Is’t heus?

6 07 2009

Volgens het één-jorunaal is Prins Laurent een grote muziekliefhebber. Ter staving van deze bewering: ‘Hij heeft thuis zelfs een heuse muziekinstallatie staan!

Amai, dat zou ik wel eens willen zien, zo’n heuse muziekinstallatie. Misschien komt er ooit een moment dat ook de gewone burger zich een heuse muziekinstallatie kan aanschaffen. Ik ga alvast op internet eens zoeken wat dat precies is, zo’n heuse muziekinstallatie. En als ik ook zo’n heuse muziekinstallatie heb, ben ik ook een muziekliefhebber! Eindelijk!





Festivalfriet

6 07 2009

Terwijl half Vlaanderen zich in de Werchterse modder wentelt en weinig kieskeurig alle voorgeschotelde muziek aanhoort, beleefde ik een ander festival. Minder intens uiteraard, maar ik heb dan ook altijd al de koele donkerte van een bioscoopzaal verkozen boven drukke massatoestanden. Ik bracht de afgelopen dagen door in en rond het Flageygebouw, waar het Brussels Filmfestival van de Europese Film plaatsvond.

Tussen het films kijken door lonkte een klein frituurtje. Ik besloot plaats te nemen in de rij toen die nog niet zo heel lang was. Na toch wel een half uur aanschuiven – de man voor mij in de rij bestelde maar liefst 10 zakken friet – en reeds bediende klanten te zien passeren met wat er toch wel als heel lekkere frietjes uitzagen, kreeg ik eindelijk mijn frieten. Na het genieten ervan, zag ik dat de rij minstens verdubbeld was. Ik vroeg me even af of al dat wachten wel de moeite zal zijn. Even evalueren:

Zeer tegen de verwachtingen in was dit een zéér goedkoop frituur. Frietjes krijg je voor 1.70 of 2 euro (in een puntzak dan nog wel), een drankje kost ook amper 1 euro. Waar vind je nog een frituur met zo’n lage prijzen? Als de friturist zijn prijzen met 25% zou verhogen, zou de rij echt niet korter zijn. In Werchter kunnen ze daar enkel van dromen. flageyDe bediening was ook vriendelijk en men vroeg je bestelling ruim voor je aan de beurt was, zodat er wat gepland kon worden.

Dan de essentie: de frieten. De eerste smaken overheerlijk. Krokant, goudgeel, echt lekker. Maar halverwege je zakje frieten begin je te beseffen dat ze eigenlijk net iets te hard gebakken zijn. Je krijgt er dus genoeg van, terwijl ik meestal naar meer snak als mijn frietjes op zijn. Dan vind ik het plots normaal dat de frieten niet duurder zijn en besef je ook dat de rij best wat sneller zou kunnen opschieten als hij minder lang zou bakken. Ik moet er wel aan toevoegen dat de frietjes niet te zwaar op de maag lagen, wat toch ook wel eens gebeurt.

Het deed me overwegen de laatste mensen in de rij aan te spreken: een uur wachten voor al bij al niet echt superfrieten? Maar zulke overwegingen maak je alleen maar in je hoofd natuurlijk. En de volgende film zou trouwens gaan beginnen. Maar u bent bij deze op de hoogte.

Tot zover deze culinaire beschouwing.  

P.S. De Werchterverslaggeving wel gevolgd, dit is mijn favoriet:





Bericht van planeet Sven

2 07 2009

Het einde van het schooljaar lijk ik iedere keer weer een beetje op een andere planeet door te brengen. Fysiek zeker, want ik zit zowat de hele dag ofwel op school ofwel op één of ander feestje. Zo zat ik uren te vergaderen, te rapporteren of te oudercontacten, en waren er aan de andere kant de vele gelegenheden om het glas te heffen. Met je collega’s wat gaan eten om wat druk van de ketel te halen, naar een lentefeest van een leerling, een pensioenfeest dat uit twee gedeeltes bestond, het traditionele teametentje waarmee we het schooljaar afsluiten,  een picknick met de ouders, het schoolfeest, het uitwuiffeest, een proclamatie van onze zesdejaars (mét receptie), … Ik dronk de afgelopen weken dus liters cava  en nam talloze hapjes tot me (en toch heb ik stellig de indruk dat ik wat kilo’s kwijt ben). Thuis staat mijn televisie dan werkloos te wezen, zucht een torenhoge afwas me toe en verkondigt de koelkast zoemend een grote leegte. Ik raak niet bij de kapper en al helemaal niet in de bioscoop, voel elke dag meer stress om die niet ingevulde belastingbrief en kom zelfs niet aan het oppompen van mijn fietsbanden toe. Haaltertse oma’s turen wanhopig uit het raam en baby’s van vrienden worden kleuters zonder dat ik daar ook maar iets van merk. Meer dan ooit beslaat mijn werk en alle bijhorende pret mijn bestaan, maar voor even is dat niet zo erg.

zesdes_008Maar ook psychisch vertoeft een mens in zo’n periode even ergens anders. Collega’s kondigen hun vertrek of pensioen aan en soms is dat wat te betreuren. Nieuwe collega’s worden voorgesteld. Het leven is weer een beetje een soapserie: personages komen en gaan. En dan zijn er de leerlingen: twee jaar zie je ze groeien, letterlijk en figuurlijk, en dan laat je ze gaan, met een spijt dat zij grotendeels uit je leven verdwijnen maar vooral met een verpletterende besef dat moeilijk te beschrijven valt: zij beginnen aan een nieuwe fase van hun leven en deze tijd zal ooit heel erg ver achter hen liggen, terwijl ik gewoon doorga met hetzelfde en dit moment nooit zo ver achter mij zal liggen als voor hen.  Je wordt in de bloemetjes gezet, maar vervaagt intussen tot een herinnering.  

Maar je krijgt lieve briefjes en mooie, hartelijke mailtjes en oprechte geschenken, de appreciatie bereikt een summum en soms is het eigenlijk allemaal wat veel en op korte tijd. Ik vrees daardoor bij momenten zelfs de waarde van veel van die gebaren niet hoog genoeg in te schatten. Zo bood mijn klasje me een kunstwerkje aan dat me wat uit het lood sloeg waardoor ik wat onwennig reageerde. Pas de volgende dag werd het voor mij een concreet voorwerp dat ik met het groepje van 9 kan associëren en dus kan beginnen koesteren.

Maar die knop omdraaien lukt wel hoor. Ik snak eerst en vooral naar film. Ik kan nog enkele dagen meepikken van het Brusselse Filmfestival, beleef zaterdag zowat een eigen filmfestival dankzij dit evenement en  ga een filmcollege volgen om mijn klassiekers op peil te brengen. Fictie als tegengewicht voor al die realiteit van de voorbije weken. En o ja, ik plan ook een Haaltertse tournee om wat volk terug te zien dat ik tegenwoordig alleen nog op Facebook hoor of zie – hou die voordeur in de gaten. Back to earth.








%d bloggers liken dit: