On the Road (9)

1 08 2010

Aan de reacties hier zou men het niet zeggen, maar mijn reisverslag kent in mijn omgeving heel wat bijval. Met veel plezier serveer ik enkele ongeduldige lezers  (sorry, ik heb ook nog wel andere dingen te doen) het voorlaatste  (maar ook langste) deel van mijn trip doorheen enkele staten van de VS en Canada.

Ons groepje verlaat Stowe, waar we onze batterijen hebben opgeladen in de rust en de natuur. Klaar voor onze voorlaatste stad, Boston. We rijden even door New Hampshire en belanden dan in Massachusetts, waar onze bestemming ligt. Onderweg besluit Peter dat de koelbox onze restjes ijs stilaan niet meer bevroren kan houden en we houden een stop om de 4 halve emmers Ben & Jerry’s leeg te eten. Wat klinkt als een formidabele opdracht, blijkt toch niet zo eenvoudig. Na enkele flinke scheppen hebben de meesten eigenlijk al genoeg. Gezellig is het niet, zo op een parking ijs staan eten. Chris en ik gaan er tegenaan, maar het zijn nu eenmaal niet mijn favoriete smaken. De Chunky Monkey is heerlijk bananenijs, maar er zitten noten in die ik niet lust. De Chocolate Cookie Dough is al even lekker, maar zoals de naam aangeeft zitten er stukjes koek in en dat is storend. Tja, ik ben geen makkelijke eter, ook niet als het op desserts aankomt. Ten slotte moeten we toch nog heel wat ijs weggooien.

Ons verblijf in Boston is wellicht het minst gezellige. De kamer is erg klein en er is een raam dat niet goed sluit waardoor het binnen even warm is als buiten en de airco niet erg effectief is. Het tapijt is versleten en de sanitaire voorzieningen benauwend. Ook de gastvrijheid aan de balie is niet wat we gewend zijn. Maar wat zou het, we zijn in Boston! Een stad met geschiedenis, een stad ook die in tegenstelling tot de andere steden die we bezochten, oude en nieuwe gebouwen combineert en die leeft en bruist. Er is ook een uitgestrekt en sfeervol park. Ik moet toch weer concluderen dat al die wereldsteden op deze reis – en ook de vroeger reeds bezochte plekken San Francisco, Los Angeles en San Diego – er steeds zo goed in slagen het groene en stedelijke perfect te combineren. Gent neemt in mijn hoofd steeds meer provinciale vormen aan. Kleinsteeds in alle betekenissen en hoewel in niets te vergelijken met al deze metropolen, waardoor ik er ook niet de ambitie van verlang, eigenlijk een benauwend klein plaatsje met een parochiaal aandoende stedelijke visie, veilig pleinen aanleggend rond kerktorens. Bij mijn thuiskomst lees ik  dan dat zekere radicale lui in Gent pleiten voor mínder groen op de Gentse pleinen.

Net als in elke stad geeft Peter ons een wat basisinformatie en een lijstje met suggesties. Voor de eerste keer zie ik dat iedereen dit nu wel gehad heeft. We hebben allemaal zelf reisgidsen verkent en de meesten weten al wat ze hier willen doen. Maar we blijven beleefd luisteren. Na een verkennende wandeling, waarbij me de bijzondere winkelstraat Newbury Street opvalt waar men er in slaagt in elk van de oude huizen telkens twéé winkels te huisvesten – één in het souterain en één op de eerste verdieping, trekken we via het unieke Boston Common park naar onze eetbestemming: het Cheerscafé. Peter tracht ons vruchteloos warm te maken voor een serie die al bijna 20 jaar geleden eindigde en die de helft van de groep nog nooit bekeken heeft, maar dat wil niet zeggen dat we niet goedgezind dit restaurant binnenstappen. De noodzakelijke identiteitscontrole aan de ingang wil ik  begrijpen, maar hoe zinloos van mensen die overduidelijk ouder dan 21 zijn, te eisen dat ze zich legitimeren.

Het restaurant is erg groot, met diverse gelagzalen en bars, en men heeft er duidelijk alle moeite gedaan zoveel mogelijk tafels en stoelen binnen te krijgen. We nemen plaats in een zaal die er daardoor erg rommelig uitziet. Wij maken het  nog erger door tafels en stoelen te gaan verschuiven naar onze zin. Onze serveerster neemt met de glimlach onze bestelling op en al zeer snel staat het eten op tafel. De wachttijden in Amerikaanse restaurants zijn bijna altijd zéér kort, je vraagt je soms af hoe ze dat doen. Iedere bar of eetgelegenheid heeft ook altijd zeer veel personeel, hebben we gemerkt. De airco – en nu is het écht de aller-allerlaatste keer dat ik er over zeur – staat erg hoog en we hebben het allemaal koud – behalve Peter misschien, die zoals wel vaker geen kritiek uit. Het eten koelt dan ook razendsnel af maar dat is niet erg want het is toch niet veel soeps. Laat ik het hier zelfs formeel stellen: op deze hele reis werd de minst genietbare maaltijd bij Cheers geserveerd. Wanneer we dan ook nog eens een niet nader te benoemen insect zien voorbijschieten, concluderen we gelaten dat dit eigenlijk gewoon een routineus uitgebate toeristentrekker is waar een behoorlijke service en fatsoenlijk eten geen prioriteit is.

We sluiten onze avond deze keer niet met een drink af. Onze avondwandeling langs de Charles River Esplanade, met schitterend uitzicht over het water, valt samen met de zonsondergang. Het is alweer een erg aangename avond en de groene wandeling leidt ons naar een openluchtvoorstelling met een behoorlijk groot publiek. We gaan bijna automatisch zitten om even mee te kijken, maar ik concludeer al erg snel dat deze Shakespearebewerking compleet onbegrijpelijk is voor mij. Dat moet het voor Maren en Sina vast en zeker ook zijn, gezien de mate waarin ze zo nu en dan met het Engels worstelen. En Elin, Chris en David durf ik er nu toch van verdenken niet tot de doelgroep te behoren van het al dan niet gemoderniseerde Shakespearetheater.

Tegen elf uur zijn we terug in de jeugdherberg. Chris wil nog naar een bar en de Duitse meisjes gaan slapen want ze hebben morgen een drukke dag gepland. Met de rest ga ik nog even babbelen in de zitkamer en daarna ga ik naar bed. Niemand van ons heeft deze keer vooraf plannen kenbaar gemaakt, en ik heb geen behoefte om de hele dag in gezelschap door te brengen, dus de volgende ochtend vertrek ik alleen. Ik wil eerst en vooral het Massachusetts Institute of Technology zien, enkel en alleen alweer om de aparte architectuur. Het is een behoorlijk route om er te geraken en de metro blijkt vandaag dan nog eens stil te liggen tussen twee stations op die route, waarbij de reizigers moeten overstappen op een pendelbus. Ik heb dat aanvankelijk helemaal niet door, maar wanneer ik iedereen zie afstappen ga ik dus maar mee en voor ik het weet zit ik op de bus. Wanneer ik afstap blijkt het niet evident me te oriënteren want ik heb geen herkenningspunt. Ik wandel wat rond en bekijk straatnaambordjes tot ik weet waar ik ben en trek dan naar het Stata Center, ontworpen door de wereldberoemde architect Frank Gehry. Ook voor gedurfde en originele architectuur moet je in metropolen zijn.

Ik bevind me vlakbij Cambridge, het kunstzinnige, studentikoze gedeelte van Boston, een tweede centrum zo je wil, maar dan over ’t water. Ik besluit er heen te wandelen aangezien het maar één metrohalte verder ligt en ik veronderstel zo toch wat meer van de stad te zien. Maar dat valt tegen: ik wandel de hele tijd langs een banale straat met weliswaar van die typische grote huizen die in studentenverblijven zijn verdeeld, maar verder weinig opmerkelijks. Er zijn geen andere toeristen en het is ook veel verder dan ik dacht. Voor de tweede keer deze reis beklaag ik me al dat gestap. Ik heb niet voor niets voor een reis gekozen waarbij geen wandelingen doorheen natuurparken op het programma stonden – die heb ik al een keer gedaan.

Wanneer ik het beslist erg sfeervolle Cambridge doorwandel, voel ik me dan ook toch alweer erg moe. Ik koop een heerlijk vruchtensapje, een smakelijk broodje met alweer tientallen sneetjes vlees op én een flinke reep chocolade, wat ik in dagen niet gegeten heb. De campus van de universiteit is een must-see maar het is er niet zo uitgestrekt als in de films. Peter gaf ons de tip een college te gaan volgen, wat hier probleemloos kan, maar daar heb ik toch eigenlijk  niet zo’n zin in. Eerlijk gezegd zit de bioscoop in mijn hoofd, die zich vlakbij de plek bevindt waar we straks samenkomen. Als ik nu terugkeer naar het stadscentrum – opnieuw met pendelbus en zo – kan ik misschien nog een film meepikken voor het eten?

Tja, kijk, als filmfan al meer dan een week geen film gezien hebben – ik tel de avond voor de buis in Stowe even niet mee want die film had ik al gezien – is een beetje als een nicotineverslaafde die zonder sigaretten zit. Bovendien ga ik graag in het buitenland naar de bioscoop om er de sfeer te proeven én uiteraard te profiteren van een filmaanbod dat flink vooroploopt op wat we in België te zien krijgen. Daarom kies ik voor de film The Kids Are Allright, een independent film waarover ik al lovende dingen las. Het programmabord brengt me wat in de war. Zijn dat tijdstippen, zaalnummers of beschikbare plaatsen? In de VS beginnen films niet allemaal op hetzelfde tijdstip en dus moet je wat puzzelen. Ik vraag de kassier om uitleg: de film begint pas over anderhalf uur. Er is echter een grote winkelstraat achter de bioscoop en dus vul ik die tijd met snuisteren in boeken-, cd’s- en klerenwinkels maar er is weinig dat me boeit. Frustrerend ook, dat regiosysteem voor dvd’s waardoor ik hier massa’s aantrekkelijke dvd’s zie liggen die ik niet kan afspelen in België.

Uiteindelijk neem ik plaats in de cinemazaal. Er zijn redelijk wat mensen voor een namiddagvoorstelling en de meesten zijn alleen. Als ik vergelijk met mijn eerdere cinemabezoeken in New York en Los Angeles, kan je in de VS duidelijk de artfilms onderscheiden van de popcornfilms. Aparte films trekken meer filmfanaten aan die ook alleen naar de bioscoop gaan. Ik stel vast dat er hier een massa trailers op de kijker wordt losgelaten, wat ik uiteraard erg fijn vind. Sommige van die trailers hebben een heel andere vorm dan bij ons: het zijn mini-making offs, waarin de acteurs aan het woord komen en er op de set wordt gefilmd en zo. Niet bijster interessant maar wel een prima opwarmer. Ik raak al helemaal in de stemming: zelfs een slechte film zou me nu aanspreken. Maar het alternatieve familiedrama dat volgt is gelukkig andere koek: meer dan degelijke cinema die wellicht wel voor enkele filmprijzen in aanmerking zal komen, al was het maar voor de formidabele vertolking van Annette Bening.

Vreemd genoeg kom je na het verlaten van de bioscoopzaal terug in de lobby en zou je dus erg makkelijk een tweede zaal binnen kunnen stappen om gewoon nog een film te bekijken. Handig is ook dat boven elke zaal te lezen staat welke film er speelt en vooral of die al begonnen is of niet. In België wordt dit systeem ook gehanteerd in de UGC-cinema’s. Ik heb natuurlijk niet de tijd voor een tweede film, en dat zou trouwens toch ook wat gek zijn. Ik ben in Boston! De tijd die over is vul ik met het volgen van een deel van de Freedom Trail, een met een rode lijn aangeduid parcours doorheen de stad dat je langs alle historische plekken brengt.

Om 19u treffen we elkaar en zoals gewoonlijk beschrijven we wat we gedaan hebben. Bijna iedereen is naar Cambridge geweest, maar apart dan. Sina en Maren hebben mij zelfs zien voorbij wandelen toen ze op de bus zaten. Peter heeft gereserveerd in een havenrestaurant, Boston Sail Loft, want kreeft is een specialiteit van Boston. Ik ben wat op mijn hoede omdat mijn gids een erg uitgebreide lijst van restaurants heeft en dit staat er niet bij. Bij onze aankomst blijkt onze reservatie problematisch te zijn en Peter zucht eens: dit is blijkbaar dé zwakke plek van restaurants hier. Anderzijds is het dan weer de gewoonte van de Amerikaan zijn reservatie ieder half uur telefonisch later te leggen, waardoor het natuurlijk een boeltje wordt. Maar wat een verrassing: we mogen gratis drinken omdat we 45 minuten moeten wachten. Wat op het zonneterras met zicht op de haven niet eens zo’n slecht idee is. Aan de overkant van het water zien we lofts waar we allemaal wel zouden willen wonen.

Dan is onze tafel klaar en onze ongewone Eurofamilie neemt plaats. Het valt op hoezeer we aan elkaar gewend zijn geraakt en ons gekeur en geblader in de menu’s verloopt in vertrouwde patronen waarin we elkaar vragen stellen over de gerechten en tips geven. Tussendoor bedenk ik dat ik stilletjes aan wel trek begin te krijgen in ‘ander’ eten. Onze frietjes, Vlaamse groenten, lekker brood, americain préparé, mijn favoriete sojamelk met bananen, … er is een zekere eentonigheid geslopen in de Amerikaanse (restaurant)keuken, zelfs al genoot ik eergisteren nog enorm van de fajita’s. Dat is dus al iets om naar uit te kijken bij mijn thuiskomst.

Chris bestelt nieuwsgierig kreeft en hoewel dat me wel iets zegt heb ik geen zin in een gevecht met een schaaldier dus ik ga voor iets anders, al herinner ik nu niet meer wat. Maar het was wél erg lekker. De kreeft komt verrassend genoeg in gepaneerde en gefrituurde vorm, waardoor het eigenlijk om het even wat kan zijn. Van klasse ga ik dit restaurant niet verdenken, maar het is er toch aangenaam zitten met zicht op de haven en onze laatste avond samen – want eens in New York neemt Peter afscheid – past zeker in het rijtje van geslaagde avonden.  Eigenlijk hoop ik van Peter te horen dat hem dat ook opvalt, onze gemakkelijke omgang met elkaar. Het kan toch niet altijd zo smooth gaan? Hij bevestigt noch ontkent, maar geeft wel toe dat er in elke groep wel eens wat uitgepraat moet worden of iemand eens een mindere dag heeft. In groepen die uitsluitend uit vrouwen bestaan, is dat zelfs het moeilijkst, moet hij helaas voor sommigen bekennen.

Ik heb al eerder in groep gereisd, wat wisselende ervaringen opleverde en op een gegeven moment altijd wel tot enige introspectie leidt. Je eigen functioneren even kritisch bekijken, zeker in een groep vol vreemden, is riskant. Deze keer had ik het bizarre gevoel ook even van mezelf verlost te zijn. Ik was op vakantie en de Sven die ik soms ook ben en waar anderen het wel eens moeilijk mee hebben, bleef gewoon thuis blijkbaar. Had ik ook een keertje rust. Met dank aan de andere groepsleden uiteraard.

Peter heeft ons eerder die dag evaluatieformulieren bezorgd die hij nu graag terug wil. We moeten ze verzegelen want hij mag ze zelf niet lezen, maar ik zeg dat ik dat wat flauw vindt en dat hij mijn formulier gerust mag lezen. Ik heb er immers niét opgezet dat ik niet wou verplicht worden recht te staan bij volksliederen. Peter vindt dat erg sympathiek maar het hoeft voor hem niet. Hij hoopt alleen dat we bedenkingen tegenover zijn persoon gewoon rechtstreeks aan hem willen melden (I want to improve myself, guys!). Hoewel in de groep misschien enkele bedenkingen leven, zal toch niemand ze uitspreken, ook niet aan elkaar, vermoed ik. Na het restaurant gaan we nog wat drinken, maar Peter gaat naar bed. Dat geeft ons de kans het even te hebben over zijn ‘tip’.

Onze reisinformatie gaf ons immers het advies de reisleider een fooi te geven van zo’n 5 euro per dag. We durven aan elkaar toegeven dat we dat allemaal wel wat veel vinden. Vooral Chris is formeel: hij wil niet zoveel geven. Ik bedenk ook wel dat ik dit systeem bizar vindt: Peter wordt al betaald en mag overal  gratis logeren. Hij is toch geen vrijwilliger? En al vind ik anderzijds zo’n fooi aanvaardbaar, is minstens 50 euro per persoon niet erg veel? Stel dat onze groep uit 13 had bestaan, wat het maximum is, dan zou Peter zo maar even 650 dollar extra krijgen? Eigenlijk is de discussie wat onzinnig – we weten allemaal dat we toch zullen betalen – maar ik moet ook glimlachen omdat ook dit een bewijs is van onze samenhorigheid. Niemand voelt zich gehinderd zijn gedacht te zeggen – al blijft Maren wat op de vlakte – en er is begrip voor alle meningen. Ik moet ook opnieuw concluderen – en ik wil daarbij geenszins van paternalisme beschuldigd worden – dat Elin voor een 21-jarige wel erg matuur, verstandig, sociaal en ondernemend is.

Tenslotte zijn we het eens over het bedrag en we vinden het ook passend al onze fooien in één envelop af te geven, want hoe onhandig of vervelend zou het niet zijn dat ieder Peter in de loop van de dag even wat geld toestopt?

Erg gezellig is de bar niet, maar dat bederft de sfeer niet. Toch vinden we op een fatsoenlijk uur ons bed.


Acties

Information

3 responses

23 08 2010
Anoniem

Het is niet omdat we niet reageren, dat we je reisverslag niet lezen en ervan genieten!

23 08 2010
Sanne

Volledig mee eens.

23 08 2010
SveN

Jamaar jamaar géén anonieme reacties, hoe waarderend ook!
En dat kan nu niet meer verwijderd worden of de reactie van Sanne slaat nergens meer op!

Maar wel bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: