Don’t Mess with Sven

31 10 2011

Ik zat in een propvolle bioscoop en om één of andere reden had ik twee volle plastic zakken bij me. In de ene zaten persoonlijke nota’s, mijn agenda en notities uit de les e.d. In de andere zaten bibliotheekboeken of mogelijk ook pas gekochte boeken. Romans, strips en non-fictie.

De rijen stoelen in de cinema stonden zo dicht mogelijk op elkaar, alsof de suggestie van een kermisattractie werd opgeroepen waarin je maar beter zo vast mogelijk zat. Bovendien zat de zaal helemaal vol. Het was een bescheiden zaal en er was amper een niveauverschil tussen de rijen. Je zat er werkelijk opgepropt. Toch leek me dat als fervent cinemabezoeker niet te storen. Ik zat enkel wat verveeld met die zakken, die ik onder mijn stoel legde.

Het ontging me volkomen welke film het was. Na afloop snelde ik de overvolle zaal uit. In de lobby van de bioscoop, die enige ouderwetse grandeur uitstraalde, met dik mosterdgroen tapijt en goudgelakte balustrades aan de trappen, ging ik even op de grond zitten om te ontspannen. Na een tijdje drong het tot me door dat ik slechts één van de twee zakken had meegenomen.

Ik snelde terug naar de zaal, die al weer helemaal gevuld was met mensen voor de volgende voorstelling. Ik vroeg paniekerig aan de mensen die op mijn oude plek zaten, of er toevallig een zak onder het zitje lag. Het kostte de mensen een zware inspanning om onder hun stoel te kijken – de rij ervoor stond immers veel te dicht om je zover te kunnen bukken – maar ze moesten me teleurstellen: er lag niets meer.

Teleurgesteld droop ik af. Ik vergat nóóit iets. Dat had ik altijd aan mijn broer overgelaten. Ik bleek nog niet te beseffen welke zak ik kwijt was en vroeg me meteen ook af welke ik het ergst vond kwijt te zijn. Het ging om de zak met boeken. Met spijt dacht ik aan de ongelezen spullen en het geld die ze gekost hadden – of, als het bibliotheekboeken waren, die ze me nog zouden kosten.

Ik bedacht dat ik de mensen die naast me zaten, misschien nog zou herkennen – want die hadden ongetwijfeld de zak meegenomen. Intussen stond ik buiten aan de bioscoop, op een meters brede en erg hoge trap waar mensen na de film gingen zitten. Er was echter al heel wat tijd verloren gegaan en ik had geen preciese herinnering aan het koppel naast mij. Ik nam dan maar plaats op de trap – ik had sterk de indruk dat dit een postmodern ritueel was dat bij het bioscoopbezoek hoorde, want de trappen zaten vol en er was duidelijk iets in me dat me weerhield al naar huis te gaan. Het was een sfeervolle avond.

Ik maakte een praatje met andere filmliefhebbers – waren dat Stijn en Hanne? – en vertelde wat er gebeurd was. Terwijl ik mijn relaas deed, scande ik nog tevergeefs de massa om me heen. En toen kon ik mijn ogen niet geloven! Op amper drie meter van me vandaan zat een vrouw, in gesprek met iemand die ik meteen als haar man herkende, en nog enkele anderen. Tegen haar borst, amper verborgen onder haar jas, drukte ze mijn plastic zak!

Ik aarzelde geen moment, onderbrak mijn geklaag, en stapte kordaat, haast agressief op de vrouw af. Ze herkende me een fractie van een seconde te laat als de werkelijke eigenaar van de zak, en de blik in haar ogen bevestigde dat mijn indruk correct was: dit was een dief. Haar pogingen om de zak tegen zich aan te drukken en weerstand te bieden, waren vruchteloos. Ik sleurde de zak uit haar handen en draaide de protesterende vrouw en haar verbaasde gezelschap meteen de rug toe, met een sterk overwinningsgevoel.

Amper had ik me tevreden weer aangesloten bij mijn groepje, waar geen woord gezegd werd over het voorval en het gesprek gewoon verder ging waar het zonet abrupt gestopt was. Maar we werden al meteen gestoord: achter me stond de vrouw en ze sprak me aan, zich druk makend over het feit dat ik haar zelf gestolen zak terug had genomen. Ik draaide me geïrriteerd om en gaf de vrouw een flinke vuistslag in het gezicht. The End.

En zo kende deze droom een uitzonderlijk  einde. Dat heb je als het vakantie is en je mag uitslapen.

En excuseer beste lezers, als ik u bij gebrek aan waargebeurde spannende belevenissen moet vervelen met nachtelijke fictie, maar sla dergelijke artikels volgende keer dan gerust over. Ik vond het een leuk avontuur.

Advertisements

Acties

Information

One response

1 11 2011
Linda

Spannend verhaal. Plots einde, van mij had het gerust nog wat langer mogen duren!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: