On the Road (4)

26 07 2010

Hét symbool van Toronto is de CN Tower, het op één na hoogste gebouw ter wereld. Het vraagt een uurtje aanschuiven om van een verbluffend uitzicht over de hele stad te genieten. Het zicht over deze opvallend groene stad is werkelijk eindeloos en adembenemend. Er is een kleine glazen vloer voorzien die een unieke maar ook wel beperkte kijk oplevert. Bezoekers halen de onnozelste capriolen uit en rollen onnozel en aanstellerig over het glas om toch maar een bijzondere foto te hebben van zichzelf. Op een vloer.

We keren terug doorheen de drukke winkelstraten van Toronto . Het is stikheet op een draaglijke manier, maar mijn hoofd heeft wel de kleur van een tomaat aangenomen. We doorkruisen ook de mooie en rustgevende campus van de universiteit van Toronto. Stilaan vinden we dat we de stad wel gezien hebben. Het gedeelte dat op onze kaart staat hebben we vrij goed verkend, maar Toronto is eigenlijk nog ontzettend veel groter. Ik voel mijn voeten niet meer en hoop op nog een half uurtje rust vooraleer we naar het baseballstadion trekken. Aan de andere kant van de stad.

In Toronto, en andere grote steden in de VS en Canada is vrijwel over wi-fi beschikbaar. Op een bepaald moment turen zowel Elin, David en Chris naar hun geavanceerde gsm, maar ze beseffen al snel dat dat niet meteen voor gezelligheid zorgt. Ook in de hostel zitten massa’s backpackers op laptop of varianten daarop te tokkelen. De leefruimte zit vol, ieder voor zijn eigen schermpje. Ik vind dit een opmerkelijke evolutie. Je vraagt je af of ze als soloreiziger nog aan sociale contacten toekomen en waarover ze maar kunnen blijven communiceren als ze gewoon op hun kamer blijven zitten. En hoe neem je een laptop mee in een rugzak? Ik ben blij  met mijn ouderwetse notitieboekje.

De groep vervolledigt zich opnieuw en in de metro beschrijven we onze ervaringen van die dag aan elkaar. Dan naderen we het Rogers Centre, het baseballstadion van Toronto. In eigen land ben ik nog nooit naar een sportwedstrijd geweest dus ik kan niet  vergelijken, maar dit gebouw is alleszins impressionant en reusachtig. In de gangen tref je de ene eetstand naast de andere aan. Frieten, hamburgers, pizza, gefrituurde kip, popcorn, hotdogs, chips, frisdrank, nacho’s, … noem maar op. Homer Simpson zou uit zijn dak gaan.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vanuit de binnengang betreden we onze tribune en het uitzicht is fenomenaal. Het speelveld is énorm en de 50.000 zitjes (!) creëren een echt arenagevoel. Er is niet zo heel veel volk vandaag. De lokale Blue Jays spelen tegen een Amerikaanse ploeg, de Baltimore Orioles, en dat is blijkbaar niet zo’n heel belangrijke match. Ondanks de vele lege zitplaatsen gaat iedereen toch op de aangewezen plek zitten, zelfs al zit je dan wat opgepropt en moet telkens de hele rij rechtstaan als iemand honger of dorst heeft. Al meteen is er van alles te zien. Spelers en trainers begeven zich op het veld, er loopt een cameraman rond wiens beelden in perfecte resolutie op een reusachtig scherm worden getoond, een mascotte doet wat van hem verwacht wordt. Dan treden twee zangers naar voor die  de twee volksliederen van de deelnemende ploegen zullen zingen. Peter maant ons aan om op te staan. Ik frons mijn voorhoofd (da’s een grote frons) want dit is toch mijn volkslied niet? En ik ben nu eenmaal niet de enthousiasteling die vooral doet wat anderen doen óf me zeggen wat te doen. Maar ik wil vooral niet het soort Sven zijn dat Peter onlangs nog beschreef, dus ik sta netjes recht. Peter’s hand op zijn hart vind ik er dan weer flink over en ik rol  haast met mijn ogen omwille van zo veel patriottisch vertoon. Het Canadese volkslied is overigens veel mooier.

Het spel zelf is weinig interessant en ik knikkebol bij momenten. Peter tracht ons een basis van het spel uit te leggen, maar het boeit me niet. Er zit geen vaart in de match, want tactiek verhindert het tempo. De momenten dat er daadwerkelijk geslagen en gelopen wordt, zijn veel te zeldzaam. Het wordt langzaam donker en de CN Tower, die naast het stadion ligt, wordt kleurrijk verlicht. Het is een zwoele avond en er heerst een ontspannen sfeer. Ik blijf me verbazen over dit imposante gebouw. Het prijskaartje moet overweldigend zijn. Mocht theater over dergelijke infrastructuur beschikken, inclusief het verbluffend grote scherm, de verlichting en de excellente geluidskwaliteit, zou dat een rechtstreekse invloed hebben op de samenleving en op de beleving van cultuur in het bijzonder, daar ben ik zeker van.

Een oudere dame die aan een Haaltertse postbeambte doet denken, tracht onze tribune op te zwepen met ergerlijk gekrijs. Haast instinctief weiger ik ook maar een kreet mee te roepen. Gelukkig laat ook de rest van de groep zich kenmerken door rust en observatie, al zit Peter wel als een gek te supporteren voor de Amerikanen. Achter ons zitten twee broers van middelbare leeftijd met een gemeenschappelijke vriendin over alles te praten behalve baseball. Hun getetter is meer dan irritant, zo denkt ook Chris er over. Je vraagt je af wat deze mensen hier komen doen. Maar anderzijds is er op zoveel momenten eigenlijk niets te zien.

Een homerun zorgt er voor dat het publiek een eerste hoogtepunt beleeft. Er zullen er nog twee volgen op een match die uiteindelijk bijna drie uur duurt. Maar net dan staan wij aan te schuiven voor een vette hap, want we zijn intussen flink hongerig geworden. Om 10.00u is de match ten einde, Toronto heeft gewonnen. De massa begeeft zich naar de uitgang en de straten stromen vol. Chris wil nog uitgaan, maar de rest van de groep is collectief doodop en zoekt het bed op. We moeten morgen vroeg op.

Wordt vervolgd.

Lees hier deel 1, deel 2,deel 3


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: