Schatten op zolder

13 02 2011

Al enige jaren ligt de zolder van mijn ouderlijk huis er onaangeroerd maar geenszins ordelijk bij. De laatste jaren was het voornamelijk een opslagruimte voor alles wat in de weg stond. Toen mijn moeder zo stilaan genoeg kreeg van deze  onoverzichtelijke opeenstapeling van herinneringen en ooit-nog-van-pas-komende prullen, schoot mijn broer in actie. De zolder werd volledig opgefrist en heringedeeld en de grote schoonmaak kon beginnen.

Met zijn drieën duiken we dus al enkele zaterdagen ons verleden in. Deze keer was het speelgoed aan de beurt. Wij zijn geen weggooi-familie en alles waar maar een fractie van een herinnering aankleeft, is bewaard. Boris en ik worstelden ons daar vrij makkelijk doorheen. Kringloopcentrum, afval, bewaren: voor ieder voorwerp waren er drie opties.

Mijn moeder ligt dat minder. Zij bewaart werkelijk alles, verdwijnt bij ieder legoblokje in een waas van nostalgie en kan geen afscheid nemen van spullen waarvan ze al lang niet meer wist dat ze ze had. Maar langzaam maar zeker werkten we ons door de strips en boeken, spelletjes en puzzels, lego en playmobil, prullen en lorren, knutselwerkjes, documentatiemateriaal, medailles, postkaarten, krantenartikels, foto’s, posters en tekeningen, … Onze eerste stappen in zelfexpressie, doorgaans niet al te gênant, riepen massa’s herinneringen op. Ik wist bij zoveel voorwerpen nog tal van anekdotes vol details te vertellen.

Zo was er een gezelschapsspel waarbij je zelf kruiswoordraadsels kon ontwerpen. Een Duitse variant op Scrabble. We kozen het zelf uit in de winkel zonder dat we wisten dat het voor ons was. Mijn moeder had ons die dag meegenomen naar het speelgoedparadijs Embany. We kozen snel de Sint-Maartengeschenken uit die we al lang vooraf wilden, maar mijn moeder wilde ons toch nog wat extra bieden – wat waren we toch brave kinderen. Ze maakte ons wijs dat ze voor twee andere kinderen een gezelschapsspel wou kopen en dat wij best konden kiezen wat leuk leek. Onze aandacht was al volop bij ons nieuw speelgoed en slechts half geïnteresseerd wezen we Das Kreuzwörtspiel uit – of hoe het ook correct gespeld wordt. Toen thuisgekomen bleek dat het spel eigenlijk gewoon voor onszelf was, hadden we weliswaar geen spijt dat we niet iets toffer gekozen hadden, we realiseerden ons wel dat we daar vanaf nu dus wel regelmatig zouden moeten mee spelen. Het spel is nu nog in perfecte staat, zegt dat genoeg?

Ik vond ook mijn vriendjesalbum van de lagere school terug. Dat mocht blijkbaar niet bezoedeld worden door krabbelaars. Alle kinderen die het mochten invullen, moesten hun antwoorden mondeling meedelen of op een kladblaadje noteren, en ik schreef die dan zelf over. Ooit leed ik aan controledwang, blijkbaar.

We bleken ook alle legocatalogussen bewaard te hebben, van 1983 tot 1990. Die heb ik niet meteen doorbladerd, om te vermijden dat het opruimwerk stilviel, maar ik popel wel om ze eens rustig te doorbladeren en opnieuw te smachten naar alles wat we toen zo graag wilden en nu nog altijd erg aantrekkelijk lijkt.

De massa kinder- en jeugdliteratuur die we aantroffen wees ons er ook op hoezeer onze verbeelding had vorm gekregen door wat er in huis was en wat we op televisie bekeken. Er zaten best wat foute dingen tussen.

Die ligt nu dus bij het oud papier. In tegenstelling tot dit fijne fotoboek met verhalen van een olijk duo. Gekregen van de paasklokken in 1984 of zo.

Sommige boeken herinnerden we ons geenszins. Omdat we ze nooit echt gelezen hadden of omdat ze toen al oninteressant leken. Nobel van mijn moeder om ons met dit op te zadelen, maar het is ongelezen gebleven en nu natuurlijk een héél klein beetje passé.

Het speelgoed is zo goed als achter de rug. Volgende keer duiken we ons schoolleven in. Drie dozen lagere-school-schriftjes staan te wachten.

Advertisements

Acties

Information

6 responses

13 02 2011
Boris

Ho ho, die packman en pong heb ik ooit nog gewonnen in de bibliotheek van Haaltert. Hopelijk hebben julle dat vandaag niet weggegooid want dat is zowat het enige dat ik ooit gewonnen heb.

13 02 2011
Veerle

Jullie hebben toch geen Playmobil of Lego weggegooid? En dat boek van Mik, Mak en Mon: haal die maar vlug uit die doos papier, hier.

13 02 2011
Sven

Playmobil en lego worden absoluut niet weggegooid hoor!! Meer zelfs, die worden eerst in de afwasmachine gestoken vooraleer weggeborgen!
Mik, Mak & Mon: echt? Dat valt misschien nog te redden…

14 02 2011
Sine Metu

Zalig! Ik ben ook blij dat mijn mama zoveel bewaard heeft! Zeker nu ik zelf een dochter heb! Voorlopig speelt ze nog met oude rammelaars van mij, maar binnenkort met blokken en later zal lego ook zeker aan de beurt komen.
Mijn mama heeft ook veel babyspulletjes bewaard. Wat voor mij deze prachtige vergelijkingen opleverde:

http://sinemetu.wordpress.com/2010/12/30/zo-mama-zo-dochter/
en
http://sinemetu.wordpress.com/2011/01/03/32-jaar-later/

(ik ben er zo trots op)
;-)

15 02 2011
Moeder

‘… haalt met een zucht en de bedenking: zie je wel, de doos oud papier weer uit de garage….’

15 02 2011
Veerle

Moeders hebben altijd gelijk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: