In de mode

29 04 2009

Klasbeeld…

schoenen





Lectuurtip: De eenzaamheid van de priemgetallen

17 04 2009

priemgetallen1Tussen twee priemgetallen staat altijd minstens één ander getal. Net zo kunnen Alice en Mattia nooit echt dichtbij elkaar komen, hoezeer ze ook als twee beschadigde zielen elkaar aanvoelen en aanvaarden. In De eenzaamheid van de priemgetallen van de jonge, bekroonde Italiaanse schrijver en fysicus Paolo Giordano, volgen we deze twee tragische personages van hun jeugdjaren – waarin beiden iets meemaken dat hun verdere leven zal bepalen – tot ze bijna dertigers zijn. Al die tijd hoop je dat ze bij elkaar enige rust en stabiliteit zullen vinden, maar het lot en hun eigen onuitgesproken gedachten verhinderen dat.

Optimistisch is deze vlot lezende roman eigenlijk niet. Hoewel een fatalistische toon vermeden wordt en de roman je bijna filmisch meesleept, kunnen Alice en Mattia de wereld en het leven niet als een uitdaging of belevenis zien. Alice slaat aan het fotograferen en Mattia is een wiskundig genie, maar communicatie en emoties blijken niet hun ding. Dat Giordano ons niet noodzakelijk een happy end belooft, wil niet zeggen dat dit een in somberheid gedrenkte vertelling is. De stijl is nuchter, de plot gedetailleerd zonder de focus te verliezen. Het boek valt dan ook maar moeilijk neer te leggen.

Ik had dit boek al een tijdje op mijn nachtkastje liggen toen ik onlangs pas de vele positieve recensies las. Giordano werd in eigen land bekroond met de belangrijkste Italiaanse literatuurprijs,  de Premio Strega, en hoewel inhoud noch stijl aanvankelijk meesterschap doen vermoeden – de kracht zit in de subtiliteit en bescheidenheid – voel je achteraf dat dit pure klasse is.

Btw, de originele titel is La Solitudine dei numeri primi. Dat zal wel correct vertaald zijn, maar ik had ‘De eenzaamheid van DE priemgetallen’ net iets beter klinken gevonden zonder dat lidwoord.

De vakantie heeft zijn functie overigens goed vervuld: ik verslond maar liefst drie romans, waarvan ik overigens ook De Monsters van Templeton van Lauren Groff kan aanraden, een historische zoektocht van een jonge vrouw naar haar vader, in een klein Amerikaans dorp met een fascinerende geschiedenis.





Gruwel in het onderwijs

14 04 2009

leerkrachtEén van mijn leerlingen vraagt zich de laatste dagen af in hoeverre ze mij een lieve leerkracht kan noemen. Of ik bv. wel eens medelijden heb met iemand, wou ze weten. De daaropvolgende, kortstondige introspectie, en de bijhorende uitleg dat empathie toch het voornaamste kenmerk van een goeie leerkracht hoort te zijn, riep flarden herinneringen op aan mijn middelbareschooltijd, een periode waarin empathische leerkrachten geheel afwezig bleken te zijn. Ik meen dan ook dat nu, zo’n 15 jaar later, het moment is aangebroken dat ik enkele engerds maar eens onder de neus wrijf welke plaats ze in mijn herinneringen aangenomen hebben.

Nooit meer te verstoten van de eerste plaats in de top der gruwelijkste leerkrachten ooit, is mijn leerkracht wiskunde in mijn derde en laatste jaar Latijnse in het Aalsterse SMI. In september reeds werd mijn gebrek aan wiskundig inzicht hem te moede en met een sardonisch genoegen informeerde hij toen al of de datum van het herexamen al in mijn agenda genoteerd stond. Die prophecy fulfillde zichzelf en ik heb me altijd afgevraagd hoe begaan een leerkracht met zijn leerlingen is als hij hun tekorten vaststelt en daar niets aan doet hoewel dat eigenlijk zijn job is. Toch is het niet dat gebrek aan medeleven dat me koude rillingen bezorgde, maar wel de man zelf, een verachtelijke kouwe kikker wiens neus- en oorharen al voldoende waren om je nachtmerries te bezorgen. Hij keek zijn leerlingen af alsof hij ze liefst ter plekke wou verdelgen, met een traagwerkend gif dan  nog wel, en onderwees zijn vak met het fout soort fanatisme dat ook de nazi’s kenmerkte.

Op de tweede plaats komt de heer L.C., iemand die per ongeluk geschiedenisleerkracht werd nadat zijn proefjes op ratten hem wellicht niet in dankbaarheid werden afgenomen tijdens zijn studies chemie. Ergens mag u gerust veronderstellen dat deze man nog een aangename kant had, maar hij is er gedurende twee jaar zeker niet in geslaagd deze te tonen. Zijn breed geëtaleerde misprijzen en gretige lust om de 13-jarige stumperds die hij diende te onderwijzen, te vernederen, is door de jaren heen als een brandmerk op mijn herinneringen achter gebleven.

Op de derde plaats zou ik maar wat graag één of andere non zetten, overtuigd  als ik blijf (persoonlijk ondervonden!)  dat onder die kappen voornamelijk hellevegen en dragonders zitten. Maar ik heb die nonnen makkelijk kunnen ontwijken – als lesgevers. En dus… moet ik ondanks mijn diepgewortelde veronderstelling dat mijn tienerjaren bekneld werden door de meest diverse sadisten, bij deze echter vaststellen dat geen van al die blaaskaken, omhooggevallen regenten en would-be intellectuelen echt voldoende rot was om dit lijstje te halen – kijk eens aan, ben ik toch nog menslievend aan het worden! – en ik het dus bij twee griezels moet houden. Pseudo-academici en zieligaards die hun autoriteit wilden botvieren in overschot nochtans , maar al bij al kun je ze eerder bespottelijk dan gemeen noemen. Geheel onverantwoord tijdverlies zou hun beschrijving opleveren, beste lezers.

Studiemeester D.R., intussen opgeklommen tot directiehulp of wat dan ook op de reeds vernoemde school,  mag trouwens op zijn beide oren slapen. Zijn diepgewortelde minachting voor tieners en dreigende geblaf iedere middag weer, perfect passend bij zijn meer dan gemene smoelwerk, blijven hier onder een sluier van anonimiteit gehuld. U was géén fijn medemens voor ons, arme studentjes, meneer R. Het effect van het leven onder een Kerkskense radar?





7 keer wachten

8 04 2009

De vakantie biedt me altijd weer wat tijd om me op film te storten en hoewel ik daarover niet zo vaak bericht, wou ik toch even kwijt naar welke films ik momenteel hevig uitkijk:

Public Enemies

Michael Mann (Heat, Miami Vice, Manhunter) is één van de allerbeste filmmakers, die eigenlijk nooit teleurstelt. Zijn unieke dynamische visuele stijl gekoppeld aan zijn gelaagde vertellingen, maken al zijn films de moeite waard. De muziek alleen al zorgt voor een typische cinefiele opwinding. Een topcast, aangevoerd door Johnny Depp, Christian Bale en Marion Cotillard, maken van deze ongetwijfeld geweldige gangsterfilm een must-see. Vanaf 8 juli.

Where the Wild Things Are

Smelt u ook weg? Spike Jonze, de geniale cineast van Being John Malkovich en Adaptation, nam een legendarisch kinderboek onder handen en brengt ons nu al geheel in vervoering met deze bijzondere verfilming. Helaas nog heel wat geduld gevraagd: pas op 21/10 in onze zalen.

Taking Woodstock

Ang Lee (The Ice Storm, Brokeback Mountain, Lust Caution) is een Aziaat maar kan toch als geen ander de Amerikaanse samenleving analyseren. Zijn blik achter de organisatie van het befaamde Woodstockfestival moet dus toch meer opleveren dan een amusante komedie. De trailer smaakt alleszins naar meer. (najaar)

Terminator: Salvation

Afschuw en gruwel om deze ogenschijnlijk stompzinnige popcornfilm? Vergeet niet dat de vorige Terminatorfilm een zeer te pruimen actieprent was en deze nieuwe aflevering heeft ons wellicht nog meer postapocalyptische spanning te bieden (films met verontrustende toekomstbeelden zijn wel mijn ding). Christian Bale (daar is-ie weer) is zowat een garantie voor degelijke films geworden en verder nemen ook de onwaarschijnlijk getalenteerde (maar nog steeds onderschatte) Bryce Dallas Howard en de immer ravissante Helena Bonham Carter een rol op in deze duistere film. Maar goed, énige scepsis mag wel: regisseur McG is een onbenul (Charlie’s Angels is één van zijn bedenkelijke wapenfeiten). 3 juni.

Inglourious Basterds

Ziet er een bloederig boeltje uit, maar als er één onderwerp is dat een gewelddadige verfilming rechtvaardigt is het wel oorlog natuurlijk. Tarantino is niet meer het genie dat hij ooit was (of verondersteld werd te zijn), maar zijn flamboyante stijl, intussen tot vervelens toe gekopieerd, blijft werken. Interessante casting ook: naast Brad Pitt zien we de bedenkelijke Mike Myers aan het werk (beter bekend als Austin Powers) en dus is het enthousiast afwachten of Tarantino net als alle andere keren een verrassende vertolking weet te halen uit een acteur van wie we het niet verwachten (remember Daryl Hannah in Kill Bill of Pam Grier in Jackie Brown? John Travolta in Pulp Fiction!?). 19 augustus.

The Informers

Het hedonistische maar riskante society-leven in het Los Angeles van de jaren ’80, zoals alleen Bret Easton Ellis dat kon beschrijven. Een van zijn minder bekende romans, een bundeling kortverhalen, werd verfilmd met Kim Basinger, Billy Bob Thornton, Mickey Rourke en … Winona! Ben benieuwd. 

The Road

theroad1Er is helaas nog geen trailer beschikbaar voor dit drama. De roman van Cormac McCarthy (die ik dringend zou moeten lezen) is alweer een (realistisch) ‘endoftheworld’-verhaal, verfilmd door John Hillcoat, die van het weinig geziene The Proposition al een broeierige film maakte. Geweldige cast ook: Viggo Mortensen, Charlize Theron, Robert Duvall en Guy Pearce. Lijkt me ijzersterk te kunnen worden.

Maar hou beslist ook de rest van het bioscoopaanbod in het oog: de beste films zijn vaak die waarvan je het minst verwacht.





Viva Verhofstadt

6 04 2009

‘Maar da was nu toch schoon, ons Sarah hare film over Guy Verhofstadt, hebt ge nie gezien op Canvas? En zo schoon verteld, alé, ik wil zeggen, zo duidelijk, want ge zoudt zeggen, diene politiek is ingewikkeld, maar ons Sarah legde dat allemaal zo goed uit. Jaja, een echte journaliste hé?’

verhofstadtIk was best benieuwd naar ‘een jaar uit het leven van Verhofstadt’ in de reeks ‘Puur Persoonlijk’. De jonge documentairemaakster Sarah De Bisschop kwam echter vorige week bij Phara en Lieven al duiding geven en dat deed ze echt ‘met zoiets van, alé, ca va toch’? Mijn behoedzaamheid nam dus aanzienlijk toe toen ik haar aan het woord hoorde. Had Guy Verhofstadt per vergissing een schoolmeisje toestemming gegeven hem voor de voeten gelopen? Zag hij geen gevaar in de naïviteit die ze etaleerde?

Toegegeven, qua sfeer en beeld zat het snor met dit verslag. Inhoudelijk werd Verhofstadt, die ik door zijn lange afwezigheid ietwat mythische proporties was gaan toedichten, voor mij overigens weer geredigeerd tot de snel geërgerde, stijlloze, wat pedante houten klaas die hij eigenlijk is. De observaties waren dus vaak raak en hoewel Verhofstadt continu een masker van jovialiteit droeg en we hem geenszins leerden kennen, was dit portret best boeiend. En toch… Bij elke zin die de Bisschop aan haar beelden toevoegde, kreeg je eigenlijk het gevoel naar een beeldgeworden schoolopstel te kijken. Haar bewoordingen kwamen simplistisch over en je kreeg steeds de indruk dat de kunde waarmee alles in beeld gezet was, puur toeval was.

Had ik weer teveel verwacht? Had ik niet mogen veronderstellen dat als één van onze meest vooraanstaande politici iemand toestaat hem een jaar lang op de huid te zitten, die persoon een schoolvoorbeeld van ernst, journalistieke onderlegdheid, intelligentie en mondigheid zou zijn?

Op de docu volgt overigens ook een boek. Dat De Bisschop niet alleen geschreven heeft. Of moeten we zeggen, niet zelf? Neenee, geen zure veronderstellingen, Sven! Maar waar zitten ze eigenlijk tegenwoordig, al die mensen die ons nog eens écht verstomd doen staan met hun talent?





Kampioenen gaan voor kwaliteit

3 04 2009

En ik had er nog wel zo naar uitgekeken!

Hier alle tekst en uitleg. Géén leedvermaak hoor!








%d bloggers liken dit: