De triomf van de leeghoofdige kip (2)

16 04 2012

Het is intussen al vier jaar geleden dat ik dit stukje schreef, uit ergernis omdat zo veel vrouwelijke sidekicks zich wentelen in onnozelheid. Linde Merckpoel moest het ontgelden – dat was niet zo aardig van mij – en blijft met dat artikel ook nog steeds opduiken wanneer Googelaars haar naam intypen. Is er intussen enige verbetering zichtbaar?

Vanochtend stond mijn radio zo min of meer per ongeluk weer op Studio Brussel. Ik dacht dat even te verdragen en was benieuwd waarmee het olijke duo Thomas De Soete/Linde Merckpoel me wakker zou weten te krijgen. Dat bleek rond kwart voor zeven een rubriek te zijn die gewijd was aan het moppentalent van Linde.

Ik kan me geen onaangenamer begin van mijn nieuwe werkweek voorstellen, eerlijk gezegd. In enkele seconden schoot mijn bloeddruk omhoog, als gevolg van de zenuwslopende wijze waarop Merckpoel de grap ten berde bracht. Ik waande me een kleuter van 5 die door de juf werd toegesproken alsof ik 2 was. De geforceerd vrolijke, haast hysterische wijze waarop Merckpoel met schelle stem haar verhaaltje naar de hoofden van pas ontwakende luisteraars slingerde, was een ware marteling. Terwijl de nadrukkelijk gearticuleerde zinnen tegen mijn hoofd beukten, kon ik maar één ding bedenken: heeft Linde Merckpoel al een keer naar zichzelf geluisterd?

De radio als kweekvijver voor televisie-persoonlijkheden… ik blijf me afvragen wat iemand ooit in dit mens zag en hoop haar de komende vier jaar opnieuw ver buiten mijn gezichts- en vooral gehoorsveld te houden. Botte kritiek, ik weet het, maar het moest er even uit.

In aanverwante ergernis: ook An Lemmens ‘ naam viel destijds, toen het over kinderlijke presentators ging. Zij heeft het intussen helaas wel tot een echte tv-persoonlijkheid geschopt en dat blijf ik een groot mysterie vinden. Heeft nu werkelijk nog geen enkele tv-bons met een minimum aan kritische ingesteldheid eens vijf minuten naar Lemmens gekeken of geluisterd? Ik zie echt niet meer dan een babe die met alle moeite van de wereld de autocue tracht af te lezen, met een gigantisch gebrek aan naturel. Eens die voorbereide tekst wegvalt – bij een gesprekje met een kandidaat bijvoorbeeld – verdwaalt Lemmens al meteen in een bos van onnozele vragen en slaapverwekkende dooddoeners, alsof ze een bomma op de markt is. Lemmens presenteert niet, ze speelt dat ze presenteert. Haar mimiek heeft ze daarbij geenszins onder controle.

Nu kan je dat wel makkelijk als zure praat van een geërgerde kijker beschouwen, maar mijn essentie is: heeft An Lemmens ook maar eens van iemand enige instructie gehad? Is ze op wat voor wijze dan ook opgeleid om een programma te dragen? Televisiepersoonlijkheid noemen ze dat. Dat is dus synoniem voor poppemieke dat voorgekauwde praat uitkraamt. Zet daar iemand als Rani De Coninck of Francesca Vanthielen naast en je merkt het verschil meteen. De programma’s van deze dames kunnen me evenmin boeien, en de dwingende familiaire toon die op vtm gemeengoed is geworden tegenover allerlei kandidaten, is een zwak, maar verder kunnen deze dames zowat alles aan. Die hebben persoonlijkheid, al hoef ik ze daarom niet eens tof te vinden.

Er zijn ongetwijfeld nog tal van andere tv-kippen die dezelfde kritiek verdienen – Saartje Vandendriessche is zelfs een kip zonder kop – maar ik ambieer nu eenmaal geen alles beslaande thesis. Enkel een ouderwets stukje zagen.

Advertisements

Acties

Information

4 responses

16 04 2012
Ali met de pet

Moedig van je dat je na vier jaar nog steeds opstaat met Stubru. Bij mij is dat ééuwen geleden – vanwege mijn ontgoocheling destijds – dus kan ik er hoegenaamd niks zinnigs meer over zeggen. Ik luister naar Radio 1.
Wat me opvalt aan de reacties onder je stuk van vier jaar geleden is dat iedere ontgoochelde (ex-)luisteraar zich daar uitput in excuses genre: ‘ik zal wel een ouwe zeur zijn*’. Terwijl dat er werkelijk niks mee te maken heeft. Wat jij toen (en nu) opmerkte is gewoon een maatschappelijke tendens die in duidelijke statistieken zou kunnen gegoten worden. Verkleutering, quoi.

Ik denk wel dat die leeghoofdige kippen stuk voor stuk iets kunnen. ’t Is alleen zo jammer dat ze, volgens mij, niet erg kritisch worden geëvalueerd.

Overigens wil minister Lieten met haar derde kanaal een soort ‘stubru maar dan op tv’ maken. Daarmee mikt ze op pubers en andere tieners, en is volgens mij alles gezegd over de huidige kijk op wat stubru ‘is’, een zender voor pubers. Dat derde kanaal belooft bijgevolg hoogst ergerlijk te worden. Be prepared.

* Zelf ben ik 25.

16 04 2012
SveN

Het was per ongeluk! (dat ik opstond met Stubru!). Ik heb zelf vastgesteld dat al die jaren niét luisteren mij deugd deed.

16 04 2012
Katrijn

Helemaaaaal akkoord met je artikel!!!!

7 05 2012
TM

Wat mij betreft mag je Siska Schoeters ook gerust noemen, ’t kind kan me echt niet boeien en ze jaagt me vaak de kast op met haar praatjes!! En dan komt daar de bekentenis van de week: Leve Nostalgie :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: