Lectuurtip: Ik, Hollywood

24 06 2012

Eén van mijn favoriete auteurs, Jan Van Loy, maakt met het lijvige Ik, Hollywood goed dat zijn vorige roman eigenlijk slechts een novelle was. Met een enorm genoegen verslond ik dit boek om het nadien zeer voldaan neer te leggen.

Ik heb stilaan de indruk zowat alles graag te lezen van Van Loy, al blijven de deugnieten uit Bankvlees me nog het meest bij. Dat zijn recentste roman zich in Hollywood afspeelt, en zelfs een volledig tijdperk beschrijft waarin de cinema van wegwerpartikel evolueert tot volwaardig cultuur- of entertainmentproduct, is voor een filmfan als ik natuurlijk nog een extra motivatie. Enkel als beschrijvend verslag van een bepaalde periode, is Ik, Hollywood al de moeite waard. Van Loy heeft zich verdiept in de geschiedenis van de beroemdste filmstad en dat levert uiterst geloofwaardige beschrijvingen op.

Ik, Hollywood, is echter opgevat als een soort biografie. De fictieve Louis Peters is een filmmogol die de cinema van bij het begin mee vorm geeft. Het verhaal vangt aan in het begin van de 20e eeuw en eindigt bijna 100 jaar later met een verrassende maar wat mij betreft, dramatisch versterkende epiloog. De gebeurtenissen in Peters’ leven zijn op zich van minder belang. Hij blijft immers voor het grote deel onbewogen bij alles wat zich afspeelt. Daar zit aanvankelijk mijn wrevel tegenover deze roman: er zit erg weinig emotie in. Het duurt behoorlijk lang voor je Peters als een echte deelnemer aan de actie kan beschouwen in plaats van een achtergrondfiguur. Door consequent te blijven in het schetsen van de protagonist, slaagt Van Loy er uiteindelijk wel in ons echt te betrekken bij Peters.

Mijn geringe literaire inzichten, doen me twijfelen of dit echt de opzet is, of dat ik dit slechts aanvoer ter verdediging van Van Loy. Hoe beklijvend deze roman ook, het gebrek aan gevoel is zo nadrukkelijk dat er meer achter moet zitten, zeker bij een ervaren schrijver als Van Loy. Bovendien loopt het voor mij nog ergens fout: Louis ontmoet doorheen zijn leven zoveel mensen, dat je als lezer na een poosje nog amper de moeite doet hen als volwaardige personages te beschouwen. Wanneer het boek verwijst naar eerdere passanten in Louis’ leven, weet je amper nog wie dat waren. De starlets lijken bv. op den duur onderling inwisselbaar. Enkel de figuren die Louis al als jongvolwassene omringden, blijven echt bij.

Het is ook jammer dat zelfs ik als filmfanaat niet alle verwijzingen snap, want zowat alle filmsterren in het verhaal lijken me gebaseerd op echte filmgoden. Het zou het boek voor mij nog treffender maken als deze referenties duidelijker waren, maar anderzijds zou dat wellicht de subtiliteit niet ten goede komen.

Ik kan aannemen, waarde lezer, dat u zich stilaan afvraagt waar mijn argumenten blijven om deze roman toch een aanrader te noemen. Ook daar voel ik me tekortschieten als letterkenner. Ik raakte immers evenmin onder de indruk van de literaire kwaliteiten van deze roman. Ik trof geen zinderende zinnen aan of woorden van schoonheid. Van Loy’s stijl is eerder zakelijk en sec.

En toch sleept Ik, Hollywood, mee tot de laatste pagina. Dat behoeft bij gebrek aan kennis dan maar geen analyse: het is gewoon een goed boek.

Advertisements

Acties

Information

One response

10 07 2012
Lander

Goeie tip, merci!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers liken dit: