Zelf ingevuld

30 01 2011

Aangezien zekere lieden de preciese totstandkoming van een nieuwe romance graag vaag houden, en ze vrienden en familie maar suggereren de details zelf in te vullen, hierbij enkele pogingen om de ware toedracht te verhalen:

* L. ging als kinesist mee op een reusachtig schip dat geacht werd niet te zinken. De macro-economiste F, duidelijk hoger in rang en dus reizende in een hogere klasse, bezeerde zich op een dag bij een val op het dek, waarna L. opgeroepen werd om haar kinesitherapeutisch bij te staan. L. voelde zich al snel de koning te wereld, en het koppel reisde een mooie toekomst tegemoet op een ijsschotsloze zee.

*L. moest in één jaar tijd naar wel vier huwelijken en één begrafenis. De recepties en rouwmaaltijd vonden allemaal plaats in Het Jeugdheem en aangezien in Haaltert iedereen iedereen kent, trof L. op elk van deze gebeurtenissen de fascinerende F. aan. Van het één kwam het ander en ze leven nog lang en gelukkig.

*L. was animator/dansleraar op een camping, waar F. met haar ouders verbleef. Van haar vader mocht F. niet vuil dansen, maar L. sprak hem vermanend toe: ‘Niemand zet F. in een hoekje!’. Toen zwierde hij haar de lucht in en ze hadden de tijd van hun leven.

*L. had een vakantiejob als schapenhoeder op een berg en moest er in een klein tentje slapen met de enige andere jobstudente F. en van het één kwam het ander.

*L. had een thesis geschreven over de risico’s op blessures bij courtisanes tijdens het dansen van de French cancan. Toen ontmoette hij F, die wel de hoofdrol wilde spelen in de adaptatie ervan. Ze dansten en zongen samen op de daken van Parijs, al wat je nodig hebt is liefde, dit is jouw liedje, enzovoort.

*L. reed met zijn truck het wagentje van F. aan op de parking van een Ledebergse supermarkt. Er ontstond een conflict, maar L. trachtte dat goed te maken met ‘ti amo’, terwijl F. het bij ‘Kust m’n kloten’ hield. Toch nodigde ze hem uit in  haar sociale flat (wat wel een bizare woning is voor een macro-economiste) en zo geschiedde.

*L. zat even in het leger (als kinesist-majoor), terwijl F. als macro-economiste stond te zwoegen in een fabriek. L. trok zijn schoonste witte kostuum aan en ging F. weghalen uit deze grauwe omgeving. De liefde tilde hen op naar waar ze thuishoorden (waar de egels huilden, al op een hoge berg) en F.’s beste vriendin riep nog: ‘Weg te gaan, Paula!’, wat nergens op sloeg maar toch gingen ze er samen iets moois van maken.

Vraag me af welk de waarheid het dichtst benaderd…





Hemmerechts houdt niet van ruw

29 01 2011

Kristien Hemmerechts kwam deze week in Reyers Laat vertellen dat ze Gunter Lamoot exemplarisch vond voor de steeds flauwer en grover wordende Vlaamse stand-up comedy. Ze nam daarbij het risico een flauwe trut genoemd te worden, want heel wat mensen moeten wél lachten om grappen waarin de rosse van K3 een hoer wordt genoemd of een verveelde vent door zijn dochter betrapt wordt op zelfbevrediging. Dat dit soort humor aanslaat, vond ze eigenlijk nog het ergste.

Ikzelf vind stand-up comedians doorgaans oninteressant of irritant, of we het nu over Helsen, Hoste of Geubels hebben. Lamoot kan weliswaar erg grappig zijn en ik vind dat als hij als artiest reacties uitlokt, – positief zijn of negatief, hij geslaagd is in zijn taak. De grappen die de stelling van Hemmerechts moesten illustreren, vond ik noch goed noch slecht. Ik zou dan ook nooit naar zo’n zaalshow gaan kijken – afschuwelijk woord trouwens. Ik vind Hemmerechts anderzijds ook geen flauwe trut (in deze kwestie). Ik heb begrip voor haar bekommernis om de verruwing van de maatschappij, die misschien wel gegrond is. Ze had het bij uitbreiding ook over de vele homofobe en racistische uitlatingen van stand-up comedians.

Alleen zat ze er qua argumentering volkomen naast, vond ik. De link leggen tussen een grap van Lamoot en de zaak Dutroux is niet alleen vergezocht, de verruwing van de maatschappij wordt geenszins gevoed door al dan niet foute humor. Heeft Hemmerechts al eens naar Take Me Out gekeken, waarin wijven van het laagste allooi zonder enige poging tot mededogen of sympathie iedere man die zo simpel was zich hiervoor te willen inschrijven, de grond in boren? Herinnert ze zich Big Brother nog, waarin mensen elkaar moesten wegstemmen en de lezer smulde van alle conflicten? Merkt ze de massa’s lezersbrieven niet op van mensen die door het zoveelste machtige bedrijf aan het lijntje worden gehouden en daar alleen maar bozer door worden? De uitlatingen van Bisschop Léonard? De soms aanstootgevende Facebookhaatgroepen, het forum van Het Laatste Nieuws, zekere blogs waarin toffe madammen als pakweg Linde Merckpoel, Geena Lisa of Lieve Blancquaert worden afgekraakt? En – maar nu ga ik het wat ver zoeken – verneemt ze niets over de ingekrompen budgetten voor onderwijs, de plek waar de weerbaarheid tegen verruwing zou moeten gevoed worden, en dit dus met steeds minder middelen?

Is dat alles niet de mest voor de verruwing van onze maatschappij? De hoogvieringen van egoïsme en machtswellust zijn niet meer te tellen, frustraties stapelen zich op. Die humor, of pogingen daartoe, zijn toch grotendeels onschadelijk? Ik zou me veeleer zorgen maken om de populariteit van Geert Hoste of FC De Kampioenen. Daar zit immers niéts in. Het afstompen van de mensheid is gewoon een subtielere stap naar die botte samenleving.

Ik zou nog – LaatsteNieuwslezersgewijs – kunnen suggereren dat Kristien Hemmerechts strategisch haar pijlen richt op een populair onderwerp omdat dat haar meer in de kijker doet lopen dan het zoveelste geëmmer over het gebrek aan regering, om zo reclame te kunnen maken voor haar nieuwe boek. Maar dat zou flauw zijn. Er zijn toch geen nieuwe doelgroepen meer aan te boren door deze schrijfster.

Lieven Van Gils legde Hemmerechts en Lamoot ook nog een leuke sketch voor over de helpdesk in de Middeleeuwen. Die vond zij wel grappig – en dat is ze ook best wel – maar het is natuurlijk humor met een formule achter, zoals Lamoot min of meer verklaarde: verander de context van een alledaagse situatie en je krijgt een potentieel grappig resultaat. Ik heb dus gewoon de indruk dat Hemmerechts geen erg ontwikkeld gevoel voor humor heeft. Er bestaat zo ontzettend veel grovere en controversiëlere humor dan wat Lamoot brengt, maar daar heeft ze  blijkbaar nog nooit iets van gezien.

Wie de uitzending gemist heeft, kan die hier herbekijken (25/1). En overigens is de rosse van K3 geen hoer, wel een mojjer.





Lombarrasdusjwa (2)

21 01 2011

In de hoeveelheid van taken, functies, verantwoordelijkheden en initiatieven die me eigen zijn, moest het er wel eens van komen dat ik even echt niet weet wat prioriteit verdient. Komend weekend bezorgt me, en dit al zo vroeg in dit nieuwe jaar, een dilemma zoals me dat recent nog niet vaak overkomen is.

Er is de pedagogische opleiding die ik volg, die één weekend per maand plaatsvindt van zaterdagochtend tot zondagnamiddag. Ik geniet van iedere minuut, ook al is het niet evident na een werkweek en zonder uitslapen of even ontspannen. Maar even de klaspraktijk verlaten om na te denken over wat je doet, interessante sprekers aanhoren, ideeën opdoen, nieuwe stimuli ervaren, je opvattingen toetsen aan gelijkgestemden of ervaren lieden, je pedagogische achtergrond opvullen, … het is allemaal zeer enthousiasmerend. De voorbereiding ervan gebeurt altijd tussen het werk voor school door en dat is niet altijd even evident, maar tijdens de weekends zelf sta ik scherp en ontgaat me weinig.

Maar zaterdagavond vindt er ook een filmquiz plaats. Georganiseerd door mijn occasionele quizgenoten van Keyser Söze. Met een ploegje van fijne mensen wil ik daar mijn filmkennis op de proef laten stellen, zonder naar een overwinning te willen streven want een mens moet zijn plaats kennen in de hiërarchie van de filmfreaks. Filmquizzen kunnen voor mij echter niet lang genoeg duren.

Nu is er aanvankelijk  helemaal geen probleem. Ik focus me tot 18u op de opleiding, sla zonder schuldgevoel het avondgedeelte over, spoed me naar de quiz – de loop der dingen heeft er voor gezorgd dat de beide locaties amper drie kilometer van elkaar liggen -, quiz me rot, ga slapen en sta zondag weer energiek op de cursus. Dat zich daar ergens een gebrek aan nachtrust manifesteert, negeer ik maar even. Maar het combineren van beide activiteiten zou dus best lukken. Het dilemma betreft eigenlijk vooral gewoon deze avond zelf.

Ik bereid me immers graag voor. Ik wil nog wat teksten lezen, nog wat verslagen maken, wat boeken doornemen, vragen opstellen. En anderzijds wil ik nog wat lijstjes opstellen,  naslagwerken doornemen en titels memoriseren. Het ene voor de opleiding, het andere voor de quiz. Gewoonlijk quiz ik zonder voorbereiding, maar nu mijn sterkste teamgenoten zelf de vragen stellen en ik deelneem met minder ervaren quizzers, wil ik toch wat zekerder zijn van mijn stuk. En dus is/was deze vrijdagavond een beslissend moment. Welk van mijn twee grote passies zal ik verkiezen: onderwijs of film?

Het is beide een beetje geworden. Ik merk toch vaak op dat als je echt wil, je alles kunt doen wat je wil. En anderzijds zijn geen van twee keuzes levensbepalend. Ik heb dan ook geen van beide grondig gedaan, dat beken ik. De opleiding loopt nog twee jaar en de quiz is zondag alweer voorbij. Men moet geen zorgen zoeken waar er eigenlijk geen zijn.

Dus heb ik dit blogstukje maar geschreven.





(herh.)

12 01 2011

Naar het schijnt reageren zo weinig mensen hier omdat –  en ik citeer collega Tine – ‘we toch niet op niet op hetzelfde niveau kunnen reageren als wat jij geschreven hebt’. Dat is natuurlijk koren op de molen van een zelfvoldane blogger. Ahum.

Maar goed, ik mag niet klagen. Ik blog te weinig en mis mijn eigen neiging naar het uitdiepen van dagelijkse beschouwingen, maar niettemin lokt mijn blog dagelijks pakken bezoekers. Als je zelfs op een slechte dag nog meer dan 200 lezers haalt, weet dat me best tevreden te stellen. Al serveer ik u natuurlijk liever gewoon een fatsoenlijk stukje leesvoer.

Voorlopig moet u het hier mee doen. Ik heb te veel aan mijn hoofd om met u bezig te houden. Snuister gerust nog eens door mijn archief. Of weet u wat? In tijden van crisis mag men blijkbaar toch graag heruitzenden! Dus hier 3 willekeurige artikels, die u misschien ooit ontgaan zijn.

Van die keer toen ik terug kwam van bosklassen en de 11-jarigen analyseerde.

Van die keer toen ik de 30 naderde terwijl ik me 13 voelde.

Van die keer  – en dit vind ik nog altijd één van mijn meest aangrijpende stukjes leevoer – dat ik terugdacht aan een verdwenen leerling.

En laat u eventueel maar weten wat u er van vind.





De films van 2010

2 01 2011

De ijstaart is verteerd, de slaap ingehaald en ik zag in dit prille jaar zelfs al twee films, maar we kunnen 2011 pas inzetten met een terugblik op het vorige filmjaar.

In 2010 zag ik 204 films en hoewel dat best veel is, is dat toch wel wat minder dan in 2009 en 2008. Om maar te zwijgen van de topjaren 2005 en 2006. Ik ging ook slechts 77 keer naar de bioscoop, en dat is het laagste aantal keer van de laatste 7 jaar. Niet dat ik minder tijd had, maar er waren gewoon minder boeiende films te zien. Ik kon zowat alles meepikken dat ik echt wou zien – behalve het Zuid-Koreaanse Mother – en dus was de drang wat kleiner om naar de filmzaal te vluchten.

Zoals u al eerder las werd in 2010 de grens overschreden van 3000 films. Momenteel heb ik zelfs al 3030 films gezien.

Ik ben erg te spreken over het voorbije filmjaar, met toch wel heel wat geweldige films. De Amerikaanse films zegeviert lichtjes, zelfs al ging ik als gewoonlijk naar de meest uiteenlopende films zien. Het beste wat ik het voorbije jaar gezien heb, op een rijtje:

20. The Killer Inside Me

Brutale en kille moordfilm met een lijzige Casey Affleck als psychopaat. (recensie)

19. Moon

Verrassend en inventief science-fictiondrama met slechts één acteur en de stem van Kevin Spacey.

18. Another Year

Het leven en hoe er het geluk uit te distilleren. Sobere klasse van Mike Leigh. (recensie)

17. Potiche

Erg leuke Franse boulevardkomedie, in een uitgekiende, theatrale stijl met Catherine Deneuve in een prachtrol.

16. Des Hommes et des Dieux

Niet licht verteerbaar, maar wel erg relevant en meeslepend in al zijn sobere dramatiek. Een indringende reflectie op zelfopoffering.

15. Fantastic Mr. Fox

Piekfijne animatieprent die de gelijknamige roman van Roald Dahl alle eer aandoet en toch een heel typische Wes Andersonfilm weet te zijn.

14. Dogtooth

Bijzonder origineel, beklemmend Grieks drama over drie jongeren die opgroeien in complete afzondering.

13. Exit Through the Gift Shop

Hilarische en entertainende documentaire over graffiti, kunst en lefgozers. (recensie)

12. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1

Deze zwakke filmreeks heeft me nog maar één keer kunnen bekoren, maar kwam  nu onverwacht coherent, heerlijk dramatisch en visueel spectaculair uit de hoek. Ik kan nauwelijks wachten op de afsluiter. (recensie)

11. Invictus

Deze triomfantelijke ode aan Mandela is wat te sentimenteel om goed te zijn, maar de twee rasacteurs zorgen uiteindelijk toch voor een pakkend relaas. (recensie)

10. The Road

De wereld komt in de cinema wel vaker tot zijn einde, maar nog nooit zag dat er zo geloofwaardig uit als in deze kille en benauwende film waarin een vader zijn zoon nog enig moreel besef tracht mee te geven in een troosteloze, vuile wereld. Allesbehalve gezellige cinema, met enkele gruwelijke, benauwende momenten en weinig kans op een happy end. (recensie)

9.Les Petits Mouchoirs

Treffende kijk op de dynamiek van een groep vrienden, waarbinnen zich een aantal grote en kleine gebeurtenissen afspelen die op een emotionele climax afstevenen. Herkenbaar bij momenten en hoewel wat gepolijst en gestuurd (vooral door de voor de hand liggende soundtrack), uiteindelijk wel een film die je niet snel los laat. (recensie)

Omdat alle trailers en clips die ik kon vinden, de film enkel doen overkomen als een langdradige zeikfilm, plaats ik er liever geen.

8. Up in the Air

Aanstekelijke, scherp gebrachte en verfrissend geacteerde tragikomedie die zich gaandeweg ontpopt als een anti-romance. Waren alle Hollywoodfilms maar zo gelaagd en geslaagd. (recensie)

7. The Ghost Writer

Een klassieke, maar intense suspensethriller die op alle vlakken  het meesterlijke vakmanschap van regisseur Polanski toont.

6. The Social Network

Deze fascinerende blik op de strijd achter de schermen van Facebook, neemt bij momenten Shakesperiaanse proporties aan, met als resultaat één energieke brok instant-klassieke cinema.(recensie)

5. The American

Oogstrelende cinema die zijn kracht eerder uit dreiging dan uit actie put. Een met existentie en noodlot worstelende protagonist sluipt doorheen een schitterend gevat landschap en wint daarmee het hart van de meesgesleepte kijker. (recensie)

4. Io Sono L’Amore

Eén weldadige stroom aan evocaties, voortkomend uit virtuoos camerawerk, een overrompelende soundtrack en een sluimerende romance verheffen dit Italiaans drama tot een haast hemels genoegen.

3. Toy Story 3

Bijna ieder jaar belandt er wel een animatieprent in mijn top 10. Hoewel niet zo adembenemend als Wall-E of Ratatouille, wel een magistraal, humoristisch, hartverwarmend avontuur dat me nog dagen op wolkjes liet lopen. (recensie)

2. A Single Man

Een onderdompeling in enerzijds een gestileerde werkelijkheid, vormgegeven met kleurrijke, zonovergoten beelden vol fotogeniek volk en anderzijds het persoonlijke, uit herinneringen en verlangens bestaande limbo van een mens die het leven vaarwel zegt. Mede dankzij de bezwerende soundtrack, slorpen het ritme en de sfeer van de film je dusdanig op dat je na de aftiteling zelf een heel klein beetje wil sterven.

1. Inception

De bewondering voor deze film was misschien niet geheel unaniem – alhoewel? -, ik ben en blijf compleet overdonderd door het vernuft van deze film, zowel op inhoudelijk als technisch vlak. Spectaculair, intelligent, spannend, inventief en sensationeel. Grandioos op alle vlakken. Om meteen weer te bekijken. (recensie)

Eervolle vermeldingen voor The Town, Wall Street: Money Never Sleeps, Please Give, About Elly, Brooklyn’s Finest, Precious, Agora, Submarino, Iron Man 2, An Education, In the Attic en Where the Wild Things Are.

En hier nog eens een overzicht van al mijn recensies.








%d bloggers liken dit: