De Potsierlijke Plotwending

23 06 2010

Dat men maar doet wat men wil, in de blinde jacht op commercieel succes, daar bij Studio Vandersteen, waar men van de ooit zo verbeeldingsrijke stripreeks Suske en Wiske al lang een vlak, nietszeggend, pseudo-eigentijds, kinderachtig gedrocht heeft gemaakt. Ik heb het allemaal laten passeren, die nieuwe kleren destijds, de nieuwe covers, het amputeren van de ziel van een stripreeks die me ooit zo dierbaar was en wiens bedenker en tekenaar ik echt bewonderde.

Maar nu gaan ze uit de bocht. Wiske gaat naar school???

Ik ben zwaar getroffen door deze heiligschennis. Moge de bliksem inslaan in de studio’s en een drastische carrièrewending de vermaledijde medewerker die met dit idee op de proppen kwam, ten deel vallen. En dat Helena Vandersteen, dochter van, inziet dat haar vader’s erfenis nu echt uitgemolken en de reeks beter gewoon stopgezet wordt. Triestig.





Lectuurtip? Rant

17 06 2010

De geniale Amerikaanse auteur Chuck Palahniuk is het meest bekend om zijn nihilistische, verfilmde roman Fight Club, maar op mijn nachtkastje belandden enkel al Stikken (Choke) en Wiegelied (Lullaby), twee zeer vermakelijke en bij momenten vernuftige romans. Ik voeg daar nu Rant aan toe, maar deze geschiedenis van een partycrasher is toch wat op mijn maag blijven liggen.

Dat heeft niets met bepaalde onderwerpen uit het verhaal te maken: ziektes, ongevallen, zelfverminking met behulp van allerlei ongedierte, … ik slik het allemaal. Het is echter de vertelstijl en het gebrek aan inleving die me Rant met groeiende frustratie lieten doorworstelen. Palahniuk voert een hoofdpersonage op, Rant Casey, dat eigenlijk niet participeert in de actie. De hele roman bestaat slechts uit getuigenissen van mensen uit Rant’s omgeving, die zijn steeds wonderbaarlijker wordende leven beschouwen en becommentariëren.

Hoewel alle anekdotes en opmerkingen tot een knap bedachte, zelfs fascinerende geschiedenis leiden, verhinderde de constante, snelle afwisseling van vertellers dat ik echt betrokken raakte. De personages kregen nauwelijks vorm in mijn hoofd en de hoofdfiguur was zo onbevattelijk en mysterieus dat je op den duur geen zier meer om hem geeft. Ik moet Palahniuk bewonderen vanwege een knap bedacht en gestructureerde plot, maar laat me die geenszins navertellen want eerlijk gezegd nam ik heel wat passages zo oppervlakkig en geeuwend door dat de context me wat ontgaan is. Vergelijk het met een film die spannend en intens aanvoelt, maar waarvan je desondanks niet veel begrijpt.

Ik voelde me dus enigszins opgelucht dat de 300 pagina’s vol hondsdolle protagonisten, flirtend met de dood, eindelijk om waren. Ik geef Palahniuk zeker nog kansen, maar Rant heeft me gewoonweg niet kunnen raken.





Awoe Cowboy Henk

16 06 2010

Het weekblad Humo viert momenteel de dertigste verjaardag van zijn allereigenste stripfiguur Cowboy Henk. Diens aanwezigheid in mijn -toch nog steeds – favoriete tijdschrift is voor mij zowat vanzelfsprekend en zal waarschijnlijk wel een rol gespeeld hebben in de ontwikkeling van mijn gevoel voor humor. De tekenstijl heb ik altijd kunnen appreciëren en geestelijke vader Herr Seele heb ik lange tijd een intrigerende figuur gevonden, die wellicht een voorname rol gespeeld heeft in de instandhouding van het Vlaams absurdisme.

Cowboy Henk is intussen het behangpapier van Humo geworden: je merkt het niet meer op. Terwijl rubrieken als Uitlaat en Het Gat van de Wereld nu en dan nog weten op te vallen met leukigheid, al dan niet naar uw smaak, en Kabouter Wesley een seizoen lang de show mocht stelen, doet Cowboy Henk eigenlijk niets meer ter zake. En terecht, want nu ik er eigenlijk sinds kort eens bij stil sta en even terug blader naar pakweg de laatste 20 moppen, dan ik niet anders dan botweg concluderen dat Cowboy Henk te onnozel voor woorden is. Flauw, onzinnig en idioot. Was dit ooit een revolutionair stripfiguurtje zonder gelijke? Waarom komt scenarist Kamagurka op zoveel andere terreinen wél inventief uit de hoek?

Ik durf echt betwijfelen of Herr Seele, trouwens zelf de laatste jaren alle dimensie verloren en gedegradeerd tot een soort clown à la Eddy Wally, in te huren door tijdschriften van verdacht allooi of tv-spelletjes van het laagste niveau, eigenlijk nog wel moeite doet om de lezer iets fatsoenlijk te serveren. Waant hij zijn figuurtje onkwetsbaar in zijn cultstatus? Meent hij dat de lezer zelf een extra laag betekenis kan toevoegen aan de doorgaans onleuke belevenissen van de cowboy zonder paard om tot een glimlach te komen? Of is hij simpelweg zelf zodanig infantiel en oppervlakkig geworden dat hij gerust naast Geert Hoste kan gaan staan?

Ik vind dat Humo, nu het toch stilaan een nieuwe koers vaart, Cowboy Henk aan de deur mag zetten. Het is mooi geweest. Ooit toch.

En nu ik het er toch over heb, wat humor en cartoons in Humo betreft, beste beleidsvoerders: die Dirk-Jan die sinds kort iedere week zijn opwachting maakt, die is geweldig. Maar kennen we die niet allemaal al lang? Vijgen na Pasen, toch? Het voelt allemaal erg tweedehands aan. Straks komen jullie nog met Garfield aanzetten.

Op gevaar van wéér een lading zure reacties omdat ik allemaal toffe mensen de grond in probeer te schrijven, toch hier nog eens een overzichtje voor wie graag verder leest:

Awoe Sofie Lemaire & Linde Merckpoel
Awoe Bert Kruismans
Awoe Geena Lisa
Awoe Lieve Blancquaert
Awoe De Madammen
Awoe Eddy Wally
Awoe David Denehauw
Awoe Muriel Scherre
Awoe Regi Penxten
Awoe Kate Ryan





Gepamper: Jule

14 06 2010

Nog wat klein en nog niet helemaal bekomen van haar komst op Aarde, maakt Jule haar ouders en broer zo gelukkig. Proficiat Mieke, Olivier en Mattthias!





Weetal (2)

7 06 2010

Geert (12): ‘Hey, Stefan, weet ge wa? We leren de naam van nen echt onbekenden acteur vanbuiten en als we dan ergens zitten te babbelen kunnen we zo doen da we der veel van weten en indruk maken!’

Stefan (14): ‘Goe idee! Hier kom, we pakken dezen: Noriyuki Pat Morita, dat kan gene mens onthouden!’

22 jaar later

Geert (34): ‘Wete gjj wie da Noriyuki Pat Morita is? Ha!’

Sven: ‘Aja, Mr Miyagi uit The Karate Kid!’

Geert: ‘Dju!’





Weetal

6 06 2010

Bekwaam als ik ben in het onthouden van namen en gezichten en het associëren van mensen met anderen mensen en bepaalde gebeurtenissen, had ik het eigenlijk nog tot riooljournalist kunnen schoppen. Ik sla dus ook gebeurtenissen op die de betrokkene misschien als privé of zelfs als vergeten beschouwd.

Zo wist ik van een leerkracht die ik vorig jaar op een studiedag aan de andere kant van het lokaal zag zitten, dat ze in 1998, tijdens een avontuurlijk weekend voor leerkrachten-in-spe, in de Ardennen, tijdens het kajakken, gezeten in een tweepersoonskajak met vooraan haar nooit van haar zijde wijkende vriendje, en in een onsportieve bui om er maar zo snel mogelijk vanaf te zijn, en daarbovenop ook nog eens met weinig zin om te socializen, de hele tijd aan kop kajakkend, niet gehoord hadden waar de finish was en ze dus enkele kilometers te ver tot de conclusie kwamen dat ze niet gewonnen hadden. Tot jolijt van de rest van de groep.

Zo wist ik van een onbekend meisje op café dat ze in de jaren ’80 haar been brak bij een val van de trap in het speelgoedmuseum van Mechelen.

Zo wist ik van een vakbondsafgevaardigde die op het tv-journaal verklaarde waarom er gestaakt werd, dat ze een Winnie the Pooh op haar schouder getatoeëerd had staan.

Zo wist ik van de botte, niet al te verzorgde en lichtjes hersenloze kerel met wie ik enkele jaren geleden op een jeugdraad zat, en die ik ook herkende als bewoner van één van de krottigste huizen van Haaltert, dat hij me in mijn kleutertijd had opgesloten in een toilet.

Zo wist ik van een nieuwslezeres van een regionale zender dat ze zich ooit in een berghok in het jeugdhuis, overgaf aan niet nader te beschrijven praktijken met haar vriendje en een supermarktkarretje.

Zo wist ik van een dikdoenerige zakenman die op televisie de winst van zijn bedrijf toelichtte, dat zijn twee zonen rotverwende etters waren die slecht waren in wiskunde en goed in het omzeilen van de beveiligingen van het internet.

Op het vlak van de minder interessante onthullingen en vooral ter glorie van mijn geheugen:

Bij de bakker stond ik achter een man van wie ik wist dat hij goed kon schaken en door zijn neus sprak. In een schoenenwinkel had ik een andere klant kunnen confronteren met de herinnering dat hij zijn onderbroeken vroeger steeds véél te hoog optrok.  In de trein zag ik een dame wiens echtgenoot zijn schrift in de wc liet vallen in de lagere school. Eindeloos  (en steeds minder interessant) zal uiteindelijk de lijst met dirt zijn.

Begin maar allemaal te vrezen voor mijn ooit te verschijnen biografie.





Alfabet der mensen: S

2 06 2010

Eindelijk – na anderhalf jaar(!) – een vervolg van deze reeks, waarin ik u aan de hand van het alfabet een aantal mensen voorstel uit mijn omgeving, van vroeger en nu. De beschrijving is nooit compleet, altijd eerlijk, soms bewust vaag. Het gaat om een indruk, een herinnering of een trefwoord dat die persoon typeert. Vandaag: de S.

Saliha
Eén van mijn eerste klasjes was er één vol onvergetelijk kinderen. Saliha zorgde voor een stevig aangrijpend moment in mijn toen nog prille onderwijzersloopbaan. Dat verhaal vindt  hier.

Sarah B.
Je pubert zachtjes zonder tegenpruttelen maar voelt dat dat dorp en zijn inwoners soms knelt en trekt tegelijk. Dan bots je op die alternatieve geest, met wie je niet alleen films en boeken en muziek kan bespreken, maar vooral de verzuchtingen kan delen rond de idiotie van de mensheid. Liet me vanuit de coulissen meegenieten van haar kunstzinnige leven en liet me zelfs als model opdraven om haar eerste ontwerp te showen tijdens haar mode-opleiding. Haar stijl, levensvisie en acties tot zelfontwikkeling riepen bewondering op, al mag ik tevreden terugkijken op wat ik daarna zelf nog allemaal uitvoerde. De waarschijnlijkheid is groot dat het nog steeds zou klikken, al lijkt haar terugkeer naar haar roots en band met Aalst me een consensus die ik niet van haar verwacht had. Misschien lopen we elkaar nog wel eens tegen het lijf.

Sarah D.
Collega met pit en een alternatieve, consequente haarstijl die haar krachtige persoonlijkheid volkomen uitstraalt. Wie practical jokes met haar uithaalt, kan op koele wraak rekenen, zonder enig mededogen. Wandelt twijfelend en vrij door het leven, soms op zoek naar wat houvast, maar wel genietend en ondernemend. Is als leerkracht strikt, lief en ordelijk zonder een schoolmastel te zijn, al doet ze soms vermoeden andere dromen te koesteren. Is uitermate sociaal en gesloten tegelijk, wat haar een aantrekkelijk waas van mysterie geeft. Combineer dat met een onbewuste elegantie en veelbetekenende oogopslag en tja,  je krijgt een topvrouw.

Sigi
Is en blijft één van de grappigste mensen die ik ken, al zijn we niet echt bevriend. Kom hem en zijn vrouw Veerle graag tegen op feestjes.

Sofia
Nog eentje uit dat leukste klasje ooit, zoals er in deze rubriek al meerdere opdoken. Ik leerde haar als 7-jarige uk kennen, een hartelijk, door- en door vrolijk, lief, intelligent, hardwerkend en hartveroverend meisje zonder complexen of slechte karaktertrekken, haast ideaal. Bleek al snel ook nog eens gewoonweg goed te zijn in alles, zoals ik ook twee jaar later ondervond toen ik nog een keer haar leerkracht was. We trokken allebei naar andere scholen, maar dan fiets je door Gent en schatert iemand ‘Meester Sven!’ uit een autoraampje of krijg je een sms’je op een onverwacht moment. Ik bezocht haar op de set van Aanrijding in Moscou, waarin ze de jongste dochter van het hoofdpersonage speelt, nog steeds één brok energie en charme. Nu weer wat jaartjes later, zie ik – met dank aan Facebook – een formidabel jong meisje tevoorschijn komen. Zoveel potentieel in één kind, en dat volkomen verdiend. Is ook één van de zeldzame mensen die ik ken met een eigen pagina op IMDB, al is die niet compleet.

Sofie
In een dorps kader werden twee tieners bevriend. Bij nader inzien misschien bij gebrek aan beter, maar wel van harte en met vele oprechte momenten van plezier en steun in en buiten onze jeugdvereniging. Zij reed op de brommer en ik reed op de fiets. Haar dialect was beter dan het mijne en haar slappe lach zal me altijd bijblijven. Een aantal verstofte cadeautjes op mijn oude jongenskamer en soms beschamende foto’s uit die tijd kunnen getuigen van onze band, die nu al lang vervaagd en verfacebookt is, maar zonder dat daar teleurstelling bij hoort. We zijn geworden wie we ongetwijfeld hoorden te zijn en kijken wellicht allebei met hetzelfde warm gevoel terug op een afgesloten periode.

Sophie
Een even memorabele vriendschap, in dezelfde periode en dezelfde omstandigheden, zij het met veel meer vuurwerk. Grillig bij momenten, koppig als het nodig was en vooral blond en beslist wist Sophie zich overal te manifesteren. Ook hier resten herinneringen aan situaties vol onzin, kolder, roddel en over het paard getilde dramatiek, zij het dat het vooral onze samenwerking op diverse vlakken is, die me bijblijft. Hoe het ook kon knetteren, we zaten vaak genoeg op één lijn als het aankwam op creatief én verantwoordelijk omgaan met snotters en al dan niet marginaal gebroed. Nu zijn we andere mensen in andere tijden, maar het verleden wordt gekoesterd.

Petjen Suë
Ook wel Frans – Sooi – Reynaert  genoemd, mijn in de jaren ’90 overleden overgrootvader, de vader van mijn oma. Een groots figuur met een verleden gekenmerkt door mensenliefde en engagement, waarvan ik enkel wat oorlogsfragmenten ken. En dat hij de eerste tv in het dorp had. Vertoefde vrijwel tot zijn dood op 90-jarige leeftijd fier en zelfstandig op zijn hoeve, waar de sporen van het boeren- en andere levens zichtbaar waren. Bokrijk leek soms niet veraf. Kreeg familiefeesten vol kleinkinderen en achterkleinkinderen – waarvan ik de oudste was – stil met schoone Vlaamsche liederen en noteerde iedere dag een beschrijving van het weer in een agenda’tje. Zijn vroege weduwnaarschap belette hem niet om in de tweede wereldoorlog een groep Nederlandse kinderen op te vangen, met wie onze familie nu nog steeds een stevige band heeft. Heb hem gekend als een ietwat strenge, maar sterke mens. En de boer, hij ploegt voort in onze gedachten.

Lees hier de andere artikels uit deze reeks.

U bent een S-persoon uit mijn omgeving en vindt uw naam niet terug? Tja, het raamwerk voor deze rubriek werd reeds vele jaren opgesteld. Intussen kwamen en gingen mensen. Waar vroegere afleveringen van deze rubriek ook plaats boden aan mensen die achteraf bekeken van minder belang waren in mijn leven, bekijk ik dat nu weeral eens wat kritischer. Zo zullen ook oude artikels aangepast worden op verloop van tijd. En voor de T laat ik u niet zo lang op de honger zitten.








%d bloggers liken dit: