On the Road (5)

27 07 2010

Na een onderkoelde nacht in een over-geairconditioneerde kamer en verwarde dromen over de regels en tactieken van een baseballmatch, staan we zeer vroeg op en verlaten we Toronto. Het zal een lange rit worden, maar we vervelen ons geenszins. Wel valt ons op – en nu ga ik dus nóg een keer zagen over airco – dat het in de auto erg koud is. Wie een trui of jasje bij zich heeft in de wagen, maakt daar dankbaar gebruik van. Uiteindelijk vraag ik toch aan Peter – correctie: meldt ik aan Peter – dat het te koud is. Misschien ben ik wat kregelig omdat hij dat zelf niet merkt. Het is zo’n mooi weer en wij zitten in een koelkast.

Onderweg houden we halt bij een supermarkt langs de snelweg. Het is een reusachtige en keurige winkel, die weinig heeft van dat rommelige en drukke van de doorsnee Amerikaanse winkels. Zeg maar chique. Peter verdeelt de taken: we moeten eten kopen voor de picknick die middag. We zijn een groep met initiatief, dus op een mum is alles gekocht. De aanhangwagen beschikt over koelboxen, dus we kunnen nog een uurtje doorrijden. Achter het groezelige wegrestaurant waar we dan stoppen, blijkt een prachtig stukje groen te  liggen met bomen en picknicktafels. Beeldt u geen obligaat stukje gazon in met een vuilbak en een halve tafel zoals u die ook langs Vlaamse autosnelwegen vindt. Dit is een half bos, glooiend – hier is natuur nooit plat –  en idyllisch. Er zit niemand dus we kiezen de beste tafel, half in de zon, half in de schaduw, en we genieten van onze zelfgemaakte boterhammen. Het brood is hier nergens echt stevig, maar er is veel keuze en alles smaakt. Er heerst een echt vakantiegevoel.

Na lang rijden – waarbij Maren ook nog een keer vraagt om de airco lager te zetten – komen we aan in Montréal. We weten al dat het wel meevalt wat Frans spreken betreft, maar ik ben wel het enige groepslid dat die taal spreekt. Maren wil kost wat kost wat Frans leren. Dan komen we aan in ons hostel – hier ‘auberge de jeunesse’ genoemd. Het is erg gezellig en de service is hartelijk. Dat was in Toronto ook wel het geval, maar hier is de afstandelijkheid toch kleiner. We installeren ons snel en dan ga ik al gauw de stad even in om alweer een BMO – Bank of Montréal – te vinden. Wat in Montréal niet zo moeilijk kan zijn.

Om 19.00u verzamelen we om te gaan eten in O Noir, een erg bijzonder restaurant. Het is er volledig donker. Het concept lijkt wat zinloos, want waarom zou je er dan nog gaan eten? Maar we laten ons toch overhalen. Dat het eten er wat duurder is, overtuigt ons net dat het niet zomaar een toeristenlokkertje is. Je wordt ontvangen in een vestibule met bar, waar een vriendelijke dame je opwacht. Er wordt gevraagd gms’s en alles wat licht kan geven achter te laten en vervolgens kies je uit het menu wat je die avond wil eten. Er wordt ook gevraagd om aan tafel te blijven zitten. Naar het toilet ga je dus vooraf of nadien.

Vervolgens komt een blinde ober ons halen. We moeten in rij gaan staan en een hand op de schouder leggen van de persoon voor ons. Is dit een pretparkattractie? We stappen een pikdonkere ruimte binnen. We zien werkelijk geen hand voor ogen. Het is er muisstil want wij zijn de eerste gasten. De ober wijst ons een stoel aan door onze hand er op te leggen. Ik ga als eerste zitten zonder besef te hebben waar ik zit. Aan een lange of ronde tafel? In het midden of aan de rand? Tegen de muur? Ik merk dat Chris naast me zit en er langs de andere kant een lege stoel is. Ik volg met mijn handen de rand van de tafel tot ik een hoek voel. Sina vermoedt dat ze tegenover me zit maar als we allebei onze handen uitsteken, tasten we in het duister. Dit zijn blijkbaar erg brede tafels.

We spreken allemaal onze verwondering uit maar stellen al direct een probleem vast. Je hebt geen idee wie er naar je luistert. Met als gevolg dat we allemaal door elkaar praten en mensen grappen maken waar niemand om lacht. Toch vinden we dan een soort ritme en vooral wat rust en wachten we nieuwsgierig op wat er komt. De ober bezorgt onze drankjes. Eerst maakt hij duidelijk tot wie hij zich richt door dicht bij deze persoon te staan en natuurlijk ook door te zeggen welk drankje hij aanbiedt. Dan steek je je hand uit, ergens in de donkerte voor je, tot je een glas of een hand voelt. Dat loopt alvast gesmeerd. Het zijn brede glazen die niet makkelijk kunnen omvallen, want die kans zou er in zitten als je in het rond moet tasten op zoek naar je glas.

Ons voorgerecht komt al snel – een champignonslaatje – en is erg lekker en verzorgd. Ook bij het hoofdgerecht stel je vast dat eten heel mentaal gebeurt. Je hebt geen idee hoeveel er nog op je bord ligt dus kan je niet inschatten of je zal genoeg hebben of je bord niet leeg zal krijgen. Je kan ook niet kiezen wat je op je vork steekt. Soms hap je ook naar lucht, letterlijk, omdat je er niet in slaagt een blad sla of zo op je vork te krijgen. Uiteindelijk komen de vingers er aan te pas. Om te voelen wat er nog ligt en om de boel bij elkaar te schrapen want enkel met je vork lukt dat niet.

Het meest vervelende is dat er intussen nog een pak andere mensen in de ruimte zitten en die maken gigantisch veel lawaai. Erger dan in de refter van een school. Dat komt vooral omdat er in één groepje iets gevierd wordt en dus wordt er gezongen – waarbij de mensen van een andere tafel zelfs meezingen – maar ook omdat al die mensen net als wij geen idee hebben wie hen hoort of tot wie ze zich richten. Dus roepen ze maar. Ik stoor me toch enigszins aan hun onbeleefdheid en gebrek aan zelfbeheersing en het doet beslist afbreuk aan de gezelligheid. De obers (allemaal blind of slechtziend, wat in dit geval natuurlijk niet uitmaakt) zijn de enigen die rondlopen en om te vermijden dat ze op elkaar botsen herhalen ze monotoon een bepaald woord dat we maar niet verstaan. Het vergroot de kakafonie uiteraard. Maar het eten is echt uitstekend. Ons dessert is al even prima. Chris heeft een surprise genomen en heeft dus geen idee wat er op zijn bord ligt. Hij heeft de indruk dat het een soort taart is.

Stiekem hoop je dat er toch ergens even een lichtje aanfloept zodat je toch een indruk krijgt van de ruimte. Een foto nemen zou een grappig effect opleveren. Ook de tafelschikking blijft erg vaag. Ik hoor de anderen wel maar weet toch niet goed wie waar zit. De ober maakt intussen geen fouten, alles verloopt bijzonder vlot. Wanneer we klaar zijn vraagt hij nog of iemand naar het toilet moet. We zouden kunnen overwegen in het donker te betalen, maar wie zou daarmee het meest gefopt worden? Dus wordt je naar de receptie geleid waar gelukkig geen al te fel licht brandt. We rekenen af  (55 dollar of  zo’n 40 euro) en maken nog een praatje met de ober. Het geheimzinnige woord blijkt ‘tention’ te zijn, een afkorting van ‘attention’. Uiteraard, dat ik daar niet aan gedacht had. We vragen hem ook naar het lawaai. Dat vindt hij vandaag ten zeerste meevallen! Ik hoop enige kregeligheid te zien, maar hij lijkt er perfect te kunnen mee  leven.

We sluiten onze avond af met een drink in de grote tuin van de drukbevolkte  pub Le Sainte  Elisabeth (‘europeen pub’). Hoewel het pas 21.00u is het hier al donker, maar nog steeds erg warm. Het is dus een aangename zomeravond en we drinken op België want het café promoot Stella. De sfeer is zeer relaxed en mij valt de ongedwongenheid op waarmee we met elkaar omgaan, terwijl we elkaar amper 3 dagen kennen. Niemand in de groep lijkt het ergens lastig mee te hebben en ziet het zitten om nog 9 dagen met elkaar opgescheept te zitten.

Wordt vervolgd, uiteraard!

Lees hier

deel 1
deel 2
deel 3
deel 4


Acties

Information

One response

17 08 2010
yab

Lijkt me een heel bijzondere ervaring, dat restaurant. Wij waren vorig jaar in Montréal, maar wist niet dat er zo’n restaurant was, anders waren we er beslist eens gaan eten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: