In Memoriam: Mevrouw Betty

25 03 2012

Meer dan tien jaar geleden betrad ik voor het eerst de arbeidsmarkt. Ik vatte, onverwacht eigenlijk, mijn eerste interim aan in een schooltje in Aaigem, Dat zou slechts voor een week of zo zijn. Ik kreeg echter al meteen bezoek van Z.E.H. Hutchinson, een afgevaardigde van de inrichtende macht die eens kwam kijken hoe ik het stelde. Een dag eerder was ik net gebeld door een school in het onooglijke Deftinge, een gehuchtje bij Geraardsbergen. Daar werd een interim leerkracht gezocht. Toen Broeder/Pater/Pastoor Hutchinson dit vernam, zei hij: ‘och ja, dat schooltje wordt geleid door een madammeken dat haar best doet, maar er is nog veel werk aan de winkel’.

De daaropvolgende zaterdag belde dat madammeken. Ze was blij dat ik hun team kwam vervoegen en vroeg zich af of ik al even kon langskomen. Ik moest haar teleurstellen. Ik had geen vervoer en woonde best ver van Deftinge. Dat vond ze geen probleem, ze was bereid me meteen op te komen halen. Een uurtje later maakte ik kennis met Mevrouw Betty, zoals ze werd genoemd. Ze was pas halverwege de dertig en maakte meteen een zeer gedreven en sympathieke indruk.

Op enkele uurtjes tijd stoomde ze me klaar om in Deftinge het zesde leerjaar over te nemen. Eerst voor een maand, maar dat zou uiteindelijk een heel schooljaar worden. Mijn eerste werkdag viel twee dagen na mijn verjaardag en Mevrouw Betty bracht me al meteen een geschenkje om me welkom te heten. Ik dacht aanvankelijk vaak terug aan de woorden van bisschop/kardinaal/paus Hutchinson, maar moest zeer snel vaststellen dat hij er compleet naast zat. Ik was iedere dag weer onder de indruk van het leiderschap van Mevrouw Betty Goossens. Hoewel ze jong was, jonger zelfs dan heel wat teamleden, wist ze zeer goed wat ze deed en wat ze wou. Ik vond dat de school prima geleid werd, al was het dan een kleinschalige, klassieke school met een weinig eisend publiek. Ze werd daarvoor steeds met veel respect behandeld en als ik me dat goed herinner vond iedereen haar een prima directrice

Mevrouw Betty was ook een kei in communiceren. Ik werd al beginnende leerkracht zeer goed begeleid en de functioneringsgesprekken die we hadden, waren zinvol en verliepen met veel respect. Als ik fouten maakte of Mevrouw Betty had ergens bedenkingen bij, werd me dat altijd respectvol en correct gemeld. Ik vond het een hele geruststelling onder zo’n directrice te mogen werken en heb ontzettend veel geleerd van haar (en al die andere gedreven leerkrachten daar).

In juni 2001 nam ik afscheid van de school en van Mevrouw Betty. Ik vernam later dat ze moeder werd, en vervolgens dat ze ziek werd. Een tiental dagen geleden is ze overleden. Ze was 48.

In occasionele confrontaties met mijn directeur of bij bedenking over mijn eventuele eigen plannen om ooit directeur te worden, denk ik onvermijdelijk terug aan die enkele voorbeelden die ik gekend heb. Mevrouw Betty was er zonder twijfel één van en het spijt me dan ook heel erg te horen dat ze er niet meer is. Als het iemand een troost kan wezen, wil ik gerust stellen dat ik haar alleszins nooit zal vergeten.

Advertisements

Acties

Information

2 responses

27 03 2012
Gerda

En hier word ik ook al niet vrolijk van.

3 08 2012
familielid

Mooi hoe je haar beschrijft. Mijn achternichtje was een heel speciaal iemand!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: