De door marketeers voorspelde consumptiedrift

15 02 2009

Ik baan me een weg doorheen stapels gratis boeken, cd’s en dvd’s én en plus een massa zaterdagvooravondvolk, binnensmonds vloekend want zo formidabel lijkt de actie ‘3 + 1 gratis’, die de welbekende keten voert, nu ook weer niet. Ik vind wel moeiteloos 2 zaken die ik sowieso zou kopen, maar er moet nog een derde en een vierde bij en je voelt dat je toegevingen doet die de marketeers voorspeld hebben: dingen kopen die je eigenlijk niet wil. Of die je wel wil, maar niet zou kopen als er geen actie was.

Het probleem van de actie is dat het (aannemelijk) de goedkoopste van je 4 aankopen is die gratis is. Ik zie wel dvd’s die ik wil, maar die zijn dan weer zo goedkoop dat ik er niet het gewenste voordeel uithaal. Ik pikte er al Little Britain Abroad uit, voor 12,5 euro en lager dan die prijs wil ik niet gaan. Leuke films van minder dan 10 euro laat ik dus liggen. Ik tref ook Before the Devil Knows You’re Dead aan, een grandioze film die echter wel 22 euro kost. Zo duur koop ik mijn dvd’s zelden. Maar de hete adem van de actie is al te voelen, dus ik geef toe. Bij de actieartikelen lijken verder geen films te horen die ik wil (The Darjeeling Limited schreeuwt om een aankoop, maar hij kost echt nog te veel – binnen enkele maanden gegarandeerd voor minder dan 10 euro), dus worden het boeken. Het 5e seizoen van The Wire verleidt me nog bijna, maar 61 euro is nog te veel voor deze formidabele serie. Op ebay vind je ze binnen enkele maanden voor minder dan de helft. Ik heb geduld.

gronda2Ik lees veel maar koop zelden boeken. Nu zie ik toch Paul Baeten Gronda  ’s Nemen wij dan samen afscheid van de liefde liggen, waar ik wel al wat van gehoord heb. Zijn columns zeggen me niet veel, maar even bladeren en ik stel meteen vast dat ik de stijl zeker zal kunnen smaken. Maar nu dat vierde artikel vinden? Het sluitingsuur nadert, zo wordt ons meegedeeld. Ik begin te zweten. Ik weiger resoluut zomaar wat mee te nemen enkel en alleen omdat ik dan ééntje niet hoef te betalen. Ik weeg in razendsnel tempo af. Te duur. Te onnozel. Te saai. Niets voor mij. Wat een half uur geleden nog een droom voor elke boekenfan leek, is nu afgebrokkeld tot een beproeving. Mijn oog valt gelukkig nog op een roman van Paul Auster, van wie ik al veel graag gelezen heb. Die zal het worden.

Tijdens het wachten aan de kassa denk ik met een zweempje weemoed terug aan iets wat zich in mijn kindertijd vaak voordeed. Met de ouders naar de GB, waar ik dan graag gedropt werd tussen de strips, die je daar mocht zitten lezen, ook als je ze niet wou kopen. Terwijl de boodschappen gedaan werden, verslond ik een strip of 5. Toch enigszins bizar was dat. Er zaten ook andere kinderen (Boris soms ook) en het personeel zei er nooits iets van. Een zeldzame keer stond er zo een soort rijdend opstapje dat winkelbediendes gebruiken (heeft dit een naam?) en dat was dan een gegeerd zitje. Maar het heeft opgebracht hoor, heren uitgevers, al dat gratis lezen. Nu ben ik immers een des te fanatiekere striplezer en – consument.

Ik pikte ook nog twee dingen mee die niet tot de actie behoren. De Kauwgomdief van Douglas Coupland staat al een half jaar op mijn verlanglijstje. Niet alleen ben ik verzot op zijn boeken, de roman is ook schitterend vormgegeven, in een box waarbij je zelfs een tweede boek bij krijgt (De handschoenvijver, geschreven door het fictieve hoofdpersonage van De Kauwgomdief). Die kost weliswaar 25 euro – tja, boeken zijn duur – maar dat wist ik vooraf en ik was ook gekomen om dit boek te kopen, een traktatie voor mezelf. Gezien de jubelende recensies zal dit trouwens geen miskoop zijn. Ook de prachtfilm The Three Burials of Melquiades Estrada wilde ik al lang en kan ik voor amper 8 euro niet laten liggen. 

Een snelle berekening terwijl ik in de ellenlange rij sta, leert me dat ik ondanks de actie en mijn voornemen slechts dat ene boek te kopen, toch over de 90 euro zal zitten. Een bedrag waar veel mensen nuttigere dingen mee kunnen doen maar daar moet het nu gelukkig niet over gaan.

Toch nog een meevaller. De winkelbediende kiest de verkeerde dvd als de goedkoopste, waardoor mijn rekening dan toch maar 80 euro bedraagt. Mij hebben ze dus niet liggen gehad, die marketingjongens!  





Afkicken van de cinema

19 10 2008

Vandaag had ik een onvoorstelbaar drukke schooldag, maar met mijn hoofd zit ik eigenlijk nog steeds in de cinema. Tijdens het 11 dagen durende filmfestival heb ik 32 films gezien en hoewel de gewone sterveling dat een niet te vatten aantal vindt en mij bijgevolg dan ook lichtjes gestoord verklaart, vond ik het eens te meer een waar genot. Zozeer zelfs dat ik vandaag alweer smacht naar een donkere bioscoopzaal. Ik ben de cinema dus geenszins beu.

Wat natuurlijk meespeelde was dat er vrij veel goede films op mijn programma stonden. Bovendien ging ik tijdens het festival ook full-time werken, waardoor de nood aan ontspanning groter was en eentonigheid geen kans kreeg. Differentiatie en rapportering enerzijds, beklijvend gezinsdrama of sociale komedie anderzijds, een evenwicht tussen twee zaken waar ik graag in op ga.

Die films zijn ook zo verschillend. Of het nu driehoeksverhoudingen zijn of verdwenen dochters, Dylan Thomas, chatkamers, spoorloze honden, jaren ’80-muziek, Kafka in de psychiatrie, verbrande caravans, stelende huishoudsters, vuurspuwende vaders, borstkanker, gepensioneerde treinbestuurders of Jehova’s, een bont en smakelijk allegaartje van verhalen, thema’s, locaties, tijdperken en sferen.

De films kwamen overigens uit 12 verschillende landen. Voor cijfervreters: dat maakt dat van de 2567 films die ik ooit gezien heb, er 417 (16,2 %) niet-Engelstalig is. Een aantal dat tot mijn tevredenheid blijft toenemen. Frankrijk staat overigens op 1, met 82 geziene films.

Er stond ook een concert op het programma. Clint Mansell, de componist van de beste soundtrack ooit – Requiem for a Dream – kwam ons een uurtje hemelse filmmuziek brengen, elektronische muziek gecombineerd met strijkers en elektrische gitaren, … Nog steeds zitten de nummers in mijn hoofd. Blij dat ik er bij was en daarvoor zelfs een langverwachte film heb laten vallen.

Ik geef nog even mijn top 3 mee voor de geïnteresseerden:

1. Boy A: Een beklemmend, hartverscheurend Brits drama over een jonge kerel die tracht te rehabiliteren (recensie)
2. Stella: Wrang-nostalgisch jaren ’70-drama uit Frankrijk over een ietwat marginaal kind dat naar een sjieke school gaat.
3. Ex-aequo voor de slotfilm The Wrestler, een teder portret van een gebroken man, sober en intens gefilmd en gespeeld, en Vicky Cristina Barcelona, een Woody Allen in optima forma: vlotte dialogen, spetterend acteerwerk, treffend zomers sfeertje.

Vanaf deze week draait Loft in de zalen. Van ontwennen zal geen sprake zijn.





Cinemaniak

6 10 2008

Zonder u daar vooraf enigszins over te berichten ben ik vandaag aan mijn jaarlijkse filmmarathon begonnen: de 35e editie van het filmfestival is officieus van start gegaan. Ik keek er al een tijdje naar uit en ben dus van plan hier flink van te genieten. Op mijn programma, zoals altijd samengesteld na veel wikken en wegen, puzzelen en schuiven, staan zo’n 33 films. 34 eigenlijk, maar één vertoning valt samen met een bijzonder concert van filmmuziek. Een film waar ik al héél lang naar uitkijk en een concert dat de soundtrackfanaat in mij doet jubelen. Dilemma, dilemma.  

Ik heb er al 2 films opzitten vandaag. Eén film bekeek ik tussen het lesgeven door (ik was anderhalf uur klasvrij, gevolgd door anderhalf uur pauze, dus ik spoedde me toen snel naar de cinema). En we zijn goed gestart, want Woody Allen’s Vicky Cristina Barcelona was een zeer genietbaar juweeltje!

Morgen ligt het weer nog even stil, maar vanaf woensdag vlieg ik er echt in. Tegen vrijdagavond zou ik 10 films willen gezien hebben, en in het weekend ga ik er nog eens 9 bekijken… De klas kan even de pot op, mijn directeur is verwittigd (en als hij dit leest, hij mag gerust zijn, alles is onder controle). De 10 dagen puur filmplezier kunnen beginnen, mijn equivalent van een vakantietrip. En ik hoef er niet eens congé voor te nemen.

(die beelden! die kleuren! die actrices! die dialogen!)





Godverdomse Humo

23 09 2008

Ik vind dat al die Dag Allemaal- en Flairlezeressen die zich vandaag vergisten door een Humo mee te nemen in plaats van hun traditionele leesvoer, enkel en alleen omdat ze zo een gratis boek kregen dat ze toch nooit zullen lezen want ze lezen eigenlijk helemaal nooit een boek  – de laatste poging was Slaap van Annelies Verbeke toen die in De Slimste Mens ter Wereld zat want dat was toch een toffe – maar het is nu eenmaal gratis en Dimitri Verhulst dat is toch die schrijver van dat boek met die sanseveria op de cover, waarover veel gepraat wordt, maar dat ze ook al niet gelezen hebben,  – dat al die mensen dus – eerst een mini-examen moeten afleggen aan de toonbank van de dagbladhandel om te bewijzen dat ze eigenlijk wel trouwe Humolezers zijn en als ze geen minimum van 2 op 5 halen, moeten ze een Goedele nemen in plaats van een Humo.

Dan was er misschien nog een Humo voor mij over geweest.





Op wereldreis in de cinema (2)

8 07 2008

Vorige week bracht ik zes dagen door op het Europese filmfestival van Brussel. Ik zag er 14 films en dat was na een bijna filmloze periode best deugddoend. Wat het hem vooral deed was dat het om zeer onbekende, niet-Amerikaanse producties ging waarvan ik vooraf vrijwel niets wist. Dat kan tegenvallen (Frans amateur-existentialisme of Japanse stilte stellen je uithoudingsvermogen danig op de proef), maar net ook heel erg meevallen. Of het dan om Spaanse soberte, Russische rauwheid of Zweedse zwartgalligheid gaat, zo’n (grotendeels) Europees dieet is wat elke filmfan af en toe nodig heeft. Om even te herbronnen, of om vast te stellen dat film zoveel meer is dan de bioscopen voor ons selecteren. Om te beseffen dat er zoveel manieren zijn om verhalen te vertellen of de werkelijkheid te vatten. En meteen bezocht ik op één week 10 landen. Is mijn vakantie ook wat waard.

Anderzijds zag ik vandaag twee prachtfilms die net het tegengestelde zijn van al het voorgaande: mainstream Hollywoodproducties zonder risico. Wall-E, de nieuwe Pixaranimatieprent, is een pareltje. Net als voorganger Ratatouille, een hartverwarmende, grandioze triomf die je doet lachen en huilen tegelijk. The Dark Knight, de nieuwe Batmanfilm, is dan weer vakmanschap van de bovenste plank, een intelligente blockbuster met topacteurs en een flinke dosis (popcorn)psychologie.

Het verschil in de wijze waarop film in deze twee situaties beleefd wordt, is enorm. Leve de diversiteit natuurlijk, al is het jammer dat een groot deel van het publiek (én de filmpers) daar zo’n beperkte visie op heeft. Ik bezie het maar eens als een vorming. Nu het vakantie is, leert de meester dus ook nog bij. Maar nu weer even pauze graag – zo’n filmweek is ook slopend! Gelukkig duurt de vakantie nog wel even…





Dun krantje, veel geleerd

3 07 2008

Als de vakantie me ergens tijd voor biedt, dan is het wel aan het lezen van de krant. Ik spoor deze week elke dag naar Brussel, waar het Europees filmfestival plaatsvindt, en op de trein lees ik mijn krant van voor naar achter.

De vaststellingen die ik na het doorploegen van de (dunne!) krant van vandaag deed:

*Mooie verwoording: ‘het is de eerste regering die van niet-regeren het kernpunt van haar bestaan heeft gemaak’, aldus Yves Desmet. Als je dan nog eens stilstaat bij de interne strubbelingen, momenteel bv tussen Joëlle Milquet en Annemie Turtelboom of de niet-benoemde Brusselse burgemeester die de Gordel afwijzen, besef je dat beroepsernst en constructivisme steeds zeldzamer worden. En ik zou als leerkracht bang moeten zijn om mijn mening te zeggen terwijl onze machtshebbers elkaar gewoon dwarsliggen!? Geert Bourgeois houdt zich intussen bezig met het tellen van Nederlandse liedjes op de VRT-radio’s. Ook zinvol.

*Murat Kapplan (of is het nu toch Kapplan Murat?) is vrijgelaten! Dat had zelfs hijzelf niet verwacht. Ik ben niet op de hoogte van het dossier en ik heb geen idee hoezeer deze gangster oprecht bereid is een nieuw leven te beginnen als brave mens, maar is deze vroege vrijlating toch niet een héél klein beetje alarmerend?

*Evenmin worden de Arabische prinsessen die hun huispersoneel mishandelden, gearresteerd. Men is er bij e Brusselse politie gerust in dat ze niet zullen weglopen. Maar misschien had een ruwe arrestatie, gevolgd door een nacht in de cel, de verwende nesten – al was het maar even – aan het denken kunnen zetten!?

*En dan al dat gezeik over het al dan niet heiligverklaren van Pater Damiaan. Wie ligt daarvan wakker? Maar in Rik Torfs’ verklaring, staat alweer een rake opmerking: ‘Wat Damiaan tegenhoudt is zijn relatie met de kerkelijke overheid, zijn opstandigheid. Gehoorzaamheid wordt vaak impliciet als onverenigbaar beschouwd met kritische zin.‘ Damiaan, mijn held! Er is blijkbaar nog niets veranderd.

*Els Cleemput, de woordvoerster van de federale politie is op non-actief gesteld om bizarre redenen. Mij viel vooral de vermelding op dat deze dame ‘wel eens verwikkeld raakte in conflicten die draaiden rond procedures en hiërarchie.’. Herkénbaar! Nog een bewijs dat mensen die hun mond opentrekken nergens geraken!
Verder is deze zaak echt wel te gek. De secretaresse van de commissaris-generaal zou geen andere vrouw aan de top verdragen hebben en haar baas aangezet hebben tot de detachering van de woordvoerster. In de beschrijving van de carrière van deze secretaresse (die met een diploma lager middelbaar een job versierd heeft die bestemd is voor universitairen) staat ook het relaas van een lagere school in Lessen die regelmatig privileges krijgt van de politie. De krant meldt dan droogweg; ‘Geheel toevallig gaan de kinderen van Sylvie Ricour (die secretaresse dus) naar die school’. Ik vind het frappant dat een overduidelijke illustratie van vriendjespolitiek en machtsmisbruik, oogluikend wordt toegelaten. En daarnaast het zoveelste verhaal van mensen die hun werk goed doen maar toch op een zijspoor worden gezet. Benieuwd hoe dit gaat aflopen.

*Tia Hellebaut is een metafoor. In zowel het artikel over de woordvoerster als het artikel over de staking bij Opel komt de hoogspringster ter sprake. Een miraculeuze promotie wordt in het ene artikel een ‘Tia Hellebautsprong’ genoemd, terwijl de vakbonden het opdrijven van de snelheid van de band in een ander artikel vergelijken met het verwachten van Hellebaut dat ze, als ze over 2 meter kan springen, ook over 2m02 kan springen. Interessant dat deze atlete zo haar stempel op de actualiteit kan drukken.

*Gent dreigt de geïndexeerde lonen van zijn ambtenaren (waaronder dus ook een aantal leerkrachten) niet te zullen kunnen betalen… Moeten we het met nog minder uren stellen? Het volgende schooljaar starten we alleszins met minder uren. Het aantal kinderen met een GOK-statuut (Gelijke OnderwijsKansen, dus kinderen die thuis een andere taal spreken, laaggeschoolde ouders hebben, enz. en daardoor dus mogelijk de school verzwakken zodat er extra uren nodig zijn) op onze school bedraagt 38% – wat al niet niks is – maar dat is blijkbaar nog veel te weinig in vergelijking met andere Gentse scholen. Er zijn er zelfs met bijna 100% GOK-kinderen! Begrip dus, maar ook enige ongerustheid.

*En ik ken ook weer eens een wielrenner!Dat overkomt me gemiddeld maar één keer per jaar. Humo had een boeiend interview met Mark Cavendish en met mijn Blokken-deelname in het vooruitzicht, poogde ik enige interesse hiervoor op te brengen. Ook over hem een artikel in mijn krant, maar opvallend genoeg met vrijwel allemaal dezelfde vragen!

*CD van de week is Soft Power (luister hier) van Gonzales (geen relatie tot José Gonzalez). Toevallig zag ik deze week net een film waarin muziek van deze artiest zat, waardoor ik – geheel tegen mijn gewoontes in – de recensie van deze cd las. Nieuwe artiesten leren kennen, gaat bij mij erg moeilijk, dus ik vind het al een hele prestatie dat ik die naam had onthouden. Weer eens een bewijs dat ik alles van films leer.

Om dus maar een zeer afgezaagde, naïef klinkende zin boven te halen: wat zijn kranten eigenlijk toch leerzaam. Jammer dat ik er niet meer aan toekom…





The Great Gustave

22 12 2007

Eén van mijn leerlingen – Gustave dus – maakte een schilderij dat me versteld deed staan.

 dscn6121.jpg

Ik vind het indrukwekkend dat een 11-jarige zo’n sterk beeld kan creëeren. Ik mag dat flink bewierooken, want het is niet mijn verdienste. Ik denk ook dat stempels als ‘macaber’ of  ‘gruwelijk’ dit werk en zijn schepper oneer aandoen. Er zit meer achter, onder en in. Hier gaan we meer van horen!





A Hype is born

26 09 2007

niets.jpgHet is een feit: Ben X is een hype. Jammer, want zo worden de verwachtingen voor deze degelijke film wel erg hoog gespannen. Toen ik plaatsnam in de bioscoopzetel voor Nic Balthazar ’s debuutfilm – intussen al een maand geleden – was er weinig bekend over de prent. Meer zelfs, het gerucht ging zelfs dat het een bijzonder amateuristische bedoening zou worden. Dan is de verrassing des te groter natuurlijk. Maar u, de doorsnee filmliefhebber, hebt willens nillens al de opdracht gekregen de film maar goed te vinden, al is het maar omwille van het onderwerp.

Intussen zorgt deze film er ook voor dat Balthazar’s roman waarop de film gebaseerd is, intussen ook weer flink verkocht wordt. Nou ja, roman. Niets is alles wat hij zei telt amper 136 blz. – wat uiteraard niets over de kwaliteit van het boek zegt.

Tijd dus om – nog maar eens – even de aandacht te vestigen op het grandioze, meeslepende en niet weg te leggen Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht. Ook hier is het hoofdpersonage autistisch en dat zorgt voor een zeer bijzonder verteld verhaal (lees hier de recensie) dat eigenlijk pas echt een hype waard is.





Zorro in Zwalm

27 08 2007

De aanwezigheid van Boris’ kunstcollectief HAP volstond om onze familie op een zondagnamiddag de fiets op te krijgen om de Zwalmstreek te verkennen, waar in het kader van de tentoonstelling Kunst & Zwalm een aantal werken te bekijken waren in het Zwalmse landschap. Het werd een dag die op zijn minst bewogen te noemen valt en eens te meer een bewijs dat een samenzijn van al die eigenwijze en dramatisch onderlegde mensen steevast tot chaos leidt.

dscn4669.jpg

Bij het vertrek in Haaltert werden eerst de gepensioneerden verdeeld. Willy in wagen 1, Marie-Louise in wagen 2. Weinig kans op snelwegvrees voor Ria, want Zwalm bereik je het makkelijkst via binnenwegen. Een dutje voor de als vanouds onuitgeslapen Thomas. Nel in sportieve outfit en voorzien van energiedrankjes om de fietstocht aan te kunnen.

Zes fietsers dus, gevolgd door een wagen met de lichtjes immobiele Gerda als chauffeur en de senioren als passagiers. Al na één halte ontstond er discussie over de te volgen weg. In een vlaag van zinsverbijstering had de organisatie immers beslist géén bewegwijzering aan te brengen, met als doel hier het dwaze idee van een dolgedraaide artiest mee te ondersteunen. Als je dan een plannetje met fouten op in handen gedrukt krijgt, kan dat alleen maar mislopen. Toevallige voorbijgangers troffen dus een groepje fietsers aan die samengetroept stonden aan een autoraampje waarachter een behoorlijk luidruchtige bejaarde zijn mening gaf over de te volgen route.

Er werd een consensus bereikt (lees: iemands mening genegeerd), maar na nog een stop of twee werd eens te meer de verkeerde richting uitgegaan. Mea culpa. Schoolmeesters die de leiding in handen willen nemen, nooit een goed idee blijkbaar. Nel en Ria, verrast door de ‘bergen’, dienden intussen al hun leeftijd en bijhorende rammelende conditie, te erkennen. Het zag er niet naar uit dat zijaan dit tempo onze eindbestemming zouden halen. Peter en Thomas waren toen al uit het zicht verdwenen. De gsm liet zich dan ook onophoudelijk horen. Waar zijn jullie en waar zijn wij? Een verdeelde familie, letterlijk. Boris had er intussen flink de smoor in. Met deze familie kon je nu nooit eens iets normaal doen. Terwijl ik net dacht dat er al normale mensen genoeg waren.

Uiteindelijk, twee uur later – Nel en Ria hadden de fietsen al teruggebracht en Marie-Louise kloeg vanop de achterbank van de auto over het gebrek aan plezier – stonden we dan toch klaar om getuige te zijn van het schouwspel dat HAP dit keer had bedacht. Johan was aangekomen en maakte aldus samen met ons deel uit van het kunstwerk. Immers, het wachten en dus tengevolge ook de kijker zelf, maakten deel uit van de performance. Er ontstaat immers een harmonieus collectief van mensen die met zijn allen naar de horizon staan te staren en daar zit al een deel van de kracht van dit werk.

Om 6 uur precies (voor de geïnteresseerden: ieder uur tussen 2 en 6 in het weekend) verscheen Zorro aan de horizon. Met zijn paard stoof hij door de velden, zijn mantel wapperend in de wind, met zijn uitrusting een schitterend herkenbaar profiel vormend tegen de wolkenpracht die als achtergrond diende. Een steigering die het romantische beeld nog eens benadrukte en toen stoof hij weer weg. Amper vijf minuten lang maar we stonden er allemaal betoverd bij. In de ban van de speelse avontuurlijkheid waarmee HAP ons dit keer weer liet nadenken over betekenissen en beelden of over paarden en Zorro’s.

dscn4672.jpg

Of over aardappelen. De performance kreeg immers een vervolg. De door Zorro bereden strook aardappelveld, was immers ontdaan van zijn begroeing, zodat wie dat wou ook nog een zak echte Zorro-potatoes kon kopen en op die manier de kunstenaars nog steunde ook. Onze dag eindigde dus in schoonheid, daar waren we het deze keer nu wel over eens. Het obligate familiediner, inclusief zeegebakjes, sloot deze lichtjes hysterische dag af.

dscn4654.jpg

zorro22.jpg





Chuck Norris doesn’t sleep, but I do

21 04 2007

Boris nodigde me deze week uit om te komen kijken naar een theaterstuk, hoewel een performance eigenlijk een beter woord is. Chuck Norris doesn’t sleep, he waits had een veelbelovende titel en aangezien HAP een handje had toegestoken in de productie, verwachtte ik verrast te worden. Of minstens toch geboeid. Maar al snel bleek dat ik er helemaal niets van begreep. Niet dat ik gehoopt had op eechuck-norris-voor-site.jpgn plot, maar wel op een betekenis. En die was voor mij zoek. Dat kon gecompenseerd worden door het creëren van interessante beelden of situaties. Maar ook daarvan was geen sprake, vond ik. De opgevoerde taferelen stootten me eerder af. En ik was al geïrriteerd geraakt omdat de drie acteurs aan het begin van de voorstelling een context schetsten, wat erg vervelend was. Als een stuk een handleiding nodig heeft, hoeft het voor mij al niet meer. Ik genoot dan maar van de feestdis die veranderde in een vulkaan – knap gedaan van Boris – , maar verder liet het me allemaal koud. En dat vond ik eigenlijk erger dan dat ik het slecht zou gevonden hebben. Het laatste kwartier, een hilarische finale, vond ik dan weer best amusant, maar dan enkel omdat het appelleerde aan mijn voorliefde voor chaos.

Nu realiseer ik me dat dit wel een erg subjectieve reactie is. Hier kun je een genuanceerde en doordachte recensie lezen van iemand die er meer verstand van heeft. Ik ga er verder ook niet wakker van liggen. Maar toch  blijven enkele bedenkingen sluimeren. Iedereen maakt keuzes in zijn leven. En ik heb niet de pretentie het ene beroep een betere keuze te vinden dan de andere. Maar even durfde ik toch bedenken dat in al die maanden dat de makers van dit stuk bezig waren met de voorbereidingen ervan, ik mijn tijd toch een stuk zinvoller heb besteed, professioneel gezien dan. En uiteraard naar mijn maatstaven – want was is ‘zinvol’? In theorie wil ik de eerste zijn die alle creatieve en scheppende zielen aanmoedigt, maar nu ga ik daar blijkbaar bepaalde eisen aan koppelen, als publiek maar ook als belastingbetaler. Ben ik dan conservatief? Ik denk het niet. Ik hoop het niet. Ik apprecieer in film en literatuur vooral alles wat afwijkt van het conventionele. Ik ben geïnteresseerd in experimentele kortfilms en geniet van de uitdagingen die ze kunnen bieden om ze te begrijpen (lees hier een beschouwend artikel waar ik zelf erg tevreden over ben). M.a.w. ik denk dat ik mag stellen dat het onconventionele wél aan mij besteed is. En al blijf ik openstaan voor discussies, me dus willoos aansluiten bij de aanhangers van alles wat cultureel goedgekeurd is, behoort niet meteen tot mijn intenties.





Awoe Eddy Wally

13 04 2007

Eddy Wally wordt dit jaar 75. En dat moet gevierd worden, menen bepaalde lui die niets om handen hebben. Maar ik vraag me eigenlijk af wat er zo bijzonder is aan deze derderangs artiest? Hij is ‘een fenomeen’, zo zegt men. Waarom eigenlijk?

In de eerste plaats durf ik stellen dat Eddy Wally niet kan zingen. Hij heeft geen opvallend goede of mooie stem en kan amper toon houden. Daarnaast maakt Eddy géén goede liedjes. Hij heeft weliswaar voor enkele klassiekers gezorgd, monumenten in het Vlaamse muziekpatrimonium, maar dat wil eigenlijk niets zeggen. De Vlaming is nu niet bepaald een groot kunstliefhebber. Het is dus niet omdat iedereen het liedje kent of er veel exemplaren van verkocht zijn, dat het ook een goed nummer is. En daarmee bedoel ik, een knappe compositie, een interessante tekst, een originele melodie, e.d. Nee, de liedjes van Wally zijn gedrochten, net als zijn kostuums. Nietszeggend, onbeduidend gekwek op een kermisdeun gezet. Heeft de man trouwens de laatste twintig jaar nog een lied gemaakt dat (binnen deze context) van enige betekenis is? Ik meen van niet, al ben ik daar niet zeker van natuurlijk, ik ben niet thuis in het genre. Maar de zanger zet gewoon af en toe een beat op een oude hit of brengt een cover van afgedankte sterren, die we vervolgens nérgens te horen krijgen. Toch zou hij naar eigen zeggen de ene hit na de andere scoren.

En dat brengt ons bij de essentie. Eddy Wally is een gigantisch overschat ‘artiest’, en dan vooral door zichzelf. De man noemt zichzelf een wereldster. Hij heeft weliswaar al over de hele wereld opgetreden – zelfs in kitschparadijs Las Vegas – maar wat bewijst dat eigenlijk? Heel wat andere Vlaamse artiesten en groepen (The Confetti’s, K’s Choice, Deus, Zita Swoon en zelfs het onvergetelijke Def Dames Dope!) traden op in alle werelddelen, maar dat wil niet zeggen dat ze doorgebroken zijn, er rijk van geworden zijn en al helemaal niet dat ze daardoor wereldberoemd zijn. Bestaan er beelden van Eddy Wally in uitverkochte concertzalen  – en dan spreek ik over minstens duizend toeschouwers? Alleszins wel van zijn verschijnen in het Britse programma Eurotrash. Dat zegt eigenlijk genoeg. En dan wil ik niet beweren dat Wally liegt over zijn succes, maar wel dat hij geen enkel benul heeft van wat algemeen gezien als ‘succes’ wordt beschouwd. Anderzijds: de man kreeg wel een standbeeld en was zelfs even in de running voor De Grootste Belg. Maar een tactiek zit daar niet achter. Als je lang genoeg doordraaft, wordt zelfs een grap ernstig genomen.  

wally1.jpg

Goed, misschien dat Wally als artiest door slechts een minderheid wordt gewaardeerd, maar velen vinden hem zeer entertainend en goed om eens flink uit te lachen. Maar zijn we na al die jaren niet uitgelachen? De clown bezig zien in panels en interviews, levert nu en dan nog wel eens eens hilarische beelden op, maar niemand lijkt zich te realiseren dat Eddy Wally volkomen wereldvreemd is, zich compleet onbewust van het hoe en waarom van het dagelijks  leven. Mensen die dus stellen dat Eddy Wally eigenlijk veel slimmer is dan hij zich voordoet en de grap gewoon meespeelt, hebben het bij het verkeerde eind. Eddy Wally is gewoon een domme oude man, die zich – let er maar eens even op – zelfs niet behoorlijk  kan uitdrukken. Ik vind zijn gestamel en versprekingen al lang niet meer zo grappig. Eerder triestig, vooral dan het feit dat sommige media nog steeds menen dat Wally nog iets te vertellen heeft. Ik zou hem liefst van al nergens en nooit meer aan het woord gelaten horen.

In zijn kielzog treffen we Mariëtte aan, dochter Marina en zelfs kleindochter Vanessa, allemaal extreem marginale figuren die de illusie van Wally als slimme ondernemer, tegenspreken. Te Ertvelde vertoeven ze in een wansmakelijk gedecoreerd villa’tje dat de het absolute gebrek aan stijl van de familie Wally in de verf zet. Ze zijn ook Wally’s vurigste fans. De man vertoeft dus dagelijks in een zelfgecreëerde droom. Met de dwazen en onverstandigen loopt het geluk mee.





My Life in Films: The Muppets & The Marx Brothers

5 04 2007

Over films en herinneringen

Op een foto uit mijn kleutertijd is te zien hoe ik al mijn duplo-ventjes samen laat troepen. Ik was gefascineerd door de diversiteit van de personages, al waren de verschillen eigenlijk miniem. Maar ik bedacht bij elk ventje een eigen identiteit, die vooral gebaseerd was op archetypische kenmerken. Iemand met een bril was slim. Iemand met een hoge hoed was oud en deftig. Zwart haar stond voor moed, blond haar voor onschuld. Enz.

Ik was ook dol op de smurfen, waar ieder maar één persoonlijkheidskenmerk had. En op Jommeke, waar al die personages uitvergroot werden (Dikke Springmuis! Mic Mac Jampudding! Professor Gobbelijn! Madam Pepermunt! Tita Telajora!).   Het allerleukste vond ik de avonturen waarbij zoveel mogelijk van die personages betrokken waren. Ik hield van de interactie tussen alle personages. Het Jubilee, het honderdste album van Jommeke, was mijn favoriet, want voor het eerstkwamen al dietypetjes samen. Ook de Kuifje- en Nerostrips trokken me aan vanwege de zeer diverse en soms compleet van de pot gerukte personages (Clo-Clo! Tuizentfloot! Jansen en Janssen! Bianca Castafiore! Madam Pheip!).

 

Het spreekt voor zich dat ik op televisie gelijkaardige dingen zocht. Bestaan er gekkere figuren dan The Muppets?Ik ben nog altijd dol op de gezonde nonsens die deze kleurrijke, gevarieerde groep geschifte beesten brengt. Op al die heerlijke personages als Kermit, Miss Piggy, Fozzy Bear, The Great Gonzo en zijn kip CamillaScooterRowlf, de Zweedse kok, Animal, Dr. Bunsen Honeydew en zijn assistent Beaker, Rizzo the Rat, Sweetums, Sam the Eagle, Sgt. Floyd Pepperen Janice en natuurlijk Statler en Waldorf. Is er ooit een leukere groep personages bedacht? Want niet alleen zijn The Muppets grappig, vaak zelfs subversief, ze beschikken ook over een zeer uitgewerkt, consistent karakter. De interactie met echte mensen verliep dan ook feilloos (Gert Verhulst, eat your heart out) en vandaar dat ook de eerste drie films van de Muppets (The Muppet Movie, The Muppets take Manhattan en The Great Muppet Caper) tot mijn favorieten behoren. Ik kan ze blijven herbekijken (al bestaan ze nog niet allemaal op DVD!), niet alleen vanwege die figuren, ook vanwege die nostalgische, Amerikaanse sfeer. En ook een klein beetje vanwege de soms nogal melige liedjes… die ik zelfs op CD heb, maar sst, dat houden we onder ons.

Nu was ik niet alleen gefascineerd door interessante personages, hoewel toen wel de fundamenten voor mijn latere soapverslaving en voorliefde voor het betere televisiedrama werden gelegd, dat is duidelijk. Maar The Muppets stonden ook voor chaos. Decors vielen om, iemand werd opgegeten door een monster, kippen werden weggekatapulteerd, er vonden explosies plaats, … André Van Duin en John Cleese, twee van mijn jeugdidolen, waren ook al zo bedreven in het creëren van chaos. In de sketches van Van Duin liepen dingen verkeerd. Misverstanden die escaleerden. Fawlty Towers ging nog een stap verder. Misverstanden werden tot in het absurde doorgetrokken. Lijken vielen uit de kast. Elandenkoppen vielen van de muur. Mensen verkleedden zich. Iemand werd nat gespoten. Of de klassieker: iemand kreeg een taart in het gezicht. Ik lag altijd in een deuk, gegarandeerd. Ook de avonturen van Louis de Funès waren aan mij besteed natuurlijk. Mevrouw Ten Kate, voor wie dat wat zegt. The Freggles. Laurel en Hardy. The Simpsons uiteraard!

Terug naar mijn speelgedrag. In het begin was er nog geen sprake van dramatische ontwikkelingen in enge zin in de verhaaltjes die ik speelde. Geen intriges of crisissen. Het enige wat ik mijn lego- en playmobilpersonages liet overkomen, waren rampen. Aardbevingen, stormen, overstromingen, kettingbotsingen, enz. Natuurlijk ging er niemand dood. Het punt was gewoon chaos te creëren en de personages even van de wijs te brengen. Zo’ n legostad (en die was bij ons echt wel enkele vierkante meters groot!) werd dan nadien weer helemaal opgebouwd – wat uren duurde – om er weer een vliegtuig te laten op neerstoren. Ik stond er op dat moment niet bij stil, maar ik hield van chaos. Niet in werkelijkheid, maar in mijn fantasie. En op het grote scherm. Rampenfilms als The Poseidon Adventure, bv.

En toen ontdekte in eindelijk zo’n film waarin die twee dingen – een variatie aan personages en een situatie die in chaos uitmondt – samenvielen. Ik herinner me niet dat ik ooit harder gelachen heb dan met de film A Night at the Opera, van The Marx Brothers. Een echt goede film is het niet. De plot is zwak en in feite is het verhaal niet erg interessant. Maar één klassiek geworden scène doet het hem. Groucho Marx, de snuggerste, meest gevatte en beroemdste Marx Brother, bevindt zich aan boord van een schip, in zijn kajuit. Tot zijn verbazing treft hij in zijn bagage niet zijn kleren aan, maar zijn twee boers – waarvan er één slaapt – en hun vriend. Vervolgens bieden er zich allerlei mensen aan in de kajuit: twee machinisten, vier bedienden met grote schotels vol eten, een manicuriste, iemand die de telefoon wil gebruiken, een poetsvrouw, twee dames die de bedden komen opmaken, iemand die haar tante Minny zoekt enz. De kleine kajuit wordt steeds voller en voller en de slapende broer is een behoorlijke lastpost. En dan komt de dame aan met wie Groucho een afspraak heeft. Zij trekt de deur van de kajuit open en iedereen rolt naar buiten. Scène afgelopen.

Ik vind deze filmscène het toppunt van hilariteit en ze mag beslist gelden als mijn favoriete filmscène aller tijden. Ik hou van het feit dat die personages ernstig reageren op een bijna onmogelijke situatie. Waarom komen ze binnen ondanks het feit dat de hut al vol is? Groucho zelf ziet er wel de grap van in. Hij heeft perfect door dat niemand zijn job kan doen in die situatie, maar laat niettemin nog meer mensen naar binnen. En tenslotte is er dan vrij onverwachte beeld van die dame die de deur opentrekt. Je ziet het niet echt aankomen. Die kleine verrassing is het perfecte einde van een juweel van een scène.

Ik moest The Muppets en The Marx Brothers dus wel in één stukje samenbrengen. Ze definiëren mij in zekere zin. Nog altijd ben ik verlekkerd op chaos, al zijn de meeste rampenfilms barslecht. Nog altijd koester ik goede fictieve personages, al slagen heel wat series en films er niet in personages tot leven te brengen die meer zijn dan stereotypen. En af en toe durf ik zelfs fantaseren dat de werkelijkheid op zijn kop wordt gezet door van die chaotische toestanden.  Dan rijdt een auto het café binnen waar ik zit of overstroomt de school waar ik werk. Er valt een meteoriet op het huis van de buren of er landt een ufo op de markt van Haaltert. De trein ontspoort of de cinema staat in brand. Paniek, hysterie, chaos, maar geen doden uiteraard. Niets macaber dus aan dit soort heerlijke fantasieën die de werkelijkheid op zijn kop zetten. Ik hoop dat ze nog lang in mijn hoofd mogen rondsluimeren.





My Life in Films: E.T.

7 03 2007

Over films en herinneringen

Ik werd al van kleinsaf aan meegenomen naar de bioscoop, al was er nog geen sprake van multiplexen en was het dus maar naar de Palace in Aalst. Mijn eerste bioscoopfilm was The Aristocats, maar toen ik 6 was, mocht ik mee naar mijn allereerste échte film in de cinema: E.T., in 1983. Met mama en tante Ria, terwijl Boris, die nog te klein was, thuis bleef bij papa.

Ik herinner me nog veel van die film, al denk ik niet dat het aandoenlijke wezentje mij echt iets deed. Het bleef me bij hoe hij op een bepaald moment bewusteloos en lijkbleek in het water werd aangetroffen. En toen Elliott – het jongetje dat E.T. redde – op het einde op een bed moest liggen en via allerlei draden verbonden werd aan een machine, vond ik dat erg fascinerend. Ik was in ieder geval de hele film door geboeid en bleef braaf zitten. Maar ik bekeek het toch allemaal maar vanop een afstand. Ik was wellicht nog te klein om emotioneel betrokken te zijn, denk ik.

Ik kreeg toen een poster van E.T., wat me achteraf beschouwd wel wat vreemd lijkt. Uiteindelijk is E.T. niet bepaald postermateriaal. Om één of andere reden kwam de poster maar niet aan de muur. Enkele jaren later zag ik deze blockbuster terug op televisie. De beginscène in het maïsveld vond ik angstaanjagend. Ook gedurende de rest van de film, joeg E.T. me de stuipen op het lijf. Hij leek wel een misvormde, slijmerige, grootogige hond en hij maakte nog enge geluidjes ook. Het drong langzaam tot me door dat dit eigenlijk een regelrechte horrorfilm was! Ik was maar wat blij dat E.T. op het einde zijn biezen pakte en van onze aardbol verdween. Kort daarop werd de poster van de vriendelijke alien dan toch opgehangen, zonder dat ik er om gevraagd had. In mijn bed werd ik door E.T. aangestaard. Ik kon er niet naar kijken. In elke donkere ruimte die ik sindsdien binnen stapte, meende ik E.T. te herkennen. ’s Nachts meende ik hem onder mijn bed te horen.

Lang heeft dat niet geduurd. Ik zag kort daarop een klein stukje van The Gremlins en zij mochten E.T. vervangen in de nachtmerries van de daaropvolgende jaren. Ik bekeek E.T. nog een keer, en ik vond er niets eng meer aan. Plots vond ik dan toch een meeslepende film die me ontroerde en die ik nu met veel plezier herbekijk. En ik slaap goed.





Vlaamse films

22 02 2007

Alvast gezien in de bioscoop: Dagen zonder Lief, de tweede film van Felix Van Groeningen (Steve + Sky). Een schot in de roos. Rake, overdachte cinema. Om te lachen en te huilen. Vanaf 21 maart in de bioscoop.
De steengoede soundtrack is van jazzmuzikant Jef Neve, gisteren nog te gast in De Laatste Show.


En mocht u zich nog afvragen wat ik van het ‘controversiële’ Ex Drummer vond – want dat vergat ik te vermelden: ik werd er niet warm of koud van. Mooi gemaakt, lekker rebels toontje, maar uiteindelijk deed het me allemaal niets.





Gepuzzel

29 09 2006

Het is intussen een traditie geworden: eind september valt de brochure van het Gentse filmfestival in de bus en dan begint het puzzelen. Hoe stel je een programma samen waarbij je zoveel mogelijk films kan bekijken? Eerst en vooral zijn er de persvoorstellingen, waar ik gratis heen mag. Dan selecteer ik welke films ik daarnaast nog absoluut wil zien, waarna de gaten opgevuld worden met andere interessante films. Omdat alle films twee maal vertoond worden, zijn er steeds heel wat mogelijkheden en is het samenstellen van een persoonlijk programma dus wel een hele opgave.  Daarbij moet dan rekening gehouden worden met duur van de films, verplaatsing tussendoor (er zijn vier verschillende locaties) en mijn job natuurlijk. Uiteindelijk moet dan de goedkoopste formule gezocht worden voor al dat filmvoer.

Maar het is weer gelukt. Ik ben er in geslaagd 37 films in 11 dagen te proppen en middenin zelfs een dag vrij te nemen. Het leuke is dat twee van de locaties van het filmfestival op minder dan twee minuten van mijn deur liggen, dat ik op donderdagnamiddag op school vrij heb en dat er in het weekend ook in de voormiddag voorstellingen zijn. Nu is het nog afwachten of er nog voor alle films tickets beschikbaar zijn – ik ga morgen meteen aanschuiven op de eerste verkoopdag – en of ik niet oververmoeid geraak tijdens die 11 dagen. De ervaring leert me immers dat er steevast films wegvallen wanneer de slaap roept. En dat terwijl ik sowieso al enkele films mis die ik erg graag wou zien. Er staan dan ook 169 films op het programma.

Zoals altijd ben ik ook nog eens jarig tijdens het festival – valt die verjaardag dan toch nog te verteren – en dit jaar heeft het toeval er voor gezorgd dat ik op die bijzondere dag meteen een nieuwe film van één van mijn favoriete regisseurs mag zien (de 81-jarige Robert Altman).

Uiteraard hou ik u op de hoogte van ergernissen, BV’s en observaties tijdens het filmfeest, dat begint op 11 oktober.





Boris komt ter zake

17 06 2006

Het kunstenaarscollectief HAP, bestaande uit onze Boris en twee kompanen, kreeg vrijdagavond heel even aandacht in Ter Zake. Aanleiding is de fascinerende tentoonstelling Freestate, die de talenten van morgen een kans heeft. Greet Op de Beeck vond hun project blijkbaar zo interessant dat ze maar liefst 15 seconden aan hen wijdde in het programma. Da’s alvast een stap naar die fifteen minutes of fame.

Freestate is een tentoonstelling die plaatsvindt op de site van het voormalig militair hospitaal in Oostende. Men wil er een stand van zaken brengen over een nieuwe generatie jonge Belgische kunstenaars die geboren zijn in de jaren ’70. Aangezien de tentoonstelling tegelijkertijd loopt met de tentoonstelling Beaufort 2006, is de kans op succes groot.

HAP, ontstaan in 1999, is het collectief van drie beeldend kunstenaars. Ze hanteren verschillende media in hun beeldend werk. In monumentale en projectmatige installaties en performances gaat HAP de opgelegde orde en algemene opinies te lijf, en dit door middel van een consequent uitvoeren van door de maatschappij gehanteerde strategieën en ensceneringen. Dit gebeurt met eenvoudig materiaal in frisse kleuren.

Het kunstwerk dat op Freestate te zien zal zijn, is gegroeid vanuit de gegevenheid van de positie van een kunstenaar in een tentoonstelling. Als je immers een idee lanceert vanuit een artistieke reflex , stuit dit regelmatige op hindernissen die vanuit het standpunt van de kunstenaar niet aan de orde zijn. Omdat de eerste twee ideeën van HAP om allerlei redenen vanuit de organisatie van de tentoonstelling niet uitgevoerd konden worden, wilde HAP wijzen op de economische mechanismen die een jong hedendaags kunstenaar dient te hanteren om iets te realiseren. Het spel meespelen dus: het nieuwe werk handelt over ‘fondsenwerving’. HAP besliste voor Freestate een stuk grond op de tentoonstellingssite te claimen. Dit stuk grond van 150 m² wordt afgebakend door reclamepanelen die door adverteerders kunnen worden gehuurd.

De verzamelde gelden zullen gebruikt worden om het oorspronkelijk geplande kunstwerk alsnog te creëren. Wanneer het zover is, zullen we dat hier zeker vermelden. Intussen blijkt dat al meer dan 13 bedrijven en merken interesse vertoonden en een bord huurden.

Freestate vindt plaats van 24 juni t.e.m. 10 september. De unieke locatie kan overigens voor het laatst in zijn huidige staat bezocht worden. Lees er alles over op www.free-state.be





Ramptoeriste

13 01 2006

De nationale toeristische dienst van Groot-Brittanië, VisitBritain, verspreidde n.a.v. de release van de film The Da Vinci Code, volgend persbericht:  “Deze film wordt zeker één van de grootste van 2006 en kan heel wat bezoekers aanzetten een bezoek te brengen aan ons land.  De juiste film kan één reusachtige reclamespot vormen die de unieke troeven van Groot-Brittanië aan miljoenen mensen toont.” 

Kan goed zijn – ook Parijs en dan vooral het Louvre varen er nu al wel bij – maar mijn reisgrage moeder heeft dan toch de trend gezet.  Toen ze in november 2005 Londen bezocht, belandde ze daar geheel onverwacht – en trouwens ook geheel niet op de hoogte van enige verfilming van de bestseller – op de set van de film.  Ze kon er kiekjes maken van de hoofdrolspelers, Tom Hanks en de Franse actrice Audrey Tautou, die u vast wel kent uit de film Amélie Poulain.

Nervositeit en opwinding zorgden er voor dat geen enkele van de foto’s scherp genoeg is om er iemand écht op te herkennen.  Als paparazzo zou mijn moeder het niet ver schoppen. 

The Da Vinci Code verschijnt binnen enkele maanden in de bioscoop.  Het boek is al geruime tijd beschikbaar en is zo banaal dat u zich niet cultureel onderontwikkeld hoeft te voelen omdat u het niet gelezen hebt.








%d bloggers liken dit: