Solidariteit is…

24 01 2013

… een voorbijganger het achterlicht van je geparkeerde fiets zien uitzetten.

(Wat ik overigens zelf ook altijd doe bij brandende lichtjes waarvan de eigenaar niet in de buurt is. )

Advertenties




Qué (11)

13 01 2013

Het is bijzonder lang geleden dat ik nog eens wat verzamelde taalflaters op u losliet. Ik kijk dan ook opmerkelijk minder dan vroeger naar slechte tv-programma’s waarin de kans op misversprekingen altijd wat groter is. Het voorbije jaar bijeengescharreld:

Eva Daeleman was verheugd. ‘Er is alweer een nieuwe Vlaamse film uit de grond geschoten!

Laurette Onkelinx beloofde in haar beste Nederlands dat ‘de vaccijnen gratis zullen zijn‘.

In Man Bijt Hond lichtte iemand haar eigen creativiteit toe: ‘En zo zijn we gaan brainwashen tot we een goede naam vonden.’

Er werd ook iemand opgevoerd die fungeerde als ‘aanspreekbuis‘.

Tenslotte omschreef iemand haar huisdier als een ‘meer dan gemiddelde hond‘.

Meer versprakingen hier.





Niet willen

12 01 2013

Wil Herman Schueremans zich schamen en publiekelijk toegeven dat zijn politieke avontuurtje een winstgevend zaakje was waar bijzonder weinig inzet voor nodig was? Wil Koningin Fabiola eens stilstaan bij haar eigen maatschappelijke nutteloosheid en zorgen dat er iets zinvol met die erfenis gebeurt? Wil Annemie Struyf in godsnaam stoppen met zagen over de reclame op Vier en wil de media ophouden haar daar vragen over te stellen? Willen diezelfde media ook een einde maken het continu melding maken van de tweede Oscarnominatie voor Matthias Schoenaerts, aangezien die nominaties voor films zijn en niet voor hemzelf en hij dus tot op dit moment nul keer genomineerd is? Dat is evenveel als Jacky Lafon.

Alstublieft?

Dank u





2012: De Conlcusie

5 01 2013

Ik heb me in het verleden nooit aan voornemens gewaagd, voornamelijk omdat ik al best tevreden was met mezelf en toch niet dacht nog te kunnen veranderen. Op 1 januari 2012 had ik me echter opgelegd conflicten met collega’s te vermijden. Of om precies te zijn: ik wilde voorkomen dat ik collega’s afblafte of al te cassant terechtwees. De maanden voordien had ik immers iets te vaak naar mijn zin mensen op hun plaats gezet. Nu dat jaar om is, kan ik eindelijk weer mijn tanden tonen.

Nee, grapje. Ik kan besluiten dat mijn voornemen vrijwel geen moeite heeft gekost en het me dus gelukt is meer geduld en vriendelijkheid aan de dag te leggen bij een conflict. En dat denk ik beslist ook het komende jaar te kunnen volhouden. Van nieuwe voornemens is geen sprake, want verder ben ik eens te meer best tevreden met mezelf.

tevredenDit mag dan al zelfgenoegzaam klinken, ik heb het voorbije jaar zeer bewust gelet op de mate waarin ik tevreden/blij/gelukkig was en kan alleen maar tot de vaststelling komen dat ik dat het grootste deel van de tijd ook was.

Als ik terugkijk op het voorbije jaar zie ik vrijwel geen tegenslagen of problemen van onoverkomelijke aard. Ik heb niets verloren, er is niets gestolen, ik heb geen ongelukken gehad, heb niemand pijn gedaan, ben nauwelijks ziek geweest. Er is me eigenlijk vrijwel niets negatief overkomen. Ik heb wat gesukkeld met mijn computer, woon nog niet zoals ik het zelf zou willen, erger me wat aan het verkeer en heb best wat tijd verloren op treinperrons. Er waren en zijn best wat frustraties op school, ik zit met mijn gedachten wel eens bij familieleden die kopzorgen hebben, heb wel eens wakker gelegen van stress of nijd, heb het soms te druk naar mijn zin en een enkele keer vreet ik mezelf op door negatieve gedachten. Het nieuws kan me nu en dan eens uit mijn lood slaan, ik denk aan het noodlot, de toekomst, het milieu, mijn gezondheid en de dood.

Maar al bij al valt dat dus allemaal best mee, weet ik hoe hier mee om te gaan en zijn dit geen uitzonderlijke situaties. Om maar te zeggen: u lijdt toch ook? Maar de weegschaal helt ondanks dat alles duidelijk over naar het positieve. Dat klinkt misschien niet helemaal geloofwaardig voor iemand die toch ook bekend staat als kankeraar en zagevent. Maar wie me kent, weet dat ik ook constructief, hulpvaardig, empathisch, optimistisch en vrolijk kan zijn. ‘Bescheiden dus misschien iets minder’, koppelt men daar vaak aan, maar ik geloof sterk dat een mens zijn positieve kanten moet kennen en dat dat in mijn geval misschien wel de basis vormt van mijn grote levenstevredenheid.

De meeste dagen sta ik dus goedgehumeurd op, snel ik goedgemutst naar school, geef graag les, vind mijn leerlingen het grootste deel van de tijd aangenaam, ben elke week wel eens compleet in de wolken met mijn formidabele collega’s die als een tweede familie zijn, kom steeds graag thuis en geniet van mijn vele hobby’s en vrienden.

In 2012 was er veel om tevreden op terug te kijken, zelfs al zie ik sommige mensen te weinig en moet ik met één kwalitatief moment per jaar al tevreden zijn wat sommige vrienden betreft. IMG_3644Er was een geweldig trouwweekend met Jan & Ilse, een kajakweekend met ups en downs, een Ardens verblijf onder vallende sterren, een wandeling rond Brussel, housewarmings, etentjes, babybezoekjes, brunches, verjaardagsdrinks, barbecues. Nu ja, dat staat allemaal in het meervoud hoewel ik echt niet de indruk wil wekken dat ik van het ene feestje naar het andere hol. Ik doe niet altijd genoeg moeite om overal bij te zijn, vind ik, maar ik wil er wel altijd voor zorgen dat de tijd die ik met anderen doorbreng kwalitatief is, want ik zie te veel mensen niet genoeg. Maar ik denk dat er al veel moet verkeerd lopen wil ik hen ooit nog kwijtraken, al zijn de inspanningen niet steeds van beide kanten gelijk.

Er waren kleine momenten van verrukking. Dit stukje schrijven en de persoon in kwestie een week later tegenkomen en daar samen blij om zijn. Van die dagen waarop er echt niets te klagen valt. Een onverwacht sms’je, een bedankje, een inside joke, een opmerking die je doet zweven, een heel fijn gesprek. Te weinig mensen halen hun energie uit zo’n kleine dingen.

Dat ik een massa films gezien heb, wist u al. Vaak in tof gezelschap, mensen die ik koester omdat het altijd zo’n opluchting is vast te stellen dat er anderen zijn die even gepassioneerd met film bezig zijn als ik. Maar ook omdat het we ook over het non-fictieleven kunnen babbelen. Er was het filmfestival als traditioneel hoogtepunt, eens te meer geweldig en gezellig en uitputtend. En filmquizzen tussendoor als alerthouders.

Ik ben me er niet altijd van bewust dat het in de stad wonen zo’n dimensie meer geeft aan mijn vrije tijd. Ik lijd verre van een telegeniek leven en wil mezelf niet tot een hippe stadsbewoner bombarderen, maar toch ben je hier altijd omringd door mogelijkheden. En als een avond eens een ochtend wordt (en dat is eerder uitzonderlijk), en ik fiets naar huis terwijl in de verte de dageraad nadert, voel ik dat ik in een stad hoor. Ook al ben ik al 35 en blijft dit niet duren. Maar dat mijn favoriete Haaltenaren het me dan niet kwalijk nemen dat ik hier zo graag vertoef.

IMG_8747En er was DOK natuurlijk. Al zat het weer niet altijd mee, de magie van deze plek viel niet te ontkennen. Ook dit was de stad, dit was de zomer. Wat een ploeg, vol toffe mensen en nieuwe vrienden. Wat een sfeer en wat een locatie. Beslist memorabel, het soort ervaring waar je later nostalgisch op terugkijkt. Hoe fijn ook dat ik toch heel wat mensen heb kunnen overtuigen om eens langs te komen, ook vanuit dat toch niet zo verre Haaltert. Ik heb echter niet alleen genoten van het sociale aspect van DOK, ook het samenwerken was zo bevredigend. Merken dat er naar je geluisterd wordt, appreciatie krijgen voor je werk, elkaar snel begrijpen en op één lijn zitten: dat is een luxe die ik iedereen zou toewensen op zijn job. Op de hoogdagen jezelf uitputten, maar weten dat je collega’s ook doorzetten. De fysieke vermoeidheid na sommige dagen, was heerlijk. De drink na sluitingstijd altijd geweldig.

Ook van mijn andere (echte) collega’s kan ik niet klagen. Ik werd eindelijk benoemd en vierde dat maar al te graag met mijn collega’s. We beleefden alweer een topteamweekend, steunden elkaar in moeilijke dagen, sloegen ons samen door de zoveelste directeursverandering, zeverden, lachten en gierden op vele, vele andere momenten. Ook in mijn opleiding, dat zestal weekends per jaar, heerste er een enorme positieve sfeer, al krijg ik mezelf niet aan het werk. Maar iedere tweedaagse zorgt voor een energie-opstoot en dat ligt voor minstens de helft aan die fijne mensen daar.  Ik had meer dan twee jaar geleden nooit kunnen denken dat ik met zo’n groep uiteenlopende karakters (en dan nog allemaal leerkrachten!) overweg zou kunnen, en vooral: zij met mij.

IMG_4758Mijn familie is er ook nog. Etentjes en nog meer etentjes. Voor verjaardagen of zomaar. Uitstapjes of bezoekjes. Een ballonvaart ook, afgelopen jaar. Ik voel me wel eens schuldig en egoïstisch omdat ik ook in hun geval mijn heil zoek in een (dus niet zo heel verre) stad en hun dagelijkse beslommeringen dus niet deel, maar ik breng toch erg graag tijd met hen door. Het gaat goed met iedereen, ook dat was een opluchting in 2012. Mijn opa is helemaal niet zo ziek als hij zelf wel eens zou willen, en een oma wil euthanasie zonder dat ze ziek is, maar verder stellen we het allemaal goed en in 2013 word ik zelfs nonkel.

Even terug naar die andere kant van de weegschaal. Ik zat met 50 geweldige kinderen op  bosklas, ieder jaar de leukste week van het schooljaar. Omdat al die impulsen van de buitenwereld wegvallen en ik wat minder meester ben en het dus gewoon allemaal zeer ontspannend is. En dan slaat in Zwitserland het noodlot keihard toe, met een bus in een tunnel. De waarde van het extreme geluk en de zorgeloosheid van onze leerlingen, werd plots onschatbaar, in schril contrast met de nachtmerrie die vele anderen op datzelfde moment beleefden. Ik was diep onder de indruk.

Twee dagen na onze terugkeer overleed Carine. Een inspirerende, formidabele vrouw, geveld door een vreselijke ziekte. Haar afscheidsviering was overweldigend emotioneel, maar ook zo persoonlijk en diepgaand, dat ik vrede kan hebben met haar dood, hoewel ik haar nu en dan ook mis. Ik leefde ook mee met vele anderen die dierbaren verloren. Iemand verloor een vader, iemand een broer, iemand een nieuw leven, iemand twee grootouders. Je kan zo weinig doen dan, maar mijn wensen van sterkte betekenen wel letterlijk dát en mijn gedachten zijn ook echt bij hen.

Ik las onlangs nog; ‘Als we al onze problemen op een hoop gooiden en die van de anderen zagen, zouden we die van onszelf snel teruggrijpen’. Ik heb dus in essentie helemaal geen problemen of zorgen, hoezeer ik ook zaag en zeur. Ik ben zelfs haast een van de gelukkigere mensen die ik zelf ken! Al voeg ik er aan toe dat ik misschien geen al te hoge verwachtingen heb van het leven. Ik ben tevreden, en de ene zal vinden dat ik snel ben, en een ander zal vinden dat ik dat met recht en rede ben. En of tevreden ook gelukkig is, maakt voor mij in deze niet uit.

Wat misschien wel het meest negatieve is in mijn leven, momenteel, is echter de veronderstelling dat de dingen dus niet direct veel beter kunnen. Of wel kunnen, maar niet direct zullen worden. Misschien is dit wel al het hoogtepunt van mijn leven? Soit, ik zal niet kunnen zeggen dat ik er niet van genoten heb, op mijn eigen bedaarde manier. Maar ik word wel ouder. Fysiek gezien valt dat nog net mee, al start ik 2013 met beduidend minder hoofdhaar en moet ik toch iets te vaak naar dokter of kinesist. Maar met aftakeling hou ik me wel bezig als het er is. Het is vooral het mentale besef. 35 klinkt ook zo middelmatig. Een stuk minder interessant dan 25 of 30. Iemand van 35 is niet meer verrassend, ik verras ook mezelf nog zelden. Ik vond mezelf een veel leukere leerkracht toen ik 30 was. Maar wel een minder evenwichtige mens, dat ook. Ik bekijk mezelf soms ook door de ogen van anderen en dan zie ik … tja, iemand van 35. Soms lijk ik niet meer in bepaalde plaatjes te passen. Verdere gedachten heb ik daar eigenlijk niet over, en ik neig geenszins naar het depressieve wat dat betreft, maar ik ben dus geen jong gastje meer.

Anderzijds zou ik om veel reden ook niet terug jong willen zijn. Ik vind dat het leven mij al heel veel geleerd heeft en dat ik die kennis over mezelf aangrijp om weer verder te groeien. Keuzes maken wordt alsmaar makkelijker en spijt heb ik bijna nooit. Ik had veel mensen kunnen zijn maar degene die ik nu ben vind ik eigenlijk ferm oké. Ik kan met mezelf leven en kan overweg met het leven. En dat wens ik eigenlijk iedereen ook toe in het nieuwe jaar.

Bedankt alvast aan iedereen die bijdroeg. En aan wie volhield om tot hier te lezen.





De films van 2012

2 01 2013

Hoewel ik het vorige filmjaar als een topjaar beschreef, heb ik me in 2012 in nog grotere mate op film gestort. Ik heb dan ook een persoonlijk record verbroken wat betreft het aantal films dat ik gezien heb. Dat waren er in 2012 dus 249. Daarvan zag ik er 94 in een bioscoop.

Gewoonlijk pak ik hier graag uit met een top 10. Dit jaar voel ik daar niet zo’n behoefte voor. Ik denk dat  ik weinig verrassingen in mijn top 10 heb staan. Ik verwijs u met plezier door naar dit artikel, waar ik vrijwel alles vermeld zie staan dat u echt niet mag missen.

Wel, in willekeurige volgorde, alle films die dit jaar verschenen die ik de moeite vond, van gewoon prima tot grandioos:

Mijn leerlingen voelden zich betrokken bij mijn hobby!

Mijn leerlingen voelden zich betrokken bij mijn hobby!

  • Tinker Tailor Soldier Spy
  • Headhunters
  • The Descendants
  • Jane Eyre
  • Elena
  • Chronicle
  • The Muppets
  • Albert Nobbs
  • Shame
  • The Girl with the Dragon Tattoo
  • My Week with Marylin
  • Young Adult
  • The Hunger Games
  • Cloclo
  • Killer Joe
  • Haywire
  • Tyrannosaur
  • The Cabin in the Woods
  • De Rouille et D’Os
  • Moonrise Kingdom
  • Prometheus
  • The Dark Knight Rises
  • Barbara
  • War Horse
  • The Raid
  • Project X
  • Lawless
  • Savages
  • Offline
  • Jagten
  • Beasts of the Southern Wild
  • Anna Karenina
  • Captive
  • Premium Rush
  • The Sound of Belgium
  • Skyfall
  • Dans la maison
  • Looper
  • Argo
  • A Royal Affair
  • [Rec]³: Genesis
  • Play
  • End of Watch
  • Life of Pi
  • In the Family
  • Magic Mike
  • Le Prénom
  • I Wish
  • Take Shelter
  • Jack Reacher

Van een heleboel van deze films kan je op deze pagina mijn recensies lezen.

Ik kan voor mezelf echter vooral concluderen dat de beste films die ik dit jaar zag, films waren die al eerder verschenen waren, of zelfs echt oude films. Het beste wat ik in 2012 heb gezien, is dus ook:

  • Lifeboat (1944)
  • Bonnie & Clyde (1967)
  • Harold & Maude (1971)
  • The Andromeda Strain (1971)
  • Swingers (1996)
  • Fail Safe (2000)
  • Crouching Tiger, Hidden Dragonn (2000)
  • El Secreto de sus ojos (2009)

Daarnaast heb ik ook mijn portie televisieseries gezien. Vrijwel zonder uitzondering allemaal geweldig: Dexter 2, The Walking Dead 1, The Bridge, Boardwalk Empire 1, How to Make it in America 1, Damages 2 & 3, Game of Thrones 1, Modern Family 1 & 2, It’s Always Sunny in Philadelphia 1 & 2, Community 1, Real Humans en Quiz Me Quick.

Totaal aantal uren fictie in 2012 is 33913 minuten, of zo’n 416 uur. Wat wel gigantisch veel is, maar toch slechts 0.05% is van alle beschikbare tijd in het voorbije jaar. Dat valt dan toch geweldig mee, niet? U mag me anders ook gerust verslaafd noemen, al denk ik dat al bij al nog prima functioneer in het dagelijks leven.

Ondertussen werd ook de kaap van 3500 films overschreden. Daar had ik graag eens een stand van zaken bij opgemaakt, zoals dat het geval was bij 3000 films, maar daar heb ik de voorbije weken geen tijd voor gevonden.








%d bloggers liken dit: