Een positief 2009 gewenst

6 01 2009

Volgens Leo Bormans, hoofdredacteur van het leerkrachtenblad Klasse en auteur van 100% positivo, het geheim van optimisme, horen we elkaar met Nieuwjaar niet zozeer allerlei gelukkige gebeurtenissen en situaties te wensen, maar wel optimisme. Geluk, zo blijkt, wordt immers voor vier vijfde bepaald door onszelf. Dat en een aantal andere opmerkelijke uitspraken stonden in een brief van Bormans die in De Morgen van het voorbije weekend werd gepubliceerd.

Eigenlijk komt het er op aan dat we allemaal min of meer hetzelfde leven hebben en hetzelfde meemaken. Studies zouden uitwijzen dat gelukkige en ongelukkige mensen erg gelijksoortige levenservaringen hebben. Ik veronderstel dat we dan niet te ver van ons bed moeten redeneren, er zijn genoeg oorlogsgebieden waarvan ik zeker ben dat de bewoners met recht en rede kunnen zeggen dat ze ongelukkig zijn. Maar even terug naar wat Borms daaruit besluit. Als we dus allemaal dezelfde pech en hetzelfde geluk hebben zit het verschil in geluk dus in hoe we die gebeurtenissen opvatten. Wie een gebeurtenis gemakkelijker een positieve draai geeft, is gelukkiger, pessimisten denken tweemaal zoveel aan onaangename gebeurtenissen.

Dat wil dan ook zeggen dat er niet zoiets bestaat als een ‘realist’, want de realiteit bestaat eigenlijk niet, enkel een interprguusetatie ervan. We zien de dingen zoals we zelf zijn. Wie hoopvol door het leven stapt, doet het altijd beter, wat er ook gebeurt. Optimisme, zo klinkt Bormans stellig, wérkt. Zij het wel dat een optimist wel verantwoordelijkheid moet nemen en een zeker realiteitsbesef moet onderhouden. Maar een pessimist dreigt kansen te laten liggen en zijn potentieel niet te benutten.

Ik denk dat ik daar beslist mag uit afleiden dat ik een optimist ben. Borms merkt gelukkig ook op dat een optimist niet elke dag op tafel staat te dansen van plezier. Geluk bestaat uit vreugde én tevredenheid, twee heel verschillende zaken. Maar de oorzaak van die vreugde en tevredenheid blijken eigenlijk ook net bij het optimisme te liggen. Men is niet optimistisch omdat men gezond is, men is gezond omdat men optimistisch is. Idem voor succesvol: gelukkige mensen krijgen niet alles wat ze willen, ze willen wat ze krijgen! Mooi gezegd, niet?

Ik weet niet of mijn blog mijn verondersteld optimisme aantoont. Ik ben ook niet helemaal zeker of de mensen uit mijn omgeving mij zo meteen als een optimist zouden bestempelen. Maar hun definitie is misschien net wat eng, zoals de veronderstelling hierboven. Ik dans inderdaad niet op tafels, maar mijn slechtgezindheid en neerslachtigheid zijn eigenlijk maar zeer sporadisch en ik ga (op bepaalde gebieden) zelfzeker en vooral steeds hoopvol door het leven, meen ik zelf. Borms merkt ook op een optimist ook niet iemand is die fluitend in de zon ligt en het geluk op zich laat afkomen. Je moet als optimist kansen zien, de pessimist ziet vooral problemen.

Lang geleden vroeg Aïda ons een gênant moment op te biechten. Ik moest al heel erg mijn best doen om dan nog niet eens met iets vermeldenswaardig op de proppen te komen. Ik zal nochtans ook best wel al eens afgegaan zijn. Maar ik moet besluiten dat dat mijn manier van denken is. Ik ben geneigd negativiteit te bannen, blijkbaar. In zekere mate, hoor, want mijn veel te sterk ontwikkelde empathie maakt toch dat ik me al te vaak het leed van de wereld aantrek en ik ben heus niet voor 100% tevreden.

Maar goed, nu is het definitief: ik ben een optimist. En dat in mijn familie. En ik wens u allen in 2009 ook veel van dat.

Advertenties

Acties

Information

3 responses

9 01 2009
MC

Straks mag je thuis niet meer binnen!

12 01 2009
sezaar

De percipiëring van een situatie als positief of negatief is volgens sommige studies in de eerste plaats genetisch bepaald waardoor het idee dat iedereen optimist kan zijn, ondergraven wordt. Wie genetisch veroordeeld is tot doemdenken zal daar weinig aan kunnen veranderen om het met een boutade te stellen.

Ik hou niet van theorietjes zoals die van Bormans want ze zijn typerend voor het huidige denken dat alle gevolgen bij de individuele mens legt. Als je ongelukkig bent, is het je eigen fout. Het is een geluksindustrie die een paar honderd jaar geleden ontstond, wat door MacMahon in “Happinness. A History” treffend blootgelegd wordt.

13 02 2011
Linda

Je bent 1 van de meest optimistische mensen die ik ken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: