Viva Verhofstadt

6 04 2009

‘Maar da was nu toch schoon, ons Sarah hare film over Guy Verhofstadt, hebt ge nie gezien op Canvas? En zo schoon verteld, alé, ik wil zeggen, zo duidelijk, want ge zoudt zeggen, diene politiek is ingewikkeld, maar ons Sarah legde dat allemaal zo goed uit. Jaja, een echte journaliste hé?’

verhofstadtIk was best benieuwd naar ‘een jaar uit het leven van Verhofstadt’ in de reeks ‘Puur Persoonlijk’. De jonge documentairemaakster Sarah De Bisschop kwam echter vorige week bij Phara en Lieven al duiding geven en dat deed ze echt ‘met zoiets van, alé, ca va toch’? Mijn behoedzaamheid nam dus aanzienlijk toe toen ik haar aan het woord hoorde. Had Guy Verhofstadt per vergissing een schoolmeisje toestemming gegeven hem voor de voeten gelopen? Zag hij geen gevaar in de naïviteit die ze etaleerde?

Toegegeven, qua sfeer en beeld zat het snor met dit verslag. Inhoudelijk werd Verhofstadt, die ik door zijn lange afwezigheid ietwat mythische proporties was gaan toedichten, voor mij overigens weer geredigeerd tot de snel geërgerde, stijlloze, wat pedante houten klaas die hij eigenlijk is. De observaties waren dus vaak raak en hoewel Verhofstadt continu een masker van jovialiteit droeg en we hem geenszins leerden kennen, was dit portret best boeiend. En toch… Bij elke zin die de Bisschop aan haar beelden toevoegde, kreeg je eigenlijk het gevoel naar een beeldgeworden schoolopstel te kijken. Haar bewoordingen kwamen simplistisch over en je kreeg steeds de indruk dat de kunde waarmee alles in beeld gezet was, puur toeval was.

Had ik weer teveel verwacht? Had ik niet mogen veronderstellen dat als één van onze meest vooraanstaande politici iemand toestaat hem een jaar lang op de huid te zitten, die persoon een schoolvoorbeeld van ernst, journalistieke onderlegdheid, intelligentie en mondigheid zou zijn?

Op de docu volgt overigens ook een boek. Dat De Bisschop niet alleen geschreven heeft. Of moeten we zeggen, niet zelf? Neenee, geen zure veronderstellingen, Sven! Maar waar zitten ze eigenlijk tegenwoordig, al die mensen die ons nog eens écht verstomd doen staan met hun talent?

Advertisements

Acties

Information

7 responses

7 04 2009
pucinella

Ik vond vooral de ondraaglijke lichtheid onthullend.
Is dat het resultaat van een gans jaar journalistiek werk?
Gaat het in de politiek nu echt meer om hoe iets in de pers overkomt dan om de inhoud ervan?
Ik heb me vooral geërgerd aan de snel geëgerde Verhofstadt en zijn gevolg die alle clichés van de drukke, male chauvinist politcus belichaamden. Ontbijten aan zijn bureau, tijdens de lunch nog wat papieren doornemen, zijn kinderen ontmoeten op een receptie en vlug hun schoolresultaten doornemen. Latijn vindt hij belangrijk, ongetwijfeld ook een kwestie van perceptie.
Ik had het gevoel dat de naïviteit vooral van mij, de kijker, verwacht werd.

7 04 2009
Artur

Het was gewoon leuk om naar te kijken. Meer moet da nie zijn!

8 04 2009
MELANCHOLIA

Zalig stukje, dit. Het kneusje met journalistieke aspiraties weer met beide voetjes op de grond. Ik zag haar vorige week ook bezig bij Phara en ik dacht: giechelwicht met ijzerwinkel, jij hebt nog verdomd veel te leren in dit vak.

8 04 2009
blanche

Het deed mij ook denken aan de spreekbeurten die we hielden in het middelbaar.
Het is waar, Verhofstadt kwam er uit als een lomp stijlloos en irritant iemand, maar als je een jaar iemand volgt dan heb je genoeg stof om het portret te maken dat je wil.
Ooit deed Verhofstadt mij en vele anderen wel verstomd staan met zijn talent, ik zag hem bezig als medestudent en toen kreeg je het portret van een bijzonder intelligent, alert , kritisch en mondig iemand met een visie waarvan wij toen al wisten: ‘van die gaan we nog horen’. Wij worden als kijker steeds geleid of misleid door de perceptie van de maker, diepgang moeten we elders gaan zoeken.
Ik vraag me af waarom ik blijf kijken, je hebt er als kijker uiteindelijk niets aan. Misschien is het inderdaad de verwachting om iets of iemand te zien waarvan je versteld staat.

8 04 2009
SveN

Nog een bedenking: die privé-perikelen over dat rapport van die zoon enzovoort, zat dat er eigenlijk niet enkel in om er een laagdrempelige uitzending van te maken? Om de meer voyeuristische kijker te lokken?

Maar ik denk dat je wel een punt hebt, blanche: Verhofstadt zijn carrière betekent wel dat de man heel wat kwaliteiten heeft, daar twijfel ik niet aan.
En pucinella omzeilt het misschien een beetje, maar is ‘macho’ niet het juiste woord?

9 04 2009
Aïda

Ik ben in slaap gevallen, zegt genoeg…

Ik vraag me vooral af hoe deze journaliste aan die opdracht geraakt is.
Had zij een indrukwekkende cv?
Of heeft zij dit ook gewoon eerst op eigen kosten gemaakt en dan verkocht gekregen aan de VRT? En wat zit hier dan achter want ik ken wel wat (veel) betere dingen die bekwame mensen niet verkocht krijgen.

Trouwens, wordt Verhofstadt niet wat erg veel gepromoot de laatste tijd? En zegt hij vooral inhoudelijk “niets”, op veilig spelend? En ik vrees dat veel mensen dat eigenlijk niet eens erg vinden, hoe macho hij in dat programma overkomt/is….

16 04 2009
Filip

Het was een overgehypete hagiografie – een typevoorbeeld ook van de manier waarop de VRT en andere media nieuws maken i.p.v. nieuws te brengen. Verhofstadt moet nu ‘in’ zijn en Leterme ‘out’ – tot Sigfried Bracke et les autres vinden dat het weer tijd is voor iets anders…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: