Het mag niet Baeten

13 02 2013

Veerle Baetens op de rode loper in Berlijn: Een toonbeeld van elegantie, stijl en smaak. Verfijnd, glamoureus, chique. Een voorbeeldig vertegenwoordigster van modeland België.

Bij gebrek aan beeldmateriaal hier echter een kiekje van een zwakzinnige Roma-zigeunerin, die na een avondje tippelen, gulzig aan de crackpijp lurkend, op koopjesjacht ging bij het leger des heils.

veerle2

 veerle

Advertenties




Niet willen

12 01 2013

Wil Herman Schueremans zich schamen en publiekelijk toegeven dat zijn politieke avontuurtje een winstgevend zaakje was waar bijzonder weinig inzet voor nodig was? Wil Koningin Fabiola eens stilstaan bij haar eigen maatschappelijke nutteloosheid en zorgen dat er iets zinvol met die erfenis gebeurt? Wil Annemie Struyf in godsnaam stoppen met zagen over de reclame op Vier en wil de media ophouden haar daar vragen over te stellen? Willen diezelfde media ook een einde maken het continu melding maken van de tweede Oscarnominatie voor Matthias Schoenaerts, aangezien die nominaties voor films zijn en niet voor hemzelf en hij dus tot op dit moment nul keer genomineerd is? Dat is evenveel als Jacky Lafon.

Alstublieft?

Dank u





Gerecycleerde belevenissen

10 06 2012

Ik vind mijn leven momenteel aangenaam, gevarieerd en niet al te stresserend. Qua sterke verhalen om de lezers van deze blog nu  en dan eens te onderhouden, valt het echter dik tegen. Ik was niet de 1000e klant in de supermarkt, ik viel niet uit een luchtballon, ik redde mijn bejaarde buurvrouw niet uit een brand en zat in de bioscoop niet naast Lionel Messi, Johan Vande Lanotte of Debby Pfaff.

Dus gaan we het wat verder zoeken. Drie waargebeurde anekdotes die het bloggen waard zijn, maar niet door mezelf zijn beleefd. Heb ze wél uit eerste bron.

*Ik reed naar huis na het boodschappen doen toen ik een bejaarde dame aan de kant van de weg zag staan met pech. Ik stopte om hulp te bieden. ‘Excuseer, bent u soms Tante Terry?’ vroeg ik de dame. Dat was ze inderdaad, en ze was in Gent om er in een bejaardentehuis op te treden. Haar wagen had kuren, ze kende de weg niet, voelde zich opgejaagd in het verkeer en begon zichzelf stilaan te oud te vinden voor dit soort ondernemingen. Ik bood aan haar met de wagen te begeleiden tot ze ter plekke was. Onderweg belde ik snel naar mijn moeder om haar deel te laten  uitmaken van mijn interessante ontmoeting. ‘Zie dat je contact houdt’, waarschuwde mijn moeder me, vanuit de veronderstelling dat je nooit een BV te veel kunt kennen.

De auto van Tante Terry gaf tenslotte de geest en dus bood ik aan haar naar haar plek van bestemming te brengen. Mijn auto was een slagveld en de boodschappen lagen verspreid over de hele wagen, maar mijn excuses waren overbodig. Tante Terry was erg dankbaar. In een telefoongesprek met een familielid prees ze me. ‘Een gaawen madameken’ klonk het op zijn Antwerps.

Toen we ter plekke waren, werd ik duizend keer bedankt door Tante Terry. De volgende dag belde ze me, om me nogmaals te  bedanken en haar opluchting te uiten dat er nog behulpzame mensen waren. Ze vroeg mijn adres en enkele dagen later arriveerde een pakket met boeken en dvd’s voor kinderen, en een persoonlijke dankbrief van Tante Terry, die zich daarbij nog excuseerde dat de brief met de hand geschreven was. Ik vond het alleszins een aangename onverwachte ontmoeting en zal me Tante Terry herinneren als een zeer aardige dame.

*Ik ben huisarts en werd opgeroepen om een geboorteattest af te leveren van een kindje dat thuis geboren is. Het betrof een Turks gezin in Lochristi met een gezond kindje. Ik stelde gewicht en lengte vast en stelde het officiële geboorteattest op. Na iedereen veel geluk gewenst te hebben, zette ik mijn huisbezoeken verder.

Enkele uren later was ik in Gent nodig om opnieuw een registratie af te leveren na een thuisbevalling. Tot mijn stomme verbazing – en de schrik van de betrokken familie – betrof het hier hetzelfde koppel en hetzelfde kindje als eerder die dag in Lochristi. Ze hadden zich verplaatst naar het huis van een familielid om te doen alsof het kind daar geboren was. Blijkbaar was het een beproefde manier om een kind aan te geven dat niet bestond en er dus onrechtmatige inkomsten mee te vergaren, al was het natuurlijk geen deel van het plan dat ze twee keer dezelfde dokter over de vloer kregen. 

*Ik was onlangs in Madrid om er mee de belichting van de voorstelling Die siel van die mier van en met Josse De Pauw in goede banen te leiden. Die dag vernamen we dat de wereldberoemde Spaanse cineast Pedro Almodóvar in het publiek zou zitten. Men wist ons te vertellen dat hij nooit tot het einde bleef en pas op het laatste moment zou arriveren. Hij kwam inderdaad net op tijd aan en nam plaats op het balkon. Toen de monoloog afgelopen was, bleek Almodóvar als enige nog in de zaal te zitten. Hij sprak me aan. ‘Do you know who I am?’ vroeg hij vriendelijk. Dat kon ik bevestigen, en ik voelde me haast vereerd dat hij me aansprak. Hij verzocht de acteur te ontmoeten, wat we om begrijpelijke redenen steevast weigeren. Maar zou Josse De Pauw het me kwalijk nemen dat ik ook Almodóvar teleurstelde? Ik klopte dus aan bij Josse. Hoe enthousiast hij was om een tevreden publiekslid te ontmoeten, laat ik in het midden, maar toen hij Almodóvar in het oog kreeg, maakte ontzag zich van hem meester. Ik bleef aanwezig bij deze korte ontmoeting waarbij de Spaanse regisseur de loftrompet stak over wat hij net gezien had. Het was een best indrukwekkende ontmoeting, met een op het eerste zicht beminnelijke man, die ons de daaropvolgende uren volledig in de ban hield.

Bedankt, K., R. en Dr. X om me schaamteloos te laten uitpakken met jullie belevenissen. Zie het vooral als een bewijs van mijn luisterkwaliteiten en wijt eventuele overdrijvingen, foute wendingen of gedachten geheel en al aan mijn eigen interpretatie van jullie ervaringen. Het Verantwoord Tijdverlies bedankt jullie alleszins voor jullie bijdrage.





De triomf van de leeghoofdige kip (2)

16 04 2012

Het is intussen al vier jaar geleden dat ik dit stukje schreef, uit ergernis omdat zo veel vrouwelijke sidekicks zich wentelen in onnozelheid. Linde Merckpoel moest het ontgelden – dat was niet zo aardig van mij – en blijft met dat artikel ook nog steeds opduiken wanneer Googelaars haar naam intypen. Is er intussen enige verbetering zichtbaar?

Vanochtend stond mijn radio zo min of meer per ongeluk weer op Studio Brussel. Ik dacht dat even te verdragen en was benieuwd waarmee het olijke duo Thomas De Soete/Linde Merckpoel me wakker zou weten te krijgen. Dat bleek rond kwart voor zeven een rubriek te zijn die gewijd was aan het moppentalent van Linde.

Ik kan me geen onaangenamer begin van mijn nieuwe werkweek voorstellen, eerlijk gezegd. In enkele seconden schoot mijn bloeddruk omhoog, als gevolg van de zenuwslopende wijze waarop Merckpoel de grap ten berde bracht. Ik waande me een kleuter van 5 die door de juf werd toegesproken alsof ik 2 was. De geforceerd vrolijke, haast hysterische wijze waarop Merckpoel met schelle stem haar verhaaltje naar de hoofden van pas ontwakende luisteraars slingerde, was een ware marteling. Terwijl de nadrukkelijk gearticuleerde zinnen tegen mijn hoofd beukten, kon ik maar één ding bedenken: heeft Linde Merckpoel al een keer naar zichzelf geluisterd?

De radio als kweekvijver voor televisie-persoonlijkheden… ik blijf me afvragen wat iemand ooit in dit mens zag en hoop haar de komende vier jaar opnieuw ver buiten mijn gezichts- en vooral gehoorsveld te houden. Botte kritiek, ik weet het, maar het moest er even uit.

In aanverwante ergernis: ook An Lemmens ‘ naam viel destijds, toen het over kinderlijke presentators ging. Zij heeft het intussen helaas wel tot een echte tv-persoonlijkheid geschopt en dat blijf ik een groot mysterie vinden. Heeft nu werkelijk nog geen enkele tv-bons met een minimum aan kritische ingesteldheid eens vijf minuten naar Lemmens gekeken of geluisterd? Ik zie echt niet meer dan een babe die met alle moeite van de wereld de autocue tracht af te lezen, met een gigantisch gebrek aan naturel. Eens die voorbereide tekst wegvalt – bij een gesprekje met een kandidaat bijvoorbeeld – verdwaalt Lemmens al meteen in een bos van onnozele vragen en slaapverwekkende dooddoeners, alsof ze een bomma op de markt is. Lemmens presenteert niet, ze speelt dat ze presenteert. Haar mimiek heeft ze daarbij geenszins onder controle.

Nu kan je dat wel makkelijk als zure praat van een geërgerde kijker beschouwen, maar mijn essentie is: heeft An Lemmens ook maar eens van iemand enige instructie gehad? Is ze op wat voor wijze dan ook opgeleid om een programma te dragen? Televisiepersoonlijkheid noemen ze dat. Dat is dus synoniem voor poppemieke dat voorgekauwde praat uitkraamt. Zet daar iemand als Rani De Coninck of Francesca Vanthielen naast en je merkt het verschil meteen. De programma’s van deze dames kunnen me evenmin boeien, en de dwingende familiaire toon die op vtm gemeengoed is geworden tegenover allerlei kandidaten, is een zwak, maar verder kunnen deze dames zowat alles aan. Die hebben persoonlijkheid, al hoef ik ze daarom niet eens tof te vinden.

Er zijn ongetwijfeld nog tal van andere tv-kippen die dezelfde kritiek verdienen – Saartje Vandendriessche is zelfs een kip zonder kop – maar ik ambieer nu eenmaal geen alles beslaande thesis. Enkel een ouderwets stukje zagen.





Hollywood Basterds

20 02 2012
Judi Dench (77) liet weten dat ze langzaamaan blind wordt. Een interview onlangs met Vanessa Redgrave (74) beschreef de actrice als ‘verward’. Ook mijn favoriete filmoudjes takelen af, hoezeer ik ook geneigd ben hen eeuwig energiek te zien.

Ellen Bursty, Robert Redford, Peter O'Toole, Maggie Smith

Ik wil er niet meteen aan denken, aan al die talenten die steeds minder films dreigen te gaan maken als hun leeftijd dat niet meer toestaat. Kirk Douglas is al jaren niet meer actief, maar hij is dan ook al 96. En onverstaanbaar. Maar Lauren Bacall is 87, zij blijft nog films maken. Mijn grootmoeder heeft zowat dezelfde leeftijd. Zij leest Story.

Christopher Plummer aka Captain Von Trapp is 82. Hij werd dit jaar genomineerd voor een Oscar en blijft uitermate genietbaar werk afleveren. Clint Eastwood is 81 en maakt niet alleen de ene film na de andere, maar zou nu toch ook weer gaan acteren. Zijn leeftijdsgenoten Gene Hackman en Sean Connery zijn intussen al een tijdje op pensioen. Toch zijn er nog die Eastwood overtroeven. De Portugese cineast Manoel de Oliveira is 103 (!!) en is nog steeds actief als filmmaker. Al verwacht ik iedere dag te vernemen dat hij de pijp aan Maarten geeft.

Andere krasse knarren zijn Robert Duvall (80), Ian Holm (80), Gena Rowlands (81), Ellen Burstyn (79), Peter O’Toole (79) en mijn grote favoriet Michael Caine (78). We zijn geneigd die leeftijd te relativeren omdat die mensen zo alert en actief overkomen, maar in het doorsnee rustoord zitten er veel jongere mensen te wachten op hun bordje pap. Mijn grootouders, 79 & 80, zijn ook actief en alert, maar zouden lichamelijk niet meer in staat zijn te acteren (hoewel het theater dat ze onder hun twee opvoeren anders ook vaak Oscarwaardig is).

Er zijn er nog hoor, acteurs waarvan u misschien verrassend verneemt dat ze al op leeftijd zijn. Donald Sutherland, Shirley Maclaine, Eileen Atkins, Maggie Smith, Martin Landau en Sophia Loren zijn 77, dat valt aan te nemen. Allemaal hebben ze met grote en legendarische filmmakers gewerkt. Ik geniet van al hun vertolkingen, omdat ze in al die jaren alleen maar beter geworden zijn. Woody Allen is 76, Albert Finney 75, Roman Polanski 78. En dan zijn er Anthony Hopkins (74), Morgan Freeman (74) en Jack Nicholson (74). Dat verrast u misschien minder, u ziet hen al vaak als oudere mannen op het scherm. Maar stond u er bij stil dat ook Robert Redford, Jane Fonda en Dustin Hoffman al 74 zijn? Ze hebben hun jeugdige look zo lang uitgespeeld dat men lijkt te vergeten dat ze nu al zo’n hoge leeftijd hebben. (Brad Pitt is intussen ook al 48 hoor).

John Hurt & Gena Rowlands

Nog wat prille zeventigers: Al Pacino is 71, net als Michael Gambon, John Hurt en Martin Sheen. Nick Nolte is 70 en Harrison Ford bijna, net als Barbra Streisand. Robert De Niro, Ben Kingsley, Christopher Walken, Danny De Vito, Michael Douglas en Helen Mirren  zijn flinke zestigers.

En zo zijn er nog meer hoor, Hollywoodsterren die we niet zo oud inschatten. Omdat ze als jongere personages gecast worden, of als ouders van acteurs die we ook weer jonger inschatten (wist u dat Leonardo DiCaprio 37 is?).

Het maakt me niet uit dat ze ons op die wijze liggen hebben, film is fictie, maar het leven niet. Robert Duvall zal ook wel al eens in zijn broek gedaan hebben zeker? Ik hoop vooral nog vele jaren van al deze grootheden te mogen genieten. Het liefst met een film over een bejaardentehuis met minstens tien van de vermelde acteurs in de hoofdrol.





Hoe zou het nog zijn met de M-Kids?

3 08 2011

Deze vraag werd ons gesteld door een lezeres en we namen dan ook met graagte het initiatief om er een antwoord op te vinden.

De jaren van roem en succes zijn intussen al een tijd voorbij. Verantwoord Tijdverlies zocht de dames van de ooit populaire meidengroep M-Kids op en maakte een stand van zaken op.

Britt studeert haartooi aan het H. Maria-instituut te Halle, maar hoopt op een diplomatieke of consulaire post in Namibië. Daarvoor wil ze die zin wel eerst leren schrijven. Ze heeft de handen vol met haar drie kinderen (Enrique, 5, Angelinajolie, 3 en Kevin, ook 3). De kindjes hebben vier verschillende vaders, maar Britt is enkel van de vaders van Enrique en Kevin gescheiden. Britt heeft haar muziekcarrière echter niet opgegeven. Ze deed al twee keer mee aan de preselecties van Idool en werd respectievelijk 589e en 10256e. Koen Wauters was vriendelijk tegen haar en dus was ze blij nog niet vergeten te zijn als Vlaamse zangeres. Ze heeft hem meteen toegevoegd op Facebook.

Tamara liet op haar 18e de tekst van de grootste hit van de M-Kids op haar borsten tatoeëren. Na een bachelor in de architectuur en een meestergraad in de optiek, verhuisde ze naar de populaire Turkse vakantiebestemming Bodrum, waar ze een bar uitbaat, de Funkey Monkey. Daar leidt ze een gelukkig, anoniem bestaan, al is ze altijd op haar hoede voor fans met stalkerneigingen. Ze heeft alle dvd’s van FC De Kampioenen. In 2006 won ze 2500 euro met een kraslot. Ooweejoweeoo!

Haar zus Davina liet intussen haar naam veranderen in Kimberley. Ze werkt als onderhoudsdame op het Ministerie van Milieuvoorzieningen & Wandelende Takken, maar hoopt eigenlijk nog kleuterleidster te kunnen worden want ‘ze kan goed met kinderen omgaan en in de opleiding leer je toch vooral knutselen’. Vorig jaar werd ze 49e in de Tour de France voor Vergeten Vlaamse Zangeressen die ooit deel uitmaakten van een Meidengroep (gewonnen door Larissa van Def Dames Dope). Correspondeert vurig met de Peruaanse schrijver en Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa want ‘ne mens moet een hobby hebben’.

Dat waren nog eens zomers!





Alles kan erger

3 06 2011

Zo nu en dan programmeert men bij Kinepolis een moeilijke film. Momenteel is dat  bv. Le gamin au vélo of The Tree of Life, – twee aanraders overigens – films waarbij de doorsnee Lorenzo na twee minuten zijn gsm bovenhaalt om te zien of ze hem niet ergens dringend nodig hebben. Men noemt dat daar ‘de andere film’.

Waarom dat zo per se in een vakje moet gestopt worden, weet ik niet, maar als het daarmee macho’s en nacho’s afstoot, mogen ze het van mij gerust ook ‘films met hersens’ noemen. Ik ben sowieso al blij dat men dit soort producties ook daar wil programmeren, want het genot van een groot scherm wordt ons door de kleinere, cinefiele cinema’s toch vaak onthouden.

Vorig jaar promootte Kinepolis deze films met een nogal dwaas spotje waarin Ozark Henry als een hedendaagse sjamaan zijn woorden tot de hemel richt in de hoop dat er een meesterwerk op zijn kop valt, of zoiets. Er werd terecht nogal lacherig gedaan over deze poging tot cultureel verantwoorde reclame. (in zwart wit gefilmd en al!) Maar wat heeft Ozark Henry met films te maken?  De films die hij noemt, zijn overigens al zo oud dat ik me afvraag of hij de laatste jaren wel nog een voet in de cinema gezet heeft.

Op een bepaald moment is mijn ergernis over dit spotje omgeslagen in effectieve afkeer. Ik zag het dan ook net iets te vaak. De laatste keren heb ik zelfs – echt waar – mijn oren dichtgestopt – om die aanstellerige toon niet meer te moeten horen. En weet u wel hoe diep uw vingers in de oren moeten om écht niets meer te horen? En hoe u daarbij ook enige brabbelgeluiden moet maken omdat die vingers niet volstaan? En hoe belachelijk dat wel niet overkomt in een gevulde bioscoopzaal? Zo erg was het dus.

Onlangs stelde ik tot mijn grote opluchting vast dat het afgelopen was met Ozark. Isolde Lasoen mocht een nieuw spotje opnemen.

En dat is … Nog. Veel. Erger.

Intussen heb ik dit drie keer gezien en ik zoek nu al naar mogelijkheden om er volgende keer niet aan blootgesteld te moeten worden. Het ligt niet helemaal aan Lasoen zelf – hoewel de pogingen tot ‘acteren’ met haar schouders en mond, lachwekkend zijn – maar wel aan de vreselijk irritante, gemaakt spontane/nonchalante manier waarop de ze kijker iets vertelt met het superieure besef dat we toch niemand kennen van de mensen die ze noemt.  On-uit-staan-baar. Ook  hier trouwens: wie komt er nu nog aanzetten met O, Brother, Where Art Thou?, een film van meer dan 10 jaar oud? Hoe kan die nu representief zijn voor de films in Cinemanie? En wat heeft Lasoen met films te maken?

Vragen waarop men bij Kinepolis zelf ook helemaal geen antwoord zal hebben. Maar de marteling van deze 30 pijnlijk slechte seconden nog – bij benadering – een dertigtal keer mee te maken vooraleer men Lasoen vervangt door pakweg Jacky Lafon, Showbizz Bart of Tanja Dexters, is géén prettig vooruitzicht. Wat kan het leven voor filmfans soms hard zijn.





Klereleijer

5 11 2010

Omdat Eva Mendes te gast was, en omdat ik benieuwd was naar de nieuwe zangeres van Hooverphonic – wat een hype om niets, want niemand kan Geike Arnaert vervangen! – keek ik gisteren uitzonderlijk naar het praatprogramma kletspraatje De Laatste Show. Moest ik er wel ene Sven De Leijer bijnemen, een uitermate onplezierig sujet die zichzelf duidelijk echt formidabel vindt, maar wiens uitlatingen eigenlijk pijn deden aan mijn oren. Welk een gênant en vooraf gerepeteerd spektakel was me dit? Ik ben er wellicht rijkelijk laat mee, want deze irritante en ongrappige medemens doet blijkbaar al een tijdje zijn ding in een uithoek van het decor, maar ik vond het aanschouwen van dit tafereel bijzonder vermoeiend en intriest. Kunnen ze daar op vtm niets mee doen?

Meteen ook een Facebookgroep gezocht die me met één klik van mijn ergernis zou afhelpen, maar er was amper één groep die zich tegen deze kerel richtte, en die leek me dan weer net iets te infantiel.

Soit, nog een reden meer om dit programma weer voor enkele maanden volkomen te negeren.

En wat de titel van dit stukje betreft, tja… ik kon er moeilijk om heen hé.





Rechtzetting

15 09 2010

De felicitaties alom van de mensen om me heen, en in het bijzonder de reacties op de foto waarop ik schijnbaar trots poseer met een trofee in de handen, doen me vermoeden dat de meeste mensen het een hele prestatie vinden dat ik met teamgenoten Stijn en Hanne afgelopen zondag de Moviequiz 2010 won op het Vlissingse filmfestival Film by the Sea. Bij deze dien ik één en ander in een juist daglicht te plaatsen.

Goed, wij wonnen dus. Maar daar dient misschien alleszins al aan toegevoegd te worden dat er slechts 8 ploegen deelnamen. En géén daarvan betrof zo’n typische die hard filmfreakploeg waardoor een team van ons niveau doorgaans afgedroogd wordt. Laat ons deze overwinning dus niet uitvergroten tot een bovenmenselijke prestatie, in tegenstelling tot wat het gigantesque van de trofee ook mag doen vermoeden. Om maar te zeggen: de trofee is potsierlijk en buitenproportioneel.

Niet dat de quiz (‘zeg niet filmquiz maar moviequiz’) papsimpel was. De vragen waren van een zeer degelijk niveau en waren voldoende gevarieerd. We dienden toch wel wat in ons filmgeheugen te graven en sloegen soms de bal mis. De scores lagen erg dicht bij elkaar, dus het was best spannend – al schreeuwde ik onze triomf al uit vanaf de eerste ronde. Daarnaast leden we onnoemelijke honger en kou. Nu ja… de beloofde beschikbare hapjes waren er niet en de deuren van de foyer lieten heel wat wind binnen. Reden genoeg voor mij om het op een zeuren te zetten. Een mens vertrekt dan om 11u na een snel ontbijt, komt daar rond de middag aan en meent een quiz van 5 uur lang te moeten uitzitten. Een hapje is dan welkom. Maar deelnemers aan de quiz mochten de tot de bioscoop behorende snoephoek echter niet betreden. Het enige alternatief was een dunne, akelige hamburger uit een soort op kinderen gericht restaurant. Maar goed dat de inschatting van de duidelijk wat onervaren organisatoren volkomen fout zat: om iets na 3 bleek de quiz al aan zijn einde te komen. Dat gaf ons, filmliefhebbers die nooit een kans op een (nieuwe) film laten liggen, de gelegenheid om nog een film van het festival mee te pikken. De Finse zedenkomedie Haarautuvan rakkauden talo beviel ons redelijk.

Maar het ontging me haast dat er eigenlijk wél een reden is  om deze trofee verdiend te hebben: we moesten drie uur lang naar Jan Verheyen luisteren! De presentator van dienst bleek echter ongelooflijk mee te vallen. Hij was vlotjes in de omgang en we konden ons niet van de indruk ontdoen dat hij enige sympathie had voor de enige Vlaamse ploeg. Na afloop kwam hij spontaan een babbeltje slaan. Op het feit na dat hij ons enigszins protserig met de releasedatum van zijn nieuwe (naar verluidt niet bijster goede) film om de oren sloeg, was hij verbazend sympathiek en geïnteresseerd. Voor de heilige boontjes onder ons die zich afvragen waarom me dat verbaast: omdat hij op televisie altijd zo vreselijk irritant is natuurlijk.

Dient verder nog vermeld te worden: dat Stijn’s parkeerkunstje – iets waar hij blijkbaar toch wat onzeker over is – er eentje was dat gerust als demofilmpje op de rijschool kan vertoond worden. Dat de cocos-met-citroen-zandkoekjes van Hanne een troost waren in hongerige tijden, al bleken ze geen spek naar mijn bek te zijn. Dat Stijn’s  vrees dat ik meestal voor- en familienaam wil noteren op het antwoordformulier ons punten kan kosten, terecht was toen Vivien Leigh eigenlijk Janet Leigh was. Dat de drank dan toch niet gratis was. Dat het leven achter de schermen van het Gentse filmfestival een boeiend kijkspel zou opleveren. Dat panfluitmuziek beluisteren ook zijn grenzen kent. Dat het schriele kereltje dat na afloop naar onze trofee kwam kijken, maar gewoon een excuus zocht om ons onder neus te wrijven dat thuis al vier van die trofeeën had. En tenslotte dat een uurtje verpozen in de Vlissingse zon me een klein vakantiegevoel bleek te bieden en ik daarmee wellicht het laatste uit de zomer heb gehaald.





imaGINAtion

14 07 2010

Getuige mijn lijstje met zoektermen zijn jullie massaal op zoek naar een film waarin Geena Lisa zou meespelen. Bedankt om mijn bezoekcijfers tot recordhoogtes te brengen, maar er is zelfs mij als filmfanaat niets bekend over wat voor filmplan dan ook voor Geena Lisa. Ze is al zo pover als zichzelf, laat haar eerst die rol maar uitwerken.

Wat ik u dan wel te melden heb over film is dat volgende week zowat de beste film van het jaar in onze zalen verschijnt: het niet te versmaden Inception, een klein meesterwerkje vol geniale ideeën. Lees hier mijn recensie en trappel nog een week van ongeduld.

(alsof ik niet weet dat u eigenlijk allemaal op zoek bent naar de sex-tape van die andere Gina)





De grootsheid van Vanessa

22 02 2010

Alweer een filmgerelateerd artikel, ja hoor. Maar tegelijk ook een beschouwing van iets dat me getroffen heeft en dat me inspireerde tot een soort lofzang aan het adres van de Britse actrice Vanessa Redgrave. U hoéft het niet te lezen hoor.

Gisteren vond de uitreiking van de Bafta’s plaats, de Britse filmprijzen. Heel wat minder duf dan de Oscaruitreiking, wat informeler en swingender, maar ook met net iets minder grote sterren in het publiek. Ik geef toe dat ik de uitzending ervan in de eerste plaats bekijk om een glimp op te vangen van de mens achter de acteur of actrice, al ben ik me er van bewust dat het één en al imago is. Maar wie zit naast wie, wie lacht om welke grap en zelfs wie draagt wat? Het is al even fascinerend als wat ze op het witte doek doen.

Acteurs zichzelf zien wezen, het doet vaak afbreuk aan de magie van de cinema. Ze verspreken zich of lezen vaak dodelijk verveeld de meest banale introducties voor, zonder een greintje show of enthousiasme. Zijn dat dan acteurs? Anderzijds zie je ook wat je wil zien: charisma, klasse, humor, gevatheid. Dat zijn dan filmsterren.

Over de hele avond werd één vooroordeel flink bevestigd. Dat de Britten er op alle vlakken in slagen de show te stelen. Ze komen eleganter, alerter en met veel meer klasse uit de hoek dan hun Amerikaanse tegenhangers. Colin Firth, Kate Winslet, Rupert Everett, Carey Mulligan, Kristin Scott Thomas, niet meteen allemaal klinkende namen, maar wel acteurs waar de flair van af spat. Het ultieme bewijs daarvan was Vanessa Redgrave, die die avond het erelidmaatschap van de British Academy of Film and Television Arts zou ontvangen.

Ik heb deze 73-jarige actrice altijd al graag aan het werk gezien, al heb ik heel wat van haar bekendste films nog niet gezien. Op haar cv staan ondermeer Blowup, Isadora, Mary Queen of Scots, Murder on the Oriënt Express, Agatha, Prick Up Your Ears, Howards End, Mission Impossible, Wilde, Cradle Will Rock, The Pledge, The Gathering Storm, Venus en Atonement. Ze werd zes keer genomineerd voor een Oscar (en won er één), won een Gouden Palm, werd 13 keer genomineerd voor een Golden Globe, … kortom een grote actrice, over wie nooit genoeg lof zal gezwaaid kunnen worden en die vanwege haar inzet op politiek vlak, als strijdster voor mensenrechten, al evenzeer bewierrookt wordt.

Ik wil het echter vooral even hebben over wat ik haar tijdens die uitreiking zag doen, als zichzelf: groots wezen in nederigheid en bescheidenheid. En al zou het allemaal maar theater geweest zijn, ik was onder de indruk.

Redgrave zou de prijs in ontvangst nemen uit handen van de Amerikaanse actrice Uma Thurman en Prins William. Vrij geëmotioneerd stapte ze het podium op na het aanschouwen van een (wat flauw en onvolledig) overzicht van haar carrière. Ze viel Thurman, met wie ze in de film A Month by the Lake gespeeld had en die ze sindsdien als een soort vriendin lijkt te beschouwen, om de hals en knielde toen elegant en plechtig voor de prins, die jammer genoeg meer van zijn vader dan van zijn moeder leek te hebben op dat moment. Na nog een knuffel of wat wendde ze zich dan tot het publiek en de kijker met haar dankwoord.

Dat was bijzonder lang maar verveelde geenszins. Redgrave beschreef hoe ze als klein meisje in datzelfde theater waar ze nu geëerd werd, kwam kijken naar voorstellingen, vanop de hoogste (goedkoopste) plaatsen en zo de showbusinessbacterie te pakken kreeg, al waren haar ouders natuurlijk ook acteurs. Klassiek verhaal natuurlijk, maar anderzijds toch: hoe dromen uitkomen. Redgrave verwees ook naar een periode in haar leven waarbij ze een broer verloor in de oorlog. Op zich een tragisch feit, maar ook ironisch: terwijl zij als oudere vrouw terugkijkt  op een verleden waarin mensen familieleden verloren aan de oorlog, won diezelfde avond The Hurt Locker tal van prijzen. Een actuele film over de oorlog in Irak. Dan ben je een zeventiger en is er niets veranderd.

Redgrave sprak ook de prins aan. Ze had zijn moeder ooit ontmoet en sprak haar bewondering voor zijn vader uit. Zet een Brit naast iemand van het koningshuis en ze lijken hun ego op te geven. Al was zij 73 en hij 27, het ontzag kwam van haar kant (of was wellicht wederzijds al betwijfel ik of Prins William veel films gezien heeft met Vanessa Redgrave). Mooi vond ik dat.

Redgrave maakt deel uit van een grote acteersfamilie. Getrouwd met een regisseur, dochter  van acteurs, kinderen die zelf acteren. Dochter Joely Richardson (uit o.a. 101 Dalmatians, The Patriot en de reeks Nip/Tuck), haar jongere evenbeeld, zat te snotteren in de zaal. Aan de andere kant had Natasha Richardson moeten zitten, ook actrice en getrouwd met Liam Neeson. En een jaar geleden verongelukt bij het skiën. Een tragedie die geen dramatisering behoeft en een ultieme illustratie is dat al die sterren ook maar mensen zijn. Het voorval bleef onuitgesproken, maar een uur eerder amper was in een in memoriam nog de dochter aan bod geweest. Het medeleven van het publiek was voelbaar en maakte Redgrave alleen maar grootser.

Ik geef toe, ik smulde van die dramatiek hoor. En ik wil niet blind idolaat zijn. Maar dit was gewoon een treffend moment, een zeldzaam puur aandoend gebeuren in een wereld van show, schijn en oppervlakkigheid. U mag me een gebrek aan scepsis verwijten in deze, ik was getroffen.

Hieronder een flard van de ceremonie.





Bart Peeters wordt 50 – the making of

27 11 2009

Enkele weken geleden. Redactielokaal VRT. Een redacteur en twee onderbetaalde stagiairs vergaderen.

– Heeft iemand Bart al op het hart gedrukt dat hij zeer verbaasd moet kijken bij elke wending van de avond?
– We hebben de Tsunami-Bart besteld, die met Het Ernstige Gezicht.
– Ha, sjans, geen Eurosong-enthousiasme hé, we mikken op ontroering en willen de kijker de Gevoelige Bart tonen.
– De Gevoelige? Zonet zei je nog De Ernstige?
– Zolang het maar geen Bosmans Jos is. Hoe staat het met de aanwezige BV’s?
Regi, Stany en Peter, Guy, Sandrine, Cas en Hannelore kunnen niet.
– Godver! Over welke Hannelore hebben we hier?
Hannelore Bedert, de bekende.. euh, paardrijdster? Accordeoniste? Illustratrice? Je weet wel, Peeters stond mee aan de wieg van haar carrière.
– Geen idee over wie je het hebt. Soit, hoe zit het met die verbinding met Amerika? Met Whitney Houston?
– Trixie Whitney zul je bedoelen? Euh, nee Trixie Whitley?
– Wie?? We gingen toch voor de felicitaties van een wereldster? Who the fuck is Trixie Whitney?
– Tja, ik ken haar ook niet, ik kijk nooit tv. Maar de gemiddelde één-kijker zou die zeker moeten kennen.
– Pff. En verder? Zijn er nog echte BV’s? Oude vrienden die Bart in de armen kan vallen?
– Marlène de Wouters komt alvast.
Marlène de Wouters? Zoals in ‘Marlène de Wouters, hartsvriendin van Bart Peeters?’ Mensen toch! Waar zit Hugo Matthysen?
– Die wil niet op tv als zichzelf.
– Misschien maar goed ook, Peulengaleistoestanden op een vrijdagavond op één,  terwijl op de canvas Het Eiland loopt! Wil je ze allemaal naar VTM laten zappen?
– Hoe zit het met Rani en Sabine?
– Rani plant een bevalling rond die datum, Sabine wil enkel komen als ze haar boek mag promoten.
– Als het niet anders kan. Wordt er Bart nog een geschenk aangeboden van de programmamakers? Van de VRT eventueel?
– Bij de bazen neemt niemand op. Wij zelf hebben nog wat budget voor een cadeautje, ja. Zo’n 7 euro.
– Zeven???
– Ja, die special effects kosten nogal wat geld, met die ballen aan die kettingen en dat speciale autootje en zo. En Koen Wauters moet ook betaald worden. En vergeet niet dat Robbie Williams binnen enkele weken langskomt. De VRT heeft geen rotte euro meer.
– Wat vangen we aan met 7 euro?
– Ik heb daar al eens over nagedacht! Koop een lege fotokader en portretteer Bart met al zijn vrienden van die avond. Marlène, Freddy De Kerpel, Sabine De Vos en Ronny Mosuse op één foto! We schrijven tv-geschiedenis!
– Geweldig idee, Niels, jij mag stagiair van de maand zijn!
– Op muzikaal vlak dachten we ook nog de twee neefjes van Bart Peeters nog te lanceren met hun groepje.
– Wat favoritisme, geen probleem. Wij zijn hier ook maar geraakt omdat we respectievelijk neef van Roel van Bambost, nichtje van Jan Eelen en achterachternicht van Nonkel Bob zijn.
– Hoe zit het met de perstekst? Is die af?
‘Peter Van de Veire belooft een viering in stijl. Bart Peeters, die op maandag 30 november vijftig kaarsjes mag uitblazen, wordt gehuldigd op een manier die bij hem past. Niet met een saai carrièreoverzicht, maar met een show waarin hij verrast wordt met opzienbarende muzikale acts en straffe stunts.’
-Knap! Goed dat je dat zegt, van dat saaie carrièreoverzicht. Het moet een show blijven, zonder essentie. Bart weet toch al wie er allemaal zal zijn?
-Alles is met hem doorgenomen. En ja, we hebben benadrukt dat hij echt moet doen alsof het één grote verrassing is. De Verwonderde Bart zeg maar.
– Geweldig. Zo’n momument in de tv-geschiedenis!
– Tv? Ik dacht dat Bart Peeters een zanger was?
– Maar nee! De Droomfabriek! Eurosong! De Vliegende Doos! Het Peulengaleis! Al die programma’s waar we geen fragmenten gaan van tonen omdat we geen tijd meer hebben om ze op te zoeken in de archieven! Zegt jullie dat niets?
– Da’s allemaal van  voor onzen tijd. Daarbij, ik heb geen tv.
– Enfin! Wanneer zijn jullie geboren?
– Ik in 1991.
– En ik in 1999. Waarom?

Ja, Bart Peeters werd echt alle eer aangedaan met dit programma.





K-dee zoekt bevestiging

6 10 2009

Leerlingetje:  ‘Svééééén, wie vond jij dat er moest winnen? Josje,  Madelon of Noa?’

Leerkracht: ‘Géén van de drie! Ik zag drie door- en door onnozele bimbo’s die alledrie vals zongen! Ze waren dom, ijdel en infantiel! Het was ook lang vooraf duidelijk dat ze een Hollandse gingen kiezen, kwestie van een deel van het afzetgebied commercieel veilig te stellen. Op geen enkel moment had ik het gevoel dat zangtalent van belang was, wel nationaliteit, blondheid en gekir. Dit was geen tv-programma, maar een uitgekiende marketingstunt van een hebberig, megalomaan bedrijf dat nu lang genoeg zijn inspiratieloze producten door de strot van de argeloze, makkelijk te verleiden consument jaagt. Ik walg ervan!’

Maar dat zei ik dus niet. Ik zei: ‘Josje’.

‘Ik ook’ zei ze. En met een grote glimlach huppelde ze weg.





Acteren moet je leren (2)

26 09 2009

De voorbije weken vielen drie feiten me op in de Vlaamse acteerwereld. Allereerst was er de casting van Koen De Bouw in de volgende film van Erik Van Looy. De twee hebben al drie keer eerder samengewerkt en kunnen het goed met elkaar vinden. Geen probleem. Toch vind ik die casting wat voorspelbaar. Wedden dat Filip Peeters de volgende zal zijn die mag aantreden in De Premier? Dat mogen dan al prima acteurs zijn, is het niet een beetje ongeïnspireerd telkens voor diezelfde koppen te kiezen? Van Looy behoort natuurlijk tot de mainstream en hoeft dus misschien geen risico’s te nemen, maar een creatief denkproces is er wellicht ook niet aan voorafgegaan En dat moet dan voor het eerst zijn dat ik deze brave mens wat afval.

Ook een vermelding waard, zeker in het kader van het oorspronkelijke uitgangspunt van deze rubriek, nl. taalgebruik in Vlaamse fictie, is een citaat van Nathalie Meskens in HUMO: ‘Wij moeten de mensen entertainen en niet opvoeden’, zegt de actrice uit Kaat & Co en Wij van België op de vraag of er verkavelingsvlaams zal gesproken worden in de nieuwe serie David. Ik vind dat een enge visie en een onnozele uitspraak, want Meskens lijkt er van uit te gaan dat je ofwel natuurlijk overkomt op het scherm en dus entertaint ofwel behoorlijk Nederlands spreekt en dus bevoogdende, saaie televisie maakt. Er is blijkbaar niets daartussen. Wie deel 1 las weet al dat ik geen Algemeen Nederlands verwacht van acteurs, maar wel fatsoenlijke articulatie en vooral een grote naturel. Als Meskens slecht spreekt, is ze een slechte actrice, want duidelijk spreken is gewoon haar werk. Het blijft bij veronderstellingen, want ik zag Meskens nog nooit aan het werk en laat haar dus voorlopig achterwege in mijn overzicht.

Tenslotte wist Stefaan Werbrouck in Knack een sterk punt te maken. N.a.v. de kritiek op de accenten van de acteurs in Code 37 en de daaropvolgende kritiek over onverstaanbaarheid in Los Zand, nam hij eveneens de stelling in dat acteurs van hem niet zozeer geforceerd Nederlands moeten spreken, maar hij vraagt zich wel af of het zoveel gevraagd is dat acteurs het accent aanleren dat hun personage verondersteld wordt te hebben. Is het niet precies het werk van een acteur ons te overtuigen dat ze iemand anders zijn? Waarom doen ze dan geen inspanning om een passend accent aan te nemen? Tja, het kunnen niet allemaal Meryl Streeps of Russell Crowes zijn zeker? Mooi gezegd van Werbrouck alleszins.

Dus sprokkel ik nog maar eens 10 Vlaamse acteurs bijeen om even stil te staan bij hun talent:

vlaamseacteurs211. Ianka Fleerackers: nooit meer uit het collectief geheugen te bannen door haar rol als de o zo lieflijke Prinses Prieeltje in Kulderzipken. Daarvoor viel ze mij al op in Niet voor Publicatie. In Louislouise en Flikken zag ik haar dan weer kort nietszeggend wezen. Heeft niet zo’n positief imago, maar ik verdenk haar er van meer dan behoorlijk te kunnen acteren. Verdient beter materiaal om dat eens te bewijzen.

12. Warre Borgmans: een rasacteur die vooral komisch sterk lijkt te wezen maar ook in de meest gevarieerde ernstige rollen altijd goed werk levert. In Nefast voor de Feestvreugde vond ik hem grandioos, zijn bijrol in Het Eiland stond bol van nuances en zijn trompettist in Het Peulengaleis valt niet te overtreffen. Ook bekend als broeder Grimm in datzelfde Kulderzipken en uit Team Spirit, Buitenspel en Zone Stad en momenteel zijn boterham aan het verdienen in David. Wat jammer genoeg geen reden genoeg is om te kijken.

13. Camilia Blereau: ‘Wie?’ vraagt u alweer. Maar al te vaak wordt deze dame vermeld als een onontdekt talent. Is dan ook vooral in gastrollen te zien maar mij blijft zowat elke rol bij van deze actrice. Wordt vaak gecast als kijvend wijf of bazig kenau, maar wie al haar rollen op een rijtje zet, kan niet anders dan haar veelzijdigheid vaststellen. Was al jaren geleden een strenge hoofdredactrice in Niet voor Publicatie, was onlangs erg sterk in De Smaak van De Keyser en verraste tussendoor in Stille Waters. Het grote publiek kent haar vooral uit Lili & Marleen en Kinderen van Dewindt. Moet ook leven en nam dan ook allerlei gastrollen in beschamende series als Spring!, Grappa en Amika aan. Ik wens haar ooit een stevige hoofdrol toe in een succesvol drama.

14. Joke Devynck: Ze mag gezien worden, ze is nog steeds vrij populair na haar hoofdrol in Flikken van 1999 tot 2002 en verscheen ook al in 4 films die ik allemaal gezien heb (Buitenspel, Vle(u)gels, Vermist en Suspect). Op televisie was ze ook nog te zien in Sara en Katarakt. Ik snap niet helemaal waar dat succes aan te danken is want ik hoor steevast dat West-Vlaamse accent en vind haar simpelweg nooit geloofwaardig en soms wat irritant. In Flikken destijds was ze zelfs abominabel. Dat is intussen verbeterd, maar toch overtuigt Devynck me amper. Ik ben benieuwd welke gevolgen dat zal hebben voor de Tom Lanoyeverfilming Het Goddelijke Monster, waarin Devynck de hoofdrol zal spelen.

15. Barbara Sarafian: Sinds Aanrijding in Moscou weer een beetje op de voorgrond en dat is volkomen terecht. Sarafian is een groot talent dat overtuigt in de meest diverse rollen. Kan zeer komisch wezen maar geeft zich ook volledig op het dramatisch vlak. Aanrijding bood haar een van de mooiste vrouwenrollen van de afgelopen jaren en ik durf betwijfelen of veel andere actrices dit tot een goed einde hadden kunnen brengen. Maar veel eerder speelde ze ook met veel overgave een variatie aan rollen in Spike en Kijk eens op de doos van (pdw). Vermeldenswaardig hoogtepunt was ook haar rol in Peter Greenaway’s 8 1/2 Women naast o.a. Amanda Plummer en Toni Collette. Ben fan!

16. Stany Crets: als Nancy moet ik hem eigenlijk niet – ik heb niets tegen dat personage, maar Crets gaat voor mij nét niet genoeg op in zijn rol – maar de man heeft doorheen de jaren (vooral in zijn eigen programma’s) getoond dat hij boordevol personages zit en dat maakt hem een goed acteur die zijn succes zeker verdient. Daarnaast was hij geloofwaardig en/of grappig in Los, Raf & RonnyRecht op Recht en natuurlijk – nu al 13 jaar geleden – Alles Moet Weg.  Ik weet niet of een diepgravende, ernstige rol hem zou liggen – het zou best wel eens kunnen – maar voorlopig kan de man tevreden zijn over zijn eigen carrière. Jammer wel van die enkele magere rollen in ultracommerciële ondingen als Plop in de Wolken of K3 en het ijsprinsesje. Geen snobisme, maar dat kun je moeilijk aanvaardbare fictie noemen.

17. Frank Focketyn: een curieus geval, deze doorgaans zeer grappige acteur. Heeft meegewerkt aan enkele van de meest populaire en beste series van de voorbije jaren – Het Eiland en In de Gloria – en maakt als Pappie uit Man Bijt Hond deel uit van de tv-geschiedenis. Zowat al zijn rollen blijven herbekijkbaar en uiterst grappig. Maar wat zegt dat over het acteertalent van Focketyn? Uiteindelijk weten we allemaal dat Guido Pallemans en al die andere zenuwachtige, gecrispeerde types uit In De Gloria iets te veel op elkaar lijken om te stellen dat Focketijn veelzijdig is. Vooral het rechtduwen van de bril met de wijsvinger heb ik de man net iets te veel zien doen. Toch zie je weinig acteurs in die mate opgaan in een personage en slaagt Focketyn er toch altijd in het karikaturale te overstijgen. Indien niet al te vaak op het scherm, dus best een aangenaam acteur. Wist u dat hij ooit een pastoor speelde in enkele afleveringen van Thuis?

18. Benny Claessens: Oei, wat doet deze kerel me zuchten. Als broer van Bart in Het Geslacht De Pauw viel hij voor mij enkele keren door de mand: hoe sterk zijn rol en de scenario’s ook, het deels geïmproviseerde  gemekker van deze jonge acteur stoorde me echt te vaak. Ik zag hem tweemaal gehandicapt wezen: in de bedenkelijke jeugdfilm Blinker en – héél kort – in Koning van de Wereld en beide keren vond ik zijn prestatie tergend slecht. Zijn gastrol in Witse – aja nu je het zegt, daarin speelde hij alwéér een mentaal gehandicapte – was simpelweg verschrikkelijk. Ik hoef deze figuur niet per se meer op televisie te zien.

19. Robbie Cleiren: zijn bekendheid is omgekeerd evenredig met zijn talent. Cleiren is een prima opgeleide, altijd geloofwaardige en interessante acteur die zijn rollen prima afwisselt. Zie hem vooral aan het werk in de weing geziene films Een ander zijn geluk, Dirty Mind en Linkeroever. Op televisie herinnert u zich hem misschien van Recht op Recht en gastrollen in Witse, Rupel en Sedes & Belli. Lijkt geen drang tot het BV-schap te voelen, wat de perceptie van de ernst waarmee hij zijn vak uitvoert, alleen maar vergroot.

20. Jacky Lafon: Niemand is makkelijker door het slijk te halen dan deze euh… actrice. Haar afgang in de Nationale IQTest was voer voor talloze stand-up comedians en columnisten en haar onverslijtbare rol in het grootste televisiegedrocht ooit gemaakt, Familie, is eigenlijk gewoon lachwekkend. Wat valt er verder nog te spotten met deze platte, veredelde kermisslons op jaren, wiens werk in de de verste verte niets te maken heeft met wat acteren eigenlijk is? Leert haar tekst van buiten en dat is het.

 





Sterren in Gent

14 09 2009

Andy Garcia krijgt dus een Joseph Plateau Award op het komende filmfestival van Gent. Ook Kevin Costner zal in de bloemetjes gezet worden. Fijn. Goed voor het festival dat ze wat grote namen wisten te lokken.

Maar laat ons dit niét interpreteren als: ‘Hé, geweldig dat die grote sterren zomaar naar Gent willen komen om hun prijs op te halen’. Het is immers net zo dat men hier een prijs geeft aan elke ster die wíl komen, om zijn of haar komst toch een reden te geven. Ik vermoed dat de organisatoren gewoon ieder jaar half Hollywood uitnodigen in de hoop dat er dan toch eens één of twee ja zeggen – en waarom ook niet? Het lukt immers ieder jaar.

Soms moeten ze het dan ongewild wat ver drijven. Enkele jaren geleden werd de Amerikaanse acteur Blair Underwood met een filmprijs beloond. Die speelde toen naast Julia Roberts in de rotslechte film Full Frontal. En laat ons nu met zijn allen verder echt nog nooit van deze kerel gehoord hebben. In het land der blinden… Dat jaar kon blijkbaar geen grotere naam gelokt worden en dan krijg je dat soort geforceerde fêteringen.

Maar goed, ze doen maar. Als sterveling verandert de komst van die sterren eigenlijk niets aan de beleving van het filmfestival. Laat dus maar vooral gewoon goede films op het programma staan. Ik tel al af.





Acteren moet je leren

9 09 2009

Sinds Jelle Cleymans zich een weg ettert doorheen de serie Thuis slaag ik er nog meer in dan voorheen, dit leven zoals het helemaal niet is, compleet te negeren. Ergens ook jammer, want het schabouwelijke taalgebruik en de stereotiepe personages konden mij op sommige momenten inspireren tot genietbaar geëmmer hier, maar het was uiteindelijk amper draaglijk geworden.

Momenteel blijkt het taalgebruik in allerlei series echter plots een item. De Standaard pikte het geklaag op diverse internetfora op over het taalgebruik in nieuwe series als Los Zand en Code 37. Man Bijt Hond gaf daar gisteren een leuke draai aan. Ik ben als taalliefhebber wel tevreden met deze nieuwe aandacht – al die pietjes precies in Man Bijt Hond vond ik extreem sympathiek! – , hoewel ik me niet de illusies maak dat er iets zal veranderen. Overigens hoeft het voor mij ook niet van dat steriel Nederlands te worden, hoor.

Maar de Taal van Thuis heeft me dus jaren geërgerd, al die laat ik nu maar even links liggen. Over het schabouwelijke gepruttel in 16+ had ik het twee jaar geleden al. Dus over naar de actualiteit. Het taalgebruik in Los Zand vond ik bij momenten storend: zoals vroeger al gezegd wil ik nog tolerant zijn tegenover verkavelingsvlaams, maar dialect vind ik absoluut not done. In tegenstelling tot velen vond ik de acteurs wél verstaanbaar, maar dat wil niet zeggen dat ik ze met plezier aanhoorde. Enkele van de gesprekken waren beslist tenenkrommend dialectisch en voorzien van een geforceerdee naturel. Terzijde: deze serie wil ik best nog verder bekijken al garandeer ik niet dat ik de eindstreep haal.

Dan was er Code 37, een doorslagje van een kopie van een tweedehands politieserie. In Vlaanderen misschien wat ongezien, maar verder op alle vlakken ongeïnspireerd. En saai, niet te geloven. Maar ter zake: de Antwerpse en Brabantse accenten waarvan sprake in vele media, deden me niet veel. Zoals elders al opgevoerd, hoor je zeker in Gent diverse accenten, dus wat zou dat. Maar hier is meer aan de hand: de taal die de acteurs hanteren leunt zo dicht aan bij dialect, dat het bijzonder irritant wordt. Doet pijn aan de oren.

Ik heb daar wat over nagedacht. Als ik me in het dagelijks leven maar in  beperkte mate erger aan dialect en accenten, waarom zou ik dan in Vlaamse series en films wel verwachten dat men perfect Nederlands spreekt? Mijn conclusie is eigenlijk paradoxaal: ik heb helemaal niets tegen deze manier van spreken. Van nieuwslezers, presentators, omroepers en radiovolk verwacht ik dat uiteraard wel, maar acteurs hebben als opdracht fictie te brengen die aanleunt/gebaseerd is op/lijkt op de werkelijkheid. Dus moeten ze toch klinken zoals gewone mensen?

En dus zit het probleem voor mij helemaal ergens anders: het ligt aan de acteurs. Eén van de dames in Man Bijt Hond vond bv. dat Van Vlees en Bloed verknoeid werd door de dialectwoorden erin. Niets van gemerkt, moet ik zeggen. Als de acteurs overtuigen, maakt het mij eigenlijk niet echt uit wat ze spreken. Koen De Graeve kan zijn Aalsters doorgaans amper verstoppen, en toch hoor ik hem zeer graag bezig in alle soorten rollen. Ik raak er dus steeds meer van overtuigd dat goede acteurs het verschil maken en dat er ook steeds minder zijn helaas. Vlaanderen raakt bedolven onder would-be vedetten, bimbo’s die vanbinnen even blond zijn als vanbuiten en veredelde figuranten die zich allemaal acteur noemen.

Ik heb zelf geen acteerambities, ik snap ook dat het charisma van een acteur meer uitmaakt dan zijn werkelijke talent en dat een goed acteur meer is dan iemand die mooi spreekt. Wat een goed acteur dan wel is, valt moeilijk te omschrijven. Het laat me niet om toch even af te wijken van mijn punt en mijn loep boven het Vlaams acteervolk te houden. Ik beschouw dus even wat willekeurige Vlaamse acteurs om te zien wat er hapert en aanslaat.

 Vlaamseacteurs11. Veerle Baetens: overschat. Gigantisch nog wel. In de vier minuten van Sara die ik ooit meepikte, vond ik haar al amper boven het minimum amateurniveau uitsteken. In Code 37 hanteert ze zeker twee gezichtsuitdrukkingen. In Loft ging ze op in het decor, zo grijs wist ze te zijn. Ik moet haar niet. De verpersoonlijking van het banale. In Vlaanderen ben je dan een ster.

2. Marijke Pinoy:  Een mens met een wel erg beperkt register, waardoor ze al al haar rollen op elkaar laat lijken. Of ze nu de drama queen staat te wezen in De Keyser van de Smaak of moederlijk is in Ben X en Los Zand, ze blijft emoties verwarren met gesticuleren en zeuren. Let ook eens op haar gruwelijke articulatie. Haar jury duty in het gedrocht Moeders en Dochters onthulde bovendien dat ze in werkelijkheid ook gewoon zo is.

3. Maaike Cafmeyer: We love her. Niet? Ze is leuk , ze is grappig… Wacht even. Is ze echt grappig? Of heeft ze gewoon enkele grappige rollen gespeeld? Ze mocht heerlijk stuntelen in Het Geslacht De Pauw. Ze mocht heerlijk bot wezen in Loft. En ze komt beslist sympathiek en charmant over. Maar acteert ze eigenlijk goed? In Aspe zag ik haar nauwelijks aan het werk – niet uit te kijken, deze belegen misdaadprul – maar ik wacht alleszins tot ik eens echt onder de indruk zal zijn. Haar legendarische opdringpoging bij Paul Van Himst als vrouw van Bart De Pauw was echter ijzersterk. Acteren is ook: laten vergeten dat je een actrice bent. Ik geef haar nog heel wat krediet.

4. Jelle Cleymans: een ware verschrikking. Dit is echt wel allesbehalve een acteur. Ik blijf beleefd over zijn smoelwerk, maar dit is echt wel the very poor man’s Leonardo Dicaprio Zac Efron Rupert Grint. Ja, inderdaad, die irritante kerel die Ron speelt in Harry Potter.

5. Adriaan Van den Hoof: geweldig in zowat elke rol die hij speelde in het Peulengaleis en het gerelateerde Nefast voor de Feestvreugde. Memorabel als zieligaard in de sketches uit Man Bijt Hond. Maar beschikt hij over de veelzijdigheid en de diepgang die we van een goed acteur verlangen? Zijn gastrol in Code 37 was alvast heel erg om te lachen. Zonder dat dat de bedoeling was. Misschien komt het ooit goed, maar ik zie hem gewoon geen ernstige rollen vertolken.

6. Marilou Mermans: haar website opent met mijn lofuitingen en die zijn gemeend. Zou een monument moeten zijn in Vlaanderen, maar blijft toch wat onder de radar door gebrek aan grote rollen. Of net door zo op te gaan in haar rollen dat niemand haar herkent in een andere. Grote klasse dus. En dat moet dan opdraven in Familie en Thuis.

7. Frank Aendenboom: Dit is dan wel een momument, dus wat valt er te argumenteren? Dat deze knotwilg uit de Vlaamse filmwereld zo vaak in het dialect geacteerd heeft. En daar nooit iets tegen in te brengen viel want je geloofde iedere minuut. Al mogen ze Lili & Marleen gerust uit zijn cv schrappen.

8. Frank Vercruyssen: iemand uit mijn nabije omgeving deed onlangs een weinig sympathieke indruk op van deze man, maar desondanks weet hij in wat voor rol dan ook, wel steeds te overtuigen. Manneken Pis is nu wel heel lang geleden, De Smaak van de Keyser en (N)iemand toonden zijn talent recentelijk nog. Als Vlaanderen Hollywood was, was dit wellicht Sean Penn of zo. En dan heb ik nog niet eens één van zijn theaterstukken gezien.

9. Eline De Munck: haha. hahahahahahahaha. In het Kruidvat zoeken ze nog iemand.

10. Axel Daeseleire: Jaaaaa, dat Antwerps accent, we weten het. En die typecasting als macho. De man moet ook leven zeker? In zijn begindagen om weg van te lopen (Dief gezien iemand?), maar intussen toch al enkele keren zeer overtuigend geweest en ik heb de indruk dat hij zijn vak ernstig neemt.

Hmm, dit is leuk. Wordt beslist vervolgd.

En nu maar hopen dat al die mensen mij niet bellen omdat ze beledigd zijn.





Moest dat?

13 03 2009

Moest dat echt, Nicole en Hugo, dat ridicuul meewillen zijn met jullie tijd of dat uitbuiten van jullie grootste hit door er een idiote Regi-beat op te zetten?

Nee, dat moest niet. Echt niet.

Moest dat echt, Sandrine, beslissen om met omroepen te stoppen, nu je er héél misschien een héél klein beetje begon in te slagen vlot je alles bij elkaar maar onzinnige tekstje uit te kramen?

Ja, Eigenlijk wel.

Moet dat echt, Peter Goossens, die kandidaat-restaurateurs zo afblaffen vanwege desastreuze businessplannen, ondoordachte menu’s, extreem amateurisme en volslagen gebrek aan besef wat het uitbaten van een restaurant inhoudt?

Ja, dat moet absoluut.

En nu kijk ik écht niet meer.





Wie nu weer naakt…?

25 01 2009

Elke blogger heeft het al ervaren, van die momenten waarop je bezoekersaantal bedroevend is (nochtans schrijven we eigenlijk enkel voor onszelf!) en je overweegt er dan maar de brui aan te geven.

Ik maak momenteel het omgekeerde mee. Even te druk en inspiratieloos, laste  ik een pauze in om dan vast te stellen dat mijn bezoekcijfers de laatste weken en maanden niet zo hoog geweest zijn.

Het zal nochtans niet aan de kwaliteit van mijn schrijfwerk of de diversiteit van mijn onderwerpen liggen. Zowat een jaar geleden werd op deze blog (in een reactie van een lezer dan nog wel) één keer de naam van een momenteel overal opduikende Vlaamse actrice vermeld. Een pak volk wil haar graag ontkleed zien, zo blijkt. Jammer, beste geïnteresseerden, dit buikje is het enige stukje naakt dat ik u kan aanbieden. Niettemin veel aanschouwingsgenot.

neuville





Morgen kijk ik niet

29 12 2008

dewevernaar De Slimste Mens Ter Wereld. Niet dat dit nog steeds erg entertainende programma me begint tegen te steken, maar omdat men er in geslaagd is voor de aflevering van morgen drie volstrekt oninteressante deelnemers samen te brengen.

Op de eerste stoel zit Freek Braeckman te stralen. Onze meest kleurloze, vroegtijdig oud geworden nieuwslezer heeft schijnbaar een hele schare fans in Vlaanderen, maar ik ben daar zeker geen van. Ik heb genoeg van dit meneertje middelmaat. Een sterke quizkandidaat uiteraard, maar nu is het welletjes geweest.

Naast hem werd Bart De Wever in een stoeltje gepropt (let er maar eens op, die kerel past er nauwelijks in!). De vleesgeworden stompzinnigheid, de charme van een kopje koude koffie etalerend, een lege en idiote man die je op zijn best associeert met worsten, carnaval en kaartavonden. Kan er morgen een haardvuur naast hem geplaatst worden? En was hij gedrogeerd of is die sloomheid aangeboren? Dat hij een heel hoog score haalde, is des te opmerkelijker, maar het was dan ook een herkansing.

Op de derde stoel neemt Carry Goossens plaats, een acteur uit een pak successeries waar ik niet naar kijk en waar ik eigenlijk ook niet echt kan opkomen – op het immer aanwezige FC De Kampioenen na natuurlijk. De man doet mij vooral aan belegen kaas denken en op thermossen op plastic tafelkleden. En moppen waar ik niet om moet lachen – wat een zuurpruim ben ik hé?

Uit protest zal ik dus morgen voor de verandering eens niet kijken. 





Senioren domineren de media

30 09 2008

Het nieuws wordt gedomineerd door zestigplussers. Miet Smet is doodgelukkig nu Wilfried Martens – uit vriendschap – met haar trouwt. Bassie zit vol kattekwaad en een veertig jaar jongere fan nu ook. Zou hij zijn clownsneus hebben opgehouden? Intussen overleed ook Paul Newman. Jammer, een geweldig acteur die ik nog wel wat jaren had willen zien doorgaan met acteren.








%d bloggers liken dit: