Bericht van planeet Sven

2 07 2009

Het einde van het schooljaar lijk ik iedere keer weer een beetje op een andere planeet door te brengen. Fysiek zeker, want ik zit zowat de hele dag ofwel op school ofwel op één of ander feestje. Zo zat ik uren te vergaderen, te rapporteren of te oudercontacten, en waren er aan de andere kant de vele gelegenheden om het glas te heffen. Met je collega’s wat gaan eten om wat druk van de ketel te halen, naar een lentefeest van een leerling, een pensioenfeest dat uit twee gedeeltes bestond, het traditionele teametentje waarmee we het schooljaar afsluiten,  een picknick met de ouders, het schoolfeest, het uitwuiffeest, een proclamatie van onze zesdejaars (mét receptie), … Ik dronk de afgelopen weken dus liters cava  en nam talloze hapjes tot me (en toch heb ik stellig de indruk dat ik wat kilo’s kwijt ben). Thuis staat mijn televisie dan werkloos te wezen, zucht een torenhoge afwas me toe en verkondigt de koelkast zoemend een grote leegte. Ik raak niet bij de kapper en al helemaal niet in de bioscoop, voel elke dag meer stress om die niet ingevulde belastingbrief en kom zelfs niet aan het oppompen van mijn fietsbanden toe. Haaltertse oma’s turen wanhopig uit het raam en baby’s van vrienden worden kleuters zonder dat ik daar ook maar iets van merk. Meer dan ooit beslaat mijn werk en alle bijhorende pret mijn bestaan, maar voor even is dat niet zo erg.

zesdes_008Maar ook psychisch vertoeft een mens in zo’n periode even ergens anders. Collega’s kondigen hun vertrek of pensioen aan en soms is dat wat te betreuren. Nieuwe collega’s worden voorgesteld. Het leven is weer een beetje een soapserie: personages komen en gaan. En dan zijn er de leerlingen: twee jaar zie je ze groeien, letterlijk en figuurlijk, en dan laat je ze gaan, met een spijt dat zij grotendeels uit je leven verdwijnen maar vooral met een verpletterende besef dat moeilijk te beschrijven valt: zij beginnen aan een nieuwe fase van hun leven en deze tijd zal ooit heel erg ver achter hen liggen, terwijl ik gewoon doorga met hetzelfde en dit moment nooit zo ver achter mij zal liggen als voor hen.  Je wordt in de bloemetjes gezet, maar vervaagt intussen tot een herinnering.  

Maar je krijgt lieve briefjes en mooie, hartelijke mailtjes en oprechte geschenken, de appreciatie bereikt een summum en soms is het eigenlijk allemaal wat veel en op korte tijd. Ik vrees daardoor bij momenten zelfs de waarde van veel van die gebaren niet hoog genoeg in te schatten. Zo bood mijn klasje me een kunstwerkje aan dat me wat uit het lood sloeg waardoor ik wat onwennig reageerde. Pas de volgende dag werd het voor mij een concreet voorwerp dat ik met het groepje van 9 kan associëren en dus kan beginnen koesteren.

Maar die knop omdraaien lukt wel hoor. Ik snak eerst en vooral naar film. Ik kan nog enkele dagen meepikken van het Brusselse Filmfestival, beleef zaterdag zowat een eigen filmfestival dankzij dit evenement en  ga een filmcollege volgen om mijn klassiekers op peil te brengen. Fictie als tegengewicht voor al die realiteit van de voorbije weken. En o ja, ik plan ook een Haaltertse tournee om wat volk terug te zien dat ik tegenwoordig alleen nog op Facebook hoor of zie – hou die voordeur in de gaten. Back to earth.

Advertisements

Acties

Information

2 responses

3 07 2009
Boris

Bericht van planeet Liechtenstein

Het einde van het schooljaar lijk ik iedere keer weer een beetje op een andere planeet door te brengen. Fysiek zeker, want door de naderende eindpresentatie zit ik zowat 18 uur per dag achter de computer. Zo zat ik uren details en gevelaanzichten te tekenen en aan de andere kant waren er de vele maquettes die dienden gemaakt te worden.

Met de collega studenten wat druk van de ketel te halen door onze nachtelijke arbeid met de nodige humor te relativeren en liters koffie om wakker te blijven. Warme maaltijden overslaan om geen tijd te verliezen met koken. Massa’s Marsen en Twixen uit de schoolautomaat gegeten en toch heb ik stellig de indruk dat ik wat kilo’s kwijt ben.

Thuis staat mijn bed dan werkloos te wezen, zijn al mijn kleren vuil en verkondigt de koelkast zoemend een grote leegte. Ik raak niet bij de kapper en al helemaal niet in de bioscoop, voel elke dag meer stress uit vrees dat project niet naar behoren af te krijgen en kom zelfs niet aan het oppompen van de banden van mijn fiets toe, waarvan de remmen kapot zijn dus is het toch te gevaarlijk om er hier mee in de bergen te rijden. Haaltertse oma’s turen wanhopig uit het raam en baby’s van vrienden worden kleuters zonder dat ik daar ook maar iets van merk. Meer dan ooit beslaat mijn werk en alle bijhorende pret mijn bestaan, maar voor even is dat niet zo erg.

Maar ook psychisch vertoeft een mens in zo’n periode even ergens anders. Erasmus studenten kondigen hun vertrek naar huis aan, vaste studenten hun bestemming voor volgend semester. Van onze huidige studio zal er welgeteld geen enkele student volgend semester hier aan de Hochschule studeren…Soms is dat wat te betreuren.
Het leven is weer een beetje een soapserie: personages komen en gaan.

En dan zijn er de docenten, twee semsters zie je ze hun kennis vol passie delen, letterlijk en figuurlijk, en dan laat je ze gaan, je neemt mee wat je van hen geleerd hebt, klaar om je eigen visie te vormen.
Spijtig dat zij grotendeels uit je leven verdwijnen en vooral is er het verpletterende besef dat moeilijk te beschrijven valt: jij begint aan een nieuwe fase van je leven en deze tijd zal ooit heel erg ver achter jou liggen, maar de ervaring van een jaar lang intense begeleiding lijkt voor jou toch heel bijzonder en eenmalig. Maar de docenten van hun kant, gaan gewoon door met hetzelfde en voor hen is dit moment nooit zo uniek is als voor jou, voor hen zal het er slechts één zijn in de reeks van talloze academiejaren.

Je wordt in de bloemetjes gezet, je inzet voor je project wordt gewaardeerd, maar dat zal je snel relativeren. De grootste reflectie over een architectuurproject komt altijd na de presentatie. En dan besef je hoe onbeholpen je eigenlijk nog met de materie omgaat.
Maar je krijgt goed advies en en drijft op je nazinderende geleverde inspanning.
Maar soms is het allemaal wat te veel. Bij het ontwikkelen van een gebouw moet je met zo veel rekening houden en voor een eindjury moet je zoveel dingen presenteren dat je soms de waarde van je eigen werk niet meer ziet. Je vervalt in een traditionele opsomming van vloerplannen, conventionele oplossingen. Dit terwijl net in die klunzige maquette onder de presentatie tafel heel veel potentieel zat. Die momenten in het werkproces moet je koesteren. Als je die momenten kan grijpen kan je ze beginnen ontwikkelen tot sterke projecten.
Dus nu van werkrobot terug naar een meer ontspannen leven.
Die knop omdraaien zal ongetwijfeld lukken. Ik snak eerst en vooral naar een pak friet van bij Mickey aan station in Aalst. Ik kan daarna wat patatten en ajuinsaus meepikken bij Metje Wis. Dankzij de rest van de familie zal ik ongetwijfeld mijn gewicht weer op pijl kunnen brengen.
Terug naar België dus. Haaltert, Aalst, Brussel in die volgorde. Realiteit als tegengewicht voor de fictie die Liechtenstein als klein, in de bergen verscholen land is. Oja ik plan ook een tournee langs alle feestjes van België en omstreken om wat volk terug te zien dat ik tegenwoordig alleen nog op Facebook zie of hoor.
Hou de dansvloer in de gaten.
Back to earth.

5 07 2009
nel

Prachtig, neefjes! Prachtig!
Maar komen jullie gerust langs de achterdeur binnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: