naar wat Borms daaruit besluit. Als we dus allemaal dezelfde pech en hetzelfde geluk hebben zit het verschil in geluk dus in hoe we die gebeurtenissen opvatten. Wie een gebeurtenis gemakkelijker een positieve draai geeft, is gelukkiger, pessimisten denken tweemaal zoveel aan onaangename gebeurtenissen.

Dat wil dan ook zeggen dat er niet zoiets bestaat als een ‘realist’, want de realiteit bestaat eigenlijk niet, enkel een interprguusetatie ervan. We zien de dingen zoals we zelf zijn. Wie hoopvol door het leven stapt, doet het altijd beter, wat er ook gebeurt. Optimisme, zo klinkt Bormans stellig, wérkt. Zij het wel dat een optimist wel verantwoordelijkheid moet nemen en een zeker realiteitsbesef moet onderhouden. Maar een pessimist dreigt kansen te laten liggen en zijn potentieel niet te benutten.

Ik denk dat ik daar beslist mag uit afleiden dat ik een optimist ben. Borms merkt gelukkig ook op dat een optimist niet elke dag op tafel staat te dansen van plezier. Geluk bestaat uit vreugde én tevredenheid, twee heel verschillende zaken. Maar de oorzaak van die vreugde en tevredenheid blijken eigenlijk ook net bij het optimisme te liggen. Men is niet optimistisch omdat men gezond is, men is gezond omdat men optimistisch is. Idem voor succesvol: gelukkige mensen krijgen niet alles wat ze willen, ze willen wat ze krijgen! Mooi gezegd, niet?

Ik weet niet of mijn blog mijn verondersteld optimisme aantoont. Ik ben ook niet helemaal zeker of de mensen uit mijn omgeving mij zo meteen als een optimist zouden bestempelen. Maar hun definitie is misschien net wat eng, zoals de veronderstelling hierboven. Ik dans inderdaad niet op tafels, maar mijn slechtgezindheid en neerslachtigheid zijn eigenlijk maar zeer sporadisch en ik ga (op bepaalde gebieden) zelfzeker en vooral steeds hoopvol door het leven, meen ik zelf. Borms merkt ook op een optimist ook niet iemand is die fluitend in de zon ligt en het geluk op zich laat afkomen. Je moet als optimist kansen zien, de pessimist ziet vooral problemen.

Lang geleden vroeg Aïda ons een gênant moment op te biechten. Ik moest al heel erg mijn best doen om dan nog niet eens met iets vermeldenswaardig op de proppen te komen. Ik zal nochtans ook best wel al eens afgegaan zijn. Maar ik moet besluiten dat dat mijn manier van denken is. Ik ben geneigd negativiteit te bannen, blijkbaar. In zekere mate, hoor, want mijn veel te sterk ontwikkelde empathie maakt toch dat ik me al te vaak het leed van de wereld aantrek en ik ben heus niet voor 100% tevreden.

Maar goed, nu is het definitief: ik ben een optimist. En dat in mijn familie. En ik wens u allen in 2009 ook veel van dat.





Televisie in 2008

3 01 2009

Had ik nog genoteerd op een briefje dat ik bij het opruimen tegenkwam: de feedback van Marcel Vanthilt op de poging van Geena Lisa en haar achtergrondzangeressen om deel te nemen aan het Eurosongfestival: ‘Mijn vrouw heeft ook 3 vriendinnen, en die gaat daarmee winkelen en naar een optreden van Clouseau, maar gaat daarom nog niet deelnemen aan Eurosong.’

Hèhèhè.





De Films van 2008

3 01 2009

Veel films gezien het voorbije jaar, zoals ook het voornemen was, al ben ik er niet in geslaagd de aantallen van 2006 (239 films) en 2005 (228) te halen. De teller is gestopt bij een zeer bevredigende 219 films (235 als je er de films bijtelt die ik al een keer eerder zag). In 2008 werd wel de kaap van de 2600 geziene films overschreden.

Mijn leven speelt zich voor alle duidelijkheid niet af voor een scherm. Ik slaag er vrij goed in het filmkijken te combineren met allerlei andere activiteiten en slaag er zo in toch minstens 2 of 3 films per week te zien. Dankzij twee filmfestivals, waarop ik dan 2 tot 5 films per dag zie, trek ik dat gemiddelde flink op. Maar oordeel verder gerust dat ik een te fanatiek filmkijker ben. Ik kan wel prima weerstaan aan popcorn en andere gezelligmakers, zelfs al zat ik dit jaar 98 keer in de cinema.

Van de 300 films die dit jaar in de Vlaamse bioscopen verschenen, zag ik er 83. Om te bepalen wat het beste was wat het filmjaar 2008 te bieden had, put ik dus enkel uit die lijst. Wat al moeilijk genoeg is want er verschenen vrij veel sterke films.

1. Wall-E
Wat weinig verrassend, want deze piekfijne animatiefilm werd al her en der bekroond en geroemd, maar ik stel toch vast dat ik het afgelopen jaar geen onweerstaanbaardere cinema te zien heb gekregen. Grandioze animatie, hartveroverende personages, een heerlijk romantisch-avontuurlijk sfeertje en een niet eens zo gek bedachte, onrustwekkende context vol heerlijke details. Ook bij het herbekijken een ware triomf.

2. Atonement
De hartverscheurende tragiek van dit elegante en bij momenten meesterlijke gechoreografeerde en ijzersterk geacteerde Britse drama, wist me helemaal mee te slepen. Lees hier mijn recensie.

3. The Darjeeling Limited
Levenspijnen en onzin onovertrefbaar gecombineerd in een geniaal uitgevoerde en dus even oogstrelende als pakkende film. (recensie)

4. This Is England
Intens, authentiek Brits drama over vriendschap en manipulatie in de onzekere jaren ’80.(recensie)

5. Australia
De kritieken waren gemengd, maar ik raakte toch in de ban van dit verrukkelijke, oogverblindende, ambitieuze spektakel met epische allures.

6. Lust Caution
Een hartverscheurende Chinese romance, door de nimmer falende Ang Lee verpakt als een dreigend en beklemmend spionageverhaal.

7. Before the Devil Knows You’re Dead
Sidney Lumet is 83, maar pakt uit met een virtuoos gefilmde, gitzwarte moraliteitsthriller met een topcast.

8. Entre les Murs
Innemende en betekenisvolle registratie van een leer- en leefproces, met een Franse school als context.

9. Vicky Cristina Barcelona
Een treffend zomers sfeertje, enthousiast acteerwerk, spitse dialogen en een verhaal dat de liefde als even passioneel als destructief opvoert.

10. Il y a longtemps que je t’aime
In dit impressionistische Franse drama zet mijn favoriete actrice Kristin Scott Thomas één van haar beste rollen neer, als door het leven beschadigde ex-gedetineerde die een nieuw leven bij elkaar scharrelt.(recensie)

11. The Dark Knight
Ijzersterke blockbuster met formidabele actiescènes en sterke acteurs. (recensie)

12. Loft
Nog steeds geen slecht woord voor deze zéér entertainende Vlaamse thriller.

13. Gone Baby Gone
Zwaarmoedige, spannende dramatische thriller, verrassend regiedebuut van Ben Affleck.

14. California Dreamin’
Even absurd als meeslepend Roemeens drama over botsende culturen De jonge cineast overleed voor het beïndigen van de montage, waardoor de film uitgebracht werd zonder dat er nog in geknipt werd.

15. No Country for Old Men
Overladen met Oscars en door veel critici de hemel in geprezen, maar het gitzwarte, door idioten bevolkte universum van de broertjes Coen kon me net iets minder bekoren. Een uitmuntende film weliswaar.

En verder nog genoten van het oliedrama There Will Be Blood (ook hierover net iets minder onder de indruk dan de doorsnee filmliefhebber), het aangrijpende It’s a Free World van Ken Loach, het genietbare 3:10 to Yuma, de Spaanse weeshuisthriller El Orfanato, het bijzonder komische Burn After Reading, het indringende Margot at the Wedding, de politieke klucht Charlie Wilson’s War, de beklemmende Stephen King-verfilming The Mist, de Waalse roadmovie Eldorado, Sean Penn’s terug naar de natuurfilosofie Into the Wild, het meer dan degelijke Aanrijding in Moscou, het charmante Poolse filmpje Tricks, het Italiaanse maffiadrama Gomorra en het hoogst originele Juno.

Verder nog de moeite waard: Iron Man, Linkeroever, Body Of Lies, (N)Iemand, Street Kings, Elegy, Happy Go-Lucky, Eagle Eye, Hunger, Leatherheads, The Incredible Hulk, In the Valley of Elah, XXY, Sweeney Todd, The Savages, Le Fabrique des Sentiments.

Films die ik jammer genoeg gemist heb, maar graag had gezien: Le Silence de Lorna en het veelgeprezen Ierse filmpje Once.

Slechtste film van het jaar: het amechtige, geforceerde, wansmakelijke, saaie en irriterende Mamma Mia! Een valse film waarvan elk potentieel vernietigd werd door slechte acteurs, plastic decors, ondeskundig camerawerk, een gehaaste en amateuristische regie en een zéér vals zingende Pierce Brosnan.

2009 brengt ons al meteen enkele goede films. Reeds gezien en goedgekeurd: Stella, Unspoken, Slumdog Millionaire, Incendiary, Adoration, Boy A, Elève Libre, The Wrestler en The Burning Plain.

Meer van mijn filmrecensies hier.

Wat hebt u (graag) gezien in 2008?





Gelezen in 2008

2 01 2009

Het was een bedroevend jaar voor de boekenwurm in me. Ik slaagde er amper in 20 boeken uit te lezen dit jaar, het laagste cijfer van de voorbije 4 jaar.

Het was bovendien een weinig opmerkelijk boekenjaar (maar dan heb ik het niet over nieuwe uitgaven die verschenen zijn, mijn leespatroon staat helemaal los van wat in verschijnt in de boekenwinkels). Weinig boeken staken er boven uit en er was zelfs geen enkel boek dat ik écht sterk vond. De enige die ik echt aanraders zou noemen zijn het energieke  The Deportees van Roddy Doyle, het kleine juweeltje De Ongewone Lezer van Alan Bennett en het atmosferische Het Wisselkind van Keith Donohoe.

Met de ontdekking van Murakami, de nieuwe Jan Van Loy en de laatste Douglas Coupland zet ik 2009 in in de hoop wat meer te lezen en vooral wat meer meegesleept te worden.








%d bloggers liken dit: