Filmmaand oktober

31 10 2010

Met 40 films kan oktober gerust een topmaand genoemd worden, met dank aan het filmfestival van Gent uiteraard. En zo naderen we stilaan de kaap van de 3000 films.
De films met een * werden hier gerecenseerd.

130/ Forgetting Sarah Marshall (6): behoorlijk saaie komedie waar ik meer van verwacht had.
131/ Bubble (8): fascinerend experiment van Steven Soderbergh, een meeslepend psychologisch drama.
132/ The Social Network (8): Grandioos verslag van de  strijd tussen de bedenkers van Facebook. *
133/ Potiche (8): heerlijk frivole boulevardkomedie met een topprestatie van Catherine Deneuve.
134/ Home for Christmas (7): Noorse degelijkheid, echter iets te braaf, van de maker van Kitchen Stories hadden we meer verwacht.
135/ Dieci Inverni (8): gebalanceerd Italiaans romantisch drama, met een interessant narratief uitgangspunt.
136/ Sounds of Noise (8): Extreem genietbare Zweedse prent over een groep muziekterroristen.

137/ La Solitudine dei Numeri Primi (8): Degelijke, maar erg dramatische verfilming van de gelijknamige, populaire roman.*
138/ Tender Son: the Frankenstein Project (6): nogal theatraal, eentonig en geforceerd gewelddadig Hongaars drama.
139/ Der Kameramörder (7): nogal labiele psychothriller met al te mak verloop.*
140/ Another Year (8): zeer geslaagde slice of life, zoals te verwachten viel van Mike Leigh. Geweldig acteerwerk ook.*
141/ 22 Mei (5): geen spek voor mijn bek helaas, dit bevreemdende, semi-metafysisch relaas dat irritant genoeg ook zowat volledig in het dialect wordt gespeeld.
142/ Fair Game (7) solide Amerikaanse thriller, op feiten gebaseerd, met een sterke Naomi Watts.
143/ 3 Backyards (6): mooi in beeld gezet maar essentieloos suburbaans drama met pijnlijke soundtrack vol hoge tonen.
144/ Tiny Furniture (8): originele en grappige tragikomedie vol realistische maar leuke personages.*
145/ R (8): brutaal en claustrofobisch Deens gevangenisdrama dat wel wat doet denken aan Un Prophète.
146/ Rubber (4): rubbish.
147/You Will Meet a Tall Dark Stranger (7): middelmatige en al te typische Woody Allen
148/ Littlerock (6): iets te kille Amerikaanse indie over vervreemding en taalbarrières.
149/ Exit Through the Gift Shop (8): hilarische, inventieve en meeslepende documentaire over straat- en andere kunst.*
150/ Swinki (7): rauw Pools sociaal drama over de valstrikken van de adolescentenwereld.
151/ Schemer (7): treffend, bij momenten onthutsend Nederlands drama met een sterke jonge cast.*
152/ Au Revoir Taipei (6): al te lichtvoetige Taiwanese prent.
153/ Submarino (8): Aangrijpend Deens drama dat aan je ribben blijft kleven.
154/ Sinestesia (6): betekenisloos Zwitsers drama in 4 verschillende filmstijlen verteld.*
155/ The Housemaid (6): elegant gefilmd maar wat oppervlakkig verteld, deze al bij al povere remake van de gelijknamige film uit 1960.*
156/ Chatroom (2): spuuglelijke, onnozele en onbenullige pseudo-psychothriller over de gevaren van het chatten.*
157/ Snabba Cash (8): onderhoudend Zweeds misdaaddrama met interessante personages.
158/ Mine Vaganti (5): vergezochte, bij momenten irritante koldereske Italiaanse komedie.
159/ Winter’s Bone (8): doorleefd geacteerd en sober in beeld gezet Amerikaans mistroostig drama.
160/ Trash (6): ongeïnspireerd Spaans drama waarin eigenlijk niets erg dramatisch gebeurd maar wel wordt gedaan alsof.
161/ Kaboom (7): heerlijk onnozele, inventieve kruising van science-fiction, tienersoap en sekskomedie.
162/ Pure (8): zeer geslaagd, aangrijpend Zweeds drama met indringend acteerwerk en een soundtrack vol onverwoestbare klassieke muziek.*
163/ All Good Children (7): onrustwekkend Iers drama over de obsessies van een jongen voor zijn buurmeisje.
164/ Somewhere (8): mooie, lichtjes uitgepuurde droefheid in een stijlvol maar dit keer minder frivool jasje.*
165/ Les Petits Mouchoirs (8): herkenbaar, realistisch en ontroerend relaas over de waarde en oprechtheid van vriendschap.*
166/ Dogtooth (8): fascinerend Grieks drama over een stel ouders met wel erg bizarre opvoedingsmethoden. Hoogst origineel en formidabel uitgewerkt.
167/ Agora (8): degelijke geschiedenisles met prima acteurs en prachtige sets.
168/ Bienvenue Chez les Ch’tis (6): nogal magere, clichématige en voorspelbare Franse komedie.
169/ Napoleon Dynamite (8): leuke alternatieve komedie met een wel erg bizar hoofdpersonage die je eigenlijk moeilijk sympathiek kan vinden.

Totaal: 2994

Advertenties




Fin de carrière?

28 10 2010

Mijn favoriete beker laten vallen…





Gepamper: Roos

25 10 2010

Feest ten huize van Renzo en Katrijn, waar vorige week Roos op de wereld gezet werd, een zusje voor Berend. Had deze dot zich verwaardigd twee dagen eerder ter wereld te komen, kon ze haar verjaardag delen met mij – wat een eer! – maar  mevrouw koos voor een datum met net dat tikkeltje meer magie: 20-10-2010. Mooi toch? Het heuglijke feit werd wellicht gevierd door het in brand steken van een compostvat of twee, daar in die landelijke hoek van Haaltert. Ik hoop de nieuwe aanwinst snel te kunnen bezoeken!





The End (2)

24 10 2010

De zondagnamiddag na het filmfestival gebruik ik om mijn hoofd maar eens leeg te maken. Ik heb de voorbije twee weken 33 films gezien (32 op het festival) en hoewel dat zowat hetzelfde aantal is als andere jaren, was de ervaring iets intenser. Misschien waren de films beter? Ik zag alleszins minder povere films dan voorheen. Amper drie films vond ik echt slecht.

Wat zeker meespeelde was dat ik veel meer dan anders de films aan elkaar reeg. Er was zelfs een dag met zes films! Je raakt dan in een soort hypnose, waarvan je na middernacht blij bent dat ze afloopt, maar waar je de volgende ochtend meteen weer naar verlangt. De geur van de bioscoopzaal, de zachte zitjes en vooral de betovering van dat witte scherm werken al snel een fysiek behagen op dat blijkbaar verslavend werkt. In combinatie dan wel met de kracht van het evenement: dit werkt enkel als je een hele serie nieuwe, onbekende films voorgeschoteld krijgt.

Ook de mensen op het festival spelen een rol: het publiek is anders samengesteld dan gewoonlijk. De zaal is stil, de krakende chipszakken zijn beperkt. Je voelt je haast één met de cinefiele massa, zou ik haast zeggen, maar dat is een overschatting: ook op een festival loopt volk rond dat amper twee acteurs bij naam kent en films dat het niet begrijpt gemakshalve speciaal noemen, zoals reeds eerder meegedeeld. Maar toch, de mensen maken mee de sfeer.

Meer ook dan andere jaren, speelde de festivalbar een rol. Tussen twee films door snel een drankje, of uitgebreid napraten met meer dan een drankje, ik liet me daar nu veel sneller toe  verleiden. Enerzijds komt dat omdat ik me na al die jaren erg op mijn plaats voel in wat ooit een wat mythische omgeving was (het festival op zich, niet de bar in het bijzonder). De drempel is weg, de poeha bleek ingebeeld. Ooit onbereikbare figuren blijken plots heel alledaags. Ze dronken zien dansen, helpt ook qua demystificatie.

Een mens wordt ook ouder – 33 tijdens het festival – en hoeft niet meer zo nodig jaloers te zijn op de manifestatiedrang van anderen. Die bij momenten toch ook maar klaplopers en blaaskaken zijn. Bekende filmjournalisten die ondanks al zoveel privileges, toch aandringen op gratis tickets en zo. De stagiairs die een week later toch gewoon weer werkloos zijn. Dat ik dat allemaal niet meer wil benijden, vind ik rustgevend.

Ik moet ook toegeven dat de roes ook een stuk aangestoken is. Het aantal mensen dat ik ken dat evenzeer gepassioneerd het festival bezoekt, neemt ieder jaar toe. Velen daarvan kennen elkaar dan ook weer. We zien dezelfde films, soms samen, soms apart, waarna we elkaar tegenkomen en trachten te overtuigen van ons gelijk. Met een glas in de hand uiteraard. Jongerenjurylid Sven DH, hees van vermoeidheid. Bert, die vanuit de buik recenseert. Ottelien, te weinig gezien. Hanne, die nu al uitkijkt naar de volgende editie. Roos, die me plechtig maar officieus tot lid van De Vrienden van het Festival benoemt. Stijn, de enige bezoeker op het festival die al zijn tickets betaald heeft en met wie ik graag films, mensen en op den duur het leven zelf beschouw. En ik had ook de immense eer de head of logistics van het festival te ontmoeten!

Ik geef mezelf ook een schouderklopje vanwege mijn onuitputbaarheid. Ik ben vrijwel nooit ingedommeld en ging tussen dat films kijken gewoon werken natuurlijk. En niet zomaar wat lesjes aframmelen terwijl ik met mijn hoofd in de cinema zat! Net tijdens het festival stond een bezoek aan het museum, een uitstap naar de  manège, een studiedag in Lille, (voor mezelf) een theatervoorstelling én een fietstocht op het programma. Maar ik ben er vlot doorheen geraasd. Enkel aan eten kwam ik niet altijd toe. Mijn buik is me daar echter dankbaar voor.

Dat weekje vakantie volgende week is dus welkom. Intussen bereid ik oudercontacten voor en schrijf ik rapporten. Tussendoor misschien ook nog een bioscoopje meepikken?





Awoe Pretman!

23 10 2010

Onlangs maakte één van mijn leerlingen zijn opwachting in het nieuwe Ketnetprogramma De Pretshow, met Saartje Vandendriessche en de Pretman. Ik keek thuis supporterend mee, daarvoor zelfs bereid Saartje aan te horen, zowat het meest enerverende televisiewicht sinds Anja Daems.

Het heeft lang geduurd voor de programmamakers van één/canvas/Ketnet inzagen dat Saartje’s infantiele niveau beter tot zijn recht zou komen in een kinderprogramma. Toch is het een misvatting dat kinderprogramma’s kinderachtig moeten zijn. Om maar te zeggen dat Vandendriessche ook in dit programma haar eigen kleuterigheid geen moment overstijgt.

Maar dit is bijkomstig. Het is immers het programma zelf én zijn presentator, Pretman, die van het bekijken van dit programma een ware beproeving maken. De Pretshow is het meest irritante, onbenullige en zenuwtergende programma dat de laatste jaren op televisie verschenen is.

Het programma draait rond geschiedenis en om te vermijden dat kinderen er iets zouden van leren, werd de hele boel zodanig opgeleukt dat je van een regelrechte aanslag op de zintuiglijke waarneming mag spreken. Alles moet continu bewegen en lawaai maken zodat ADHD’ers onder de kijkers de volgende dag een extra scheut rilatine nodig zullen hebben en elke geïnteresseerde ouder mijlenver van het televisietoestel blijft.

Daar nog iets van opsteken, is wel erg veel gevraagd. Maar tot daar aan toe, de kinderen leren al genoeg. Het hele leven is leren en bij Ketnet wordt sowieso slechts heel zelden eens een kinderprogramma gemaakt dat creatief of origineel is. Herinnert u zich mijn afschuw voor dit programma nog? Het probleem, om het vriendelijk uit te drukken, is echter die Pretman zelf die alles nog véél, véél erger maakt.

Pretman is een cartooneske, gemaskerde anti-held die nu en dan een blauwtje loopt. Soit, een personage als een ander zeker? Maar men – o.a. acteur Kevin Bellemans die de Pretman speelt – heeft er voor geopteerd van deze uit lycra opgetrokken clown een uitermate hoofdpijnverwekkende, extreem onaangename, hypernerveuze, ratelende idioot te maken die u – geef maar toe – eigenlijk liefst van al dood zou zien neervallen.

Ik mocht gelukkig vaststellen dat mijn leerlingen, perfect binnen de doelgroep vallend, de Pretman al even vreselijk vinden. Dit vermoeiende programma neemt kinderen gewoonweg niet serieus en is een verspilling van tijd en geld zoals er recent niet veel aangetroffen zijn. De makers en acteur hebben zonder één kritische bedenking het eerste beste onnozele personage bedacht en laten dit straffeloos dagelijks op de jeugdige kijker los. Men zou Gert Verhulst haast in de adelstand willen gaan verheven als je zijn bedenksels naast dit misbaksel zet.

Dit filmpje komt niét uit de Pretshow, maar geeft u wel een mooi beeld van de hoge irritatiegraad van de betreffende pipo én de geforceerd hippe wijze (let op de camera en de montage) (u kan er zelfs niet niét op letten) waarop één en ander bij Ketnet in beeld moet gebracht worden. (Los daarvan maakt ook Wim De Vilder zich hier wel erg belachelijk.)

Ben ik trouwens de enige die zich nog een sketch van Bart De Pauw en Tom Lenaerts herinnert, waarin ook Tine Embrechts en Dina Tersago figureerden als superhelden, en Bart of Tom een cartooneske slechterik vertolkte waar deze Pretman verdacht veel doet denken?





Intermezzo (4)

20 10 2010

Oude HUMO’s doorbladeren omdat er niets anders te lezen ligt op het toilet, het dwingt je tot het doornemen van wat je anders negeert. Muziekrecensies bijvoorbeeld.

En daardoor dit ontdekt, meer dan een jaar na de release. Meteen wel 5 keer na elkaar beluisterd.

The Bear That Wasn’t ~ Headphones





Cinemaniak (3)

19 10 2010

Ik zit volop – wat zeg ik, ik verzúip – in de films momenteel. Sedert vorige week zag ik al 24 films en de komende dagen staan er nog 11 op het programma. Nog nooit eerder voelde het filmfestival zodanig als een verslaving aan. Als ik mezelf na middernacht lostrek van de bioscoopstoel, wat bezweet, dorstig, murw en met kleverige ogen van de slaap, wil ik enkel maar mijn bed zien, maar bij het ontwaken verlang ik echter al meteen weer naar de zitjes en het donker van de zaal. Onbevattelijk voor wie geen cinefiel is wellicht.

Ik houd goed vol. Twee keer liet ik een film schieten, wegens toch iets te weinig zin in een specifiek genre of verhaal. Verder dommel ik nauwelijks in, de concentratie is maximaal. En de films goed, al ben ik nog niet verder gekomen dan 5 recensies helaas.Tussendoor ga ik trouwens gewoon werken hoor. (maar aan eten, afwassen, opruimen en verbeteren kom ik dan weer niet toe).

De mensen om me heen ergeren me minder dan vroeger, al blijven deze regels gelden en maak ik na afloop wellicht een aantal van dezelfde bedenkingen als vorig jaar. Vooral de beheerste, rustige en stille filmkijkers apprecieer ik weer ten volle. Maar al te vaak kan je een speld horen vallen in de zalen, en dat de hele film door. Hoe uitzonderlijk.

Vandaag zat ik jammer genoeg naast een drietal vijftigers, prima geconserveerde madammen, zeg maar. Hun prietpraat voor de film had me moeten waarschuwen (‘t Schijnt dat Zot van A zo ne schone film is, ik wil hem wel zien‘ en ‘De nieuwe van Pieter Aspe al gelezen?‘), want na een Zuid-Koreaans, nogal hysterisch eindigend drama, volgt veel te snel een o zo onnozele analyse als ”t was wel speciaal ee’. Ik moest me werkelijk bedwingen dit vrouwmens geen lel te geven, goed gecoiffuurd of niet. Ga dan naar Smoorverliefd of zo.

Het is wat met die Vlaamse films op dit festival, trouwens. Smoorverliefd valt in de smaak, ergens, door iemand, naar het schijnt, maar ik hoor vooral dat het allemaal erg onnozel is. 22 Mei zal niet op veel volk aan de kassa’s moeten rekenen, wegens misschien wat ontoegankelijk maar vooral heel erg saai. Speciaal ook. Pulsar kon op weinig fans rekenen, op die ene recensent na dan. Zot van A draait overigens niet op dit festival, maar is vanaf woensdag gewoon in de zalen te zien. Deze filmkenner was er al geenszins over te spreken (al werd het betreffende artikel geschrapt wegens wiens brood men eet enz), HUMO publiceerde een formidabele (negatieve) recensie en ik heb er zelf ook absoluut geen vertrouwen in. Maar wedden dat u met zijn allen gewoon lekker gaat kijken?

Dus kortom, ik heb het geweldig naar mijn zin, vond het een waar genoegen op die manier weer een jaartje ouder te worden en ga nog de hele week door!





De helaasheid van Denderleeuw

14 10 2010

Zo nu en dan breng ik een kwartiertje wachtend door in de stationshal van Denderleeuw, een plek waar u eigenlijk liever niet wil wachten maar soit. Enigszins vermakelijk is echter altijd het stationsbuffet geweest. Bij gebrek aan krant of tijdschrift, kon het volstaan ter vermaak de gasten van dit café te observeren vanuit de wachtzaal. De gesprekken waren nooit van hoog niveau. Cafépraat zoals het begrip het voorschrijft.

De bezoekers waren, naast de occasionele gestrande reiziger, vaste stamgasten die er de werkdag kwamen doorspoelen of bij gebrek aan werkdag hun leefloon kwamen verdrinken.  Er misschien het hoogtepunt van hun dag beleefden. Een babbeltje, al was het maar over het weer.  Je zag er pinten staan, om het even op welk uur van de dag.  Je kwam er nog ouderwets naar rook ruikend buiten.

Je zou dus kunnen zeggen dat er van enige tristesse sprake was, maar toch had ik nooit écht die indruk. Misschien bij gebrek aan bijhorend miseriedecor? Het buffet was niet zoveel jaar geleden opgefrist. De oude barman was bovendien erg vriendelijk, herinner ik me van die enkele  momenten dat ik er toch iets kocht. (Een warme choco in de winter, of een chocoladewafel – want als je die wou kopen aan de automaat, riep hij dat het bij hem goedkoper was). Dus er hing wel wat sfeer, daar in de buffet. Het had wel iets, zolang je er zelf niet hoefde te zitten.

Twee maand geleden stond het plots leeg. Maar het wordt vast wel iets ander gezellig, persoonlijk, warm en sfeervol.





Cinemaniak (2)

12 10 2010

Het vooruitzicht om vanaf morgen tot 23 oktober 38 films te zien is ergens wel wat schrikbarend, anderzijds iets om naar uit te kijken als een deugddoende vakantie. Het filmfestival begint en ik hoop daar de komende 11 dagen voldoende energie voor te hebben.

Vandaag, de openingsdag, laat ik alvast aan me voorbijgaan. Tickets voor de openingsfilm kosten 100 euro. Honderd. Voor een Vlaamse film die me wellicht niet echt boeit en die binnen een half jaar toch voor 3,99 euro in de afvalbakken van de Fnac ligt. Ik leg me neer bij deze gang van zaken: openingsfilms zijn vooral voor zogenaamde vips die niets of weinig met het festival (of film tout court) te maken hebben, zodat ze in de eindejaarsvraagjes van Humo al zeker één film kunnen noemen die ze goed vonden. Een hele geruststelling voor Joke Schauvliege.

Het wordt de 11e editie die ik bijwoon. De eerste keer zag ik er amper 3 films en vond ik dat al heel bijzonder. In 2005 zag ik er 42 – als werkloze ging me dat toen makkelijk af. Met 38 op mijn lijstje mik ik (té?) hoog. Uitputting staat me te wachten. Gelukkig is op school alles voorbereid, daar kan alvast weinig schade berokkend worden.

De komende dagen leest u hier dus vooral filmnieuws of simpelweg niets, want hoe kan ik dat nog combineren? Volg gerust mijn filmpagina, waarop intussen trouwens ook al een recensie  staat van het langverwachte The Social Network (niet op het festival te zien overigens).

 

 





Geen titel

10 10 2010




Rust roest

2 10 2010

Het was misschien onvermijdelijk. Dat het combineren van erg veel uit elkaar liggende activiteiten wel even tot motorpech moest leiden.

Ik werk natuurlijk met plezier full-time en dat vraagt zeker in deze periode zeer veel tijd. De to-do-lijst blijft maar groeien. Er was naast het klasgebeuren een markt voor Pakistan, een door mij opgezette blogweek op school, een kookatelier, een vergadering van het feestcomité, de wekelijkse teamvergadering en de organisatie van diverse uitstappen met de correspondentieklas. Dank aan de dienst leerlingenvervoer van de stad Gent om er niet te zijn wanneer ik ze nodig had.

Op bijscholingsvlak is er de extra opleiding die ik volg – iedere maand één weekend. Zaterdag én zondag dus. Er was een avondje Freinetbeweging na school (19u45 – 22u30), er is het bijhouden van een logboek en massa’s leesopdrachten. Ik voelde me daarbij weliswaar geenszins onder druk staan. Was wel een dagje ziek, maar dat was een banale verkoudheid.

Mijn voornaamste hobby impliceert het schrijven van recensies, met bijhorend redactiewerk en het ontmoeten van nieuwe redacteurs. Een inleiding bij een filmvoorstelling  doen en daarvoor twee uur onderweg zijn. Deelnemen aan een filmquiz (en die weliswaar winnen). Profiteren van goedkope bioscoopweekends en filmfestivals plannen (en daarbij het on line reservatiesysteem van het Gentse filmfestival vervloeken). Tussendoor problemen met de douche die lekt, een designlamp die sputtert, het thuisbankieren dat faalt, het gasfornuis dat  tegenwerkt en het doorslapen dat onvermijdelijk  niet lukt. Dan nog blogstukjes schrijven. Maar geen stress.

Een etentje met vrienden paste net in het schema, jarige moeders en oma’s bezoeken ook, zij het onvoldoende van geschenken voorzien. Een Haalterts volksfeest moest ik laten vallen en vandaag moest ik met spijt in het hart, maar een erg vermoeid hoofd een uniek verkleedfeest laten schieten. Ik ben een béétje op.

Maar met opluchting en optimisme stel  ik vast dat mijn agenda er volgende week zo uitziet:

Heerlijk. Alles komt goed.





Moeder De Geit

2 10 2010

Leerling M. laat enkele keren de naam Moeder Theresa vallen. Ik vraag hem of hij weet wie dat is.

‘Dat is toch die uit dat sprookje, met die geit?’

Vijf jaar godsdienst gevolgd…





Filmmaand september

1 10 2010

Ondanks de drukte die een nieuw schooljaar met zich meebrengt, vond ik toch de tijd om een respectabel aantal films te bekijken. De oogst van september:

118/ Tamara Drewe (7): luchtige, maar erg onderhoudende Britse romantische komedie.
119/ The Last Picture Show (8): Om meteen te herbekijken, deze prachtige, nostalgische film over opgroeiende jeugd en meer.
120/ Marieke Marieke (7): volwassen psychodrama met een klassiek thema, maar passend sobere en subtiele uitwerking.
121/ The American (8): George Clooney op zijn best in een soms bezwerende, ingetogen en oogstrelende thriller. Sterk!
122/The House of Branching Love (7): aanvaardbare, wat rommelige, Finse tragikomedie over een verdeeld huishouden.

123/ Piranha (7): amusante kost met uiteengereten lichamen, grotesk bij momenten maar vooral ook hilarisch.
124/ The Bothersome Man (8): Fascinerende Noorse existentiële komedie over een man die in een dodelijk saai bestaan terechtkomt.
125/ Vidange Perdue (5): Reeds gedateerd aandoende, eentonige en niet erg boeiende kijk op een senior die rebelleert.
126/ The Town (7): Degelijke thriller met goede plotuitdieping en enkele stevige actiescènes. Prima cast ook.
127/ Wall Street: Money Never Sleeps (8): Oliver Stone in topvorm met een intelligente sequel. Michael Douglas is schitterend!
128/ Man on Wire (8): Spannende en energieke reconstructie van een bewonderenswaardige stunt door een man met een droom.
129/ Turquaze (7): Charmant Vlaams drama met prachtig acteerwerk, treffend gefilmd en knap gebracht.

Totaal: 2954 films.

Lees hier de buit van augustus. En bereid u voor op oktober, want het filmfestival komt er aan…








%d bloggers liken dit: