Lectuurtip: IJsland

10 04 2011

Net als in een aantal andere romans van Ronald Giphart, staat in IJsland het personage Giph centraal, die we ook al kennen uit Giph en Ik Omhels je met 1000 Armen (en eigenlijk ook Ik Ook van Jou). Het is een blij weerzien, want de sympathieke figuur is van het begin af heel levensecht geweest. Giphart heeft zijn wedervaren altijd al een autobiografisch tintje gegeven, ook al is Giph niet Giphart.

In IJsland staat Giph weer een heel eind verder in het leven. Het nakend (stief)vaderschap eist alle aandacht op en zijn werk als cabaretier verdwijnt naar de achtergrond. Een reis naar IJsland moet de dingen weer in perspectief brengen, maar levert ook een aantal confrontaties op (zonder  nu dramatisch te gaan stellen dat het een louterende trip wordt).

Wat me aan de vertelstijl van Giphart altijd al het meest geboeid heeft, is de manier waarop hij zeer raak relaties en dan vooral vriendschappen kan schetsen en daarnaast heel goed sferen weet te treffen. Dat is ook in dit boek het geval, al zijn de mannelijke nevenpersonages eigenlijk geen van allen echt scherp uitgewerkt. Het is dan ook Giph’s eigen beleving en kijk op de dingen, die centraal staan (wat eigenlijk altijd al het geval was). IJsland is niet vernieuwend en is geen overtreffende Giphartliteratuur, maar is in al zijn consequentie wel een alweer vlot geschreven en onderhoudende roman.

De humor die veel van Giphart’s werk typeert, ontbreekt dit keer, ten voordele van een iets dramatischer verhaallijn, maar dat is geen gemis. Giph kan nog steeds laconiek en soms spitant uit de hoek komen (wist u overigens dat de nog veel spitantere Phileine, uit het heerlijke Phileine zegt Sorry, de zus is van Giph?), maar hij is ook volwassener geworden en dat levert meer ernst op.

De verwijzingen naar eerdere gebeurtenissen uit Giph’s leven – zoals te lezen in de voorgaande romans – zijn een leuk extraatje. Wanneer Giph het heel kort even over zijn uitgestorven vriendschap heeft met Thijm en Monk, twee personages uit de andere boeken, besef je met een schok van herkenning hoe Giphart er in geslaagd is je deel te laten uitmaken van het leven van Giph. Als lezer betreur je enerzijds dat hij die twee vrienden verloren is, maar is er tegelijk die spijtige herkenning: mensen komen en gaan. Het herinnert me aan mijn favoriete passage uit Giph, iets over groepjes die vervagen door de tijd (nu dacht ik toch echt Giph in mijn boekenkast te zien staan, maar niet dus) en bevestigt ook dat die beschouwende, licht nostalgische kijk op het leven voor mij voor een groot deel de sterkte van Giphart’s werk uitmaakt.

Verder ook graag gelezen: De Man Onder de Trap van de Zweedse Marie Hermanson, een boeiende psychologische roman over een gezin met een verstekeling in huis en Sunset Park van Paul Auster (altijd goed).

Advertisements

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: