Lectuurtip: Pijn

14 05 2010

Maar zelden prijkt de naam van een auteur in grotere letters op de cover van een roman dan de titel zelf. Dat is beslist wel het geval bij (een bepaalde editie van) Pijn, het debuut van de mij onbekende Nederlandse presentator en acteur Beau van Erven Dorens. De publicatie van zijn boek ging gepaard met een kleine stunt, waarbij de gezond arrogante auteur van een brug sprong (en meteen onderkoeld raakte in het ijskoude water) én een door de Nederlandse media flink uitvergrote ruzie rond opmerkingen van plagiaat.

Ik moet eerlijk zeggen, de dag dat een Vlaamse variant van van Erven Dorens, iemand als pakweg Kurt Rogiers of Hans Otten, uitpakt met een roman, zou ik wellicht niet geneigd zijn die te lezen. Laat me al die gladde tv-figuren niet meteen van literair talent verdenken. Maar goed, ik had nog nooit van deze Nederlander gehoord en het boek zag er aantrekkelijk uit.

Aanvankelijk is het even worstelen met de belevenissen van de onuitstaanbare reclamemaker Werner van der Linden. Als de sympathie voor het hoofdpersonage ver te zoeken is, wordt er doorzettingsvermogen gevraagd van de lezer. Tot bladzijde 50 worden bovendien steeds maar onuitgewerkte personages aangevoerd, waarvan je geen idee hebt wie ervan nu eigenlijk deel zal uitmaken van de plot. Werner’s minnares Lisa is zo’n vaag personage en aangezien ze later in het verhaal als drijfveer voor zowat alle acties van de protagonist moet dienen, is het jammer dat er niet meer vlees aan zit.

Maar goed, uiteindelijk ontvouwt deze roman zich als een zeer entertainend avontuur waarin malafide Belgische kaasboeren, een gepensioneerde korporaal en een al dan niet homofiele soapacteur het Werner erg lastig maken. Of maakt hij eigenlijk gewoon zichzelf het leven lastig? Enige loutering zal – misschien – zijn deel zijn, maar ten koste van wat?

Naar het einde toe verliest de roman wat van zijn tempo. De actie is niet altijd even duidelijk en er draven maar figuren op die ons niet veel zeggen. De langzame bewustwording van Werner is natuurlijk ook niet helemaal origineel. Rijke, arrogante yup ontdekt wat echt belangrijk is. Gelukkig is de toon van het boek licht en grappig en zijn Werner’s verbale uitbarstingen vaak erg pittig. In zijn geheel is dit zo’n vlot weglezende en eigenlijk best pretentieloze roman die je hetzelfde genoegen verschaft als een amusante Hollywoodfilm.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: