On the Road (1)

23 07 2010

De regenwolken die zich die donderdagochtend vormden, deden me met veel plezier op vakantie vertrekken. Toch ben ik zo iemand die bij veel aangename activiteiten altijd zorgen zoekt. Ik vertrek nooit volkomen rustig op vakantie, maar ja, wie wel? Dit keer was het mijn kredietkaart die ik toch nog snel getest wou hebben voor ik de bus naar het station nam. Ik had ze nog maar enkele maanden en was niet zeker of ik ze wel al een keer gebruikt had.

En daar sta je dan aan de geldautomaat, beseffend dat je voor deze kaart een andere code nodig hebt dan je gewone bankkaart, en dat ik daar geen enkele weet heb. En dat ik mijn bus moet halen zodat ik mijn trein kan halen om mijn vliegtuig te halen. 09.40u en al in paniek. Bushalte, bankautomaat en woning liggen gelukkig allemaal dicht bij elkaar. Ik haast me, met zware rugzak, terug naar huis, gooi mijn voor het vertrek netjes opgeruimde bureau ondersteboven en vind na enkele minuten de juiste code. Race naar de automaat, verheugd vaststellen dat alles werkt en dan zelfs meteen een bus kunnen nemen!

Dat wil zeggen dat ik ook een trein eerder kan nemen dan voorzien en ik dus ruim op tijd op Zaventem aankom. Het inchecken verloopt wat chaotisch, maar in mijn voordeel. Ik was me niet bewust van twee rijen: eentje om in te checken en eentje om je bagage af te geven. Ik kies dus gewoon de kortste rij (rij 1: 50 mensen, rij 2: 1 mens, ik had moeten beseffen dat dat niet klopte). De dame aan de balie legt me vriendelijk uit dat ik me eigenlijk vergist heb maar dat is niet zo erg en meteen regelt ze ook maar meteen mijn tickets. Ze biedt me zelfs de keuze aan: raam of gang? Ik denk aan beenruimte en beslis dus  maar gang.

Het effectieve vertrek naar New York gebeurt slechts een kwartier te laat. De tussenstop is Madrid. Vanuit Brussel rechtstreeks naar New York vliegen was immers een flink pak duurder. De Madrileense luchthaven is impressionant groot en erg mooi. Ik vind de shuttle die me naar een andere gate moet brengen en moet nu een wachttijd van twee uur overbruggen. Ik prijs mezelf om zo’n goed boek voorzien te hebben. De titel is Alles is Belangrijk en de bespreking mag u later verwachten. Maar het sleept me mee en dus valt die wachttijd enorm mee.

In het vliegtuig blijken gang of raam weinig verschil te maken als het op beenruimte aankomt, maar wat blijk ik weer geluk te hebben! Mijn stoel bevindt zich voor de nooduitgang, waar ik dus lekker de benen kan strekken. Voor een vlucht van 7,5 uur is dat mooi meegenomen. De verhoopte film stelt teleur: ook al is het de wellicht ergerlijk slechte Nanny McPhee 2, toch wou ik die wel gezien hebben, maar ik zit veel te ver van het scherm af. De tweede film is Date Night, die ik gelukkig al gezien heb.Dan maar verder lezen. Ik heb 3 romans mee voor een reis van 14 dagen. Zal dat genoeg zijn?

Ook na 8 vliegreizen ben ik me er slechts oppervlakkig van bewust dat ik deze manier van reizen eigenlijk niet zo aangenaam vindt. Nu dringt dit besef weer sterk door, als alle lucht in mijn lichaam uitzet, ik heb warm heb zonder te zweten en de smakeloze maaltijden een flauwe misselijkheid veroorzaken. Het is de eerste keer dat ik op mijn eentje vlieg – ik ontmoet mijn reisgenoten in New York – en dat is toch wat saai.

Ik land om 19.30u plaatselijke tijd in New York en verlies nog eens bijna een uur aan de douane en bagageophaling. Ondanks de vermoeidheid – voor mij is het nu eigenlijk half drie ’s nachts –  moet ik me nu ten volle concentreren, want de trip naar het hotel is de minst voorbereide en meest zelfstandig verplaatsing die ik moet maken. Ik zoek eerst en vooral een shuttle die me van de luchthaven naar Manhattan kan brengen. Dat zie ik nergens aangegeven staan. Ik voel geen onrust of paniek, maar wel een gebrek aan daadkracht. Ik wil slapen. Uiteindelijk vind ik dan toch een kiosk voor inlichtingen. Ze  stellen me daar een goedkopere formule voor dan die waar ik naar vraag en tonen me waar ik de shuttle kan vinden. Ik krijg een folder mee zodat ik het logo herken. Het is intussen al donker in New York, maar het is erg warm.

Op straat spreekt een assertieve zwarte me meteen aan. Wheredyneedtogo? Ik zie het logo dat ik zoek op zijn shirt en koop meteen een ticket. Hij gooit me klantvriendelijk op de juiste bus en voor ik het weet ben ik onderweg. Tweede halte, meldt hij me nog. De Aziatische chauffeur krijst weliswaar ook allerlei suggesties door de luidspreker, maar die zijn onverstaanbaar. De tweede halte blijkt nog steeds op de luchthaven te zijn. JFK Airport heeft immers heel wat terminals. Ik ben blij dat ik me daarvan bewust ben en dus niet afstap aan de tweede halte, wat erg belachelijk zou zijn natuurlijk. Ik heb natuurlijk de tweede halte nodig buiten de luchthaven. Dat lijkt achteraf bekeken allemaal erg evident,  maar de concentratie is veelgevraagd op dit late uur.

Na 20 minuten alleen al rondrijden op de luchthaven, zetten we eindelijk koers naar Manhattan. Het is een erg lange rit en ik vecht tegen de slaap. Ik weet dat ik, eens in Manhattan, nog heel wat zoekwerk en reistijd moet doormaken. Dan barst er een hevig onweer los. Het regent dat het giet en we belanden in een file. Mijn vakantiegevoel is ver weg. De oude Mexicaanse dame naast mij tettert in haar gsm en de chauffeur blaft allerlei onzinnige zaken door de microfoon. Ik lees dat ik hem straks een tip moet geven maar vraag me af waarom.

Maar dan stopt de regen, verschijnt een pracht van een skyline en ontvouwt New York zich in al zijn glorieuze, avondlijke metropoolse schoonheid. Gele taxi’s omringen de bus, Broadwayreclames vechten om aandacht, hotelluifels reiken uitnodigend tot op de straat, heerlijke affiches van films en series die bij ons nog moeten verschijnen geven me het gevoel in de toekomst belandt te zijn. De stad baadt in het licht en de straten lopen vol, ondanks de net afgenomen stortbui.

De bus dropt enkele reizigers bij de eerste halte. Enkele passagiers hebben vragen, maar de chauffeur snauwt hen iets toe in onverstaanbaar Engels. De tweede halte is Port Authority Bus Central. De chauffeur krijgt zijn tip omdat hij met mijn bagage sleurt, maar ik zou hem eigenlijk willen duidelijk maken dat hij maar kan verdienen als hij vriendelijker is. Doch nu zijn het mijn eigen zorgen die mijn aandacht verdienen. Waar moet ik nu in godsnaam naartoe?

Ik stel al snel vast dat alle bussen op straat shuttlediensten zijn en geen officiële stadsbussen. Ik stap dus maar binnen in het busstation, waarop zondagavond om 22.00u natuurlijk niemand aan de balie zit. Het station blijkt reusachtig groot en zelfs op de derde verdieping vertrekken bussen. Vind hier maar eens de juiste bus naar New Jersey, waar mijn hotel wacht.

Gelukkig ben ik vooraf te weten gekomen dat ik bus 320 nodig heb, want ik zie nergens schema’s of aanwijzingen.Ik koop een ticket aan een automaat. Het lijkt me evident dat bus 320 vertrekt op perron 320. Dat blijkt gelukkig zo te zijn, maar later zal ik van mijn reisgenoten horen dat dat puur toeval was. Bus 320 vertrekt gewoonlijk immers vanop perron 231 – logisch hé? – alleen niét op zondagavond na 22u. Dan vertrekt hij dus wél van op perron 320. We reizen om te leren en ik vind mezelf heel volwassen en verstandig en dapper. Mag dat even, in al mijn vermoeidheid?

Aan de bushalte staan twee mensen en ik plof neer met mijn rugzak. Dit lijkt goed te zullen gaan. Maar vijf minuten later staan er plots wel 50 mensen en allemaal zijn ze in een mooie rij gaan staan. Waar ik dus niet in sta. Gewoonlijk zou ik dan zo beleefd zijn om maar achteraan te gaan staan, maar mijn zware rugzak en drang naar een bed zeggen foert.  Ik ben verdorie al 24u wakker! Wanneer de bus voor komt rijden, steek ik 48 mensen voor, mijn verdediging al oefenend in mijn hoofd. Maar niemand zegt iets en wanneer ik neerplof kan ik weer een zorg van mijn lijstje schrappen. Juiste bus gevonden, nu nog de juiste halte.

De bus verlaat Manhattan, rijdt de Lincolntunnel door onder de Hudsonrivier en stopt maar niet. Ik twijfel even. Op de kaart had mijn hotel niet zo ver geleken van de tunnel. Ik zal dus toch stilaan moeten afstappen. Ik ken mijn halte, maar er is nergens een signaal te zien dat meldt waar we zijn en ook de chauffeur zegt niets. Ik spreek dan maar de man naast mij aan. Ik ben toch al overduidelijk een toerist, laat me dan maar even een domme toerist zijn. Wat ik blijkbaar enkel in mijn gedachten ben, want de man vindt mijn vraag helemaal niet onredelijk en zegt me wanneer ik af moet stappen.

Om 22.30 sta ik dan eindelijk voor mijn Holiday Inn. Ik had ook in Manhattan kunnen overnachten, maar dit hotel is de vertrekplaats voor een reis die morgen al om 07.30u aanvangt. Een reuzevriendelijke baliechef wenst me hartelijk welkom en een kwartier later lig ik gedoucht en wel te snurken in een heerlijk bed. Als morgen de reis pas echt begint, was dit alvast een generale repetitie van formaat.

Deel 2

(de foto’s komen van het Internet)



Acties

Information

One response

4 08 2010
L

Zo geweldig herkenbaar!

Ik ben er eens in geslaagd om de verkeerde shuttle bus te nemen. En toen was ik zo moe, dat ik naar het hotel gebeld heb of ze mij niet wilden komen halen (ik stond aan een ander hotel en zag het echt niet zitten om terug te keren naar de luchthaven en dan de juiste bus te nemen), ze deden het nog ook :)

Ik slaap wel op het vliegtuig, maar als je midden in de nacht aankomt, doet of denkt een mens al eens verrassende dingen.

Heel mooi geschreven verslag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: