2013: de conclusie

2 01 2014

Ik wil nog eens iets kwijt en dat is een tijd geleden. Dat ik minder blog heeft alvast niets te maken met Twitter of zo. Daar vind ik niets aan, dat moest maar eens gezegd. Ik heb nog steeds veel bedenkingen en opmerkingen maar soms vind ik ze niet de tijd meer waard om die te gaan beschrijven. Ik communiceer namelijk graag in meer dan 140 tekens.

Belevenissen van echt bijzondere aard zijn er ook al niet te melden, of het moet zijn dat ik het met u wil hebben over die voetstap van mij in de pas gegoten epoxyvloer van de buren of de hernieuwde passie van mijn leerlingen voor lego.

Nu we 2013 achter ons laten vind ik dat ik even moet terugkijken. Ik hecht minder en minder aan deze feestdagen maar van een jaareinde gebruik maken om eens terug te blikken, is zinvol, vind ik. Al is het alleen maar omdat ik dat graag eens terug lees en ik daar vorig jaar wel iets aan gehad heb, die reflectie. Het stuk dat ik vorig jaar schreef bevat voor mij veel principes die nog steeds gelden.

In 2013 was de bijzonderste gebeurtenis de geboorte van mijn neefje Charlie Joe, wiens bestaan voortdurend wonderbaarlijke indrukken oplevert. Ik ben fan. Ik geniet er ook van te zien hoe hij de rest van de familie inpalmt met zijn sprekende blik en fanatiek gewiebel in het zitje.

Bijzonder was ook dat ik een driejarige opleiding afsloot en nu dus een extra attest in handen heb dat me weer een stukje deskundiger maakt als ik het over Frreinetonderwijs heb. Het was een intensieve periode met een groep gepassioneerde en hardwerkende mensen.

Ik bezocht voor het eerst Berlijn en dat was een heel deugddoende en genietbare ervaring. Niet alleen omwille van deze sfeervolle stad zelf, ook omdat dit door omstandigheden een reisje vol luxe en voordelen was. Ik genoot er ook van het fietsen trouwens.

Film was nog meer dan anders aanwezig in mijn bestaan. Ik verbrak mijn record uit 2006 en zag 261 films. Dat klinkt haast ongezond – meer hoeven het er echt niet te worden op één jaar – maar ik verdiep ook wat dat betreft mijn kennis, in dit geval voornamelijk over oude films. Daarnaast kan ik me nu eenmaal een grote portie escapisme permitteren en komt er nog lang geen sleet op mijn drang om in fictie weg te duiken.

En dan was er DOK natuurlijk, misschien wel de gebeurtenis die dit jaar voor mij kenmerkt. Omdat we na twee heel fijne jaren tot een nog meer gesmeerd lopend geheel kwamen, omdat ik er genoot van een ander soort hard werken dan in mijn echte job, omdat die bonte bende vrijwilligers op een aparte manier een soort familie werden. Het voorlopige punt dat we er achter gezet hebben, was ook een reden om terug te kijken op wat die drie jaar met mij gedaan hebben en ik moest warempel vaststellen dat ik echt wel wat geleerd heb. Los daarvan was er nu en dan ook wel eens een ergernis.

Deze hoogtepunten staan ogenschijnlijk veraf van meer filmische climaxen. Ik heb geen vioolconcert gegeven, leerde niet skateboarden, maakte geen reis naar Fijit of adopteerde geen Afrikaans weesje noch een parkiet die Russische wijsjes fluit. Maar ik hoef niemand te overtroeven natuurlijk. Ik kijk wat dat betreft als mens met bescheiden verwachtingen, tevreden terug op het vorige jaar.

Ik blijf mijn werk zeer graag doen, ook al blijft lesgeven een job die best uitputtend kan zijn, vooral psychisch en emotioneel dan. Er is wat weinig plaats of wat te veel kinderen, er is geen budget en te veel administratie, maar die leerprocessen begeleiden is wel immens boeiend. Kinderen zijn in veel gevallen echt interessant en zorgen voor veel lol. Een bosklas is en blijft een prachtervaring. En zelfs na al die jaren in juni die zesdeklassers op de wereld los laten in de hoop dat het hen goed gaat, blijft wat doen met een mens.

Mijn gezondheid is al evenzeer stabiel gebleven, ook dat is van belang. Ik nam afscheid van een tand en dat is zo’n triviaal feit dat het eigenlijk het vermelden niet waard is. Ik was vrijwel niet ziek en weeg nog steeds evenveel als een jaar geleden. Maar qua beweging heb ik minder inspanningen geleverd dan de jaren ervoor.

Ook de meeste mensen rondom mij stelden het goed. Mijn familie is nog steeds in optima forma, mijn drie nog in leven zijnde grootouders zijn intussen echt wel oud maar kerngezond, ieder stelt het wel op nu en dan een akkefietje of een zorg na, die echter in het niets vallen bij de drama’s die andere Aardbewoners meemaken.

De groep mensen om me heen bij wie ik me goed voel, is intact gebleven al blijft het soms zoeken naar een evenwicht. Niet iedereen kan dezelfde portie Sven aan maar met de mensen die het wel kunnen, is de band verstevigd, heb ik de indruk. Ik blijf wel eens sukkelen met de tekortkomingen van anderen maar anderzijds ben ik minder scherp en blijft het allemaal minder lang hangen. Als ik dit jaar als eens piekerde of kniesoorde, had het meestal te maken met mijn positie tegenover de mensen die ik graag heb. Ik hoop dat de juiste mensen weten dat ze belangrijk voor me zijn, de Vliegeraars, de Filmfreaks, de Dokwerkers, de Haaltenaren, de Onderwijsgekken. Ze zijn met velen en krijgen niet allemaal even aandacht maar ze tellen allemaal nog mee voor mij. Ook als hun gezinsuitbreidingen niet meer opgenomen worden in mijn Gepamper-rubriek. Ik kon niet meer volgen, eerlijk gezegd.

Eén van de droevigste gebeurtenissen van 2013 was het dodelijke bergongeval van Kevin, een goedhartige 26-jarige van wie ik een dikke tien jaar geleden leiding was in de jeugdbeweging. Het blijft nu nog, zes maand later, onbevattelijk dat iemand zo plots en veel te vroeg uit het leven van zijn dierbaren verdwijnt. Ik had hoogstens nog eens een vluchtig contact met Kevin in het laatste decennium, maar zijn dood heeft me aangegrepen.

Eveneens bijzonder treffend was de dood van mijn buurman, nadat die enkele dagen vermist was. Geen emotionele maar wel een indrukwekkende gebeurtenis die me vooral liet nadenken over de mate waarin we er in onze maatschappij voor anderen zijn. Wanneer mogen we ons ergens mee bemoeien?

Ik stel vast dat het goddank daar bij gebleven is en ook haast niemand uit mijn omgeving verdere dramatische dingen overkomen zijn. Ik koester mijn geluk. Dat ik alweer een nieuwe laptop nodig had en mijn fiets gestolen werd in 2013, is van geen enkel wezenlijk belang.

Verder ga ik dus best gerust door het leven al blijft het een minder goed idee om de krant te lezen en het nieuws te volgen. Ik hou er zelden een goed gevoel aan over. Dichter bij huis ben ik verontrust over het fenomeen GAS-boete. Ik heb er zelf nog geen gekregen en verneem de ridicule vormen die deze sancties aannemen, ook maar gewoon in de media. Maar dat volstaat al om me soms ongemakkelijk te voelen als ik me buiten de deur begeef. Controle en regels, ik kan me daar ergens wel in vinden – ik berisp mijn buurman ook als ik hem zie sluikstorten – maar de deur naar willekeur staat wagenwijd open. Alle macht aan ambtenaren, die wars van een context mensen gaan straffen. Los van duidelijkheid ook, want ik heb geen idee wat er in mijn stad mag en in een andere niet. Brr.

Het zal mijn 2014 hopelijk in niet te grote mate bepalen, mag ik hopen. Ik wens iedereen wat ik mezelf wens, en dat is hetzelfde als vorig jaar: dat het leven niet te zwaar mag vallen en we overweg kunnen met wat ons pad kruist. Ik ben alvas van plan in het komend jaar mezelf eens te verrassen. Maar dat is voor later.





Me-time! NU!

28 09 2012

Het kan plots omslaan: gisteren beleefden we op school een topdag. We organiseerden met bijna driehonderd leerlingen een kookdag, waar ook het met zijn allen verorberen van al die heerlijke hapjes bij hoorde. Het was een bijna nazomerse dag, alles verliep smooth, ik ontdekte de geneugten van het wokken, en danste zelfs op de tafel ter vermaak van de ukken.  Na school kwamen we met ons team en Freinetgoeroe Marcel tot prachtige, inspirerende inzichten. Ik deed er nog een half Engels/half Nederlands oudercontact bovenop met een heel dankbare ouder, trof in mijn brievenbus het leuke geschenk aan dat ik voor mijn jarige grootmoeder bestelde, stak met veel genoegen de rest van mijn filmfestivalprogramma in elkaar en sloot de avond af met een ontroerende film.

Vandaag viel de stress als een betonblok op mijn kop, hoewel ik dat eigenlijk doorgaans nooit erken. In de klas verliep alles vrij behoorlijk. Tot we naar het zwembad vertrokken. Met vierentwintig prepubers daar te voet heen gaan, vraagt opjaag-talent en een luide stem. Die ene leerling die dan schijnbaar opzettelijk wat trager gaat wandelen, begint aan je weerstand te knagen. Maar we waren ruim op tijd.

Aan de kassa lijkt men in dit nieuwe zwembad nog altijd niet perfect te weten hoe en wat. Lag de inschrijvingslijst voor scholen vorige keer aan de ene balie, ligt hij nu aan de andere. Men wil alle leerlingen een apart polsbandje geven, wat ik onzinnig, ondoordacht en vooral onpraktisch vind. Ik weiger, met de argumentatie dat mijn leerlingen echt niet allemaal goed voor zo’n bandje kunnen zorgen en ze echt geen kostbaarheden bij zich hebben die kunnen gestolen worden.  Bovendien zwem ik zelf mee en kan ik die bandjes dus ook niet zelf bijhouden (overigens ook geen optie want ze zijn niet van elkaar te onderscheiden).

In het zwembad verlies ik vervolgens een contactlens, stoot mijn voet tegen het veel te hoge verzonken gedeelte in het midden van het zwembad en erger me aan het feit dat het zwembad onze school twee ver uit elkaar liggende banen toewijst waardoor collega Geert heel wat heen- en weergewandel te doen staat. Ik tel tot tien, adem rustig uit en besluit dit allemaal maar te negeren, ergens wel beseffend dat we hier nog vele jaren schoolzwemmen moeten doormaken.

Het kleedhokje is toch wel erg nauw, het bankje véél te smal en dan betaal ik de rekening voor mijn eigenwijsheid: één van mijn leerlingen kan niet aan haar kleren want iemand deed haar hokje op slot. Wat in principe niet kan want elk bandje past slechts op één hokje, maar soit. Ik ga op zoek naar een personeelslid, maar vind er geen. Ik betreed zelfs de kleedkamers van het personeel, want alle deuren staan gewoon open, maar nergens iemand te zien. Ik rep me naar de balie, moet daar geduldig het gesprek afwachten tussen de baliemedewerker en een veel te onwetende klant, om vervolgens te horen dat ik iemand van het personeel moet aanspreken.

Terug naar de kleedkamers, binnensmonds vloekend. Ik bekommer me niet meer om de natte zone en betreed mét schoenen de gang achter de kleedkamers – wat ik mijn leerlingen net elke week weer met nadruk verbied  – en wordt daar vervolgens op de vingers getikt door een personeelslid van het zwembad. Deze juffrouw handelt correct en beleefd, en bleef dat ook doen tijdens de verderzetting van ons gesprek, maar ik bereik op dat moment mijn kookpunt. Ik grom haar toe dat ik al een kwartier op hulp wacht, dat er niemand te vinden is, dat niemand ons wil helpen, dat het polsbandjessysteem onhandig is voor kinderen, dat ze maar niet willen begrijpen dat ze het ons leerkrachten alleen maar moeilijker maken met al hun geregel en dat ik maar al te goed weet dat ik daar niet met mijn schoenen mag lopen. Ik bedank haar voor haar hulp, maar dat zal niet gebaat hebben: ik heb deze juffrouw grof behandeld. Het monster in mij was nochtans al maanden rustig.

Mijn leerlingen worden het slachtoffer. Ik jaag ze nog meer op dan voorheen, alweer vloekend dat een half uur zwemmen per twee weken ons wel honderd en tien minuten kost en dat ze dan nog eens veel te weinig moeite doen om door te stappen. Ze wreken zich in de namiddag door geen minuut te zwijgen. Ik ben intussen toch behoorlijk gekalmeerd  – mijn collega’s hebben mijn gesakker geduldig aanhoord – maar voel me eigenlijk uitgeput. Fysiek en mentaal. Het zijn hele fijne kinderen, maar ze zijn met veel. En ik krijg ze niet stil.

Half vier. Mijn gezicht voelt dof en grauw aan. Ik heb een namiddag lang slechts half zicht gehad. Ik wil alleen nog gaan liggen. Niet dat ik ergens genoeg van heb, maar wel voor heel even. Ik wil  – en dat mag je eind september eigenlijk niet luidop zeggen – … vakantie.

En dus moet ik nu maar eens mezelf op de eerste plaats stellen. Ik ben nu wel heel zeker dat ik morgen niét naar mijn opleidingsweekend ga. Ik voel me schuldig, alsof ik ga spijbelen. Ik vind het jammer voor de  mensen die zo veel werk steken in de voorbereiding van de opleiding, de collega’s die ik misschien de indruk zal geven dat ik niet meer geïnteresseerd ben, de ervaren gasten wiens visie en advies ik nu zal missen.

Ik drijf het nog verder. Ik ga de allerlaatste DOKdag van dit  jaar laten schieten. De rommelmarktcoördinatie die me de voorbije acht zondagen nauw aan het hart is komen liggen, zal voor iemand anders zijn. Het slotfeestje met de vele formidabele vrijwilligers, het zegt me even niets. Dat had ik enkele weken geleden nooit kunnen denken.

Ik heb een bijzondere en deugddoende job, maar ze lijkt me soms ook leeg te zuigen. Nu is het dus me-time. Ik wil frietjes en een zetel en een dvd. Dit stukje schrijven om tot rust te komen. Uitslapen en lezen en nog meer dvd’s. En zondag heel de dag met mijn immers van het leven genietende familie de tachtigste verjaardag van onze mater familias vieren in een kasteel met lekker eten en geklets.

Maandag ben ik weer opgeladen, ik ben er zeker van. Maar nu wil ik een pauze van twee dagen.





Rust roest

2 10 2010

Het was misschien onvermijdelijk. Dat het combineren van erg veel uit elkaar liggende activiteiten wel even tot motorpech moest leiden.

Ik werk natuurlijk met plezier full-time en dat vraagt zeker in deze periode zeer veel tijd. De to-do-lijst blijft maar groeien. Er was naast het klasgebeuren een markt voor Pakistan, een door mij opgezette blogweek op school, een kookatelier, een vergadering van het feestcomité, de wekelijkse teamvergadering en de organisatie van diverse uitstappen met de correspondentieklas. Dank aan de dienst leerlingenvervoer van de stad Gent om er niet te zijn wanneer ik ze nodig had.

Op bijscholingsvlak is er de extra opleiding die ik volg – iedere maand één weekend. Zaterdag én zondag dus. Er was een avondje Freinetbeweging na school (19u45 – 22u30), er is het bijhouden van een logboek en massa’s leesopdrachten. Ik voelde me daarbij weliswaar geenszins onder druk staan. Was wel een dagje ziek, maar dat was een banale verkoudheid.

Mijn voornaamste hobby impliceert het schrijven van recensies, met bijhorend redactiewerk en het ontmoeten van nieuwe redacteurs. Een inleiding bij een filmvoorstelling  doen en daarvoor twee uur onderweg zijn. Deelnemen aan een filmquiz (en die weliswaar winnen). Profiteren van goedkope bioscoopweekends en filmfestivals plannen (en daarbij het on line reservatiesysteem van het Gentse filmfestival vervloeken). Tussendoor problemen met de douche die lekt, een designlamp die sputtert, het thuisbankieren dat faalt, het gasfornuis dat  tegenwerkt en het doorslapen dat onvermijdelijk  niet lukt. Dan nog blogstukjes schrijven. Maar geen stress.

Een etentje met vrienden paste net in het schema, jarige moeders en oma’s bezoeken ook, zij het onvoldoende van geschenken voorzien. Een Haalterts volksfeest moest ik laten vallen en vandaag moest ik met spijt in het hart, maar een erg vermoeid hoofd een uniek verkleedfeest laten schieten. Ik ben een béétje op.

Maar met opluchting en optimisme stel  ik vast dat mijn agenda er volgende week zo uitziet:

Heerlijk. Alles komt goed.





Nu al uitgeteld…

8 09 2008

Noem het gerust schandalig, maar ik kan het niet helpen: het nieuwe schooljaar is amper een week bezig en ik ben al gesneuveld! De weerstand is al op. Een ferme verkoudheid, een grieperig gevoel, niezen en snuiten, … En dat terwijl ik vrijwel nooit ziek ben.

Aandachtige lezers menen zich misschien te herinneren dat een angina me vorig jaar ook al drie dagen thuis hield. Maar in de zes jaar die daar aan voorafgingen heb ik nooit een dag verzuimd. Plichtsbewust maar vooral gezond.

Het knaagt wel hoor,  je ziek moeten melden. Meteen na het ontwaken denk je: ‘ik zal toch maar opstaan, het zal wel lukken.’ Maar het lukt natuurlijk niet. Ik wil me dat natuurlijk niet te zeer aantrekken. Ik werkte ooit op een school waar ene Meester Marc, op de grens van zijn pensioen en gehuld in een stofjas (!), trots meldde dat hij in zijn 150 jaar durende carrière slechts 2 weken afwezig was geweest voor een operatie. Ik hoef niet per se een Meester Marc te worden, dus zal ik maar even ongegeneerd ziek zijn. Morgen sta ik er weer.





Angina (2)

25 11 2007

Tja, het is er niet op verbeterd de voorbije paar dagen, die vervloekte keelontsteking. Meer zelfs, voor het eerst in mijn hele leven moet ik op doktersbevel thuis blijven. Ook antibiotica is volkomen nieuw voor me. Maar ik moet wel zeggen dat het allemaal geweldig helpt, die codeïne, ontstekingsremmers en pijnstillers. Het ergste is dus al voorbij. Op een bepaald moment leek ik zelfs nog met moeite te kunnen ademhalen.

Het gevolg is natuurlijk dat ik alle controle moet lossen. Hoe zal ik mijn klas en leerlingen aantreffen binnen drie dagen? Ik ben zo’n regelaar dat ik nu al kan bedenken wat er allemaal zou kunnen mislopen. Maar dat maakt het net minder erg. Enerzijds kan ik een aantal dingen voorzien om te voorkomen dat de situatie uit de hand loopt, anderzijds leer ik berusten in het feit dat je niet alles kan regelen en de schade best wel zal meevallen.

Erger is natuurlijk dat ik deze week niét naar de opnames van Blokken kan! Maar niet getreurd, uitgesteld is niet verloren en andere clichépraat. U zal dus nog even moeten wachten vooraleer me op tv te zien.

Rest mij maar één ding en dat is dan toch proberen te genieten van de rust en de vrije tijd die zich zo onverwacht aandienen, zelfs al valt ziek zijn geen vakantie te noemen. Ik kan blijkbaarder makkelijker leven met een verlies aan controle dan ik dacht. En intussen kan ik eindelijk eens kijken naar dat halve seizoen van The Sopranos dat hier al enkele weken ligt te wachten.

 





Angina

20 11 2007

Heb een keelontsteking (door het uitschreeuwen van al mijn wanhoop dat er zoveel domme mensen bestaan?), maar ik kan gelukkig nog spreken.

Waar mijn collega’s ook allemaal zeer blij mee zijn.





>&*%µ!ç}?*!

20 06 2007

Een schooljaar hangt nu eenmaal aan elkaar van drukke momenten, maar het venijn zit duidelijk in de staart. Deze laatste drie weken zijn immens uitputtend. Tussen de normale gang van zaken door (23 rapporten schrijven van 6 bladzijden, 200 toetsen verbeteren, 23 oudercontacten) krijgen we volgende week op school bezoek van een klasje uit de Waalse school waarmee we al een heel jaar corresponderen. Die gasten dienen allemaal te overnachten in gastgezinnen en moeten uiteraard ook zinvol bezig gehouden worden.  Komt daarbij: de klassamenstelling van volgend jaar, het schrijven van een evaluatie (echt iets voor mij!), het invoeren van de OVSG-resultaten, een sportdag, een afscheidsavond voorbereiden, etentje met de ouders. Plannen en organiseren dus, brieven en lijstjes, mailen en bellen. Verbaast het u dat ik ’s nachts wakker word van de adrenaline? Dat ik maar zes uur per nacht slaap?

Dat moet gecompenseerd worden. Door met de collega’s te gaan eten en drinken. En tegen elkaar te zeuren. Door te genieten van elk goed gesprek en de vele complimentjes van de ouders. Want de jobsatisfactie is groot. Maar verder? Er moet geblogd worden. Er moet gehoofdredacteurd worden. Er moeten boeken gelezen worden. Er moet vakantie gepland worden. Er moeten mensen gezien worden die ik al véél te lang niet meer heb gezien! Er moet quality-time gespendeerd worden met de familie.

Blik op de toekomst dus: nog precies één week en alle stress is over. Dan volgt nog de laatste schooldag, een zorgeloze, die afgesloten wordt met een zomerse receptie. Een etentje met collega’s. Filmfestival in Brussel, de volledige eerste week van de vakantie. Tussendoor hopelijk nog eens verbroederen in Haaltert. En dan… drie weken USA. Met het voornemen voor de volle honderd procent te genieten.

monumentvalley.jpg golden-gate-1.jpg 

la_skyline.jpg las_vegas_2.jpg

Blijft u intussen lezen? Ter info: de Haaltertse ufo/graancirkel levert me nu al enkele dagen massa’s bezoekers op…





Ontstressen

9 03 2007

Ik was vijf dagen op zeeklas. Geen internet. Geen mails. Geen krant. Geen televisie. Geen radio. Geen nieuws. Geen stress.

Bizar, maar door de focus die je taak op zo’n activiteit vereist, kom je er gewoonweg niet aan toe zelfs maar aan iets anders te denken dan je werk. Dat mag dan al vreselijk klinken, maar alle andere stresserende elementen ontbreken eveneens. Je moet geen boodschappen doen of nadenken over het eten. Je moet geen tien bezigheden combineren. Je moet geen bus of trein halen. Je moet geen vuilnis buiten zetten. Je bent je eigen baas. Dat wil zeggen dat de afgelopen week me wel degelijk ontspannen heeft, al ben ik wel doodop. Hoe contrasterend dus: hoe meer je opgaat in je werk, hoe minder kopzorgen?





Intussen elders…

16 10 2006

Vandaag neem ik een dagje pauze wat het filmkijken betreft. Ik zag de voorbije zes dagen twintig films en hoewel ik daar enorm van genoten heb, kan een avondje thuisblijven geen kwaad. Het geeft me de kans even stil te staan bij het gewone leven. Hoe gaat het met de wereld buiten de bioscoopzaal?

-Tot mijn verrassing en genoegen liggen er al chocolade Sinterklazen in de winkel. Terzijde: ik durf stellen dat ik mijn snoepgewoontes echt heb aangepast! Chocolade eet ik niet zo vaak meer. Cola drink ik nauwelijks nog, ook niet meer bij het eten van frietjes. Ijsjes: absurd weinig de voorbije zomer. Chips: zo af en toe nog eens. Koekjes: nog veel, maar de helft ervan zijn Granny’s.

-Op tv: wie wordt de man van Wendy? Geen idee en het kan me ook niet schelen. Vitalski raakt een beetje geïrriteerd door zijn reisgezellen in Stanley’s Route. Oef. Hoe doet Frieda Van Wijck het? Nog niet gezien, maar ik hoor goeie dingen. De Willy’s en Marjetten: geweldig. Ignace Crombé is een onwaarschijnlijke eikel. Ben Crabbé wordt echt een ouwe zeur.

-En de anderen? Renzo is al twee weken aan zijn nieuwe job bezig, bij het parket nog wel. Heeft hij al spannende verhalen te vertellen en bevalt het hem? Idem voor Mieke die verzekeringsfraude mag onderzoeken. Spannend. *** Bart kreeg bijna 800 stemmen bij de verkiezingen en kan dus in de gemeenteraad zetelen. Hoe groot is die verrassing en hoe staat het verder met de Haaltertse bestuursvorming? *** Katrien kreeg alom felicitaties met haar tv-optredens, schijnt het. Dat wou ik haar graag in detail live horen vertellen.*** Heeft Thalia al een job? Of gaat ze eerst een gezin stichten? *** Elke heeft voor het eerst haar verjaardag in intieme kring gevierd. Zit die 30 daar voor iets tussen of ligt aan het zoontje? *** Is Bart al klaar met het verslag van de oud-leidingsvergadering? *** Hoeveel mensen komer er naar Cami’s Catanweekend? *** Waar zit Boris??? *** Heeft Ilse al Deense films gezien? *** Hoe gaat het met Juffie Anja???? *** Is de nieuwe woning van Maarten en Evi klaar voor bezichtiging en ik moet dringend iets van mij laten horen. ***

Enzovoort. En dan is er nog woensdag…





Plat(te kak)

17 07 2006

Vorige week verontrustte de media ons met het bericht dat bijna 5% van alle koffiekoeken bacteriën van fecale oorsprong bevatte. Kak dus.

Voor mij een croissant met stront en twee krentenkakkers alstublieft.





Zeven suikerloze dagen

12 07 2006

Met een zekere tevredenheid kan ik melden dat ik de voorbije zeven dagen ver van alle chocolade, ijsjes, snoep, frisdrank en koekjes ben gebleven. Dat kostte moeite in wisselende mate. Bij een grootmoeder op bezoek gaan die het gewoon is haar kleinkinderen vol lekkernijen te stoppen, valt b.v. niet mee. Het warme weer stimuleert de trek in ijs des te meer. En rondwandelen in de stad – of het nu Brussel of Gent is – is gezien de talloze impulsen, een kleine kwelling. Wat dat betreft, krijg ik gelijk van Louise Fresco, voormalig adjunct-generaal van de voedselorganisatie van de Verenigde Naties. Zij zegt in Humo: ‘Mensen grazen de hele dag. De sluitingstijden van de winkels zijn sterk verruimd, eten kost niet meer zoveel: je kan overal en altijd calorieën kopen en dat werkt onmatigheid in de hand. Dat is vooral een moreel probleem. Alsof het geluk en de zin van het leven in dat soort dingen zitten? Je moet je eigen consumptiebehoeften in een breder perspectief zien: ten opzichte van je medemensen op minder goed bedeelde plekken en ten opzichte van toekomstige generaties.’

Het zou de bedoeling zijn nog een week verder te doen met dit systeem, maar dit weekend trekken we er op uit om te feesten en dan zou al dat ascetisch gedoe haast belachelijk zijn. Maar maandag start ik opnieuw!








%d bloggers liken dit: