De Films van 2009

31 12 2009

Ik kan tevreden terugkijken op het filmjaar 2009, waarin ik o.a. mijn 1000e bioscoopfilm beleefde en de kaap van 2800 geziene films overschreed. Het voorbije jaar was goed voor 222 films, dat zijn er 3 meer dan vorig jaar, maar nog steeds minder dan in de recordjaren 2006 (239 films) en 2005 (228). Net als vorig jaar ging ik 98 keer naar de bioscoop en dat vind ik eigenlijk wat weinig aangezien daar ook 32 films bijzaten uit het zomerfilmcollege en die zouden eigenlijk niet mogen meetellen. Dat is dus al een voornemen voor 2010.

Er verschenen in 2009 om en bij de 280 nieuwe films in de bioscoop. Daarvan zag ik er 81, maar er zijn dan ook nog heel wat films die géén bioscooprelease krijgen en evengoed tot het filmjaar 2009 behoren. Maar we moeten ergens een lijn trekken.

Ik miste slechts enkele ‘belangrijke’ films, waaronder Antichrist en The Hurt Locker, die straks ongetwijfeld Oscarnominaties binnenrijft. Met de geziene films viel vrij makkelijk een waardige top samen te stellen, waarbij, zo moet gezegd, échte rillingen en sensaties eigenlijk wat uitblijven.

1. Revolutionary Road

Ik had het wel voor deze in de realiteit gewortelde anti-romance, het verslag van een relatie tussen twee mensen die zich trachten af te zetten tegen het ‘gewone leven’, tegen de grijsheid en alledaagsheid van het bestaan. Sam Mendes (American Beauty) maakt er een sobere, strakke film van waarin Kate Winslet en Leonardo DiCaprio meer dan excellent zijn. Een interessante bijrol is er voor de onbekende Michael Shannon, als man die krankzinnig verklaard is, maar wel de enige is die het koppel begrijpt. Een aangrijpende, bescheiden film die in feite het turbulente mist waarin ik mijn drama’s graag zie wentelen, maar hé, dat zal ik ook maar als een teken van rijping beschouwen. Bloedmooie trailer ook.

2. Boy A

Deze te weinig geziene Britse film daagt de kijker uit mee te denken over de plaats in de maatschappij die mensen verdienen die iets verkeerd gedaan hebben. Wanneer is iemand vergeven of genoeg gestraft, in hoeverre heeft iemand recht op een tweede kans? Met zeer pure emoties, een intense pyschologische uitdieping en topacteerwerk wordt zo een broeiend drama gecreëerd dat echt aan je ribben blijft kleven en alle theorieën rond straffen en boete aan het wankelen brengt. Mijn recensie lees je hier. De trailer is niet representatief genoeg en focust op de verkeerde dingen.

3. Involuntary (= Happy Sweden = De Ofrivilliga)

Drie titels, dat is misschien wel meer dan het aantal bezoekers voor deze fascinerende sociologische studie, een zeer raak geobserveerde film waarin telkens het gedrag van de mens centraal staat in een groep waarin iets mis gaat. De camera beweegt geen enkele keer in deze film, alsof het een pure registratie betreft en dat geeft de film een unieke beeldtaal die de kijker dwingt een eigen standpunt te zoeken. Bovendien beschikt deze film over een ietwat typische Scandinavische laag ironie, zoals in het relaas van een tourbus waarvan de chauffeur niet verder wil vooraleer iemand bekent schade aangericht te hebben in het toilet. Verder zien we een groep mannen op vrijgezellenweekend, dronken tieners, een lerares die haar collega’s berispt, een familiefeest waar iemand een hartaanval krijgt en twee prille stoeipoezen die de wereld uitdagen. Zeer veelzeggend en tegelijk ook amusant.

4. Inglourious Basterds

Destijds keerde ik tevreden maar niets helemaal onder de indruk huiswaarts. Heel wat scènes uit deze bloederige actiefilm bleven echter hangen, waardoor het visuele vernuft en de originele visie van Quentin Tarantino stilaan nog maar eens bevestigd worden en je eigenlijk niets liever wil dan deze film nog een keer zien. Als dat geen stevig argument is om zo’n film tot de beste 10 van het jaar te laten horen? Fijn ook dat Tarantino het charisma van de Franse Mélanie Laurent ontdekte, die moeiteloos de weliswaar erg mooie maar levensloze Diane Kruger overklast.

5. Troubled Water

De grote overeenkomst tussen dit Noorse drama en Boy A is de thematiek rond straf en berouw, waarbij eveneens een jongeman centraal staat die het leven tracht te hervatten na gestraft te zijn voor een afschuwelijke misdaad. Qua beeldsymboliek en scenarioconstructie  wat bedachter dan de realiteit van Boy A, maar niettemin een zeer beklijvende en intense film. (recensie)

6. Das Weisse Band

De immer steengoede Oostenrijker Michael Haneke toont zich in één van zijn strafste films minder de provocateur uit het verleden dan wel een nietsontziende beschouwer van menselijke bruutheid (die hij ook altijd al was). Deze dorpsgeschiedenis is een pijnlijke blootlegging van de mechanieken die een samenleving ongewild in gang zet om de onschuld van het nageslacht om zeep te helpen. De uitermate fijne en preciese visuele stijl krijgt u er bovenop. Een meesterwerk, al mogen we gerust toegeven dat dit geen spek is naar ieders bek. Een tweede keer bekijken zit er ook niet meteen in, vrees ik. Hoewel, vermoedelijk zal het meesterschap van Haneke dan des te duidelijker blijken.

7. Elève Libre

Belgisch talent Joachim Lafosse voert ons mee in een misselijkmakend relaas waarin perverse manipulaties het hoofdpersonage én de kijker volkomen misleiden. Een zeer doordacht, intelligent opgebouwd scenario, geniaal in al zijn subtiliteit, wordt versterkt door knappe vertolkingen. Een film die genadeloos de ziekelijkheden onthult waartoe de door lust gedreven mensheid in staat is.

8. Doubt

Onversneden Hollywooddramatiek van de bovenste plank, waarin vooral de ijzersterke, knetterende dialogen de kijker een duel met zichzelf laten aangaan. Weer diezelfde thematieken immers: misleiding en manipulatie, de kijker moet zijn eigen standpunt in vraag stellen en keer op keer veranderen. De film heeft zijn sterkte trouwens niet in het minst te danken aan de fenomenale acteerprestaties van Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis, alle 4 genomineerd voor een Oscar. (recensie)

9. Synecdoche, New York

Een heel andere, alweer steengoede Philip Seymour Hoffman, in de rol van een op hol geslagen schrijver/regisseur, die zijn eigen leven in beeld brengt, maar zolang dat leven vordert, wordt ook de enscenering complexer en wordt een nieuw bestaan gecreëerd binnen het huidige bestaan.  Als je op den duur acteurs nodig hebt om de acteurs te spelen die de mensen uit je omgeving vertolken, is het einde zoek. Bent u nog mee? U moet het zelf gezien hebben, deze op surrealistische wijze volkomen logische, maar irrationeel vertelde opeenstapeling van werkelijkheden. Uit de geniale koker van Charlie Kaufman, bedenker van Being John Malkovich en Eternal Sunshine, maar wellicht zijn minst hapklare filmbrok.

10. Star Trek

Nooit gedacht dat ik zou genieten van de (niet altijd even) nonsensicale wereld van Star Trek, waarvan ik nooit eerder een film of serie zag. Deze opfrissing wist me mee te slepen van begin tot eind, door zijn sensationele actie-avonturen maar evengoed door zijn prachtige, uitgewerkte personages. Op alle vlakken overtreft deze vakkundige film de doorsnee blockbuster en de passie van regisseur J.J. Abrams, voor het origineel maar ook voor film in het algemeen, spat van het scherm. Als het dan actie en escapisme moet zijn, dan wel van dit niveau. Een sequel, en wel snel aub!

11. Altiplano

Deze wel heel bijzondere Belgische productie, gefilmd in Peru, is een soort spirituele en antropologische bespiegeling over verlies en rouw, waar enige bereidheid vereist is. Het visueel verbluffende aspect van de film is op zich al de moeite waard en biedt deze krachtige film een soort aura waarvan de straling op je over slaat.

12. Stella

Een prachtige nostalische trip naar de jeugdjaren van een meisje dat in een café opgroeit. Sublieme sfeerschepping en een aandoenlijk, zij het nergens melig, verhaal. Franse klasse.

13. Gran Torino

Clint Eastwood voor de laatste keer op het scherm in wat op zich eigenlijk een te sentimenteel macho-verhaal is. Maar het werkt, met sobere klasse in beeld gezet. Prachtfilm.

14. The Reader

Dit post-Holocaustdrama kreeg flink wat kritiek en regisseur Stephen Daldry (The Hours) wordt wel eens mooifilmerij verweten. Maar dit krachtige drama wist me helemaal in te pakken. En Kate Winslet is gewoonweg fenomenaal.

15. The Wrestler

Mickey Rourke is terug in een zeer bescheiden, teder filmpje over iemand die met wat brokstukken zijn leven nog een heel klein beetje vorm tracht te geven. Mooi!

Ook heel goed: de praatfilm Frost/Nixon, de Franse avonturenprent Micmacs à tire-larigot, de biografische films Milk, en Bright Star, het Zweedse vampierendrama Let the Right One in, de Vlaamse successen De Helaasheid der Dingen en Dossier K., de sci-fi District 9, de Britse degelijkheid van Fish Tank, het mooie Vlaamse, ondergewaardeerde Lost Persons Area, het ijzingwekkende Paranormal Activity, de eigenzinnige thriller The Box, de slimme komedie The Informant!, het liefdesdrama Two Lovers en het wondermooie Up.

Ook genoten van (500) Days of Summer, Appaloosa, Bancs Publics, Chéri, Dirty Mind, Ice Age 3, In the Electric Mist, Los Abrazos Rotos, Mammoth, Meisjes, O’Horten, My Queen Karo, Slumdog Millionnaire, Taking Woodstock, The Burning Plain, The International, The Duchess, The Young Victoria, Towelhead, Valkyrie, Un Prophète en nóg een Belgische film, Unspoken.

Tegenvallers: Avatar (goed maar niet meer dan dat), Benjamin Button (saaaaaaaai), Harry Potter and the Half-Blood Prince (vreselijk saaaaai), Terminator Salvation (dom). Er waren nog heel wat middelmatige en veel slechtere films hoor, maar die zijn geen vermelding  waard.

En o ja, ik schreef dit jaar 51 nieuwe recensies! Niet slecht, vind ik.

En wat hebt u gezien in 2009?

Advertenties

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: