Lectuurtip: Het Konijn op de Maan

9 11 2010

Vanop de achterflap van Het Konijn op de Maan staart Paul Mennes me net iets te arrogant aan. Ik herinner me meteen hoe vreselijk ik zijn twee eerste romans vond, Soap en Tox. Die kregen destijds, halfweg jaren ’90 best wel wat aandacht. Ik vond dat onterecht. Mennes was een slechte kopie van Brett Easton Ellis en aanverwante auteurs die de polsslag van een generatie aanvoelden. Ik had vooral het gevoel dat ik zoiets zelf ook wel kon schrijven.

Gelukkig kon ik Web – waarvan ik me nu wel afvraag waarom ik het nog wou lezen – wel appreciëren en ook Kamermuziek vond ik sterk. Al moet ik er meteen aan toevoegen dat ik geen enkel idee meer heb waarover deze verhalen gingen en er ook geen herinneringen bovenkomen als ik de korte inhoud opzoek. Het Konijn op de Maan zal ik minder snel vergeten: tijdens een slapeloze nacht las ik deze (dunne) roman uit in één ruk.

Het verhaal gaat over een jonge Vlaming die bij zijn geliefde in Osaka gaat wonen. Zijn kennismaking met de Japanse samenleving zorgt voor grappige, tragische en soms surrealistische gebeurtenissen, volkomen authentiek beschreven door Mennes, die zelf in Osaka verbleef. De emotionele uitdieping van de protagonist is nu niet bepaald fameus, maar als lezer raak je wel begaan met zijn lot. De kleurrijke aankleding van de plot, de snedige dialogen en satirische uithalen naar de oppervlakkigheid van de mens, maken iedere bladzijde genietbaar.

De vele fascinerende details over het leven in Japan doen het hem echter voor mij. Mennes houdt duidelijk van het land en zijn bewoners, maar beschrijft de perikelen met een zekere droefheid. Omdat die Japanners ook zo verdomd idioot kunnen zijn, vanuit een Westers opzicht, en anderzijds omdat het hoofdpersonage er maar niet mag bij horen. Meteen krijg ik zin om Lost in Translation opnieuw te bekijken, een film die ik niet eens zo formidabel vond.

Het Konijn op de Maan is geen grote literatuur, maar is wel een zeer raak geschreven, perfect gestructureerd verhaal dat je met een grijns en een scheut melancholie verteert, alsof je zelf de protagonist bent. De absurde slogans op T-shirts, het Engelssprekende buurvrouwtje, de onverstoorbare schoonouders, het geluksjongetje dat nu en dan verschijnt, de uit de hand lopende beleefdheid van de Japanners, … zijn stuk voor stuk verhaalelementen met zo veel potentieel dat je betreurt dat dit boek amper 200 pagina’s dik is. Stellen dat er meer in zat, zou u een typisch reactie mogen noemen, maar ik meen echt dat met dat tikkeltje meer dramatiek, een minieme neiging tot wat epiek en wat meer emotionele durf, dit een nog veel sterker boek had kunnen worden, iets dat pas echt de naam roman waard zou zijn.

Maar goed, ik geniet nog erg na en zal Mennes de volgende keer met plezier weer een kans geven. Maar misschien die pose op die achterflap maar eens laten vallen?

 

 

 

Advertenties

Acties

Information

One response

12 12 2010
MB

Ik had Paul Mennes eigenlijk al opgegeven… Maar misschien overtuig je me toch om het nog eens te proberen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: