Drie-dui-zend films!

6 11 2010

Afgelopen maandag werd al duidelijk dat – met een weekje vakantie in het vooruitzicht – ik deze week aan mijn 3000ste film zou toekomen. Ik vatte het plan op om hiervoor een bijzondere film uit te kiezen, en dan ga je haast vanzelf richting klassiekers. Billy Wilder’s Double Idemnity was me recent langs alle kanten aangeprezen, dus  die zou het worden.

Medefilmfanaat Hanne leende me haar exemplaar, dat helaas niet over ondertitels beschikte waardoor ik na 10 minuten afhaakte. Het was me allemaal iets te onverstaanbaar. De videotheek had twee exemplaren, één beschadigd en één uitgeleend aan iemand die er al drie dagen mee te laat was.

Uitstellen was geen optie. Ik heb quota te halen, ziet u. En tijd te vullen. Ik koos dus een andere klassieker, het aanbod is ruim genoeg. En dus bekeek ik gisteren North by Northwest van Alfred Hitchcock, een piekfijn stukje cinema uit de oude doos, waarvan ik iedere minuut met cinefiel genoegen heb bekeken. Een waardige nummer 3000.

U vraagt zich misschien af – of misschien helemaal niet en in dat geval moet u maar stoppen met lezen – hoe dat precies zit met die 3000. Dat heb ik op deze blog al eerder verklaard hoor (ik vierde hier ook al de 2000ste film in februari 2006, met daaraan de dus terechte veronderstelling dat ik dit jaar aan 3000 zou komen, en de 2500e film, in juli 2008, én de 1000e film in de bioscoop). Telkens opnieuw serveerde ik de eventueel geïnteresseerde lezer dan allerlei cijfers, wat ik ook dit keer doe.

Ik ben in 1993 begonnen met het oplijsten van films die ik gezien had, met terugwerkende kracht voor zover ik dat nog kon weten. Ik kwam toen aan 214 films (doorheen de volgende jaren nog aangevuld met films die ik me pas later herinnerde). Sinds 1994 kan ik  u dus per jaar zeggen hoeveel films ik zag. Dat waren er het meest in 2006, nl. 239, toen ik enkele maanden werkloos was. Ook dit jaar zal ik dat record niet breken. Dat is niet erg, we mogen  het gezond houden en als ik zo en dan iets verneem over zekere freaks die echt alles zien en per jaar aan 500 films komen, kan ik daar makkelijk vrede mee hebben. Het jaar met het minst aantal films was 1999, toen ik mijn leerkrachtenopleiding beëindigde. Toen zag ik amper 99 films.

Gemiddeld zie ik de laatste 15 jaar 168 films per jaar. Dat lukt vrij makkelijk, zeker als er al eens een filmfestival in zit. Ik hoop tegenwoordig ieder jaar aan 200 te geraken. Ik heb in alle deze tellingen elke film slechts één keer meegeteld natuurlijk. Als ik ook alle tweede, derde of meerdere visies meetel, kom ik aan zo’n 400 films méér.

1117 films van de 3000 zag ik in de bioscoop, dat is dus meer dan één derde. Ik ga dan ook van jongs af aan naar de bioscoop en ga minstens iedere week één keer.

De oudste film die ik gezien heb is Charlie Chaplin’s The Kid uit 1921. Ik zag nog 9 andere films uit dit decennium. De meest recente film die ik zag, zal wellicht een film zijn waar ik geen reclame meer wil voor maken. Maar vanavond staat er gelukkig alweer cinema op het menu.

De acteur waarvan ik het meest films gezien heb, is al 16 jaar lang Robert De Niro. Ik ben nochtans niet in het bijzonder geïnteresseerd in zijn werk, zeker niet de laatste 10 jaar, maar ik heb toch al 41 van zijn films gezien en dat valt moeilijk te kloppen. De rest van de top 10 bestaat uit Meryl Streep (37), Anthony Hopkins (34), William Hurt (33), Dustin Hoffman (32), Nicolas Cage (32), Johnny Depp (32) en de nimmer teleurstellende Michael Caine (32). (Ik ben echt wel tuk op lijstjes.)

Wat regisseurs betreft, zijn het Steven Spielberg en Woody Allen waar je niet omheen kan. Spielberg omdat zijn films gewoonweg niet te negeren vallen, Allen omdat hij simpelweg ieder jaar een film maakt. Daarna volgt helaas nog altijd de afschuwelijk Joel Schumacher, een onkundige cineast van wie ik toch al 16 films gezien heb (A Time to Kill, The Client, Falling Down, Flatliners, …), en verder Mike Nichols, Martin Scorsese, Ron Howard, Tim Burton en Francis Ford Coppola.

Ik quoteer mijn films ook natuurlijk. 51 films van die 3000 heb ik het maximum gegeven, iets meer dan anderhalf procent. Wellicht zijn enkele daarvan dat niet waard, maar filmquoteringen zijn sowieso afhankelijk van de  de context (dus ook de leeftijd) waarin je ze ziet, dus ga ik dat maar niet al te fanatiek analyseren. Zo’n 8% van de geziene films heb ik een onvoldoende gegeven, toch een 250tal films.

553 films, net iets meer dan 1/6, is niet Engelstalig en dit aandeel blijft ieder jaar stijgen. De Franse film kan me het meest bekoren (111 films), daarna de Belgische (91). Spanje en Duitsland volgen, maar pas met 38 films. In totaal zag ik producties uit 50 landen.  Waar ik langzaam gegroeid ben in het appreciëren van niet-Engelstalige films, ben ik daar nu enorm voor te vinden. Zolang het niet te contemplatief of existentialistisch is. Voor wie het zich zou afvragen, ik kan me van vrijwel al die titels nog iets herinneren, hetzij de plot, de sfeer of de bijhorende emoties.

Ik ga mijn liefde voor film hier niet langer onder de loep nemen. Ik heb er geen behoefte aan te verwoorden wat zo fascinerend is aan de cinema. Het zou ook niet meevallen dat zomaar samen te vatten. Maar alleszins ga ik door. Nummer 4000 zou ergens in 2015 moeten bereikt worden. De tijd loopt!

Advertisements

Acties

Information

One response

5 01 2011
Nostra

Leuk zo al die statistieken, hoe hou je dat allemaal bij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: