Gerecycleerde belevenissen

10 06 2012

Ik vind mijn leven momenteel aangenaam, gevarieerd en niet al te stresserend. Qua sterke verhalen om de lezers van deze blog nu  en dan eens te onderhouden, valt het echter dik tegen. Ik was niet de 1000e klant in de supermarkt, ik viel niet uit een luchtballon, ik redde mijn bejaarde buurvrouw niet uit een brand en zat in de bioscoop niet naast Lionel Messi, Johan Vande Lanotte of Debby Pfaff.

Dus gaan we het wat verder zoeken. Drie waargebeurde anekdotes die het bloggen waard zijn, maar niet door mezelf zijn beleefd. Heb ze wél uit eerste bron.

*Ik reed naar huis na het boodschappen doen toen ik een bejaarde dame aan de kant van de weg zag staan met pech. Ik stopte om hulp te bieden. ‘Excuseer, bent u soms Tante Terry?’ vroeg ik de dame. Dat was ze inderdaad, en ze was in Gent om er in een bejaardentehuis op te treden. Haar wagen had kuren, ze kende de weg niet, voelde zich opgejaagd in het verkeer en begon zichzelf stilaan te oud te vinden voor dit soort ondernemingen. Ik bood aan haar met de wagen te begeleiden tot ze ter plekke was. Onderweg belde ik snel naar mijn moeder om haar deel te laten  uitmaken van mijn interessante ontmoeting. ‘Zie dat je contact houdt’, waarschuwde mijn moeder me, vanuit de veronderstelling dat je nooit een BV te veel kunt kennen.

De auto van Tante Terry gaf tenslotte de geest en dus bood ik aan haar naar haar plek van bestemming te brengen. Mijn auto was een slagveld en de boodschappen lagen verspreid over de hele wagen, maar mijn excuses waren overbodig. Tante Terry was erg dankbaar. In een telefoongesprek met een familielid prees ze me. ‘Een gaawen madameken’ klonk het op zijn Antwerps.

Toen we ter plekke waren, werd ik duizend keer bedankt door Tante Terry. De volgende dag belde ze me, om me nogmaals te  bedanken en haar opluchting te uiten dat er nog behulpzame mensen waren. Ze vroeg mijn adres en enkele dagen later arriveerde een pakket met boeken en dvd’s voor kinderen, en een persoonlijke dankbrief van Tante Terry, die zich daarbij nog excuseerde dat de brief met de hand geschreven was. Ik vond het alleszins een aangename onverwachte ontmoeting en zal me Tante Terry herinneren als een zeer aardige dame.

*Ik ben huisarts en werd opgeroepen om een geboorteattest af te leveren van een kindje dat thuis geboren is. Het betrof een Turks gezin in Lochristi met een gezond kindje. Ik stelde gewicht en lengte vast en stelde het officiële geboorteattest op. Na iedereen veel geluk gewenst te hebben, zette ik mijn huisbezoeken verder.

Enkele uren later was ik in Gent nodig om opnieuw een registratie af te leveren na een thuisbevalling. Tot mijn stomme verbazing – en de schrik van de betrokken familie – betrof het hier hetzelfde koppel en hetzelfde kindje als eerder die dag in Lochristi. Ze hadden zich verplaatst naar het huis van een familielid om te doen alsof het kind daar geboren was. Blijkbaar was het een beproefde manier om een kind aan te geven dat niet bestond en er dus onrechtmatige inkomsten mee te vergaren, al was het natuurlijk geen deel van het plan dat ze twee keer dezelfde dokter over de vloer kregen. 

*Ik was onlangs in Madrid om er mee de belichting van de voorstelling Die siel van die mier van en met Josse De Pauw in goede banen te leiden. Die dag vernamen we dat de wereldberoemde Spaanse cineast Pedro Almodóvar in het publiek zou zitten. Men wist ons te vertellen dat hij nooit tot het einde bleef en pas op het laatste moment zou arriveren. Hij kwam inderdaad net op tijd aan en nam plaats op het balkon. Toen de monoloog afgelopen was, bleek Almodóvar als enige nog in de zaal te zitten. Hij sprak me aan. ‘Do you know who I am?’ vroeg hij vriendelijk. Dat kon ik bevestigen, en ik voelde me haast vereerd dat hij me aansprak. Hij verzocht de acteur te ontmoeten, wat we om begrijpelijke redenen steevast weigeren. Maar zou Josse De Pauw het me kwalijk nemen dat ik ook Almodóvar teleurstelde? Ik klopte dus aan bij Josse. Hoe enthousiast hij was om een tevreden publiekslid te ontmoeten, laat ik in het midden, maar toen hij Almodóvar in het oog kreeg, maakte ontzag zich van hem meester. Ik bleef aanwezig bij deze korte ontmoeting waarbij de Spaanse regisseur de loftrompet stak over wat hij net gezien had. Het was een best indrukwekkende ontmoeting, met een op het eerste zicht beminnelijke man, die ons de daaropvolgende uren volledig in de ban hield.

Bedankt, K., R. en Dr. X om me schaamteloos te laten uitpakken met jullie belevenissen. Zie het vooral als een bewijs van mijn luisterkwaliteiten en wijt eventuele overdrijvingen, foute wendingen of gedachten geheel en al aan mijn eigen interpretatie van jullie ervaringen. Het Verantwoord Tijdverlies bedankt jullie alleszins voor jullie bijdrage.

Advertisements

Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: