Streven naar debiliteit!

23 03 2011

Ik tracht tweewekelijks de vaak eentonige bezoekjes aan mijn hoogbejaarde grootmoeder te doorstaan door o.a. het showbizzmagazine Story te doorbladeren. Enkele maanden geleden kreeg het weekblad een kersverse en piepjonge hoofdredacteur. De aanstelling van Frederik De Swaef liet me als mediaconsument benieuwd raken naar wat hij met dat blad zou aanvangen. Zo wilde ik wel eens lezen met welke woorden De Swaef zijn lezers verwelkomde in het obligate inleidende stukje.

Ik weet uit betrouwbare bron dat De Swaef intelligent kan genoemd worden, kennis van zaken heeft, doortastend is, zelfzeker misschien. Ik geloof ook dat hij zijn vak kent en dat hij zich flink laat betalen om andere bladen advies te geven. Geenszins een idioot of randdebiel dus. Hoe komt het dan dat zijn stukje, waarmee Story iedere week opent, van zo’n bedroevend laag niveau is?

Uit de povere structuur van zijn tekst, de armtierige zinsbouw, de magere woordenschat en vooral de haast marginale toon waarmee hij zijn lezers aanspreekt, kon ik enkel maar concluderen dat het een afspiegeling was van de manier waarop De Swaef zijn lezers percipieerde: als ingedommelde gepensioneerden, ongeschoolde huisvrouwen, laaggeletterde werklozen zelfs. Dat vind ik niet erg, en ik wil het geenszins opnemen voor de lezers van Story. Wie dit blad graag leest, is waarschijnlijk ook echt dementerend, laaggeschoold of hersenloos, waarmee ik niet eens wil zeggen dat zij geen leesvoer van hoger niveau aankunnen. Maar moet je jezelf als schrijver dan tot dat niveau verlagen? Mag je je rotzooi niet een beetje stijlvol verpakken? Kan je niet – en dit is mijn schoolmeesterreflex – je lezer wat trachten bij te brengen?

Maar eigenlijk gaat het me om iets anders. Het inhoudelijk beleid van Story wordt bepaald door iemand die zelf geenszins tot de doelgroep behoort, die zelfs nauwelijks geïnteresseerd zou zijn in Story als hij er niet zou werken. Mocht hij accountant zijn, of docent, of jurist, zou hij Story toch geen blik waardig achten? Maar ook dat tot daar aan toe. Iedereen moet werken en mogelijk is men liever een goedbetaalde hoofdredacteur van een succesvol blad dan een anonieme marketeer of zo. Al halen de kerels van Basta je dan door het slijk.

Een vergelijkbare situatie: in Humo werd vtm-programmadirecteur Jan Segers geïnterviewd, die me sterk de indruk geeft dat hij een programma als Familie – een geestdodend onding – goed vindt. Toch durf ik betwijfelen of hij dit programma maar een blik waardig zou vinden als hij in een andere sector zat. Zijn iet of wat artistieke look – ongeschoren tronie, ongekamd haar, typisch alternatief pak, rijmt daar wat mij betreft ook niet mee, maar laat ik u niet vermoeien met mijn hardnekkige overtuiging dat er waarheid zit in vooroordelen rond iemands uiterlijk. Ik wil maar zeggen: als er al iets als een typische vtm’mer bestaat – natuurlijk wel! – dan is het alleszins niet Jan Segers.

Nog eentje: In Idool 2011 zie ik Sylvia Van Driessche, hoofdredacteur van Joepie, zetelen. Ze heeft het voortdurend over ‘mijn cover’, waarmee ze de voorpagina van het tienerblad bedoelt. Ze vereenzelvigt zichzelf in zekere mate met een blad dat gericht is op (overwegend) meisjes in een periode van hun leven waarin hun aandachtsspanne ultrakort is en hun interesse niet verder reikt dan hun navel.  Van Driessche lijkt een evenwichtig persoon te zijn, en ze is dan nog getrouwd met Jelle De Beule, één van de creatiefste televisiemakers van dit moment. Hoe kan zo iemand zich dan dag op dag bezighouden met het kapsel van Justin Bieber? Uiteraard kan Van Driessche zelf niet tot de doelgroep behoren van haar product, maar ik kan moeilijk aannemen dat ze de oppervlakkigheid en onnozelheid van Joepie ook in haar dagelijks leven nastreeft.

Waar het dus op neerkomt, is dat ik me afvraag hoe zulke mensen dag in dag uit al hun energie willen besteden aan zaken die ver af staan – zo veronderstel ik toch – van hun eigen waarden en normen. Of moet je om in de media te werken gewoon over extreem flexibele – lees: vage –  normen beschikken? Maar toch. Ik kan niet achterhalen wat de drijfveer is van mensen om een beroep te kiezen dat de debiliteit van de samenleving verhoogt.  Ik zou nooit het soort onderwijs kunnen geven dat ik zelf niet zou willen krijgen als kind. Een bakker lust toch ook zijn eigen brood?

Story, vtm en Joepie zijn daarnaast ook eens op de massa gericht en hun bestaansreden is enkel commercieel. Is het toch niet een beetje eng dat het  gedrag, de smaak, de mening, de ontspanning  van een grote groep mensen, bepaald wordt door een heel andere (kleinere) groep? Maar die grote groep laat zich dan ook gráág leiden. In rijen van twee richting lobotomie.

Gelukkig mag ik morgen weer naar mijn formidabele job.


Acties

Information

3 responses

25 03 2011
Jurgen

Dit is een geweldige tekst. Om vrolijk te blijven probeer ik het weliswaar wat te negeren, maar soms/meestal erger ik mij ook aan de krant van mijn collega (het laatste nieuws) en het abonnement op de Story op naam van het bedrijf. En dan te weten dat dit allemaal zoals men zegt “hoogopgeleide mensen” zijn. The horror!

1 04 2011
Aida

Een prominent televisiemaker (of programmadirecteur – ik kan me helaas met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wie ) hoor ik deze week op tv verklaren dat hij niet begrijpt dat mensen 4 u per dag tv kijken. Dat is misschien inderdaad voor veel mensen onbegrijpelijk, maar ik begrijp dan weer niet dat dit voor een tv-maker onbegrijpelijk is.
Dat wil dan zeggen dat hij dat zelf niet doet, terwijl als je dit als beroep kiest ik veronderstel dat je toch gepassioneerd bent door tv. Wat drijft hem dan anders?

8 05 2011
Gert

Ja, er zit wel wat in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: