Bericht aan de reizigers

23 02 2012

“Geachte reizigers, we komen aan te Antwerpen. Wegens drie giechelende meisjes zonder vervoersbewijs, had ik geen tijd meer om langs te komen voor het controleren van  uw treinticket. Maar dat zal u wel niet erg vinden. Ik dank u voor uw begrip en aan iedereen, zeker aan giechelende meisjes, koop altijd een ticket.”

Vandaag gehoord.

Advertenties




Hollywood Basterds

20 02 2012
Judi Dench (77) liet weten dat ze langzaamaan blind wordt. Een interview onlangs met Vanessa Redgrave (74) beschreef de actrice als ‘verward’. Ook mijn favoriete filmoudjes takelen af, hoezeer ik ook geneigd ben hen eeuwig energiek te zien.

Ellen Bursty, Robert Redford, Peter O'Toole, Maggie Smith

Ik wil er niet meteen aan denken, aan al die talenten die steeds minder films dreigen te gaan maken als hun leeftijd dat niet meer toestaat. Kirk Douglas is al jaren niet meer actief, maar hij is dan ook al 96. En onverstaanbaar. Maar Lauren Bacall is 87, zij blijft nog films maken. Mijn grootmoeder heeft zowat dezelfde leeftijd. Zij leest Story.

Christopher Plummer aka Captain Von Trapp is 82. Hij werd dit jaar genomineerd voor een Oscar en blijft uitermate genietbaar werk afleveren. Clint Eastwood is 81 en maakt niet alleen de ene film na de andere, maar zou nu toch ook weer gaan acteren. Zijn leeftijdsgenoten Gene Hackman en Sean Connery zijn intussen al een tijdje op pensioen. Toch zijn er nog die Eastwood overtroeven. De Portugese cineast Manoel de Oliveira is 103 (!!) en is nog steeds actief als filmmaker. Al verwacht ik iedere dag te vernemen dat hij de pijp aan Maarten geeft.

Andere krasse knarren zijn Robert Duvall (80), Ian Holm (80), Gena Rowlands (81), Ellen Burstyn (79), Peter O’Toole (79) en mijn grote favoriet Michael Caine (78). We zijn geneigd die leeftijd te relativeren omdat die mensen zo alert en actief overkomen, maar in het doorsnee rustoord zitten er veel jongere mensen te wachten op hun bordje pap. Mijn grootouders, 79 & 80, zijn ook actief en alert, maar zouden lichamelijk niet meer in staat zijn te acteren (hoewel het theater dat ze onder hun twee opvoeren anders ook vaak Oscarwaardig is).

Er zijn er nog hoor, acteurs waarvan u misschien verrassend verneemt dat ze al op leeftijd zijn. Donald Sutherland, Shirley Maclaine, Eileen Atkins, Maggie Smith, Martin Landau en Sophia Loren zijn 77, dat valt aan te nemen. Allemaal hebben ze met grote en legendarische filmmakers gewerkt. Ik geniet van al hun vertolkingen, omdat ze in al die jaren alleen maar beter geworden zijn. Woody Allen is 76, Albert Finney 75, Roman Polanski 78. En dan zijn er Anthony Hopkins (74), Morgan Freeman (74) en Jack Nicholson (74). Dat verrast u misschien minder, u ziet hen al vaak als oudere mannen op het scherm. Maar stond u er bij stil dat ook Robert Redford, Jane Fonda en Dustin Hoffman al 74 zijn? Ze hebben hun jeugdige look zo lang uitgespeeld dat men lijkt te vergeten dat ze nu al zo’n hoge leeftijd hebben. (Brad Pitt is intussen ook al 48 hoor).

John Hurt & Gena Rowlands

Nog wat prille zeventigers: Al Pacino is 71, net als Michael Gambon, John Hurt en Martin Sheen. Nick Nolte is 70 en Harrison Ford bijna, net als Barbra Streisand. Robert De Niro, Ben Kingsley, Christopher Walken, Danny De Vito, Michael Douglas en Helen Mirren  zijn flinke zestigers.

En zo zijn er nog meer hoor, Hollywoodsterren die we niet zo oud inschatten. Omdat ze als jongere personages gecast worden, of als ouders van acteurs die we ook weer jonger inschatten (wist u dat Leonardo DiCaprio 37 is?).

Het maakt me niet uit dat ze ons op die wijze liggen hebben, film is fictie, maar het leven niet. Robert Duvall zal ook wel al eens in zijn broek gedaan hebben zeker? Ik hoop vooral nog vele jaren van al deze grootheden te mogen genieten. Het liefst met een film over een bejaardentehuis met minstens tien van de vermelde acteurs in de hoofdrol.





500 recensies

19 02 2012

Bijna 11 jaar geleden schreef ik mijn allereerste filmrecensie – u kan ze hier lezen.

Met een zekere voldoening liet ik vandaag de 500e op de wereld los. Heel toepasselijk is dat The Muppets geworden.

 

Op naar de volgende 500, zeker? De ene al wat beter dan de andere.

Hier vindt u een overzicht.

 





My Life in films: Snotterprenten

18 02 2012

Over films en herinneringen

In exclusief mannelijk gezelschap kwam na een bioscoopbezoek afgelopen week de vraag ter sprake welke films ons tot tranen toe hadden ontroerd. Tot Altijd alvast niet, daar waren we het over eens. Wat de heren in mijn gezelschap dan wel naar hun zakdoek deed grijpen, hoeft niet bekend gemaakt te worden (al was het maar omwille van enkele kleffe films die in aanmerking bleken te komen), maar ik dacht over mezelf maar eens een zakdoekje open te doen.

Een film aangrijpend vinden, kost me geen moeite. Dat gebeurt zelfs zeer regelmatig. Ontroerd zijn door films, het overkomt me ook vaak. Maar écht tot tranen toe bewogen zijn, schaamteloos zitten snikken bij een film? Ja hoor. Hoewel ik immuun ben voor tranige drama’s vol vals sentiment, overkomt het me zeer regelmatig dat ik een traantje wegpink bij een film en ik maak er geen punt van dat te bekennen.

In het ophalen aan de herinneringen daaraan, stel ik vast dat ik de Hollywoodval dikwijls weet te ontwijken. Ik heb het gewoon niet voor die nadrukkelijk manipulatieve tearjekkers, zeker niet als die van romantische aard zijn zoals P.S. I Love You of The Notebook, hoeveel beminde helden er ook de geest geven en hoeveel geweeklaag dat ook oplevert van de achtergebleven geliefden. Ik raak weliswaar onder de indruk van waarachtig drama, sociale ellende, ziektes en plotse sterfgevallen in films, maar dat doet me toch niet meteen naar een zakdoek grijpen.

De lijst van films die dat wel doen, is dan ook erg gevarieerd en het valt me moeilijk precies te duiden waar de ontroeringsfactor zich bevindt. Overwinningen doen het hem vaak, herenigingen en kinderleed. Maar toch valt moeilijk te voorspellen wat voor soort films me nu echt laat snotteren. In willekeurige volgorde:

Man on the Moon

Een formidabele Jim Carrey kruipt in de huid van de vaak misbegrepen, aan kanker lijdende komiek Andy Kaufman. Hoewel extreem cynisch en brutaal, wordt de man in het aanschijn van de dood goedgelovig en week, zo laat deze prachtige film ons geloven. Dat vond ik al behoorlijk aangrijpend, maar in combinatie met de overtuigende Carrey – die het personage zo echt maakt – en natuurlijk de nostalgische, weemoedige soundtrack van R.E.M., leverde deze film me flink wat tranen in de ogen op. De scène waarin de aanwezigen op een afscheidsviering samen zingen, was op het randje, maar van cruciaal belang daarbij.

Invictus

Ik vrees dat ik deze film net iets te veel merites toedicht, maar waar ik een zakelijk verteld, klassiek biografisch verhaal verwachtte, kreeg ik van Clint Eastwood een hartverwarmend relaas waarin ik vooral getroffen werd door de doortastende en edele houding van Nelson Mandela om via het nationale rugbyteam zijn land te herenigen en de manier waarop de spelers dit als een roeping op zich wilden nemen. Glorieuze sportieve overwinningen raken me vaak (in films!) en dan in zo’n pacifistische context gegoten, des te meer. Natte wangetjes.

Salvador

Deze Spaanse film streefde eveneens net iets te nadrukkelijk naar een emotionele beleving, maar om de feiten kun je niet heen: het wrede lot van Salvador Puig Antich, een rebel en volksheld, was onverdiend. De film belicht de zaak eenzijdig en focust op de familiale verhoudingen, waardoor de kijker best gemanipuleerd wordt, maar niettemin was ik toch wat van de kaart door de film en liet de verstommende afloop – die ik niet zag aankomen – me naar de zakdoek grijpen.

Troubled Water

Deze Noorse film over boetedoening en vergeving – thema’s die ik graag aan bod zie komen in films – wist met zijn onthutsende finale een heleboel emoties los te maken. In theatrale muziek gedrongen drama’s over goedmenende mensen… dat werkt wel bij mij.

Quando Sei Nato

In deze Italiaanse film van de regisseur van La Meglio Gioventù valt een jongen van 12 ’s nachts overboord zonder dat iemand dat merkt. In de onmetelijke oceaan roept hij hulpeloos op zijn vader, terwijl hij de dood ziet naderen. De rest van de film is zeer te pruimen, maar die indringende, benauwende scène alleen, met als protagonist zo een bewonderenswaardig verstandig en sociaal kind, wist me helemaal te verscheuren. Ik zag de film enkele weken na de dood van Jelle, dus dat zo ook wel meegespeeld hebben.

The King’s Speech

Deze recente succesfilm is natuurlijk hapklare koek voor een groot publiek, maar de strijd van een man die, omwille van een ongevraagde positie die van groot belang is voor de éénheid van zijn land, zijn spraakgebrek moet overwinnen, met de onmetelijke steun van vrouw en therapeut, deed me huilen van ontroering.

The Pursuit of Happyness

De meest valse noot in dit lijstje, denk ik, een schaamteloze Hollywooddraak waarin een alleenstaande vader alles op alles zet om zijn droomjob te pakken te krijgen en zijn zoon een toekomst te bieden. Zou dan nog waargebeurd zijn ook. Will Smith wist me helemaal te overtuigen in de rol van liefdevolle doorzetter en ondanks mijn besef van opgedrongen sentiment, zat ik na zowat de hele film door te sniffen, en op  het eind volop te snotteren.

Les Petits Mouchoirs

Een Franse ode aan vriendschap, overtuigend geacteerd en realistisch uitgebeeld, waarin het drama toeslaat wanneer een vriend overlijdt. Je film laten eindigen met een begrafenis: Guillaume Canet bereikte er mee wat Nic Balthazar niet kon: het verhaal  betrekken op de kijker en je zo een kijk te gunnen op de emoties van de personages. Ik hield het niet droog dus.

Wall-E

Het Pixarrobotje Wall-E is een wel heel aandoenlijk personage natuurlijk. Terwijl veel critici de eerste helft van de film bewonderden omwille van de gedurfde neerslachtige sfeer, zat voor mij de kracht in de scène waarin Wall-E en zijn geliefde Eve herenigd worden in de ruimte, elkaar  verlangend in de armen vallen en in hun dolle liefde een prachtig ruimteballet uitvoeren. Het bleef niet bij het wegpinken van een traantje.

Without a Trace

Dit is een speciaal geval. Without a Trace is een film uit 1983, die ik als kind zag en opnieuw bekeek ergens in de jaren ’90. Het is een sec verteld, onsentimenteel verslag over de zoektocht naar een vermist kind. Na een poos verstomt de heisa, maar de moeder blijft wanhopig geloven in een goede afloop. Eén agent bijt zich vast in de zaak. De film eindigt met een lange climax waarbij het teruggevonden kind in een karavaan van tientallen politiewagens naar zijn moeder teruggebracht wordt. De muziek zwelt aan, intussen zien we de moeder argeloos boodschappen doen. Het jongetje beseft evenmin wat er aan de hand is. Onder de ogen van een massa volk, gelokt door de politiesirenes, krijgen moeder en zoon elkaar weer te zien. Op haar gezicht zie je in één seconde het besef doorbreken: de nachtmerrie is over – wat een vertolking van Kate Nelligan! – en dan volgt een weergaloos elkaar-in-de-armen-vallen terwijl de muziek een hoogtepunt bereikt. Deze afloop mag je gerust stroperig noemen, de film zelf is zo oprecht en waarachtig dat je je niet bekocht voelt. Een hele zakdoek vol gesnotterd en op het internet vind je tal van gelijkaardige emotionele waarderingen voor deze intussen onvindbare film, waarvan ook geen fragmenten on line te vinden zijn.

Er zijn er misschien meer, maar momenteel zijn dit zowat de enige films waarvan de herinnering aan overstromende ogen nog vers is. En natuurlijk zijn er nog een heel pak films waarbij ik een krop in de keel had of wat vocht in de ogen. Maar ik heb me dus beperkt tot de tranentrekkers.

Lees eventueel ook:

My Life in films: The Goonies

My Life in films: The Bonfire of the Vanities

My Life in films: The Muppets & The Marx Brothers

My Life in films: E.T.





Even melden

11 02 2012

Ga gerust kijken naar Tot Altijd, snotter wat mij betreft uw zakdoek vol en stel gerust dat het een aangrijpende film is, maar ik was niet echt enthousiast. Evenmin iemand van mijn 7-koppig gezelschap.

Lees hier mijn recensie.





Soms valt er niets te klagen.

2 02 2012
  • amper kou gehad vandaag.
  • 22 rapporten klaar voor de deadline. Dank aan mijn directeur om die deadline te vervroegen waardoor ik nu geen werk meer heb.
  • een deugddoende workshop gegeven op de onderwijzersopleiding en daar door studenten nog tot nieuwe inzichten gebracht over mijn eigen klaswerking.
  • een ongelooflijk toevallige en fijne ontmoeting met iemand die ik 13 jaar geleden voor het laatst zag, die net daarvoor dit blogstukje had gelezen en dit bijzonder wist te waarderen.
  • een trein met heel wat lege zitjes, die net door zijn vertraging perfect op tijd was voor mij.
  • een smakelijk pak frieten (frituur Jozef op de vrijdagmarkt is echt top!)
  • in tegenstelling tot heel wat collega’s de oudercontacten gisterenmiddag al afgesloten.
  • geen enkel bericht in de mailbox dat me agiteert, integendeel: allemaal bevestigingen en uitnodigingen.
  • Friday Night Lights klaar liggen hebben.
  • Genieten van (de weliswaar laatste bladzijden van) Het leukste jaar uit de geschiedenis van de mensheid van de geweldige Ronald Giphart.

Als ik nu niet goed slaap, weet ik het ook niet meer.








%d bloggers liken dit: