Een Nieuw-Guinees uit Le Havre

29 10 2011

Ik wandelde door een bescheiden winkelstraat van een klein Nederland dorp. Ik stapte zonder enige reden binnen in een fotowinkel. Het was best een grote zaak en er waren redelijk wat mensen. Je kon er foto’s laten inkaderen en fototoestellen kopen enzo. Er waren diverse personeelsleden aan het werk.

Het was duidelijk dat ik nog lang niet aan de beurt was (het was me ook geheel niet duidelijk wat ik eigenlijk wou kopen of vragen) dus keek ik nog maar wat rond. Een uitgestalde foto trok mijn aandacht. Men had hem centraal gesteld in de zaak en er hing een boodschap bij. Op de foto zag je een tweepersoonsbed, vanuit de lucht gezien. Rondom het bed was alles weggefotoshopt, waardoor het bed een soort hemelse uitstraling kreeg. Hij was ook fel belicht, zodat je eigenlijk vooral veel wit zag. Op het dekbed stond het gezicht van een vrouw, pover getrukeerd in zwart-wit zodat het leek dat het dekbed haar beeltenis droeg. De vrouw lachte vriendelijk. Ik staarde naar de foto en besefte dat die vrouw mijn moeder was.

Het duurde even voor het bizarre toeval van deze situatie tot me doordrong. Ik las uiteindelijk de tekst bij de foto. ‘Dit is winnende foto van onze fotowedstrijd‘. Dat vond ik onnozel, want het was allemaal erg amateuristische, alsof een kind op zijn computer wat geëxperimenteerd had met overlappende foto’s. Er stond ook een foto bij van de fotograaf, een oudere kale man. In een tekstballon bij zijn foto stond: ‘Ik won 150 gulden met deze foto. Maar o jee, ik weet niet wie deze dame is. Wie kan me helpen?‘.

Ik ging naar de toonbank en richtte me tot twee van de erg vriendelijke mensen achter de kassa. ‘Daar op die foto, dat is mijn moeder!‘ zei ik, nog half onder de indruk en ook wel met het gevoel alsof ik in een komische serie zat, want hoe kon iemand met zo’n slechte foto nu een wedstrijd winnen? De dames achter de toonbank en nog enkele andere toegesnelde personeelsleden van wat nu eigenlijk een familiezaak bleek te zijn, vonden dat natuurlijk erg leuk, maar gaven verder weinig blijk verrast te zijn. Alsof het gewoon een kwestie van tijd geweest was dat iemand zich meldde.

Weet je wat nou het bijzondere is‘, vroeg één van de dames, duidelijk de moeder van de familie. ‘De foto is gemaakt door een Nieuw-Guinees uit Le Havre. Uit Le Havre dan nog wel! Net zoals in dat liedje van twee blaadjes op het water!‘ De andere dames kirden van vrolijkheid. Ik knikte wezenloos en deed alsof ik wist over welk liedje het hier ging. ‘Maar hoe komt die man aan de beeltenis van mijn moeder?’ vroeg ik, terwijl men achter de toonbank allerlei administratieve handelingen ondernam die deel uitmaakten van de procedure waarin ik me nu blijkbaar bevond. ‘O’, zei één van hen achteloos, ‘die komt van de Reyerslaan!’.

Toen werd ik wakker met het gevoel alsof ik zonet in een vreemde film had meegespeeld. Uitermate bizarre dromen, het zit onze familie, maar bij mij zijn ze voorlopig zeldzaam. Deze wou ik vanwege zijn hoge absurditeitsgehalte toch met u delen…

Advertenties

Acties

Information

3 responses

1 11 2011
Deftige Dame Nel

Weet je dat er ooit eens een foto van je moeder op een snowboard in de krant stond? Ze was de enige Belgische deelneemster in één of andere internationale wedstrijd.
Het was tijdens een bootovertocht naar Engeland, samen met je moeder, dat ik toevallig deze foto ontdekte in een achtergebleven krant. Ik was even stombverbaasd als jij in die fotowinkel, in al die jaren dat ik je moeder kende had ik nooit geweten dat zij kon snowboarden! En dan nog op wereldniveau!
Maar toen ik haar confronteerde met de foto trok ze onverschillig de schouders op, alsof het de normaalste zaak van de wereld was…
Die heeft een verborgen leven, die moeder van jou.

2 11 2011
blanche

En ik heb haar gezien op een vakantiefoto, omringd door hoge heren uit de wetstraat.

13 11 2011
Moeder van Sven

Ik rijd met een 4mx4m containerachtig metalen tuinhuis naar Zuid-Amerika, ik moet dat daar namelijk gaan afzetten. Als ik al een hele tijd onderweg ben zeg ik tegen mijn passagier dat het eigenlijk tamelijk onhandig is om zonder ramen te rijden, dat je zo de weg niet kan zien en al. O, zegt deze, maar kijk, tussen de metalen repen zijn spleten, daar kan je doorkijken. Ik buig me dus over het stuur en lig quasi de hele tijd voorovergebogen door de spleten al rijdende naar de weg te turen. Blik op de weg ahw. Aangekomen (!) in het Amazonewoud kom ik op een punt waar de weg zo erg versmalt en ook een bocht neemt zodanig dat ik er met mijn tuinhuis niet meer doorkom. Er is ook een riviertje met een kleine nederzetting. Ik stap uit om het probleem (en hoe dit op te lossen) nader te bekijken. Uit het ene hutje dat daar tussen de wilde plantage staat komt een Regenwoudindiaan/hippie. Tot mijn grote verbazing spreekt hij mij aan in het Nederlands -weliswaar met een Oost-Vlaams accent. Meer nog: deze Indiaan blijkt K., de vroegere uitbater van Café Soleil in Aalst te zijn. Hij heeft zich jaren geleden teruggetrokken in het regenwoud. Ik ga te voet de toestand van de weg onderzoeken en moet door de modder. Opgepast van je laarzen! waarschuwt hij me. Ik keer op mijn stappen terug waarop hij zegt: o maar het kan geen kwaad, het zijn AF Vandervorst laarzen zie ik, die kunnen tegen een stootje! Ik begin mijn tuinhuis uit elkaar te halen om door de versmalling te kunnen. Als de kip die ik meehad zeven kuikens rondlopen heeft ben ik mijn stuur aan het monteren.

En toen werd ik wakker.
(Ik moet ze toch echt weer allemaal beginnen noteren, die dromen.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: