Gepamper: Dante

30 10 2009

Onze alom gewaardeerde – zeg maar, populaire – collega Geert werd papa van een derde spruit: Dante is het zusje van Storm en Tristan – de hieronder afgebeelde  belhamels zijn in werkelijkheid een stuk braver. Meteen krijg ik ook het meest originele kaartje in tijden onder ogen. Proficiat Geert en Katleen!

dante

Advertenties




Laat het oudercontact beginnen

28 10 2009

oudercontact





Santé

20 10 2009

In het festivalcafé op het Gentse filmfestival;

– twee witte wijn alsjeblieft.

Een dikke zeven minuten later – wat gezien er niet zo veel volk was, toch wel erg lang was – komen een rode en een witte wijn onze kant op.

– ah, dit is niet voor jullie? Dan komt jullie bestelling zo meteen hoor.

Nog zo’n vijf minuten later – ik zie me zelf al een wijngaard aanleggen om toch maar iets te kunnen drinken – verschijnt er een pintje en een witte wijn.

– ah? klopt dit niet? Excuseer, jullie bestelling is zo klaar.

Twee minuutjes later arriveren dan eindelijk twee glazen frisse witte wijn aan tafel. Met op het ene glas wat vage sporen en op het andere glas zelfs een dikke klodder lipstick. Worth waiting for. ‘Santé’, zegt de dienster nog. Maar…

– excuseer, deze glazen zijn erg vuil.

– tja, die worden machinaal gewassen, dat kan gebeuren.

Met een obligaat excuus en een vriendelijke glimlach-met-tegenzin, worden twee nieuwe glazen wijn aangeboden. Kunnen we na meer dan een kwartier eindelijk de keel smeren.

We hebben er eens om gelachen. Maar echt reclame is dat toch niet voor het Gentse restaurant Coeur d’Artichaut dat dit festivalcafé mocht uitbaten.

Dat er overigens tien minuten later een oudere man binnenwandelde met een winterjas, een opvallende rode hoed en een roze pyama van Hello Kitty aan, zorgde voor enig – onbedoeld – entertainment. Deed geen vlieg kwaad, voelde wel dat hij bekeken werd, nam foto’s van alle aanwezigen maar was niet zo communicatief. Grappig… en ook een beetje triestig. Wat is het verhaal hierachter? 





The End

18 10 2009

Met wat spijt maar ook een zekere opluchting en een grote voldoening zette ik gisteren een punt achter mijn 10e Gentse filmfestival. Een fragmentarische terugblik:

filmfestival– ik zag 30 films op 11 dagen. Tussendoor ging ik uiteraard full time werken. Nu ben ik dus moe.

– in vergelijking met andere jaren is dat zowat hetzelfde (2008: 31, 2007: 29).

– ik schreef 12 recensies (nog 4 te doen).

– bedenkingen bij: het type Canvaskijker dat in de hal van de Kinepolis luidop verkondigen dat ze eigenlijk helemaal niet graag naar de Kinepolis komen want ‘de sfeer is er zo commercieel’. Ze hebben gelijk maar moet dat echt, dat herkauwen van clichés? En zal ze van u komen, de redding van de kleine alternatieve bioscopen, waar u één keer per jaar heen gaat?

– geërgerd aan (1): die hopen eerstejaars filmstudenten die rechtstreeks van de middelbare school komen en om nog steeds onbegrijpelijke redenen ieder jaar weer een accreditatie krijgen van het festival, die na iedere voorstelling het soort prietpraat te verkopen waarmee ze hopen indruk te maken op hun klasgenoten. Ja, ik weet het, ik zou hun enthousiamse en drang naar kennis moeten toejuichen, maar waar is hun nederigheid als de grote filmkenner Sven De Schutter in de buurt is?

– geërgerd aan (2): die Kempense kerel die (ook weer voor jan en alleman) kond deed van zijn onvrede over het filmfestival, over Gent, over al die slechte, slechte films. Alstublieft meneer, met uw baard, hoed en pardessus zo weggelopen uit een slechte detectivefilm: blijf thuis, hou uw mond of geniet simpelweg toch eens van al die films. Of blog. Het kunnen niet allemaal meesterwerken zijn toch?

– dankbaar en blij om (ja, dat ben ik ook wel eens): al die stille, stille mensen in de zaal. U bent waardige filmliefhebbers. Al die mensen die zonder popcorn en chips kunnen (al mag dat ook wel eens). Al die mensen die zonder drummen de zaal in wandelen. Al die geduldige en vriendelijke medewerkers en personeelsleden.

– dank ook aan de onbekende die mijn persaccreditatie die ik verloor in de supermarkt, keurig terugbezorgde aan de persdienst. Ik, die er prat op ga nooit iets te verliezen, zou hetzelfde gedaan hebben. Merci, nobele heer of dame!

– meest gegeten: granny’s. Gezonde tussendoortjes die af en toe zelfs een keer een maaltijd vervingen.

-verder opgevallen: dat je heel wat filmliefhebbers ieder jaar weer terugziet. Ik heb een goed geheugen voor gezichten en zie al jaren en jaren dezelfde mensen opduiken. Ik ben dus  niet alleen als freak.

– bizar moment: iets gaan drinken in het festivalcafé. Maar dat verhaal is voor een volgende blogpost (Stel u er nu ook weer niet té veel van voor).

Voor een ander soort terugblik, klik hier!

En nu weer alle aandacht voor mijn verwaarloosde leerlingen!

 





Cinemadroom

13 10 2009

Ik race van film naar film momenteel – en af en toe ga ik nog werken – dus weinig nieuws hier. Ik geniet er van: zit aan 20 festivalfilms en hoop er nog zo’n 10 te doen de komende week en er zat al veel moois tussen. Meer valt daar momenteel niet over te vertellen.

Aangezien ik mijn muziekkennis ook enkel maar uitbreid door naar films te kijken, hier ter verpozing een pracht van een nummer dat ik deze week ontdekte dankzij de Britse film Fish Tank. Artiest en nummer zijn me uiteraard bekend, maar deze versie kende ik nog niet. Mooi! En het mag gerust voor Frank Vandenbroucke zijn. Wielrennen zegt me niets, maar dit is tragisch.

Bobby Womack – California Dreaming





Mensenkennis of zelfkennis?

11 10 2009

Eén van mijn leerlingen tegen haar moeder: “Volgens mij is Sven stiekem jaloers op zijn broer, want zijn broer is kunstenaar, en Sven zelf zit iedere dag met vervelende kinderen opgescheept.”





De nieuwe Damiaan

10 10 2009

Morgen komt Herman Verbruggen, die in FC De Kampioenen zo fantastisch gestalte geeft aan Marcske, in het politieke praatprogramma kleuteruurtje De Zevende Dag uitleg geven over zijn familieband met pater Damiaan, zo meldt mijn tv me.

Ik ga zeker kijken, want ik heb Verbruggen deze week nog maar 3 keer horen vertellen dat hij eigenlijk maar heel ver familie is van Damiaan en ik wil dat dus nog wel eens horen. Misschien dat het hem nu wel eens ontglipt dat zijn vergezochte uitleg een zoveelste armtierige poging is om als zichzelf iets te betekenen op televisie… Nee, Sven, dat is stout. Marcsken, is dat eigenlijk niet een beetje de nieuwe Damiaan? Verlossing brengend, iedere zaterdagavond weer?

Gelukkig kan ik morgenvroeg al  terecht op het filmfestival. 10 gedaan, 20 te gaan.

 





K-dee zoekt bevestiging

6 10 2009

Leerlingetje:  ‘Svééééén, wie vond jij dat er moest winnen? Josje,  Madelon of Noa?’

Leerkracht: ‘Géén van de drie! Ik zag drie door- en door onnozele bimbo’s die alledrie vals zongen! Ze waren dom, ijdel en infantiel! Het was ook lang vooraf duidelijk dat ze een Hollandse gingen kiezen, kwestie van een deel van het afzetgebied commercieel veilig te stellen. Op geen enkel moment had ik het gevoel dat zangtalent van belang was, wel nationaliteit, blondheid en gekir. Dit was geen tv-programma, maar een uitgekiende marketingstunt van een hebberig, megalomaan bedrijf dat nu lang genoeg zijn inspiratieloze producten door de strot van de argeloze, makkelijk te verleiden consument jaagt. Ik walg ervan!’

Maar dat zei ik dus niet. Ik zei: ‘Josje’.

‘Ik ook’ zei ze. En met een grote glimlach huppelde ze weg.





Jacht op de fietser

2 10 2009

Amper bekomen van het wat van de pot gerukte idee dat men overweegt ons brutoloon te verlagen, vernam ik vandaag dat nu ook de fietsvergoeding voor leerkrachten op de helling komt te staan. Ik fiets uiteraard niet naar het werk omdat me dat geld opbrengt – ik woon zo dicht bij school dat ik daar amper 13 euro voor terugkrijg – maar ik vind het wel een mooie stimulans. En hoewel ik ook zonder vergoeding met de fiets naar school zou blijven rijden, voel ik me lichtjes verontwaardigd dat men het weer zo ver gaat zoeken: waarom moet de leerkracht rechtstreeks benadeeld worden, de al niet zo fantastische betaalde ambtenaar wiens extra voordelen sowieso al in het niet vallen in vergelijking met die van velen uit de bedrijfswereld? Berg dat idee maar snel weer op, beste beslissingsnemers,fiets vooraleer ik nog meer schoolmeesterachtige protestpraat ga uitslaan.

Intussen lees ik ook dat de burger jaarlijks meer dan 34.000 euro betaalt om het jacht van onze vorst te laten bewaken. Misschien moet die ook maar eens wat meer fietsen dan jachten.

Maar goed, het onderwijs zoekt naar besparingen. Dat is een treurig bericht, want hoewel onze school niets te kort heeft, is het toch vaak puzzelen en rekenen. Ik roep de stad Gent echter maar meteen op om eindelijk eens wat te doen aan de gigantische energieverspillingen op de scholen. De verwarming zal binnenkort weer op volle toeren draaien en blijkbaar is het hier in stadsscholen zo dat je niet zelf kan bepalen hoe warm of koud je het precies wil in je school, laat staan in je klas. Dus zitten we te puffen en te zweten, staan we in T-shirt voor de klas en moeten we meer dan eens per dag de ramen open zetten. De verwarming uitschakelen, lost  niets op, want de vanuit een mysterieuze plek aangevoerde warmte blijft gelijk en verspreidt zich dan over een andere ruimte. De warmste plekken op onze school zijn dus de lokalen waar niemand is.

Boekhoudkundig valt één en ander wellicht niet te compenseren,  zo gaat dat bij de overheid. Ik durf er nochtans vanuit gaan dat de verwarming in alle scholen 2 tot 5 graden lager zetten, gigantisch veel meer zal opbrengen dan die lustige fietsers hun kruimels af te pakken.








%d bloggers liken dit: