Lectuurtip: Talk Talk

30 11 2009

De Amerikaan T.C. Boyle had ik al een paar jaar op mijn lijstje staan als auteur waarvan ik dringend eens iets wou lezen, gezien de lof die hem in de gespecialiseerde pers werd toegezwaaid. Nu is het er eindelijk van gekomen en verslond ik op enkele dagen tijd de meeslepende roman Talk Talk.

Hoofdpersonage is Dana Halter, een dove vrouw die op een dag hard wordt aangepakt door de politie. Gelukkig – nu, ja –  blijkt het om een vergissing te gaan. Iemand stal Dana’s identiteitsgegevens, waardoor zij nu met een aantal beschuldigingen van misdaad en een hoop facturen opgescheept zit. De ervaring is voor Dana erg tekenend en ze wil kost wat kost ontdekken wie haar dit aangedaan heeft. Samen met haar vriend Brigder begint ze aan een soort speurtocht doorheen Amerika. Intussen leren we ook de valse Dana Halter kennen, een flamboyante levensgenieter die zijn luxueuze stijl bedreigd ziet worden eens Dana en Brigder zijn spoor gevonden hebben. Zo raast Talk Talk met een reuzenvaart op een confrontatie af.

Een echte thriller kun je Talk Talk niet noemen, zij het dat het verhaal bij momenten zeer meeslepend is. Als lezer neem je de drijfveren van de protagonist over, waardoor je in extreme mate opgaat in de gebeurtenissen. Boyle toont zich erg sterk in het beschrijven van allerlei details en kruidt de gebeurtenissen met een aangename scheut couleur locale. Toch is zijn schrijfstijl franjeloos en direct.  Het maakt dat je dit boek moeilijk kan naast je leggen. Doet erg deugd na het aanslepen van De Vermoedens van Mr. Whicher.

Intussen alweer meegesleept, door Stad der Dieven van David Benioff. Daarover later meer. 





2800 Films

29 11 2009

Amper twee maand geleden stond ik hier even stil bij een mijlpaal in mijn filmbeleving, zijnde de 1000e bioscoopfilm. Vandaag valt alweer een feit te vermelden, nl. de 2800e film. Als gewoonlijk sta ik daarom, vooral ter eigen vermaak, even stil bij een aantal cijfers en weetjes die de al dan niet geïnteresseerde bloglezer een beeld bieden van mijn filmgekte.

  • 1041 films zag ik in een bioscoop.
  • Het meest films zag ik in 2006, het gevolg van enkele maanden werkloosheid. Ik zag toen 259 films, wat me onmogelijk ooit nog te overtreffen lijkt.
  • Dit jaar zag ik al 196 films. Om het aantal van 2008 te overtreffen zou ik er dit jaar nog 24 moeten zien, wat me onwaarschijnlijk lijkt.
  • Als ik ook alle visies meetel van films die ik al een keer eerder zag, kom ik bij een nog veel hoger getal, nl. 3202. Ja, ik hou immers ook bij hoeveel keer ik elke film al gezien heb.
  • Dat juni en september telkens de maanden zijn waarin ik het minst films zie, bewijst dat ik mijn werk wel serieus neem, niet?
  • Top 10 van acteurs waarvan ik al het meest films gezien heb (een lijstje waar slechts zeer geleidelijk aan verandering in komt): Robert De Niro (40), Meryl Streep (37), Anthony Hopkins, Dustin Hoffman, Nicolas Cage (31), Michael Caine, Julia Roberts, Philip Seymour Hoffman, Johnny Depp en Ed Harris (30). Toch wil dat weinig zeggen, want mijn favoriete acteurs ontbreken daar gewoonweg omdat ze nog niet genoeg films gemaakt hebben.
  • Regisseurs waarvan ik het meest films zag (eveneens traag wijzigend lijstje): Steven Spielberg (21), Woody Allen (20), Joel Schumacher (16 -wat blijft deze prulcineast een schandvlek op mijn filmcv!), Mike Nichols, Ron Howard (15), Francis Ford Coppola en Martin Scorsese (14). De hoogst genoteerde niet-Amerikaanse filmmaker is Pedro Almodovar met 11 films.
  • 183 van die 2800 films vind ik echt grandioos. Dat is zo’n 6.5%. Per jaar zie ik dus zo’n 3-4 films die ik echt wil koesteren. Vraag me geen lijstje van favoriete films, dat is onbegonnen werk.
  • Zo’n 8% van de geziene films vind ik echt ondermaats. Over het algemeen ben ik een positief ingestelde kijker die op diverse niveaus van film kan genieten.
  • Stilaan nader ik ook het mooie getal van 400 geschreven recensies. Dat zal iets voor volgend jaar zijn. 
  • Zowat 500 films of 18% uit de lijst zijn niet-Engelstalig. 103 zijn Franse films, 82 Belgisch, 36 Duits en 36 Spaans. Ik zag films uit 47 verschillende landen.
  • De oudste films die ik zag zijn Chaplin’s The Kid en Sjöström’s Körkarlen, beide uit 1921. Overigens zag ik zowel uit de jaren ’20, ’30 en ’40 telkens 9 films.  Met 187 films is 2005 het jaar waaruit ik tot nog toe het meeste producties zag.

En nu op naar de 3000, wat normaal gezien ergens voor september 2010 zou moeten zijn.





Bart Peeters wordt 50 – the making of

27 11 2009

Enkele weken geleden. Redactielokaal VRT. Een redacteur en twee onderbetaalde stagiairs vergaderen.

– Heeft iemand Bart al op het hart gedrukt dat hij zeer verbaasd moet kijken bij elke wending van de avond?
– We hebben de Tsunami-Bart besteld, die met Het Ernstige Gezicht.
– Ha, sjans, geen Eurosong-enthousiasme hé, we mikken op ontroering en willen de kijker de Gevoelige Bart tonen.
– De Gevoelige? Zonet zei je nog De Ernstige?
– Zolang het maar geen Bosmans Jos is. Hoe staat het met de aanwezige BV’s?
Regi, Stany en Peter, Guy, Sandrine, Cas en Hannelore kunnen niet.
– Godver! Over welke Hannelore hebben we hier?
Hannelore Bedert, de bekende.. euh, paardrijdster? Accordeoniste? Illustratrice? Je weet wel, Peeters stond mee aan de wieg van haar carrière.
– Geen idee over wie je het hebt. Soit, hoe zit het met die verbinding met Amerika? Met Whitney Houston?
– Trixie Whitney zul je bedoelen? Euh, nee Trixie Whitley?
– Wie?? We gingen toch voor de felicitaties van een wereldster? Who the fuck is Trixie Whitney?
– Tja, ik ken haar ook niet, ik kijk nooit tv. Maar de gemiddelde één-kijker zou die zeker moeten kennen.
– Pff. En verder? Zijn er nog echte BV’s? Oude vrienden die Bart in de armen kan vallen?
– Marlène de Wouters komt alvast.
Marlène de Wouters? Zoals in ‘Marlène de Wouters, hartsvriendin van Bart Peeters?’ Mensen toch! Waar zit Hugo Matthysen?
– Die wil niet op tv als zichzelf.
– Misschien maar goed ook, Peulengaleistoestanden op een vrijdagavond op één,  terwijl op de canvas Het Eiland loopt! Wil je ze allemaal naar VTM laten zappen?
– Hoe zit het met Rani en Sabine?
– Rani plant een bevalling rond die datum, Sabine wil enkel komen als ze haar boek mag promoten.
– Als het niet anders kan. Wordt er Bart nog een geschenk aangeboden van de programmamakers? Van de VRT eventueel?
– Bij de bazen neemt niemand op. Wij zelf hebben nog wat budget voor een cadeautje, ja. Zo’n 7 euro.
– Zeven???
– Ja, die special effects kosten nogal wat geld, met die ballen aan die kettingen en dat speciale autootje en zo. En Koen Wauters moet ook betaald worden. En vergeet niet dat Robbie Williams binnen enkele weken langskomt. De VRT heeft geen rotte euro meer.
– Wat vangen we aan met 7 euro?
– Ik heb daar al eens over nagedacht! Koop een lege fotokader en portretteer Bart met al zijn vrienden van die avond. Marlène, Freddy De Kerpel, Sabine De Vos en Ronny Mosuse op één foto! We schrijven tv-geschiedenis!
– Geweldig idee, Niels, jij mag stagiair van de maand zijn!
– Op muzikaal vlak dachten we ook nog de twee neefjes van Bart Peeters nog te lanceren met hun groepje.
– Wat favoritisme, geen probleem. Wij zijn hier ook maar geraakt omdat we respectievelijk neef van Roel van Bambost, nichtje van Jan Eelen en achterachternicht van Nonkel Bob zijn.
– Hoe zit het met de perstekst? Is die af?
‘Peter Van de Veire belooft een viering in stijl. Bart Peeters, die op maandag 30 november vijftig kaarsjes mag uitblazen, wordt gehuldigd op een manier die bij hem past. Niet met een saai carrièreoverzicht, maar met een show waarin hij verrast wordt met opzienbarende muzikale acts en straffe stunts.’
-Knap! Goed dat je dat zegt, van dat saaie carrièreoverzicht. Het moet een show blijven, zonder essentie. Bart weet toch al wie er allemaal zal zijn?
-Alles is met hem doorgenomen. En ja, we hebben benadrukt dat hij echt moet doen alsof het één grote verrassing is. De Verwonderde Bart zeg maar.
– Geweldig. Zo’n momument in de tv-geschiedenis!
– Tv? Ik dacht dat Bart Peeters een zanger was?
– Maar nee! De Droomfabriek! Eurosong! De Vliegende Doos! Het Peulengaleis! Al die programma’s waar we geen fragmenten gaan van tonen omdat we geen tijd meer hebben om ze op te zoeken in de archieven! Zegt jullie dat niets?
– Da’s allemaal van  voor onzen tijd. Daarbij, ik heb geen tv.
– Enfin! Wanneer zijn jullie geboren?
– Ik in 1991.
– En ik in 1999. Waarom?

Ja, Bart Peeters werd echt alle eer aangedaan met dit programma.





Lectuurtip: De vermoedens van Mr Whicher

22 11 2009

Of het echt een tip is, valt nog af te wachten. Ik zou De vermoedens van Mr Whicher immers enkel aanraden onder voorwaarden. Ik had dit boek namelijk verkeerd ingeschat. Deze historische roman, die De moord in Road Hill House als tweede titel draagt, is namelijk helemaal geen roman, maar een feitelijke weergave van een moordmysterie dat Engeland halfweg de 19e eeuw in de ban hield.

In het landhuis van de familie Kent word een kleuter vermoord. Het politie-onderzoek dat daarop vormt de rode draad van dit verhaal, waarbij echter heel wat zijpaadjes worden ingeslagen. Auteur Kate Summerscale gaat dieper in op het maatschappelijk leven van die tijd, met bijzondere aandacht voor het leven van rechercheurs en de weerslag van de sensationele zaak op de samenleving. Ze beschrijft ons ook de levens van enkele van de hoofdrolspelers tot zelfs ver in de 20e eeuw. De moordzaak zelf wordt tot in de kleinste details beschreven en daarbij wordt vaak gebruik gemaakt van authentieke bronnen.

Fascinerend bij momenten, sfeervol en kleurrijk beschreven, maar … wat was dit langdradig. Ik heb wellicht in jaren niet meer zo geworsteld met een boek en het zette dan ook een ferme domper op mijn leesvaart. Dit was immers geen verhaal dat je helemaal weet op te zuigen, maar een soort reportage die je emotioneel wat koud laat. Vergelijk het met een prachtig geschreven krantenartikel  – van meer dan 400 bladzijden! Precies weet ik het niet meer, maar ik sluit dus niet uit dat ik wel enkele weken op deze klepper gekauwd heb en dat laat een bittere nasmaak achter. Frustrerend soms, zeker als Talk Talk van TC Boyle ligt te wachten, waarvan de eerste twee bladzijden me al meteen wisten mee te slepen.

Summerscale won tal van prijzen met deze roman, en dat is aannemelijk en gezien de ongelooflijke research die met het schrijven moet gepaard gegaan zijn, zelfs terecht. Maar mij zal ze niet meer liggen hebben.





Gepamper: Roel

21 11 2009

De geboortekaartjes stapelen zich hier stilaan op – en het is nog niet afgelopen dit jaar. Boreling van de week is Roel, het … euh, zoveelste kindje van Cami en Katrien. Het broertje van Tuur, Roos en Saar kwam op 17 november ter wereld en kreeg wellicht meteen aan Catanpionnetje in de hand gedrukt. Proficiat aan allen!

Bij een gezin van gezelschapsspel-spelers past  ook een speels kaartje. Het is overigens al het tweede kaartje op rij waar een spelelement in zit.

En daarbijhorend is er deze originele portie suikerbonen!

Update: Roel zat al meteen in het nieuws!





Diagnose: Aanstellerij

16 11 2009

aanstellerij

Theatrale Exageratie… Heerlijk toch, dokters met humor die moeders met zin voor overdrijving lik op stuk geven? Of zou dit een doodserieuze medische term zijn?





Creatief antwoorden

9 11 2009

wegkwijt

Zo kan het dus ook.





Gepamper: Ester

8 11 2009

ester

Alweer suikerbonen op school: iets meer dan een week na Dante werd Ester geboren, het dochtertje van collega Valerie. Mats heeft er daarmee een zusje bij (of zijn het er drie?)





Even uitrazen (2)

3 11 2009

Broeder René Stockman, sekteleider van de Broeders Van Liefde, heeft gekke plannen en daar heb ik om meer dan één reden een mening over. Geen al te originele mening helaas – net als de meeste weldenkende mensen kan ik alleen maar schrik krijgen dat dit werkelijkheid wordt – maar het houdt me niet tegen ze hier te brengen.

rene_stockmanWaar gaat het over? Stockman loopt met het idee rond nieuwe scholen op te richten die veel nauwer aansluiten bij de katholieke leer. Dat houdt in dat er veel vaker eucharistievieringen zijn, er vaak gebeden wordt en de katholieke leer nog veel strikter gevolgd zal worden dan in wat momenteel voor katholieke scholen doorgaat.

Ik dacht net dat het een beetje de goede richting uit ging. Niet dat er aan de top van de Broeders van modernisering sprake is – en ik kan het weten – maar ik had de indruk dat de Broederscholen de multiculturele, multireligieuze samenleving stilaan begonnen te aanvaarden en de 21e eeuw waren binnengetreden. Dat er een zekere vervaging vast te stellen viel tussen de netten, die uiteindelijk toch allemaal degelijk onderwijs aanbieden.

Ooit ben ik nog veel naïever geweest. Toen ik mijn lerarendiploma in handen had, werd ik opgeroepen door het bisdom om mijn mandaat van rooms-katholieke godsdienst te komen ondertekenen. Het hield in dat ik me akkoord verklaarde ‘de boodschap van het Evangelie en van de Kerk te willen verkondigen en me te willen inzetten om ze voor te leven zoals de kerkgemeenschap het vraagt. Ik wil me meer specifiek inzetten voor het geven van rooms-katholieke godsdienst.’ Verschrikkelijk. Toen we dit in handen kregen, twijfelde ik sterk. Ik had mijn diploma op een katholieke school gehaald, maar de lessen godsdienst daar trokken je wereldbeeld open in plaats van het te sluiten. Ik besloot het mandaat niet te ondertekenen en ging naar huis. Welk principe ik precies bedreigd zag worden, was onduidelijk, maar dit voelde gewoon niet goed aan. Toch heb ik meteen de volgende dag mijn ondertekend exemplaar opgestuurd. Me veel te weinig bewust van de werkgelegenheid buiten het katholiek onderwijs, zag ik een doembeeld voor me waarbij ik ofwel werkloos was ofwel moest lesgeven in een inferieure school, zoals dat toen  mijn perceptie was.

En dus was één van mijn eerste werkgevers een school van de Broeders van Liefde. Een leuke, aangename school, met fijne leerkrachten en leerlingen. Zo af en toe werden personeelsleden naar bijeenkomsten gestuurd waarover ik dan lacherig deed: je moest en zou weten waar de Broeders voor staan en kreeg nieuws over al hun projecten, ook buiten  het onderwijs. Powerpoint na powerpoint over de missies en de Broeders over de hele wereld. Op zich is daar niets mee, ieder modern bedrijf tracht zijn werknemers te betrekken en te overtuigen van zijn mission statement. Toch voelde één en ander naargeestig aan. Een moderne sekte. Vooraan zaten een stuk of wat broeders van wie je je kon voorstellen dat ze een camera in je klas zouden hangen om toch maar te zijn hoe waarachtig je lessen catechese waren. En wat als je van het uitgestippelde pad der christelijkheid dreigde af te wijken?

Ik stond er verder maar niet bij stil en gaf braafjes iedere dag mijn 25 minuutjes catechese. Dat viel echt wel mee. Er was modern materiaal en het vak bood ruimte voor bezinning en verdieping zonder dat er daarom sprake van Jezus hoefde te zijn. Het mooiste was nog wel dat niemand er problemen mee had dat ik de kinderen een kritische bril aanreikte. Kon Jezus echt over water lopen? Heeft hij echt broden en vissen vermenigvuldigd? Met de kinderen tot de conclusie komen dat dit metaforische verhalen zijn, uitvergrotingen van iets dat misschien echt gebeurd is, en mensen hier kracht uit halen, was zeer bevredigend. Het stond ver af van de indoctrinerende woorden van de brave zuster Lina in de derde kleuterklas, die me echt deed geloven dat Jezus naar mij keek.

Minder aangenaam waren de talloze misvieringen die de school organiseerde. Zes keer per jaar of zo. Dat vond ik echt wat veel van het goede. Ik bleef in deze vieringen ook op mijn stoel zitten tijdens de communie. Dat kun je me verwijten, gezien het feit dat ik toch dat mandaat had ondertekend. Maar ik weiger pertinent hypocriet te zijn. Bovendien ben ik voor de leerlingen dan evengoed een voorbeeld. Zij hoeven toch niet aan te nemen dat alle volwassenen om hen heen katholiek zijn?  Ik deinsde er nog wat voor terug aan mijn leerlingen duidelijk te zeggen dat ik niet gelovig was, maar gaf hen wel uitleg als ze vroegen waarom ik geen hostie haalde (‘dat plakt aan uw verhemelte en daar kan ik niet tegen’ haha!). De vraag was uiteindelijk: kan ik catechese geven zonder zelf katholiek te zijn?

Die vraag hoeft niet meer beantwoord te worden. Toen mijn contract na 3 jaar ten einde kwam, werd ik geconfronteerd met de ware broeders: machtsvertoon, een ivoren-toren-beleid, minachting voor hun eigen publiek, … de maskers vielen. Ook latere confrontaties in heel andere context, met katholieken allerhande, bevestigden wat ik eigenlijk al min of meer had aangevoeld: dit was echt niets voor mij. Te eng, te superieur, te zelfzeker, te minachtend tegenover alles wat niet past.

Ik ben nu een zeer tevreden leerkracht in het stedelijk onderwijs en hoef me dus in principe geen zorgen te maken over wat Meneer Stockman zich in zijn gezalfde hoofd haalt. Toch vind ik het als vooruitstrevende en bezorgde burger een stap achteruit. Ik heb het hier al eerder gehad over een zekere (al dan niet terechte) frustratie over de kloof tussen de genoegzaamheid van het katholiek onderwijs en de veel meer bij de  realiteit aansluitende gang van zaken in het niet-katholieke onderwijs.  Dit wordt zelfs een uitvergrote vorm! In De Morgen van het voorbije weekend haalt moraalfilosoof Patrick Loobuyck enkele prachtige argumenten aan, waarmee ik mijn bezorgdheid kan argumenteren.

Loobuyck haalt als voornaamste argument het falen aan van de huidige katholieke leer. Hoe komt het dat de scholen van de Broeders van Liefde (en andere katholieke scholen) er niet meer in slagen hun leerlingen écht gelovig te maken? ‘Werkt de indoctrinerende molen niet meer?’, maak ik daarvan. De scholen mogen deze vraag niet als een verwijt zijn, het feit is gewoon dat het in een seculiere samenleving waarin geloof in de praktijk nog weinig voorstelt, zelfs als school moeilijk is daar tegen op te boksen. Er zijn dan ook geen broeders meer die les geven en die leerkrachten zijn natuurlijk zelf nog amper gelovig. Waarom dan toch krampachtig proberen die evolutie tegen te gaan?

Ik vraag me dus vooral af waar Stockman dat idee gehaald heeft. ‘Op verzoek van ouders’ klinkt het. Hoeveel ouders zouden dat zijn? (‘een bepaalde niche’, zo zeggen de Broeders zelf). Is het niet eerder een paniekreactie van iemand die de macht van zijn geloof en zichzelf langzaam ten onder ziet gaan? De laatste stuiptrekking van een man die de vooruitgang tracht tegen te houden? Want ik durf dit opentrekken en stellen dat het conservatieve van dat geloof ook vorm krijgt in de dagelijks lespraktijk van de school, dus ook buiten het vak catechese. Deze week kreeg de school waar ik nu werk – een Freinetschool – het bezoek van een delegatie directies uit het traditionele (niet-katholieke) onderwijs. In het kader van Forum for the Future, een zoektocht naar innnovatief onderwijs, kwamen deze dames en heren een kijkje nemen op een school waar vernieuwende onderwijstechnieken dagelijks toegepast of minstens toch uitgeprobeerd worden. We kregen lof en applaus en dat sterkt me nog eens in de overtuiging dat vernieuwing niet in het traditionele onderwijs zal ontstaan. De link met het katholieke onderwijs is in deze anekdote natuurlijk vaag, maar ik ga er van uit – en ik spreek dan uit ervaring – dat zij nog nog meer vasthouden aan traditie en autoriteit en dus nog veel meer in te halen hebben dan de zelfkritische collega’s uit het niet-katholieke, traditionele onderwijs. Vooraleer die vroegere discussie opnieuw start: ik ben zeker dat de meeste katholieke scholen goede scholen zijn waar goed geleerd wordt en leerkrachten hard werken. Maar alles kan beter en stilstand is achteruitgang.

Het idee van moslimscholen creëerde paniek, woede en onbegrip. Ik denk voor een groot deel terecht, want het zou de pluralistische samenleving alleen maar onbereikbaarder maken. Wel, net zo is een strikt katholieke school een al even slecht idee. Of zelfs erger, want u weet toch nog wel waar die katholieke leer allemaal voor staat of tot welke menselijke drama’s het opleggen van geloof al heeft geleid? Recent hoorde ik in de docuserie Meneer Doktoor nog enkele aangrijpende verhalen over hersenspoelende pastoors, om maar één voorbeeld te geven. Ik kan dus alleen maar hopen dat die drang naar stilaan vervliegende verzuiling de kop wordt ingedrukt door moderne beleidsbepalers – en dat is momenteel helaas niet Pascal Smet – en Stockman’s ideeën vooral in zijn hoofd vorm krijgen. Broederlijk Verdelen, het krijgt ineens een heel andere betekenis.

Voor wie overigens de andere partijen aan het woord wil horen, hier vindt u de reactie van de Broeders op de commotie na het uitbrengen van hun plan/idee.








%d bloggers liken dit: