Vier!

25 05 2010

Het was eigenlijk met een lichte tegenzin dat ik deze week precies vier jaar geleden voor de eerste keer een voet zette in mijn huidige school. Met de vakantie in het vooruitzicht, stond een min of meer opgelegde interim me eigenlijk niet aan, want als leerkracht in een klas binnenstappen in deze periode van het schooljaar, voelt eerder als veredeld babysitten aan. Wat voor verschil kan je nog maken? En dan had de één of andere taart me nog aangepraat dat ik ‘dat eens moest proberen, zo’n Freinetschool!’

En de rest is geschiedenis! Dat ik nu al vier jaar bijna iedere dag met plezier ga werken, is niet alleen een bevestiging dat ik ooit het juiste beroep heb gekozen, maar ook dat ik gewoon een formidabele job heb, een fantastische school en de allerbeste collega’s, zoals hier al eerder mocht blijken.

Markant is vooral hoe groot de kans geweest is dat ik dit alles, dat ik nu als zeer belangrijk beschouw in mijn leven en loopbaan, had mislopen kunnen hebben. Had ik op die meidag in 2006, een woelig jaar verwerkend met allerlei grote en kleine drama’s, beslist maar geen interims meer aan te nemen om alvast van de zon te gaan genieten, omdat ik het wel gehad had, die stadsscholen met hun vage beleid en middelmatige lesgevers, dan had het plaatje er heel anders uitgezien. Maar goed, ik zei dus ja, want de vriendelijke dame van de plaatsingsdienst van de stad Gent leek echt in nood te zitten, en wie weet kon ik achteraf met kennis van zaken kritiek geven op Freinetscholen in plaats van vanuit vooroordelen.

Als ik toen nee had gezegd, was mijn leven anders verlopen maar daarom niet slechter natuurlijk. Toch herinner me ik wel hoe ik me kort daarvoor, na enkele interims waarbij je nooit echt op de hoogte  bent van de gang van zaken, nog afgevraagd had of er wel nog van die sfeervolle scholen bestonden met een minimum aan collegialiteit. Ik ga er dus niet meteen van uit dat ik me nog met veel enthousiasme zou zien lesgeven in een ander scenario. Was dat aanvaarden van die job dan een veelbepalend moment?

Eigenlijk was het meer. Na de interim, die ik als positief ervaren had maar waarin ik ook kon uitmaken dat het Freinetsysteem niets voor mij was, legde ik het voorstel van de directeur naast me neer om volgend schooljaar opnieuw op de school aan de slag te gaan. De collega’s waren hartelijke mensen, maar konden me niet overtuigen er een vervolg aan te breien. Een groep ouders, aangenaam verrast door mijn onmiddellijke betrokkenheid, sprak me ook nog eens aan. Gevleid tot en met zei ik toch nog altijd nee. En dan was er de allerlaatste schooldag, waarop de directeur nog een keer de vraag stelde en ik dan toch, lichtjes aarzelend, ja zei. En zelfs drie jobs kreeg om uit te kiezen.

Verhalen en films die draaien om lotsbestemming en toeval, vind ik doorgaans erg fascinerend. Ik zou me kunnen trachten in te beelden waar ik nu zou zijn als ik na die ja en dan die nee en dan toch die ja, iets anders had gezegd. Maar voor tientallen mogelijke scenario’s vorm kunnen krijgen in mijn hoofd, kan ik me gewoon realiseren hoeveel geluk deze plot al biedt. Realistisch gezien heb ik voor het beste scenario gekozen. Kan niet iedereen zeggen.





De meedogenloze tijd

21 05 2010

1986

2010





R.I.P: Jim Henson (1936-1990)

17 05 2010

Alweer twintig (!) jaar geleden dat mijn jeugdidool Jim Henson overleed. Onverwacht, véél te vroeg en zoals ik het me herinner zonder de verdiende media-aandacht.

En omdat het zo moeilijk selecteren was, nog maar een onweerstaanbaar clipje, één en al nostalgie:

Lees hier mijn recensie van The Muppet Story.





Gelukkig is er nog De Standaard (3)

15 05 2010

om ons als vanouds degelijk, interessant en vooral correct geschreven berichtgeving te bieden.

een zoen? een zak geld? een mot op zijn bakkes? een uitbrander vanwege een grandioze taalfout?

West-Vlaamse stagiairs bij hopen, daar op de webredactie van De Standaard, worstelend met de g en de h? Maar zelfs met ‘heeft’ slaat deze titel nergens op. Zullen we dan maar gewoon weer eens twijfelen over de deskundigheid van de verantwoordelijke ‘journalist’?

En los daarvan, eens te meer de vraag: wie wil dit weten? En waarom staat de titel nog een keer onder de foto terwijl de dame op de foto niét Lady Gaga is?

(update: enkele uren later kwam het antwoord:)





Lectuurtip: Pijn

14 05 2010

Maar zelden prijkt de naam van een auteur in grotere letters op de cover van een roman dan de titel zelf. Dat is beslist wel het geval bij (een bepaalde editie van) Pijn, het debuut van de mij onbekende Nederlandse presentator en acteur Beau van Erven Dorens. De publicatie van zijn boek ging gepaard met een kleine stunt, waarbij de gezond arrogante auteur van een brug sprong (en meteen onderkoeld raakte in het ijskoude water) én een door de Nederlandse media flink uitvergrote ruzie rond opmerkingen van plagiaat.

Ik moet eerlijk zeggen, de dag dat een Vlaamse variant van van Erven Dorens, iemand als pakweg Kurt Rogiers of Hans Otten, uitpakt met een roman, zou ik wellicht niet geneigd zijn die te lezen. Laat me al die gladde tv-figuren niet meteen van literair talent verdenken. Maar goed, ik had nog nooit van deze Nederlander gehoord en het boek zag er aantrekkelijk uit.

Aanvankelijk is het even worstelen met de belevenissen van de onuitstaanbare reclamemaker Werner van der Linden. Als de sympathie voor het hoofdpersonage ver te zoeken is, wordt er doorzettingsvermogen gevraagd van de lezer. Tot bladzijde 50 worden bovendien steeds maar onuitgewerkte personages aangevoerd, waarvan je geen idee hebt wie ervan nu eigenlijk deel zal uitmaken van de plot. Werner’s minnares Lisa is zo’n vaag personage en aangezien ze later in het verhaal als drijfveer voor zowat alle acties van de protagonist moet dienen, is het jammer dat er niet meer vlees aan zit.

Maar goed, uiteindelijk ontvouwt deze roman zich als een zeer entertainend avontuur waarin malafide Belgische kaasboeren, een gepensioneerde korporaal en een al dan niet homofiele soapacteur het Werner erg lastig maken. Of maakt hij eigenlijk gewoon zichzelf het leven lastig? Enige loutering zal – misschien – zijn deel zijn, maar ten koste van wat?

Naar het einde toe verliest de roman wat van zijn tempo. De actie is niet altijd even duidelijk en er draven maar figuren op die ons niet veel zeggen. De langzame bewustwording van Werner is natuurlijk ook niet helemaal origineel. Rijke, arrogante yup ontdekt wat echt belangrijk is. Gelukkig is de toon van het boek licht en grappig en zijn Werner’s verbale uitbarstingen vaak erg pittig. In zijn geheel is dit zo’n vlot weglezende en eigenlijk best pretentieloze roman die je hetzelfde genoegen verschaft als een amusante Hollywoodfilm.





Klasuitje

10 05 2010

Ik richt me tot een nadrukkelijk verveelde leerling: ‘Komaan, M, kun je niet een beetje je best doen interesse te tonen? Je loopt er bij alsof het allemaal tegen je zin is.’

M: ‘Awel ja, ik bén ook niet geïnteresseerd. Als ik u meeneem naar de voetbal, zult gij u toch ook vervelen?!’

Dat was weer ad rem.





Sven – Kinepolis: 1-0

7 05 2010

Geheel onbescheiden wens ik het volgende stukje te wijden aan het feit dat ik afgelopen donderdag deel uitmaakte van de quizploeg die de Gentse editie van de Kinepolis Filmquiz won. Ik zou het daar kunnen bij laten wat de mededeling betreft, maar dan zou het hier om pure opschepperij gaan, terwijl ik er toch liever prat op ga u vooral deelgenoot te willen maken van mijn waarnemingen en bedenkingen bij evenementen en de bezoekers ervan, eerder dan alles op mezelf te betrekken. Ahum.

Laat ik eerst maar vooral bekennen dat er niet te veel op te scheppen valt. In de eerste plaats was ik te gast in een ploeg van zeer hoog niveau, die deze quiz zelfs al enkele keren eerder won. En dan was dit ook gewoon een haast belachelijk gemakkelijke quiz, ongetwijfeld samengesteld door mensen die fan zijn van Bruce Willis of Jennifer Aniston en zeker 7 films per jaar zien waarvan drie met sprekende dieren. En die schrijffouten maken in de vraagstelling.

Enige eigendunk was te merken bij de ronde die volledig rond Kinepolis zelf draait. Hoeveel ongevallen Geert Bert, broer van gedelegeerd bestuurde Joost Bert, al veroorzaakt heeft – met of zonder helikopter – , werd niet gevraagd, wel werden we bv. verondersteld te weten in welke landen in Europa Kinepolis geen vestigingen heeft. Zo werd deze ronde met nog 9 onleuke vragen verder opgevuld. Maar dat hoefde ons blijkbaar niet te deren, want we gokten in deze multiple choice ronde slechts 2 keer fout. Zo weet ik nu dat er al 31 3D-schermen zijn in België! Hoe de lelijke dwerg uit de afvalspotjes heet, wisten we dan weer wel, maar dat werd niet gevraagd.

Nu, enige uitdaging bood wel de rubriek ‘filmmuziek’. Naast enkele obligate, zelfs voorspelbare nummers zat er toch minstens ééntje in die wellicht niet al te veel mensen herkenden, ook al was het een erg bekend stukje. Ik geef mezelf hierbij nogmaals een schouderklopje voor dat correcte antwoord, waarmee ik mijn ploeg toch minstens één keer van mijn waarde kon overtuigen. Het bleek voldoende te zijn om ons aan de overwinning te helpen, met maar één punt meer dan de opvolgers en zelfs een ex aequo met een andere ploeg. Volgde dus een schiftingsvraag waarbij de ooit in Kinepolis werkzaam geweest zijnde Ottelien moeiteloos kon inschatten hoeveel lege plaatsen er nog in de zaal waren. Zo reed de hoofdprijs – om ietwat onbegrijpelijke reden in een winkelkar van Aldi – richting Keyser Söze.

Het wachten tussen de vele snel opgeloste vragen werd veraangenaamd door de onbedoeld lollige ploeg op de rij voor de onze. Antwoordformulieren werden verkeerd ingevuld, vielen zelfs enkele meters naar beneden, en reacties als ‘De broer van Ben Affleck heet Casey? Dat kan niet, dat is een meisjesnaam!’ deden glimlachen omwille van de geheel eigen logica ervan.

Rest me nog enige ergernis te ventileren ten opzichte van de presentator die zijn roeping als Club Medanimator helaas gemist heeft waardoor hij zijn geforceerd enthousiasme dan maar de hele avond op ons moest los laten. Maar ik bespaar u verder commentaar omdat het eigenlijk best mee viel, hoezeer mijn teamgenoten zich ook ergerden en team captain Stijn  overwoog de door de sponsor ter beschikking gestelde blikjes Cola Zero maar richting presentator te keilen. Het werkelijk afschuwelijke Law Abiding Citizen waarop we nadien getrakteerd werden, vond ik echter stukken minder draaglijk, al was Bert het daar zeker niet mee eens. Maar ik geef u het advies gewoon de trailer te bekijken en u de rest te besparen.

Voor wie benieuwd is naar de prijzenpot: dvd’s, filmtickets, gezelschapsspelen en … een barbecue. De fles Martine Fiero (1 fles!) met plastic ijsemmer negeer ik even om de waardigheid van onze zege te bewaren.





Man Bijt Oma

4 05 2010

Al jaren wacht mijn oma angstig de dag af dat mijn opa na cafébezoek opduikt met een cameraploeg van Man Bijt Hond in zijn kielzog. Ze mag er niet aan denken dat ze voor heel Vlaanderen maar dan vooral voor’ heel Haaltert en Kerksken’ ten tonele wordt gevoerd als de fervente breister, uitleg-grage  dorpsdeskundige of Huysentruytkijkster die ze eigenlijk is. Evenmin wil ze een schimmige achtergrondfiguur zijn in de show van mijn opa. Want àls Man Bijt Hond ooit effectief aan de voordeur staat, zal hij het wel zijn die de schermtijd vult, met ongetwijfeld zeer genuanceerde kritiek op het gemeentebestuur of zijn ambitieuze plannen voor het inrichten van een tv-kamer voor zichzelf.

Tegenwoordig heeft mijn oma die vrees verruild voor een andere. In haar nachtmerries krijgen haar kinderen of kleinkinderen het in de zotte kop een mail te sturen naar het programma Goede Vrijdag, dat op één als schermvulsel moet dienen met het stellen van allerlei goeds voor mensen die het al goed hebben. Recent mocht daarin een vrouw aanschouwd worden die op een vuurtoren in Ierland verrast werd door een gitarist of twee en haar halve trouwboek, die ze, vooral om de één-kijker ook iets te gunnen, dan ook hartstochtelijk in de armen viel – bekijk het hier zelf en krom uw tenen. Mijn oma zag dat doemscenario zich al voltrekken, zij lichtjes tegen haar zin en vooral denkend aan ‘heel Haaltert en Kerksken’ naar beneden kijkend van op een Ierse vuurtoren, om dan vanuit het niets mijn opa te zien opduiken met een gitaar in zijn handen en een grijns op zijn gezicht die vooral illustreerde dat hij haar liggen had. Van hartstocht zou de kijker weinig te zien krijgen en de woorden ‘onnozelaar’ en ‘deugniet’ zouden op zijn Haalterts weerklinken over de Ierse zee. Hilarische televisie die u voorlopig bespaard wordt.

Bij deze dan ook een oproep aan de rest van de familie om de woorden ‘Ierland’ en ‘vuurtoren’ de eerste maanden wat te weren uit de conversaties (moeilijk kan dat niet zijn) en aan Man Bijt Hond om zich vooralsnog niet in Haaltert te wagen. Of anders klopt u maar aan bij het zelfverklaard orakel van de buren. Vragen naar De Pintj.





Hels

3 05 2010

Tom Helsen brengt een cd uit waarop hij zelf geen noot zingt. Geniaal idee eigenlijk. Nu ook nog op tv en radio verschijnen zonder iets te zeggen en we zijn er.

Geweldige Barbara Dex wel.








%d bloggers liken dit: