Gepamper: Charlie Joe

16 07 2013

Beste Charlie Joe

Twee maand oud ben je al en er werd hier op het Verantwoord Tijdverlies nog met geen woord gerept over jouw bestaan op Aarde. Ik had nochtans, net zoals ik steeds welgemeend mijn vrienden feliciteer als ze papa en mama worden, die 12e mei mijn vreugde om jouw komst al blogsgewijs kunnen uiten en daarbij jouw ouders gelukwensen.

charlieDat heb ik niet gedaan. Het eerste kindje van mijn broer verdient een meer persoonlijke boodschap, vond ik. Dus stelde ik mijn mooie woorden wat uit tot ik een duidelijker beeld had van wie je was en wat dat met me deed.

Nu mijn vakantie volop bezig is en ik je intussen vijf keer gezien heb, dacht ik wel te kunnen weergeven hoe ik de zaken zie en aanvoel. Maar wat is dat bijzonder: jij lijkt elke keer weer iemand anders. Je bent Charlie, iedere keer opnieuw, maar telkens een andere dan de keer ervoor. Je bent mijn meest kersverse familielid maar toch slaag ik er niet een mentaal beeld van je op te roepen. Je bent voorlopig nog altijd meer een idee dan een daadwerkelijk neefje.

Dat komt natuurlijk in de eerste plaats omdat je zo razendsnel groeit en verandert. Maar het is ook zo dat onze relatie op dit moment oppervlakkig en uiteraard volkomen éénzijdig is. Ik ken je nog niet en jij kent mij al helemaal niet. De karakterindrukken tot op dit moment doen me jou beschrijven als rustig, knorrig, vastberaden en doortastend. Je kijkt vaak wat bedenkelijk, je geeft doorgaans geen kik, tot een situatie volgens jou anders moet en je wil al meer dan je kan.

Dat is voorlopig maar een schets hé, Charlie Joe. Wie weet blijk je verlegen, beïnvloedbaar, grappig, inventief of veeleisend. Dat zien we dan nog wel. Intussen symboliseer je wel de enorme kracht van geluk die onze familie in zijn greep heeft. Je bent het nieuwste en stevigste model buitenboordmotor aan de familiale sloep. We varen niet, we zweven. Allemaal, tot jouw 90-jarige overgrootmoeder Madeleine toe – al vindt ze jouw naam toch niet je dat.

Je bent geboren op een zondagnamiddag. Tegen de avond vernam ik het nieuws, aan het begin van een nieuwe en drukke werkweek. Je was zo ongeveer op tijd, al hoopte je overgrootvader Willy misschien dat je drie dagen later ter wereld zou gekomen zijn, waardoor jullie samen jarig zouden zijn en hij daar dan mee kon uitpakken alsof het zijn prestatie was. Maar het feit dat je enkele dagen te vroeg was, zorgde wel dat je op Moederdag werd geboren. Kan het mooier?

Ik kwam er pas dinsdag aan toe jou te komen aanschouwen. Charlie bleek ook wel Charlie Joe te zijn, wat ik nog tien keer fantastischer vond want ik hou van samengestelde namen. De trein naar Jette op, te voet naar het ziekenhuis wat net een tikkeltje verder was dan ik dacht. De halve familie was er toevallig ook. We dronken cider – die jouw oma/moeke/mémé/grootmoeder/bomma – we weten nog niet wat het gaat worden – Gerda steeds meebrengt uit Frankrijk en die ik helemaal niet graag drink. We bewonderden het kaartje en de confituur. Een mooie symbolische geste van je papa, dat hij je officieuze grootouders Erwin en Marie-Leen via de jambereidingen betrokken had bij de feestelijkheden.

DSC_0829En we bewonderden jou, dat piepkleine ventje dat ik met moeite vast kon nemen omdat de baby’s die ik doorgaans in de armen gedrukt krijg, al net iets voller en steviger zijn. We spraken vol lof over je glunderende papa en je tot rust komende mama die haar blijdschap uitsprak over de attenties en geschenkjes, en dan vooral over de zelfgemaakte stukken van je andere overgrootmoeder Marie-Louise: een deken, sokjes, een mutsje.

Nadat we jou samen wat gevierd hadden en zo lang mogelijk in het ziekenhuis bleven, namen we afscheid van jullie nieuwe gezin. De rest van de familie was aan eten toe – dat zijn ze altijd eigenlijk – en dus trok ik met de twee overgrootouders, je oma/moeke/mémé/grootmoeder/bomma, tante Ria en Nonkel Johan naar een restaurant in Jette waar we volgens jouw papa zeker de ribbetjes dienden uit te proberen. Over wie zich daar niet goed gedragen heeft en wat er allemaal misliep, hoef ik het hier en nu niet te hebben. Als je dit ooit kan lezen en begrijpen moet je me er maar eens naar vragen, voor zover ik dat dan nog zal weten.

De rest van de week draaide voor mezelf om routineuze beslommeringen, al genoot ik van de aandacht die ook ik als nonkel kreeg van vrienden en collega’s. Ik denk dat veel mensen die me goed kennen, wisten dat ik jouw komst erg belangrijk vond. Ik dacht na over je geboortegeschenkjes en vroeg me af wanneer ik je weer zou zien. In diezelfde week betrad ik het kantoor van het hoofd onderwijs van de stad Gent om er succesvol te solliciteren voor directeur-ad-interim. Voor jou van geen belang, maar voor mij vooral het tweede leuke nieuws van die week, dat ik nu altijd zal blijven associëren met jou.

En nu zijn we dus twee maanden verder. Je papa en mama krijgen niets dan lof over hoe ze met jou omgaan. Ze willen je allebei alsmaar knuffelen en zoenen en denken aan alles. Met jou ergens op bezoek gaan, blijkt gepaard te moeten gaan met een hele verhuizing, maar desondanks blijven ze al die familieleden maar verblijden met visites. Het is wennen jouw papa te zien in een zo’n grote verantwoordelijke rol, maar het lijkt anderzijds echt vanzelfsprekend te gebeuren. DSC_1433b

En er zijn dus al zoveel mensen die om je geven. Je ziet je drie grootouders alsmaar glunderen. Je oma/moeke/mémé/grootmoeder/bomma vindt zichzelf een cliché omdat ze jouw beeltenis op haar smartphone gezet heeft. Je peter Johan – mijn papa – is trots maar lijkt ook nog op zoek te zijn naar zijn relatie met jou. In zijn kielzog nog een heleboel mensen die jou nu al koesteren: Marie-Leen, Deborah, Dimitri, Prosper, Angèle en natuurlijk Ferre, één van je meest voor de hand liggende speelkameraadjes voor de komende jaren. Toen hij jou de eerste keer zag, leek hij wat bang en wees je zelfs radicaal af. Maar eens gewend aan de situatie, haalde hij zijn meest zorgzame kant boven. Hem naar jou zien kijken, levert een dubbele verwondering op.

Je  overgrootmoeder Madeleine wordt deze week 90 en er is natuurlijk wel een reële kans dat je haar niet meer echt zal leren kennen. Ze is weliswaar nog kerngezond maar blijft hardnekkig het tegenovergestelde beweren. Ze koopt cadeautjes voor jou en schept tegen iedereen op wat voor een formidabele papa haar Jensken – haar jongste en favoriete kleinzoon – wel is. Je mama en papa doen ook bewonderenswaardige moeite om haar te betrekken bij jouw aanwezigheid hier.

Ik kijk er nu naar uit om jou te zien opgroeien, Charlie Joe. Of Charlie. Wie je ook wat zal noemen, ik blijf met plezier de dubbele voornaam gebruiken. Voor iedereen die een kind krijgt, zal een voornaam wel gewikt of gewogen worden, maar ik was zo in mijn nopjes met het belang dat je ouders hechtten aan een naam en vooral dat ze in een richting leken te denken die verder ging dan Lukas, Milan of Ethan. Dat ze nadachten over alle mogelijk associaties met je naam. Dat er een link was met het verleden – je papa was altijd al een fan van Snoopy en Charlie Brown.

Toen ik je eergisteren zag, kon ik je niet knuffelen. Die stevige verkoudheid moest ik voor mezelf houden. Ik keek dus vanop een afstand alweer verwonderd naar wat je deed en probeerde me voor te stellen wat je dacht. Ik kijk er naar uit daar nog op veel momenten mee bezig te mogen zijn. Ik ben benieuwd wie je zal worden. Welkom, Charlie Joe!

Advertenties




Da feestje is hier nie!

25 03 2011

Als leerkracht moet je soms wel eens toegeven aan wat van bovenhand beslist wordt. Met je klas deelnemen aan een lokale carnavalsstoet, is bijvoorbeeld geen activiteit waar ik met plezier aan deelneem. Vandaag was het dus even op de tanden bijten.

Ik wil natuurlijk positief staan tegenover het initiatief: diverse scholen uit één buurt bereiden zich wekenlang vooraf voor, door grote objecten te maken die de stoet aantrekkelijk maken, door met kleurrijk materiaal zelf kostuums te maken, ondersteund door kunstenaars en creatievelingen uit de buurt. De buurt wordt die dag ingepalmd door hordes verklede kinderen. Dat ze allemaal hetzelfde pakje dragen, vergroot de eendracht. Het is een bont en vrolijk spektakel, een unieke kans tot expressie voor veel kinderen. De straten zijn die dag van ons en de buurtbewoners verenigen zich gezellig op straathoeken en in deurgaten.

Maar van al deze beredeneerde en helaas wat geforceerde gedachten, blijft nauwelijks wat over eens de dag nadert. In de eerste plaats ontgaat het me al waarom de organisatoren deze activiteit pas enkele weken na het feitelijke carnaval plannen. De kans op mooi weer is misschien groter – het was een prachtige dag – maar het zijn toch wat vijgen na Pasen. Of in dit geval voor Pasen.

Het enthousiasme van de organisatoren staat ook lichtjes in contrast met de kwaliteit van de organisatie. De lokale Prins Carnaval, de man achter het hele gebeuren, zet alles op poten met hulp van zijn ouders en andere familieleden. Haast alle bestuursleden dragen dezelfde achternaam. Geen bezwaar tegen familiale initiatieven, maar het is niet omdat je zus je zus is dat ze ook daadwerkelijk kan bijdragen tot de organisatie, om maar een voorbeeld te geven. Zo kon je de teksten in de brochure rond deze stoet, bezwaarlijk vlot of foutloos geschreven kunnen noemen. Elke typ- of spelfout zet het gebrek aan professionalisme net extra in de kijker. En alle sympathie voor de man of vrouw die zich met veel enthousiasme achter de computer zette, maar ook de lay-out etaleert dat amateurisme.

Nu val ik mijn leerlingen daar niet mee lastig –  ze zien trouwens zelf de fouten in dat boekje wel staan – en al is het enigszins lachwekkend dat de brochure ook een overzicht bevat van alle verkozen Prinsen en Kinderprinsen en -prinsessen van de laatste jaren en dat gewoon ieder jaar dezelfde blijken te zijn – bij gebrek aan kandidaten of door fanatieke familiepolitiek – wil ik mijn leerlingen geen deelgenoot maken van mijn occasionele cynisme. Ik kan dit al bij al wel relativeren – als ik dat zou willen. Ik bedwing me ook bedenkingen te uiten over het wat marginale gehalte van de entourage. Het leek immers wel of elke medewerker een sigaret of pint in de handen nodig had. Dat sommige van deze mensen er als niét verklede bespottelijker bijliepen dan de bepruikte en geschminkten onder ons, hield ik ook al voor mezelf.

Nee, wat me dan wel met loden schoenen doet plaatsnemen in een rij verklede kinderen, is het hoge slechte-smaak-gehalte van het hele gebeuren. Kinderen blijken de slechtste liedjes – Waar is dat feestje? Nein Man – het formidabelst te vinden en snappen niet waarom ik met moeite glimlach. Ik ben op dat moment pretbederver numero uno, want ook de meeste van mijn collega’s hebben plaatsgenomen in de polonaise. Maar ik hou vol en weiger enig plezier te veinzen. Niet dat ik er als een donderwolk bijloop, maar ik hoop rustig op de achtergrond te mogen blijven. In alle andere omstandigheden is dat nochtans precies wat mijn collega’s zouden willen.

Het is ook niet zo dat ik mezelf te serieus neem of weiger onnozel te doen. Ik entertain hele bendes snotapen met veel plezier, heb me voor de meest diverse gelegenheden al verkleed in melkboer, olympisch zwemmer, toerist, gala-genodigde of afvalcontainerbewoner. Ik creëer graag wanorde, wil overdrijven en brullen alsof ik zelf weer zes ben enz. Maar niét op slechte muziek en niét als het nadrukkelijk van mij verwacht wordt.

Alles leek deze dag echter behoorlijk mee te vallen. De stoet duurde niet erg lang, de muziek was draaglijk. Na de stoet zou een fuifje volgen, waar ik  me dapper doorheen zou worstelen. De polonaise zou ik desnoods met geweld van me afslaan. En toen kwam een rondborstige dame me trots vertellen dat er nog een grote verrassing was: Kürt Rogiers en Sven Ornelis van Q-Music zouden de party onvergetelijk maken!

Ik stond perplex – en zag mijn persoonlijke hel naderen. Wilde men mij echt in één ruimte krijgen en laten luisteren naar twee van de meest ergerniswekkende figuren uit mijn lange lijst van onuitstaanbare eikels? Twee idioten die het lullen tot een kunst verheven hebben, wiens gezwets nog geen tien seconden te verdragen is? Terwijl collega’s en leerlingen zich naar binnen snelden, zocht ik de dichtstbijzijnde nooduitgang, maar mijn collega Cindy weet dat ik haar niets kan weigeren en troonde me beslist mee naar binnen.

Het gejoel en gekrijs van 250 leerlingen, het zoveelste afgezaagde hitje, de benauwende warmte en bijhorende zweetgeur zorgden er voor dat ik na nog geen halve minuut weer buiten stond. Aan mijn handen mijn excuus: twee zesjarigen die al die drukte duidelijk niet zagen zitten en voor wie het vooruitzicht buiten een verhaaltje te aanhoren, véél aantrekkelijker was. Ik offerde me dus met veel plezier op om op het terras de ukken op te vangen die naar frisse lucht snakten. De polonaise moest ik missen, maar ik deed toch mijn plicht. Dankjewel, Saar en Flores! (en daarna Stans, Victor, Simon, Kudjo en Fran).

De aanwezigheid van de twee grote radiosterren, vervulde de organisatoren van het hele carnavalsgebeuren met een groot genoegen dat ik hen niet misgun, ook al kent vrijwel geen enkele van onze leerlingen de twee praatjesmakers. (Overigens: ook heel wat van mijn collega’s hebben geen idee wie deze mensen zijn, leve hun vermogen zich af te sluiten van de massamedia!). Maar voor mij hoefde het dus beslist niet en ik was dan ook erg opgelucht dat het na een dik half uur genoeg was geweest.

Binnen een dikke week trek ik met mijn leerlingen op bosklassen. Ik zal daar dan dubbel zo hard onnozel doen en enthousiast wezen en bewijzen wat een leuke, lollige, zotte, vrolijke, coole meester ik ben kan zijn. Vooral zonder muziek.

 

Thuisgekomen vijf keer naar dit formidabele liedje geluisterd om één en ander te vergeten.





Vier!

25 05 2010

Het was eigenlijk met een lichte tegenzin dat ik deze week precies vier jaar geleden voor de eerste keer een voet zette in mijn huidige school. Met de vakantie in het vooruitzicht, stond een min of meer opgelegde interim me eigenlijk niet aan, want als leerkracht in een klas binnenstappen in deze periode van het schooljaar, voelt eerder als veredeld babysitten aan. Wat voor verschil kan je nog maken? En dan had de één of andere taart me nog aangepraat dat ik ‘dat eens moest proberen, zo’n Freinetschool!’

En de rest is geschiedenis! Dat ik nu al vier jaar bijna iedere dag met plezier ga werken, is niet alleen een bevestiging dat ik ooit het juiste beroep heb gekozen, maar ook dat ik gewoon een formidabele job heb, een fantastische school en de allerbeste collega’s, zoals hier al eerder mocht blijken.

Markant is vooral hoe groot de kans geweest is dat ik dit alles, dat ik nu als zeer belangrijk beschouw in mijn leven en loopbaan, had mislopen kunnen hebben. Had ik op die meidag in 2006, een woelig jaar verwerkend met allerlei grote en kleine drama’s, beslist maar geen interims meer aan te nemen om alvast van de zon te gaan genieten, omdat ik het wel gehad had, die stadsscholen met hun vage beleid en middelmatige lesgevers, dan had het plaatje er heel anders uitgezien. Maar goed, ik zei dus ja, want de vriendelijke dame van de plaatsingsdienst van de stad Gent leek echt in nood te zitten, en wie weet kon ik achteraf met kennis van zaken kritiek geven op Freinetscholen in plaats van vanuit vooroordelen.

Als ik toen nee had gezegd, was mijn leven anders verlopen maar daarom niet slechter natuurlijk. Toch herinner me ik wel hoe ik me kort daarvoor, na enkele interims waarbij je nooit echt op de hoogte  bent van de gang van zaken, nog afgevraagd had of er wel nog van die sfeervolle scholen bestonden met een minimum aan collegialiteit. Ik ga er dus niet meteen van uit dat ik me nog met veel enthousiasme zou zien lesgeven in een ander scenario. Was dat aanvaarden van die job dan een veelbepalend moment?

Eigenlijk was het meer. Na de interim, die ik als positief ervaren had maar waarin ik ook kon uitmaken dat het Freinetsysteem niets voor mij was, legde ik het voorstel van de directeur naast me neer om volgend schooljaar opnieuw op de school aan de slag te gaan. De collega’s waren hartelijke mensen, maar konden me niet overtuigen er een vervolg aan te breien. Een groep ouders, aangenaam verrast door mijn onmiddellijke betrokkenheid, sprak me ook nog eens aan. Gevleid tot en met zei ik toch nog altijd nee. En dan was er de allerlaatste schooldag, waarop de directeur nog een keer de vraag stelde en ik dan toch, lichtjes aarzelend, ja zei. En zelfs drie jobs kreeg om uit te kiezen.

Verhalen en films die draaien om lotsbestemming en toeval, vind ik doorgaans erg fascinerend. Ik zou me kunnen trachten in te beelden waar ik nu zou zijn als ik na die ja en dan die nee en dan toch die ja, iets anders had gezegd. Maar voor tientallen mogelijke scenario’s vorm kunnen krijgen in mijn hoofd, kan ik me gewoon realiseren hoeveel geluk deze plot al biedt. Realistisch gezien heb ik voor het beste scenario gekozen. Kan niet iedereen zeggen.





400 recensies

28 01 2010

Als ik het hier al eens over film heb, tracht ik het toch enigszins te kaderen. Deze keer blijft het bij de vreugdevolle aankondiging van mijn 400e filmrecensie in 10 jaar tijd: Up in the Air, een film die ik u trouwens kan aanbevelen.

De volledige lijst van recensies die ik de voorbije 10 jaar bijeenschreef vindt u hier.





Pianoverdriet

13 12 2009

Als je verhuist, en een piano is één van je dierbaarste bezittingen, en je huurt een verhuisfirma in die de piano met een meubellift naar de eerste verdieping zal manoeuvreren, … Welk komediecliché wil je dan geenszins meemaken? Denk aan George Clooney in de nieuwste espresso-reclame…

Juist. Dit is wat overblijft van Leen’s piano. En de conclusie van Arne dat het nazinderende en net niet melodieuze geluid dat vallende piano’s in films en tekenfilms maken, geenszins strookt met de droge, harde, triestige klap van de werkelijkheid. Aan diggelen was dan ook echt aan diggelen, daar in die vreedzame Antwerpse deelgemeente.

Deze tragiek diende op hun housewarming doorgespoeld te worden met luchtige onderwerpen, zoals daar zijn:

– de overeenkomsten  tussen het Keskens (‘Kerkskens’) en het Chinees, zoals door Brent op beide locaties vastgesteld,

– de schoonheid die Katrijn ziet in het in onze streken alom gebruikte woord drollig,

– commentaar op het nieuwe kapsel van Renzo en de berispingen aan zijn adres m.b.t. zijn eerste televisie-optreden. Eén taalfoutje en één Haaltertse alè konden zeker door de beugel.

– de vraag van Sigi of ik nog door boze wiskundeleraars achtervolgd werd. Of kwaadaardige nonnen. (Enkel in mijn nachtmerries is het antwoord).

En zo passeerde weer een bonte reeks aan onderwerpen de revue.

‘Make an educated guess’





’t es weer gralèk in Oilsjt

20 02 2009

Terwijl mijn oorspronkelijke streekgenoten in grote getale in loodsen aan piepschuimen wagens staan te zwoegen, groteske pruiken passen en op de laatste minuut kostuums samenstellen met lampekappen en netkousen, blijf ik ver weg uit de Aalsterse buurten. Ik heb mijn portie carnaval wel gehad.

Niet dat ik er jarenlang de beest heb uitgehangen  – echt participeren in de zwijnerijen die gepaard gaan met carnaval heeft me nooit wat gezegd, ik hield bij een vorm van observatie – maar ik heb in mijn kindertijd wel geen enkele editie van de Aalsterse carnavalsstoet gemist. Ik heb dus toch enigszins sympathie voor de carnavalziel en heb naast de drank- en kotspartijen ook altijd oog gehad voor de indrukwekkende creativiteit waarmee dit volksfeest gepaard gaat. Niet alleen in technisch opzicht, meer nog  in concept en zelfs taalgebruik, zijn bepaalde uitvoeringen van wagens of kostuums echte pareltjes. Hoe plat het Oilsjters ook, in deze periode van het jaar hoor ik het graag aan.

Wat dat Aalsters betreft, doet niemand mij zo’n plezier als d’ Hiete Gerrekes, een uit heerlijke nonsens bestaand damesgroepje (tegen één van hen mag ik zelfs Aagje zeggen!) dat ieder jaar uitpakt met een vernuftige parodische cover vol aanstekelijke Oilsjters.  Echt waar, bij momenten zelfs even spitsvondig als Monthy Python.

Dit jaar staat Facebook centraal in het nummer en werd er voor een lollig filmpje gezorgd.

Ik moet wel toegeven dat ik twee nummers van vorige jaren nét iets sterker vond. Filmpjes zijn er blijkbaar niet van te vinden en een geluidsbestand op deze blog zetten kan ik ict-gewijs nog niet aan, maar wie geïnteresseerd is, kan hier eens klikken:

Wa ne zjiever en nog grappiger: Bachelor

Voor de een is tien dagen cinema het summum, een ander vindt vier dagen feesten met een bontjas aan het hoogtepunt van het jaar; dat iedereen zich maar op zijn manier amuseert. Veel plezier, Oilsjteneirs en aanverwante feestvarkens.





Een halve eeuw!

5 09 2008

Op deze ietwat wisselvallige dag sluit mijn moeder haar 50e levensjaar af. Een tekenende stap in haar geval, want ze staat er niet bepaald om te juichen.

Ja, ik heb een jonge moeder. Als kind al stonden we daar al bij stil, want vriendjes merkten dat ook op (al zeiden ze vooral ‘Wat heb jij een mooie mama!’) en mijn moeder stak vaak schril af tegenover de soms afgeleefde maar vooral klassieke moedertypes die al bejaard waren op hun 35e. Ook nu nog hoeven we haar niet als een halve Alzheimerpatiënt te behandelen zoals leeftijdsgenoten wel eens plachten te doen met hiun moeder. Je kan er nog mee buiten komen of in de Pappenheimers naast zitten glunderen.

Ook in haar hoofd is mijn moeder jong. De meeste van haar leeftijdsgenoten zeggen haar niets. Al haar vriendinnen zijn jaren jonger. Haar garderobe is te gedurfd voor de meeste twintigers. Ze is leergierig en ondernemend als geen ander. Ze blogt er op los. Ze kan met zichzelf lachen. Ze droomt de meest onzinnige dromen. Ze reist zonder daarom een reislustige pre-senior genoemd te kunnen worden. Ze is eigenlijk geen 50.

Ze zucht natuurlijk wel eens. Ze zou wat meer de roze bril moeten opzetten. Maar hoe doe je dat als je op je 50e nog steeds weigert mee te draaien in een bekrompen, amateuristische, egoïstische samenleving omdat je steevast anders denkt over zoveel dingen en de lat voor anderen even hoog legt als voor jezelf? (Ja, juist, de appel valt niet ver enz.) Met vallen en opstaan zeker? En met bewondering van je zonen misschien, omdat ze zo een strijdvaardige moeder hebben? Dat ze nog vele jaren zo mag bruisen!

Gelukkige verjaardag, moe! Vijftig virtuele bloemen om het te vieren.





85-jarige krijgt 700 cadeaus

19 07 2008

Mijn oudste oma wordt dit weekend 85. Dat wordt rustig gevierd, maar alle betrokkenen delen dezelfde zorg: wat wordt er als geschenk gekocht? Mijn oma is niet van de makkelijkste. Ze heeft geen bijzondere interesses of bezigheden die inspiratie kunnen geven tot een geschenkidee. Ze heeft niets echt nodig. Ze eet liever geen pralines en ze houdt zeker niet van bloemen.

Een terugblik op de laatste 25 jaar waarin ik haar verjaardag bewust heb meegemaakt, leert me dus dat de goede ideeën al geruime tijd op zijn. Ik zie ook dat verjaardagsgeschenken als een caroussel werken. Wat de ene zoon het ene jaar schenkt, geeft een ander haar het jaar daarop. Er moeten dus zo’n 5 aanvaardbare ideeën zijn die elk jaar weer gerecycleerd worden. Er is overigens ook nog een moederdag en een nieuwjaar waarvoor dezelfde problematiek geldt.

5 zonen die voor drie gelegenheden een geschenk kopen, dat zijn 15 cadeautjes. Dit 25 jaar lang (eerder natuurlijk ook al, maar dat past niet binnen mijn waarneming), dat zijn dan 375 geschenkjes. 7 kleinkinderen, die gezien hun gemiddelde leeftijd, waarschijnlijk al zo’n 15 jaar zelf opdraven met een cadeau, dat zijn er nog eens 315. Ons Madeleine kreeg de voorbije 25 jaar dus bijna 700 cadeaus. En dan zijn er nog wel wat andere verwanten die haar ergens een plezier mee hopen te doen.

Een schatting na waarneming, levert volgende stock op:

– 29 paar pantoffels
– 32 paar schoenen
– 31 paar oorbellen
– 67 blouzen, rokken of truien
– een tiental meubelstukken (een schoenenkastje, een tv-kastje, een zeteltje, een tuintafel, een bijzettafeltje, een lamp, een badkamerkastje, nog een tuintafel, een parasol, … ) 
– 25 elektronische toestellen (koelkasten, tv’s, radio’s, koffiezetapparaten, microgolfovens, wekkerradio’s, diepvriezers)
– 24 slaapkleedjes
– 28 dozen pralines (toch proberen hé)
– 53 manden met lekkernijen
– 35 manden met etenswaren (dus apart van de  lekkernijen, met daarin o.a. zo’n 100 pakken koffie)
– 1 boek
– 97 beeldjes, pottekes, vaaskes, schaaltjes, kandelaars, kaarsjes,
– 12 handtassen
– 14 kettinkjes
– 28 stuks toiletbenodigdheden (zeepjes, handdoeken, huidcrèmes, shampoo, badparels, parfum, poedertjes, crèmpjes)

En dit is dan wellicht een flinke onderschatting, want ik kom nog lang niet aan 700.

Het vreemde is dat mijn oma’s huis lang niet uitpuilt. Integendeel, er staat nergens rommel en de opslagkamer is bijna leeg. Een groot deel van deze geschenken wordt immers gewoon weggegeven. Ik krijg bv. regelmatig wat chocolade en koeken in handen gestopt die ze van iemand anders gekregen heeft. Onschuldig hoor, maar het betekent wel dat ze die spullen eigenlijk niet wil. Nochtans zou niemand het moeten wagen met lege handen aan te komen. Dat wordt geenszins geapprecieerd. Toch foetert ze wat af, de dag na haar verjaardag, omdat ze weer een heleboek zinloze dingen heeft gekregen. Dapper stellen dat ze dit jaar eens echt niéts wil, weigert ze koppig. De laatste jaren duiken er steeds meer cadeaubons op. Dan kan ze tenminste haar zin kopen. Maar aangezien ze niets nodig heeft, verblijdt ook dit haar geenszins.

Af en toe waagt iemand (lees: Boris of ik) zich aan een origineel geschenk – waarbij ‘origineel’ betekent dat het nog nooit door iemand anders gegeven werd. Een kussentje met kersenpitten? Aardig toch. Doch nieuwe gewoontes aannemen, is veel gevraagd, dus dat kussentje belandt in een kast. Of bij een buur. Een handig boodschappenwagentje? Uitstekend idee, maar het verlaagt de mogelijkheid tot klagen over het gesleur met boodschappen dus na enkele maanden blijft het achter de deur staan en na een jaar staat het bij het vuilnis. Die wegwerpcamera vond ze wél leuk. Ze kiekte de postbode, de buurvrouw en één van die achterkleinkinderen waarvan ze de naam niet kan uitspreken. Wij lieten de boel ontwikkelen en tegen de volgende gelegenheid kreeg ze een foto-album voor die kiekjes. Zo af en toe bladert ze daar nog een keer in. We kloppen onszelf nog steeds op de schouder omwille van dit idee.

Haar lievelingsgeschenk is echter, zonder twijfel, de nieuwjaarsbrief die ik haar een jaar of 8 geleden schreef. Die ging over de eenzaamheid en het alleen zijn, deed tranen opwellen en werd ingekaderd opgehangen. Toen ze zich vorig jaar liet ontvallen dat de tekst er nu wel al heel lang hing, schreef ik een nieuwe. Wat persoonlijke feitjes, wat smartelijke clichés en wat gerijm, meer is het niet. Fotootje ernaast van Boris en mezelf en de klus was geklaard. Veel moeite, weinig geld, grote dankbaarheid.

Deze tekst ging gepaard met dat ene boek dat ze in die 25 jaar kreeg. De helaasheid der dingen. Omdat het zich in onze streek afspeelt en de Vlaamse tragiek/kolder even herkenbaar als grappig is. Omdat onze oma wel wat momenten in haar leven heeft gehad waarbij zij het ‘meetjen’ was in het verhaal. Omdat ze de Story toch geen 12 keer kan herlezen.

En toch weet ik welk geschenk ze het allerliefste heeft: een bezoekje – oew, dat klink melig. Maar het is zo. Dat mag dan meer dan drie keer per jaar (en voor sommige familieleden is dat nog veel gevraagd) en dat mag ook op andere dagen dan die betreffende feestdagen. Dat mag vooral de zondagnamiddag.

Dus nonkels en tantes, neven en nichten. Laat die pyama’s, sjakossen en koekedozen. Gewoon wat aandacht is genoeg. Er moet zelfs geen papiertje rond.





Kerstfeest met kettingen

21 12 2007

Een kerstfeestje op school: kerstmutsen en kettingen, dennengroen en chocomelk, Freixenet en snoeptaarten, kerstbomen en verloren schoenen…

kerst.jpg





Verantwoord Tijdverlies verkozen tot blog van het jaar!

12 12 2007

Bloemen en champagne! Verantwoord Tijdverlies, de blog waar ik nu al bijna twee jaar lang al mijn schrijfdwang in uitwerk (de laatste tijd echt wat te weinig, ik weet het), werd verkozen tot blog van het jaar.

Dit in een door mezelf georganiseerde poll waarbij u kon kiezen tussen deze blog en ‘een andere blog’. Met meer dan 70% van de stemmen kunnen we zelfs spreken van een grandioze overwinning!

Als blog van het jaar kies ik voor…

Verantwoord Tijdverlies | 72% (81/112):
een andere blog! | 28% (31/112):

Ik bedank dan ook van harte alle lezers, sympathisanten en bevriende bloggers die mijn bezoekcijfers en reactiepeil hoog houden. Ik zal u allen persoonlijk bedanken op een door mezelf georganiseerde happening. Op het programma:

  • 14.00u verwelkoming door mezelf en van mezelf.
    ontvangst met champagne.
  • 14.30u toelichting van de verkiezing: wat zijn de criteria waaraan een blog moet voldoen om in aanmerking te komen voor de titel ‘blog van het jaar’en vaststellingen uit een blogonderzoek. Door dhr SDS, zelfverklaard blogcriticus.
  • 15.45u belichting van het bloglandschap met een ode aan allerlei goede en ondergewaarde blogs. Gevolgd door een groepsbespotting van een aantal minder sympathieke bloggers.
  • 16.30u ‘Het beste uit Verantwoord Tijdverlies’. Mijn vroegere buren, David DeHenauw, Regi Penxten, Murielle Scherre, Eddy Wally en Goedele komen de stukjes voorlezen waarin zijzelf beledigd werden. Speciale eregast: Hans Bourlon, die een taart naar mezelf mag gooien als payback.
  • 17.30u pauze
  • 17.45u ‘Achter de schermen van Verantwoord Tijdverlies’. Bloopers, deleted scenes, audio-commentaar van de maker.
  • 18.00u Huldiging van de meest fanatieke en trouwe reageerder. Zo krijgt u mijn moeder ook eens te zien.
  • 18.10u Huldiging  van de meest trouwe lurker. Hoe dat bepaald zal worden, is nog af te wachten, dus dit programmapunt is dan ook onder voorbehoud. Stel alvast uw kandidatuur. Verder ook individuele bedanking van alle gekende lezers.
  • 18.20u buffet met hapjes, door onze huiskok Mr. delarue.
  • 19.30u prijsuitreiking en applaus, gevolgd door een toespraak waarin ik zal verklaren dat ik mijn eigen blog echt niet zo bijzonder vind en niet begrijp waarom jullie op mij gestemd hebben. Elke keer als ik lieg, zal er champagne bijgeschonken worden.
  • 20.00u slotwoord en bedanking door mezelf en van mezelf.
  • 22.15u feest! Tussen het dansen en zuipen door zal er gelegenheid zijn tot gastbloggen.

Iedereen van harte welkom! Tenzij u hierdoor een tegenzin hebt gekregen van prijsuitreikingen.

Na bevestiging van uw komst zal een team van blogologen en bloggers eerst een screening verrichten om te controleren of u nooit iets negatief over mezelf hebt geblogd of op Verantwoord Tijdverlies geen reacties hebt achtergelaten die niet overeenkomen met mijn mening.




Het leven van een festivalfreak

17 10 2007

Ja, ik heb het naar mijn zin op dit 34e filmfestival van Gent. De teller staat intussen op 18 en er staan nog 10 films op het programma. Oorspronkelijk zou ik 32 films gaan zien. Maar dan worden persvisies verschoven, blijf je toch liever in de festivalbar hangen, lijkt een film op het laatste moment toch iets te saai of ben ik gewoonweg te vermoeid. Toch speelt dat maar een kleine rol. Binnen 4 dagen is het festival afgelopen, zolang houdt ik het nog wel uit, zeker met wat energiepilletjes.

Ieder jaar stel ik weer vast wat een aparte ervaring die filmmarathon eigenlijk is. De dagen lijken veel langer, doordat je zoveel verschillende impressies en ervaringen opdoet op korte tijd. Van de Patagonisch hoogvlakten naar het Groot-Brittannië van de jaren ’80, van een Estse school naar een Italiaans klooster, … verhalen gevuld met Israelische kokkinnen, Londense maffiosi, Duitse Johnny’s, Amerikaanse straatkinderen en Australische seriemoordenaars. Je stapt van de ene wereld in de andere.

Dan verdwijnen andere zaken naar de achtergrond. Schoolwerk en bijscholingen, verjaardagen (sorry Elke en Jan!), te betalen rekeningen, blogs, … allemaal geen tijd of aandacht voor. En dat vind ik niet eens zo erg. Iedereen zou zich zo een keer op het jaar volledig moeten onderdompelen in zijn passie.

Filmfestivalbezoekers zijn ook aangename mensen. Niemand komt te laat en iedereen is muisstil en aandachtig tijdens de film. Geen chipszakken of stinkende nacho’s, geen lachers of gsm’ers. Wonderbaarlijk soms hoe er tijdens een twee uur durende prent niet één iemand een kik geeft in een zaal met 400 zitjes. Dit festival verloopt ook erg smooth. Geen storingen of late beginners, geen vertaalproblemen of foute zaalnummers. Enkel jammer dat de Studio Skoop zo krap is. Maar dat las u hier al. Ik vernam overigens uit rechtstreekse bron dat Katleen Turner zo’n sympathieke vrouw is.

De essentie is natuurlijk film: ik weet intussen wat uit te kiezen. De sectie ‘World Preview’ biedt me te weinig nieuws. Ieder jaar weer die sociaal geëngageerde drama’s uit Uruguay of Roemenië, ik heb het wel gehad. In ‘A Look Apart’ vind je meer vernieuwende en originelere films. Ik voel me ook nog altijd aangesproken door de films die van een ‘X-plore Zone’ label worden voorzien: een eigenzinnige selectie films voor jongeren, waar vaak erg goeie films in zitten. In de competitie tref ik toch nog te vaak al te ernstige oudemensenfilms aan, loodzwaar soms. Maar ik heb wel nog geen enkele echt slechte film gezien, en dat is sommige jaren wel anders. Wel ben ik voor het eerst de zaal buitengestapt bij een film die nog maar een half uur bezig was. Geen tijdverlies meer. Wel jammer dat mijn totaal toch lager zal liggen dan anders.

Voor de geïnteresseerden nog snel de beste films die ik gezie heb op een rijtje: The Assassination of Jesse James, Klass, This Is England en Eastern Promises.





Klaar? Start!

9 10 2007

*Keuken- en koelkast gevuld met eten voor minstens een week
*Grannykoeken bananen, appels en fruityoghurtjes in voorraad
*Vitaminetabletten aangeschaft
*Lege videocassettes staan klaar (voor al die niet te missen series en quizzen)
*Voldoende propere kleren in de kast
*Catalogus uitgeploegd en programma op punt gesteld
*Fietsbanden opgepompt
*Tickets en perskaart binnen handbereik
*Lesvoorbereidingen klaar voor minstens een week
*Oma’s op de hoogte gebracht van een onderbreking van de wekelijks bezoekjes
*Collega’s gewaarschuwd voor te verwachten humeurwisselingen en andere gevolgen van slaaptekort

Laat het filmfestival beginnen!





Best of ’77

2 09 2007

best-of-772.jpgJe kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ’77’-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

 





Unforgettable

24 06 2007

waterkasteel01.jpg

Mijn grootouders (75 en 77) hebben afgelopen nacht de nacht van hun leven beleefd. Ze waren namelijk te gast op een feest ter ere van de 70e verjaardag van een illustere bingokoning en oude vriend van mijn grootouders. En wat voor een feest! Mijn grootmoeder moest zelfs haar toevlucht nemen tot het Engels om haar woorden kracht bij te zetten: ‘Unforgettable!’.

Wat was er dan zo onvergetelijk? De rode loper; fonteinen, sterren, vuurwerk, een orkest; optredens van bekende sterren; hoge heren en dames in sjieke kleren (hoewel volgens mijn grootmoeder niemand echt mooie kleren droeg); opgehaald worden in een Rolls Royce; onthaald worden als filmsterren: te gast lijken op het koninklijk paleis; De ontmoeting met Karel De Gucht, die door mijn opa gevraagd werd waarom hij zo’n koele kikker is; het in de verf zetten van de persoonlijke band; de erkenning van het gemeenschappelijke verleden met hun gastheer; de tafelschikking die hen aan dezelfde tafel als de familie liet belanden; …

Mijn grootouders zijn wel wat gewend en kennen hun wereld. Als zelfs zij van hun stuk te brengen zijn, moet het inderdaad een waarlijk indrukwekkend evenement geweest zijn. Toch is het meer dan het uiterlijk vertoon dat hen verstomd deed staan. Aanwezig te mogen zijn op het al bij al nog beperkt bijgewoonde feest van iemand die in hun ogen een belangrijk persoon is (een verschil met mijn visie waarin deze mens eerder gewoon zichzelf belangrijk maakt) en die ze bovendien al meer dan een halve eeuw kennen, heeft hen veel plezier gedaan. Pas bij het ochtendgloren lieten de party people het feestgedruis achter zich…





Oorlogsherdenking

20 08 2006

Laat me u even terug meenemen in de tijd.
In 1944 ving het gezin van mijn toen 12-jarige grootmoeder een handvol Nederlandse kinderen op. Zij waren het door Duitsers bezette gebied ontvlucht, in het holst van een koude novembernacht door niemandsland getrokken en werden uiteindelijk opgevangen door de Engelsen. Die bezorgden de ukken van het gezin Jacobs opvang bij een boerenfamilie in Kerksken. De 8-jarige Gerda en haar broers en zussen bleven er een hele poos, tot de oorlog afgelopen was.

Meer dan 60 jaar later bestaan de vriendschapsbanden tussen beide families nog steeds. Mijn grootmoeder, nu 74, heeft haar dochters naar de Nederlanders genoemd. Omgekeerd kwam er bij het gezin na de oorlog nog een zusje bij, dat dan weer naar mijn oma genoemd werd. Er kwamen logeerpartijen en wederzijdse bezoekjes van. Nog steeds komen we minstens één keer per jaar bij elkaar. Alle grote familiegebeurtenissen aan beide kanten werden met elkaar gedeeld, zowel de vreugdevolle als de droevige. De ouders Jacobs en enkele van de kinderen zijn intussen overleden. Ook mijn overgrootvader, die de kinderen op zijn boerderij opvang bood, leeft al een tijdje niet meer. Maar toch is er nog niets verloren gegaan van de familiariteit en blijkt de gedeelde geschiedenis van Gerda en mijn grootmoeder voor een ijzersterke band gezorgd te hebben. Nu Gerda bijna 70 is, beseffen we dat we al die tijd al een derde grootmoeder gehad hebben, die in Nederland steevast aan onze verjaardag dacht en met haar opgeruimdheid en Hollandse nuchterheid altijd voor enthousiasme zorgde als ze op bezoek kwam. 

Vandaag was er weer zo’n samenzijn. Johan was vijftig geworden (!) en had alle betrokkenen uit Haaltert, Kerksken, Middelkerke, Aalst, Ninove en natuurlijk dus ook Nederland op een busje gezet, waarmee we door de Nederlandse provincies Gelderland en Limburg toerden. Daar werden de dramatische gebeurtenissen van 60 jaar geleden nog eens herbeleefd. We bezochten een oorlogskerkhof en luisterden naar de getuigenissen van onze nog erg kwieke Nederlandse seniorenvrienden. Die persoonlijke verhalen waren natuurlijk tienduizend keer interessanter dan een geschiedenisles en voor het eerst in al die jaren drong het goed tot me door hoe onze families eigenlijk verbonden zijn geraakt. Zo’n dimensie meer geeft een familiale gebeurtenis toch wat meer betekenis.

Maar het was ook een feestelijk dag. Buschauffeur Katleen maakte haar debuut, Elien vertelde met veel humor hoe ze haar auto in de prak had gereden, Ria was voor het eerst in jaren uitgeslapen op de familiefeestdag, Petje Willy zwaaide met zijn wandelstok, Nonkel Johan zou eigenlijk Leo moeten heten en SveN at een ijsje uit een wereldvermaard ijssalon in Grubbenvorst. We dachten natuurlijk aan Jelle die er niet meer bij is, en we misten ook onze Boris en Sarah die in Hongarije zaten. Veel groeten van oma Holland, trouwens.





Verslag van een huwelijksweekend

7 08 2006

Het voorbije weekend stond helemaal in het teken van Renzo en Katrijn, die elkaar eeuwige trouw beloofden. Zoals het de traditie betaamt, kwamen vrienden en vriendinnen zaterdag eerst samen om het huis van het gelukkige koppel op stelten te zetten tijdens hun afwezigheid. Dat zou aanvankelijk niet al te spectaculair verlopen. Het was immers niemand gelukt een sleutel te pakken te krijgen van de woning, wat betekende dat we ons zouden moeten beperken tot het schandaliseren van de tuin.

De verzamelde groep bestond uit de beste vrienden van het bruidspaar, die  – zo viel toch wel op – elkaar eigenlijk niet allemaal persoonlijk of even goed kennen. Omdat we nu allemaal deel uitmaakten van hetzelfde complot, ontstond er wel snel een harmonieuze samenwerking. Ons enthousiasme werd nog groter toen bleek dat Katrijn en Renzo het gewaagd hadden een raampje open te laten staan. Weliswaar met tralies ervoor, maar slangenmens Arne wist zich er toch tussen te wringen en kon op die manier van binnenuit de deur openen. Inbraak uiteraard, maar onder deze voorwaarden zeker toegelaten. Binnen de korste keren stond het huis dan ook op zijn kop, waarbij de privacy onze vrienden in zekere mate bewaard bleef. We waren het er ondanks ons gegrinik immers over eens dat we dit zelf niet graag zouden beleven. Marianne en Steven waren iets minder terughoudend. Vorig jaar was het immers hun huisje dat bezoek kreeg van een bende krakers. Een proficiat overigens met hun eerste huwelijksverjaardag.

Daarna ging het snel richting badkamer, kleerkast en wagen om ons naar de feestelijkheden te begeven. Met de champagne in de hand werden kapsels, kleren en schoenen gekeurd. We vonden onszelf er allemaal piekfijn uitzien en waren het er over eens dat dit wel iets had, ons zo met zijn allen een keer opdossen. Oli wierp zich in kostuum op als een volwaardige horeca-inspecteur. Flore speelde haar benen uit als troef. Katrien mikte met een feestelijke jurk op zomer. Brent liet rood en blauw frivool contrasteren. De fantastische schoenen van Ilse deden haar uit het land van Oz komen. Thalia op hakken… het heeft iets, absoluut! Leen ging voor glamour met een geweldig kapsel. Erik kwam zonder hond. Margo en make-up bleek een goeie combinatie. Ken mag zich meer vertonen in hemd. En Dominique en Michèle hadden de inwonende kapper laten zweten. 

Na tienen bleek dat Renzo en Katrijn niet op een gast meer of minder gekeken hadden. Hun feest verenigde een grote groep mensen die elkaar allemaal leken te kennen, waardoor de sfeer grandioos werd. Ik moest vaststellen dat ik minstens 50 mensen persoonlijk kende en zulke momenten vind ik altijd genieten. Davy liet me weten dat hij een fan van deze blog is. Lieve vertrouwde me toe dat ze een boek aan het lezen was dat het niveau van de keukenmeidenroman oversteeg. Ik kon Elke en Kristien feliciteren met respectievelijk een één- en een tweeling. De vriendin van Koen trad in de openbaarheid. Ik denk dat een huwelijksfeest nog één van die weinige gebeurtenissen is waar je iedereen nog bij elkaar krijgt. De prioriteiten die mensen stellen maken immers dat je ze voor minder dan dat niet meer allemaal uit hun kot krijgt. Dat maakte dit feest voor mij geslaagd.

Maar natuurlijk draaide de avond vooral om Renzo en Katrijn, die op de dansvloer het kontjeszwieren tot een innemend niveau wisten te verheffen. Hun swingende openingsdans zal niet snel vergeten worden. Nog eens van harte proficiat gewenst met jullie huwelijk en maak er een mooie huwelijksreis van!





Eén vrijgezel minder

16 07 2006

De jongste rechter van België? *** Jenever *** een patente kerel *** is Totti een vrouw? *** een videeke met vol-au-vent voorBen *** Meester Gerrit trakteert *** De rode plekken van Koen *** Hotel Thermae Palace staat een beetje in de weg *** nog wat jenever *** Sven! Foto! *** eentje voor categorie 2 *** 27 manieren om ergens binnen te raken als je Steven heet ***met 7 in een fotohokje mag niet *** Renzo draagt geen pruik ***Hoe je een tent uit de Aldi opzet *** marginale mensen*** de lijkkleur van Steven *** bij de 24/24 gebraden kip in Oostende rekent met dronken uitziende mensen teveel aan *** Brent zijn knie doet ook vanbinnen pijn *** Dat camping Sint-Rafael qua sanitaire voorzieningen nog veel werk heeft *** een groot juridisch talent *** Arne slaapt met een codex *** Kim lijkt steeds meer op Jerom *** nog een jenever *** Wie vult het geheugen van Ken op? vooral tussen 2 en 4 u zaterdagnacht situeert zich een leemte *** Draagt Henk een zonnebril voor vrouwen? *** Ontmoeting met een banaan *** Brent helpt Frank Verstraeten aan een nieuwe advocaat *** Dat Oli nog vier kinderen wil *** Hoe Renzo van een muur klimt *** De kleuren van de lucht bij zonsondergang *** tequila boem-boem? *** De streep van de commissaris *** Mini-me draagt kleren van Bikkembergs *** tent of zweethut?*** is de spaghetti al klaar? *** Brent heeft dan toch een goed hart *** Pro Deo advocaat ter beschikking *** en waar is de toiletzak van Renzo gebleven???

Dat was een leuk weekend!








%d bloggers liken dit: