On the Road (8)

31 07 2010

Amai Sven, jij schrijft er nogal op los. Zo’n lange teksten! Met zo veel details!

Inderdaad, dit reisverslag blijft aanslepen en het vraagt tijd van de geïnteresseerde lezer. Maar wie écht geïnteresseerd is, maakt daar toch gewoon tijd voor? Ik ga dus lekker door met een uitgebreide beschrijving van mijn trip en wie dat niet ziet zitten, neem ik geenszins wat kwalijk.

In Vermont lijken de mensen in speelgoedhuisjes te wonen. Het zijn stuk voor stuk aantrekkelijke verzorgde woningen, pittoresk tot en met. Dat het vandaag iets minder warm is, zorgt eigenlijk voor een passende sfeer: dit landschap is wellicht zelfs het mooist in de herfst en is in de winter een trekplaats voor skiërs. Het zijn geen typische dorpjes: de huizen liggen vooral langs één lange weg die zich doorheen de bergen slingert. Er is weinig sprake van een echt centrum. Wij houden halt in het dorp Stowe, aan de Riverside Inn, een guesthouse dat vannacht volledig ter onze beschikking staat. We zijn meteen dol op dit grote, prachtig gelegen huis waarvan de typische Amerikaanse rustieke stijl eindelijk eens tot zijn recht komt. Ons verblijf is omringd door bossen en er achter stroomt een idyllisch riviertje met een passend brugje. Wat een schril contrast met de steden die we de voorbije week bezocht hebben.

In de uren voor het eten profiteren we van de omgeving. De eigenaars, het Britse koppel Julian en Kay, bieden ons een hoop fietsen aan en we maken een klein tochtje. De stilte en leegte, de natuurpracht,  zijn welgekomen. Iedereen toont al snel wat spijt dat we hier morgen alweer moeten vertrekken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Peter’s voorstel om fajita’s te maken, maakt mij iets minder enthousiast en ik participeer niet al te sterk in het koken. Ik zorg dan maar voor een verzorgde eettafel. Ik besluit ook de wijn die ik in Ithaca kocht, te openen. Jammer genoeg zullen we met één fles niet iedereen kunnen bedienen, maar ik weet dat ook Chris er een kocht. Wanneer Chris even buiten gaat, spreek ik met de groep af dat ik ostentatief zal verkondigen dat ik mijn wijn wil delen met de groep, in de hoop dat Chris dat dan ook zal doen. Ik acteer dus mijn spontaan voorstel en Chris trapt er meteen in, wat iedereen meteen aan het lachen brengt. Bij het snijden van de avocado’s laat Sina een mes in haar hand belanden. Maar dat verhindert niet dat we even later toch allemaal gezellig aan tafel zitten.

David is niet al te gek op wat blijkbaar alweer iets te vreemd eten is, maar ik vraag me al snel af wat mijn vooroordelen tegenover de fajita’s waren want ze zijn overheerlijk. Dit is wellicht mijn meest copieuze maaltijd van de hele reis. We kunnen nu ook zo lang aan tafel zitten als we willen en de wijn raakt moeiteloos leeg. Hoe gezellig we het de voorbije dagen ook al gehad hebben, nu kent het ontspannende gevoel een hoogtepunt. Julian & Kay schuiven razendsnel een stoel bij wanneer we hen uitnodigen omdat we nog erg veel eten over hebben. Het zijn praatgrage mensen en ze vertellen ons uitgebreid over hun leven in de VS en in het bijzonder in een skioord als Stowe. Het dessert is uiteraard Ben & Jerry’s, maar ik pas dus. Niet uit principe hoor, ik heb mijn ijsje simpelweg al gehad.

Julian heeft een uitgebreide videotheek en de groep ziet een film wel zitten. De woonkamer is uitnodigend. Ze laten het aan mij over een geschikte film te kiezen. Ik zie behoorlijk wat cinefiele films die me weinig hapklaar lijken voor een diverse groep waarvan niemand echt veel films kijkt. Uit de drie films die ik selecteer kiest de groep Crash, de Oscarwinnende film over racisme en vooroordelen. De indringende film slaat snel aan en ook ik geniet er nog een keer van. Ergens is deze film wat weinig subtiel en nadrukkelijk confronterend, maar dat is net wat het grote publiek wil. Peter is getroffen door wat zich niet zo ver van zijn deur afspeelt. Chris en Maren zijn intussen aan het biljarten en Julian en Kay hebben zich teruggetrokken in hun woongedeelte.

Op mijn kamer wacht een heerlijk bed. Het open raam toont me een stil nachtelijk landschap dat de ideale achtergrond biedt voor een goede nachtrust. Ik val als een blok in slaap. ’s Ochtends moet ik even bezinnen na twee heel bizarre dromen. In één ervan spreek in Engels! Voor het raam zit het roodste roodborstje dat ik ooit zag. Ik hoor een specht. Heeft iemand deze filmische ochtend in scène gezet?

Met wat spijt nemen we afscheid van de Riverside Inn. We zetten koers naar Boston.

(lees hier deel 7)


Acties

Information

One response

11 10 2010
An S.

Wat een genietbaar reisverhaal!
Groetjes
An

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: