De films van 2011

1 01 2012

Als filmfan heb ik een topjaar de rug. Niet omdat ik zo gigantisch veel goede films heb gezien, wel omdat ik véél films heb gezien. 230 namelijk. Dat is slechts 9 minder dan mijn recordjaar 2006. 113 daarvan zag in een bioscoop, waaronder ook 27 films op het zomerfilmcollege en 30 op het Gentse filmfestival.

Het lijstje hieronder bestaat uit de beste films die ik dit jaar gezien heb – van de films die in 2011 in de bioscoop verschenen. Ik heb immers nog een pak andere goede films gezien, waaronder enkele formidabele klassiekers als All About Eve en How Green Was My Valley, maar die worden dus niet in deze lijst opgenomen. Aan u om er naar hartelust tips uit te halen.

1. The Tree of Life

Niet iedereen wist deze spirituele film te appreciëren. Het levensbeschouwende, haast metafysische aspect van de prent was ook niet zozeer wat me aansprak, als wel de bijna zintuiglijke ervaring die het bekijken van de poëtische beeldenstroom bij momenten wist te zijn, inclusief gecontesteerde dinosaurus. Slechts heel zelden verschijnt een film die je raakt zonder dat je precies weet waarom, die uniek is in zijn beleving. Een filmisch equivalent van een gebed, een filosofisch buffet, een waar genot.

2. The King’s Speech

Tussen de vele vernieuwende en verheffende films zat voor mij ook een klassiek drama. The King’s Speech was niet alleen een streling voor het oog en een acteerfestijn van tal van excellente acteurs, maar ook een pakkend relaas over een man die ondanks zijn status over geen greintje zelfvertrouwen beschikt en tot zijn grote verbazing toch tot grootse dingen in staat is.

3. Black Swan

De geleidelijke overgang van obsessie naar waanzin wordt door regisseur Darren Aronofsky raak uitgebeeld. De fysieke manifestatie van de waanbeelden  – een danseres die denkt dat ze in een zwaan verandert – geeft een horrordimensie aan dit psychodrama dat het immense talent van Natalie Portman volledig tot zijn recht laat komen. Een film die je na afloop even van je af moet schudden.

4. Drive

De stijlvolle voorstelling die deze ode aan de misdaadfilms uit de jaren ’70 is, weet niet alleen audiovisueel te imponeren – de soundtrack van het jaar! – maar is ook een spannend én beknellend liefdesdrama waarin een zwijgzame protagonist alles op alles zet om zijn geluk en dat van zijn geliefde te garanderen. Esthetisch verantwoord maar schokkend gewelddadig  gebracht, is dit ook een illustratie van het vernieuwende talent van de filmmaker Nicolas Winding Refn.

5. Hugo

Martin Scorsese’s oogstrelende en hartverwarmende familiefilm is niet alleen een formidabel gemaakte 3D-film, maar voor mij vooral een ultiem eerbetoon aan de verbeelding en de energie van de eerste filmmakers. Wanneer George Méliès, een pionier van de filmindustrie, in de film gevierd wordt voor zijn bijdrage aan de film, raakt dat me tot in het diepst van mijn filmhart. Scorsese, zelf een groot filmfan, slaagt er in ons te laten aanvoelen dat zelfs de meest formidabele blockbuster vandaag nog terug te brengen is tot het amateurwerk van toen en dat al ons filmfanatisme gefundeerd is op de inzet en creativiteit van een groep enkelingen meer dan honderd jaar geleden.

6. We Need to Talk About Kevin

Het moederschap in ragfijne mootjes gehakt. Een pijnlijke, koele studie van een moeder die de speelbal is van haar psychopathische zoon terwijl ze toch uit alle macht probeert van hem te houden. Tilda Swinton beeldt elke minieme emotie treffend uit en ondergaat haar boetedoening met een ijzingwekkende gelatenheid. (mijn recensie)

7. In a Better World

Principes en idealen worden extreem op de proef gesteld in dit overrompelende Deense drama waarin een aantal volwassen hun eigen nobel denken ziet stranden op het extreem gedrag van hun kinderen. De topscenarist Anders Thomas Jensen wroet in  de menselijke geest zoals alleen hij dat kan, waardoor de kijker een spiegel voorgehouden krijgt.

8.  La Piel Que Habito

Almodóvar blijft op vertrouwd terrein, met een zeer meeslepende, intense psychohorrorprent. In zijn eigen, onnavolgbare stijl refereert hij naar klassieke genres, kruidt hij met wat groteske of kitscherige elementen en splits hij ons vooral een extreem macabere plotwending in de maag. (mijn recensie)

9. Medianeras

Een Argentijnse stadsromance vol spitsvondige scènes en voldoende karakteruitwerking om je helemaal voor zich te winnen. (mijn recensie)

10. Hanna

Een geweldige actiefilm over een klein maar dodelijk meisje, die zich dankzij excellente acteurs, sfeerbepalende locaties, een uitgekiende visuele stijl en een knaller van een soundtrack van The Chemical Brothers. (recensie)

11. Rundskop

Het Vlaamse boerendrama heruitgevonden.

12. The Kids Are All Right

Een herdefinitie van het concept gezin. (recensie)

13. Simon Werner a Disparu…

Een fascinerende kruising van Donnie Darko en Elephant. (recensie)

14. Le Gamin au vélo

Grootsheid zit hem soms in kleine dingen. Prachtfilm.

15. Les Géants.

Een ode aan de onbezorgde kinderjaren, zij jhet met een bitter randje. Waals pareltje.

16. Incendies

Zware tragedie met een opdoffer van een plotonthulling.

17. True Grit

Wat ondergewaardeerde Coenwestern.

18. 127 Hours

Weten hoe het afloopt, maar toch geen minuut verveling.

19. Mission: Impossible – Ghost Protocol

Razend spannende popcornfilm.

20. The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn

Tegen mijn zin enorm genoten van deze tot leven gekomen jeugdherinnering.

21. Les Neiges du Kilimandjaro

Frans ode aan de goedheid van de mens. (recensie)

22. The Ides of March

George Clooney blijft scoren. (recensie)

En ook nog Troll Hunter, Melancholia, Bridesmaids, Beginners, Super 8, Het Varken van Madonna, 50/50, Pulsar, Lena, Die Fremde, Hasta la Vista, Larry Crowne, X-Men: First Class, Source Code, Rabbit Hole, Rango, The Fighter, Never Let Me Go, Barney’s Version, La Nostra Vita.

 

 

Advertisements

Acties

Information

2 responses

5 01 2012
Ali met de pet

‘The Tree of Life’ vond ik zelf behoorlijk arrogant en had in sé ook weinig om het lijf. Vond ik. Ik weet zeker dat ik ‘m wel nog eens zal herbekijken, ooit. Ben daarna op zoek gegaan naar Malicks oudere films en ‘Badlands’ heeft me wel van mijn sokken geblazen. Ik heb nog nooit zo’n ‘lichte’ film gezien. Ik kan er geen ander adjectief op plakken. ‘Days of Heaven’ is me iets minder bijgebleven, maar ook weer zo licht.

‘We Need To Talk About Kevin’ vond ik heel goed. Akelig eigenlijk. Tilda Swindon is heel straf daarin.

‘Rundskop’ heb ik twee keer gezien. Zwaar onder de indruk. Schoenaerts is toch echt wel heel straf, en dat zeg ik los van elke hype rond de man. Die Jacky is echt een vent om doodsbang van te zijn.

‘Les Géants’ heb ik over geblogd, als het je interesseert :-):
http://alexanderdc.blogspot.com/2011/11/bouli.html

‘Somewhere’ van Sofia Coppola gezien? Is misschien van 2010? Ben ik ook twee keer naar gaan kijken.

Voor de rest heb ik in 2011 naar zowat alles van David Lynch gekeken. ‘Twin Peaks’ was dé kijkervaring van het jaar.

5 01 2012
SveN

Somewhere was van dit jaar maar heeft me niet veel gedaan (maar vond er ook niets slecht aan).
Badlands staat al een paar jaar op mijn ‘must-see’-lijstje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: