Ik kijk toch ook

7 04 2010

Televisie is mijn dada en nu ik meer dan een maand niet geblogd heb, is niets zo goed om mijn schrijflust aan te scherpen als het formuleren van enige bedenkingen bij mijn eigen kijkgedrag.

Zo behoor ik tot de steeds kleiner wordende groep aanhangers van De Kinderpuzzel. Dit programma boeit me omdat ik het basisidee erg sterk vindt. Ik ben altijd al gefascineerd door groepen en families en de kleine weerhaakjes in dit programma – zoals kinderen en ouders die moeten doen alsof ze elkaar niet kennen – vind ik stukken interessanter dan al die zoek- en doe-opdrachten. Maar ik verveel me geen moment bij dit aardige programma. Ik snap niet zo goed waarom er smalend gedaan wordt over deze zogenaamde ‘eerste flop’ van Bart De Pauw. De kijkcijfers van De Kinderpuzzel zijn lang niet slecht en zouden voor veel programmamakers een onbereikbaar doel betekenen.

Ik toon me een al even atypische kijker bij het aanschouwen van Move Like Michael Jacksonop VT4. De talentenwedstrijden met een jury hebben we wel gehad, daar wil ik het me u eens zijn. Maar ik blijf een zwak hebben voor die realityprogramma’s waarin mensen ook daadwerkelijk bewijzen iets te kunnen. En het danstalent dat ik in dit programma zijn benen in de nek zie zwiepen of de heupen achterstevoren zie draaien, verdient in heel wat gevallen echt applaus. Ik zit er bijna bij te grijnzen soms, die aanstekelijke pasjes en moves van al dat begaafde volk. Dus laat me hier maar gewoon bekennen dat ik wekelijks kijk. Jammer van die niets ter zake doende, prietpraat spuiende troela van een Lien Degol, jurylid om wat voor reden dan ook.

Bij het zappen langsgekomen en zuchtend met de ogen gerold bij het aanschouwen van de resultaten: Trinny en Susannah doen België aan. In charmeloze winkelcentra plukken ze grijze muizen van voor de etalages om die vervolgens een make-over op te dringen met kleren van de C&A. De meeste mensen ‘herwinnen plots hun zelfvertrouwen’ of ‘ontdekken een nieuwe ik’, maar de pseudo-glamoureuze dellenkleedjes waarin de twee Britse sekreten hun willoze slachtoffers dwingen, hebben weinig met klasse of stijl te maken, zo merkte ik als verder geheel onverschillige kijker op.

Waarover velen het dan wél eens zijn met mij, is de amusementswaarde van de Benidorm Basterds. Ondeugende oudjes in vaak leuk bedachte situaties, het kijkt lekker weg. Aanrader: de agressieve nonnen (2:45), Google aan huis (3:49) en het dametje met de mega-kauter (5:52). Schitterend!

Advertisements

Acties

Information

2 responses

14 04 2010
Aïda

Ik ben ook één van die -denk ik- zeldzame Move Like Michael Jackson kijkers. Niet om de wedstrijd – integendeel – en al helemaal niet voor die vreselijke Lien Degol – afvoeren!- maar omdat ik helemaal vrolijk word van dansende mensen en bewondering heb voor hun motivatie, doorzetting en energie. Jammer genoeg een beetje teveel wedstrijd/spanning en te weinig dans.

Is het iemand al opgevallen trouwens dat het een schoolvoorbeeld is van ‘gekleurde’ televisie?

15 04 2010
Aïda

Alhoewel, ik besef ineens, het moet nog iets anders zijn dan ‘graag dansende mensen zien’ want ‘Sterren op de dansvloer’ zag ik nog nooit en kan me ook in het geheel niet bekoren. Al dat incestueus BV gedoe, brr.
’t Zullen die anonieme, onbekende mensen zijn zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: