Teamweekend

30 03 2009

Zondagochtend:

V: Eén croissant en één ontbijtkoek per persoon!
Sven: Jamaar, ik heb eigenlijk liever twee croissants en geen ontbijtkoek.
V: Neenee, het aantal is precies afgemeten.
H: Niet moeilijk doen hé Sven.
Sven: Enfin, niet iedereen zal er twee eten hoor. Je zal er toch over hebben. Er zijn zelfs mensen die er geen eten. T. met zijn speciaal ontgiftingsdieet bijvoorbeeld.
V: Nee, afblijven. Er zijn nog mensen die slapen en die moeten straks ook ontbijt hebben!
Sven: Jamaar, wie tot 11 uur in zijn nest blijft, moet zich maar tevreden stellen met een beperktere keuze.
H: Dat is nu altijd hetzelfde met u, zo uw zin willen doordrijven.
Sven (grijnst): Ja, en weet je wat? Dat lukt bijna altijd.
V: Is het nu zo moeilijk u aan deze regel te houden?
Sven: Dat is een reflex: ik ga automatisch in tegen de dingen die opgelegd worden, denk ik. Ik argumenteer en ik wil mijn zin krijgen omdat ik er van overtuigd ben dat ik daarmee de regelneverij tegenga.
H (zucht): Hoe is dat toch mogelijk???
V (ferm): Eén croissant per persoon en stopt nu met zagen!
S: Jamaar er zal dan wel iemand twee koeken eten hoor, ik wil niemand zijn eten afnemen. Kijk, die ene croissant heeft me geweldig gesmaakt en ik kan het daar gerust bij laten. Maar jullie zetten me net aan om door te gaan. Niet alles moet zo strikt geregeld worden toch?
H & V: Zwijgt!!!!

Een andere collega komt nietsvermoedend aangeslenterd: ”Ha Sven, moete gij mijne croissant hebben? Ik zal dan wel twee koeken eten’.

Collectief gezucht en binnensmonds gefoeter rondom mij. Ik grijns eens te meer en bijt gretig in mijn croissant.

********************************************************************************

Maandagmiddag, uitpakken van het keukenmateriaal:

– ‘Wat zit er in diene zak hier?’
– ‘Ah, nog nen hoop croissants en koffiekoeken die over waren.’

Advertenties




Qué (8)

25 03 2009

Televisie als bron van vermaak:

Een professioneel sletje geeft uitleg over haar job: ‘Maar ik ga daar verder niet over inwijden’. (Goed bedacht, eerlijk gezegd.)

Een man kijkt terug op zijn leven:’ Ik stond daar moedermens alleen’.

Deze week ook maar eens naar Temptation Island kijken om deze rubriek wat aan te vullen…

Hier meer taalkwesties en brabbeltaal.





De taal van Thuis (3)

20 03 2009

“Zijde gij bij d’oeren geweest of nie?”

“Ik wil van geen van jullie beiden een nier!”

Lang geleden gruwelde ik met regelmaat om het schabouwelijke taalgebruik in de Thuissoap. Dan maar zoveel mogelijk wegkijken, maar nu ik na een weekje bosklas uitgeput op de zetel neerzak en daarbij bovenstaande flarden scenariowerk van torenhoog niveau opvang, rijst de vraag of deze populaire serie iedere week zo grandioos tussen onbevattelijkheid en absurdisme balanceert. Woont David Lynch in Vlaanderen?





Het leed van de baliebediende

15 03 2009

img_32061Op het colloquium ‘De Moderne School’, georganiseerd door de stad Gent:

(vrolijke, stralende verschijning aan de infobalie):

‘Goeiedag meneer, bent u ingeschreven?’

-‘ Jazeker, mijn naam is Sven De Schutter.’

– ‘Even kijken… hierzo! Alsjeblieft meneer, uw naamkaartje, en kijk eens in welke sierlijke letters!’

-‘Jaja, maar de familienaam staat wel eerst en dat is eigenlijk niet correct.’

 

Nog nooit iemand zijn glimlach zo snel zien verliezen.

(Sven De Schutter, beschikbaar voor al uw enthousiasmetemperingen…)





Moest dat?

13 03 2009

Moest dat echt, Nicole en Hugo, dat ridicuul meewillen zijn met jullie tijd of dat uitbuiten van jullie grootste hit door er een idiote Regi-beat op te zetten?

Nee, dat moest niet. Echt niet.

Moest dat echt, Sandrine, beslissen om met omroepen te stoppen, nu je er héél misschien een héél klein beetje begon in te slagen vlot je alles bij elkaar maar onzinnige tekstje uit te kramen?

Ja, Eigenlijk wel.

Moet dat echt, Peter Goossens, die kandidaat-restaurateurs zo afblaffen vanwege desastreuze businessplannen, ondoordachte menu’s, extreem amateurisme en volslagen gebrek aan besef wat het uitbaten van een restaurant inhoudt?

Ja, dat moet absoluut.

En nu kijk ik écht niet meer.





Het humorrapport

12 03 2009

Vrouwen en humor blijf ik geen evidente combinatie vinden. Ik verwijs ter duiding van deze stelling niet naar wetenschappelijke theoriën of hele lijsten mannelijke stand-uppers (waarvan ik eerder down word). Ik gruwel ook van journalisten die aan elke grappige vrouw moeten vragen waarom er zo weinig vrouwen grappig zijn. Er zijn massa’s bekende vrouwen die me al doen lachen hebben. En Els De Schepper hoort daar niet bij. Jacky Lafon wel, maar om andere redenen dan ze zelf wil.

Nee, ik neem enkel het dagelijks leven onder de loep om geheel algemenend vast te stellen dat er te weinig humoristische vrouwen zijn. Het zou kunnen dat ik te weinig vrouwen ken, maar dat is beslist niet zo. Ze zijn overal. Misschien ken ik de verkeerde vrouwen, maar ik vind de diversiteit onder de mij bekende dames bijzonder groot, dus het feit dat er dan nog zo weinig grappige vrouwen onder hen zijn bewijst alleen maar mijn stelling. Ik zou ook ingaan op het humorniveau van de mannen die ik ken om zo te moeten concluderen dat het daar al even triestig gesteld is, maar dan beland je al snel in een filosofisch-sociologisch debat over soorten humor, soorten mannen en vrouwen en de verschillen in wat mannen dan niet vrouwen grappig vinden. Laat ons nu maar gewoon heel algemeen stellen dat ik de indruk heb dat er minder grappige vrouwen zijn dan mannen.

Want, even verduidelijken, er is een verschil tussen een vrouw met gevoel voor humor en een grappige vrouw. Bijna alle vrouwen die ik ken, kan je aan het lachen krijgen. Maar hoeveel van hen kunnen mij aan het lachen krijgen?

Vandaar, zonder enige aanleiding of reden, wil ik toch eens een eerbetoon brengen aan een aantal grappige vrouwen die ik ken of gekend heb. Met voorbeelden ben ik spaarzaam, dat zijn toch vaak contextuele zaken ‘waar je bij geweest had moeten zijn’. Maar zij kunnen me wel enkele lachbanden laten vullen:

6. Lieve. In Kerksken wonen en toch de humor vatten van clichés als ‘op zondagochtend in uwen training naar den bakker gaan’ en ‘met nen Dag Allemaal in uw handen op den trein zitten komeren’, het is een zeldzaamheid. Lieve mag dan al een zeer serieuze kant hebben, ze flapt er nu dan wel rake dingen uit en kan soms moeilijke de innerlijke drang weerstaan om al te ernstige momenten of mensen onderuit te halen. Wat occasionele zelfspot en nu en dan wat lust voor onnozelheid – vooral tijdens quizzen – maken van Lieve grappig gezelschap. Grappigheidsfactor 8.

5. Veronique. Mijn collega Veronique is impulsief wat humor betreft en dat is een zeldzame maar welkome karaktertrek, zeker op een drukke werkplek. Doet simpelweg graag onnozel, vaak stiekem of tijdens een ernstig moment en is altijd te vinden voor zever en onzin. Het hoeft niet altijd netjes te zijn en fysiek voluit gaan hoeft geen bezwaar te zijn. Een vette 8 voor Vero.

4. Mariuga. Is nog geen 11 maar wat een humoristisch genie is dit- met alle respect- absurde kind. In haar hoofd bruist het van de knotsgekke ideeën en creatieve uitbarstingen, die zich uiten in originele verkleedpartijen, knutselwerken, tekeningen, danspasjes en rollenspelen. Mariuga is het ene moment een omaatje, dan weer een Duitse boerin of een Afrikaanse belastingcontroleur. Kan met elk voorwerp converseren, kraamt haast uitsluitend onzin uit maar doorgaans van een hoog niveau, inclusief woordspelletjes, en dat allemaal op ieder willekeurig moment van de dag. Een continue stimulans van de prefrontale cortex. Dat verdient een 9.

3. Thalia. Een groot relativeringsvermogen leidt bij haar vaak tot het (in bescheiden mate) in het belachelijke trekken van dingen die andere mensen veel te serieus nemen. Ze stapt ook zonder omwegen mee in de onnozelste plannetjes en lollige ideeën, graag met behulp van attributen of kledingstukken. Kan dat combineren met gespeelde ernst en zonder zich iets van de omgeving aan te trekken. Het mag ook op de maat van de al dan niet zelfgefabriceerde muziek. Grimast ongegeneerd en hanteert eventueel haar lichaam als object ter vermaak van de omgeving. Toch blijft het allemaal deftig, hoor. Maar in die momenten dat echte ongegeneerde onnozelheid een noodzaak was, kreeg ik haar altijd mee. Of zij mij. Grappigheidsfactor: 9

2. Katrien. Met je af en toe eens goed kind voelen, is niets mis. Verkleden is Katrien haar ding, maar ook zaken in het absurde trekken vormt geen probleem. Gaat zonder enige gêne mee in losgeslagen conversaties of van de pot gerukte fantasieën. Kan ook de overernst van zekere situaties of personen hanteren als humorbron. En dat voor een Denderhoutemse. Dat verdient een 9.

1. Bernice. Ontelbare momenten van slappe lach en daaruit resulterende buikkramp heb ik aan Bernice te danken. Ze hield gewoon van zever, zever, zever. Tot zelfs letterlijk, want we moeten toegeven dat ons niet altijd even volwassen gedrag vaak het onwelvoeglijke overschreed, destijds. Ook Bernice kroop zonder enige moeite in de huid van wat voor personage dan ook, of het  nu midden in de les was of midden in de nacht. Zag er geen graten in de onnozelheid te overdrijven door te vallen, te rollen of haar lichaam op wat voor manier dan ook in de humorstrijd te werpen.  Ik durf misschien zelfs stellen dat bij momenten die heerlijke chaos zoals je die alleen in de beste komische series aantreft (stel u taartengegooi of volgestouwde auto’s voor), benaderd werd. De herinneringen mogen dan door de tijd verheerlijkt zijn, Bernice verdient gewoon een 10.

Dames uit mijn vrienden- en kennissenkring die niet in dit lijstje voorkomen, kunnen zich eventueel troosten met ander lof in deze rubriek (sorry Valérie, de V is voor binnen afzienbare tijd!). Als het op waardering en uitingen van dierbaarheid aankomt, ben ik al even rechtuit als in beledigingen en commentaar, dus ieder zijn deel. Maar vandaag wou ik dat handjevol grappige vrouwen gewoon eens extra bewieroken.

Ter illustratie géén Youtubefilmpje, want wat te kiezen? Dus gewoon dank u: Mevrouw Ten Kate, Patsy & Edina, Wiske, Tine Embrechts, Karlijn Sileghem en Els Dottermans in Jos Bosmansmodus, Bette Midler, Phoebe Buffay, Roxanne uit Buiten De Zone, Miss Piggy, Smack the Pony, Ruby Wax, Lily Tomlin, Annet Malherbe, Sue Townsend, Dawn French, Sien Eggers & Tania Van der Sanden, Madam Pheip, Corrie Van Gorp, Jenny Tanghe, Whoopi Goldberg, Karen Walker, Mrs Krabappel en de enkele die ik ongetwijfeld vergeten ben…





How to attend an eetfestijn

8 03 2009

steakGeachte steakfestijn-bijwoner

Fijn dat u weer in zo’n grote getale aanwezig was op het eetfestijn van de jeugdbeweging waar ik lang deel van uit gemaakt heb en die ik nu occasioneel steun met raad en daad. Ik stond met een jaarlijks genoegen op mijn vaste stek tussen keuken en verbruikszaal en permiteer me vanuit deze positie enkele raadgevingen:

  • Ga niet aan een andere tafel zitten zonder de organisatie daarvan op de hoogte te brengen. Uw eten belandt dan immers op uw vorige plek, waarna u ten onrechte over de wachttijden gaat foeteren.
  • Verwacht uw maaltijd niet gelijktijdig te krijgen met de vrienden waar u gaan bij zitten bent als u pas drie kwartier na hen bent binnengekomen. Bedenkt ook dat het eerst arriverende bord niet voor u kan zijn, maar voor één van uw vrienden die er al veel eerder zaten.
  • Ook als u naast mensen gaat zitten die u niet kent, moet u zich realiseren dat de geserveerde borden eerst voor hen zullen zijn. Ze worden u vaak gebracht door een jonge onwetende bediende, dus aan u om te beseffen dat u onmogelijk zo snel bediend kan worden als uw tafelgenoten van frustratie een servet zitten te eten.
  • Kom niet in de keuken om daar de overstresste niet-professionele helpers uit te kafferen. Het zal de wachttijd enkel vertragen. Evenmin tonen wij ons ontvankelijk voor verzoeken om een voorkeursbehandeling. Pleidooien à la ‘ik moet mijn dochter van de paardrijles halen’ en ‘wij doen aan autodelen en moeten om 14u binnen zijn met de auto’ helpen niét. Wij boden u trouwens met plezier de ruimte en de tijd om die auto binnen te doen, met de trein terug naar Haaltert te reizen en dan te voet naar de parochiezaal te komen om alsnog te eten.
  • Bestel geen pizza in de naburige eettent tijdens het wachten. U beledigt de organisatie. En de boodschap was duidelijk.
  • Verwacht geen frieten als voorafje tijdens het wachten, als het net de baktijd van die frieten is die deze wachttijd vergroot.
  • Tracht ons niet te imponeren met bedreigingen als ‘dit is gene goede reclam hoor’. Er komt sowieso ieder jaar volk en zo’n invloed hebt u heus niet.
  • Laat u rustig sussen met vergoelijkende woorden van een ervaren oud-leider met een grote sociale vaardigheid en een gratis drankje om het wachten te compenseren. Dat werkt echt.
  • Uw beste vrienden trakteren en willen imponeren doet u best op een andere manier dan met hen te gaan eten op het eetfestijn van de vereniging van uw kinderen.
  • Kom niet in de keuken om eens te zien wat het probleem met de vervloekte friteuse is als u nog nooit een friteuse van dichtbij gezien hebt. Kom niet in de keuken tout court.
  • Veronderstel niet dat de persoon die in de keuken om frieten en vlees staat te roepen, tien vragen van medewerkers tegelijk beantwoordt en iedereen om hem heen commandeert, de baas is. Hij is al lang geen bondsleider meer, maar was gewoon in zijn sas.
  • Zwijgt en eet.

Maar verder: merci voor het geduld en het begrip, de berusting en aanvaarding van uw lot. U was heus niet zo’n slecht publiek en ik heb me eigenlijks zelfs niet eens écht geërgerd. Volgend jaar weer? Ik zal er zijn.





Vlotjes elektronisch

5 03 2009

Schrijf je in via ons online loket! zeggen ze dan. Rap dat dat gaat.

vnz

Wat een onzinnig gedoe toch. Een mens maakt dan tijd om zich (op vraag van de organisatie zelf) elektronisch aan te melden en raakt niet verder dan een registratie. Een brief zal me binnen enkele dagen dus de kans geven me verder in te schrijven. Wat er precies in de brief zal staan is een groot vraagteken. Misschien een telefoonnummer waar ik moet naar bellen om dan een code te krijgen die ik moet door sms’en, waarop ik dan een wachtwoord krijg dat … ?

Ik denk dat het voor mij dan maar niet meer hoeft, meneer ziekenfonds.





Televisionele waarneming n°549

5 03 2009

– ‘De inirichting laat ik volledig aan Wendy over, die heeft daar vernieuwende ideeën over’

– ‘En Wendy, hoe denk je het restaurant vernieuwend in te richten?

– ‘Door de oude sfeer van het gebouw te bewaren en met een oude archiefkast enzo.’

Welk woord uit het woord ‘vernieuwend’ hebt u niet begrepen, beste Wendy?





58 = 85?

2 03 2009

In mijn geboortedorp is de kans groot dat je mensen aantreft die vroegtijdig oud zijn. Normen en waarden worden overgenomen van de ouders en men kiest overwegend voor een (al te) klassieke levensstijl, volhardend in de veronderstelling dat de 21e eeuw nog niet is aangebroken. Het gemeentebestuur berust hier met plezier in. Dat wordt ook nu weer aangetoond.

Op de voorpagina van het Haaltertse infomagazine wordt volop promotie gemaakt voor een animatienamiddag voor 55-plussers. Ik verwacht doorgaans geen grote culturele evenementen in Haaltert, en ik kan me er bij neerleggen dat het ideaalbeeld van amusement voor ingedommelde bejaarden bestaat uit het optrommelen van vergane BV’s . Maar ik vraag me toch af hoe men in Haaltert iemand van 55 beschouwt.

animatie

Dat men er doorgaans van uit gaat dat iedereen boven een bepaalde leeftijdsgrens dezelfde muzieksmaak aanneemt (‘naar Vlaamse schlagers zult gij luisteren!’) laat ik maar even buiten beschouwing. Meer zelfs, we hanteren deze veralgemenende veronderstelling als basis voor het in vraag stellen van deze animatienamiddag: is dit animatie voor 55-plussers of 85-plussers? Ik bevind me nog op een miljoen jaar afstand van de beoogde doelgroep, maar mijn ouders en andere familieleden vallen binnen enkele jaren wel in deze leeftijdscategorie (of ze zitten er al). Sommige lezers hier ook. En hoe verschillend ze ook zijn in muzikale ontwikkeling of achtergrond, ik kan me van geen van deze mensen voorstellen dat ze zich ook maar een fractie aangesproken voelen om deze namiddag bij te wonen. En dan laat ik geheel buiten beschouwing of een optreden van Yves Segers of Samantha sowieso wel iemand aanspreekt, dat is een kwestie van smaak natuurlijk (voor sommigen is het wellicht een persoonlijke hel). Terzijde: ik herinner me dat de zangeres Samantha in een rolstoel zit, maar die Yves Segers kun je intussen blijkbaar ook zowat voortrollen.

De vraag is dus hoe men er bij gekomen is dit initiatief open te stellen voor zulke jonge mensen. Mogelijk is het aantal aanwezigen tussen 55 en 60 zeer beperkt (dat hoop ik althans!), maar dan nog kan ik er niet bij dat dit het beeld is dat men heeft van 55-plussers. Hoe komt men trouwens bij deze leeftijdsbepaling en in hoeverre zal men deze doelgroep blijven uitbreiden? Is 58 hetzelfde als 85? En hoewel het begrip ‘senior’ nergens ter sprake komt, vanaf wanneer ben je dat? Alleszins, dit gaat toch te ver. Mag het niet alleen iets meer niveau zijn, maar vooral doordachter? Zet er geen leeftijd op en wie zich aangesproken voelt (of die dan oud of jong is), zal wel komen. Of neem anders minstens 60 als grens. Of maak ik nu precies dezelfde fout?

Toch geïnteresseerd? Hier alle info.








%d bloggers liken dit: