Santé voor Haaltert

12 07 2013

Zo nu en dan waag ik het nog eens mijn geboortedorp Haaltert wat aandacht te geven. Daar heeft de meest recente verkiezing voor een ware machtswissel gezorgd, wat me veel boeiende verhalen had opgeleverd als ik er nog gewoond had.

twitterInteressant is alleszins dat Haaltert een nieuwe burgemeester heeft sindsdien, en dat was op het moment van aantreden een dame zonder veel politieke ervaring en zonder grote bekendheid bij de inwoners. Wat Veerle Baeyens al heeft verwezenlijkt weet ik niet wegens geen interesse, maar ik vroeg me onlangs wel af of deze dame op Twitter te vinden is. Een enorm overschat medium vind ik zelf, maar niettemin een plek waar publieke figuren blijkbaar horen te vertoeven.

Veerle Baeyens zit op Twitter, zo blijkt. Ze heeft 71 volgers en heeft dit jaar twee tweets op de wereld los gelaten. Twee. Ze heeft dus vrijwel niets te melden, digitalemediagewijs. Veelzeggend is ook haar profielfoto… Als blonde burgemeester zijn er misschien net iets waardiger alternatieven.

foursquareWie Haaltert vindt via de locatiegebonden sociaalnetwerksite Foursquare, treft overigens dit kenmerkende beeld als profilering van de gemeente….

Er is een patroon merkbaar maar ik weet niet of iemand daar trots mag op zijn.

Advertenties




Bart inbegrepen

17 09 2012

In volle verkiezingstijd een lift krijgen van een enthousiaste politicus – zijn echtgenote zat weliswaar aan het stuur – betekent in de eerste plaats dat je je een plaatsje dient te zoeken tussen het verkiezingsdrukwerk. Hoe katholiek het kleurtje van de folders ook, ik ben er beleefd in geslaagd ze niet te vertrappelen. Tussen de tronies van weinig karaktervolle  kandidaten komt Bart immers glunderend oprecht over.

De rest van de wagen mocht ik van Thalia geenszins in beeld nemen, gezien de voorbeeldige Haaltenaar van Bart hoopt dat die ook zijn wagen iedere zaterdagochtend met hogedrukreiniger en stofzuiger te lijf gaat.  Bedankt echter voor de omweg, Thaaltje.

Het is uiteraard mijn kleur niet – niets lelijker dan tsjevenoranje – en ik kan ook niet op hem stemmen, maar ik hoop dat als deze stapel kaartjes alsnog verspreid raakt, de boodschap overkomt en Bart op 14 oktober als verkozene uit de bus komt. Succes, Bart!





En dergelijke meer

30 07 2012

Laat dit filmpje nu eens alle commentaar overbodig maken: de burgemeester van Haaltert doet zijn zegje in een praatprogramma op de regionale zender. Met behulp van enkele vrienden zet hij het dorp in de kijker.

Haaltert op TV Oost

(update: het betreffende filmpje staat intussen niet meer op de site… jammer)





Anti-Sven (2): de Potsierlijke Politici

20 01 2010

Tijd voor deel twee in de serie van mensen die ik vele jaren van bloggen en meningen spuien, tegen de borst heb gestoten. Na de Fiere Filiaalhouder is het de beurt aan

Deel 2: De Potsierlijke Policiti.

In de aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, verscheen op mijn toen nog veel minder gelezen blog een artikel waarin ik me eens goed liet gaan. Ik had genoeg van het simplistische niveau waarop in Haaltert politiek gevoerd werd, na enkele jaren als lid van een jeugdvereniging geconfronteerd te zijn met besluiteloosheid, gepamper, leugens en simpele onkunde. Ik ergerde me ook dood aan de infantiele manier van campagne voeren. Bovenal zag ik in deze lokale strijd om de macht vooral de mens in al zijn lelijkheid: amateuristisch, hypocriet, machtsbelust, snakkend naar enige erkenning als iets meer dan een simpele boerenkinkel. De vanzelfsprekendheid waarmee de zich zowat onkwetsbaar wanende bingokoning en officieuze burgemeester Willy Michiels de gemeente en zijn slaafse volgelingen naar zijn hand zette, was me er toen zelfs te veel aan. Ik reageerde op de enige manier die ik daar toen voor geschikt vond, zijnde een poging tot sterke satire.

Het artikel vind ik  – al zeg ik het zelf – nog steeds amusant leesvoer. Ik was er destijds ook erg tevreden over. Maar het maakte heel wat los. Zo’n half jaar later schreef ik dan ook een vervolg. In deze terugblik beschreef ik welke reacties en gevolgen er waren op het artikel. Het is nog steeds mijn meest besproken blogstukje en laat ons eerlijk zijn, dat is, misschien heel onbewust, toch ook een beetje waarom we schrijven. Overigens voegde ik kort na het verschijnen van het artikel wel een soort verantwoording toe, waarmee ik hoopte dat de lezers dit toch als iets meer zouden zien dan een uitlachfestijn.

Toen enkele weken na het verschijnen van het artikel de eerste tekenen van beroering duidelijk werden, heb ik het misschien een dag of wat benauwd gehad. Niet voor de gevolgen voor mezelf – wie kon me wat maken? – wel voor mijn familie. Mijn moeder vond het alweer allemaal erg grappig, het is dan ook van haar dat ik mijn bewustzijn voor bekrompenheid en idiotie geërfd heb. Mijn grootouders vonden dat allemaal wel best, al waren ze natuurlijk wel heel erg bevriend met één van de geviseerde personen. Toch zagen zij de bredere context en hebben ze er geen minuut van wakker gelegen. Mijn grootvader wist zo weer wat te vertellen bij pot en pint en is nu zelfs een veel meer ontevreden burger dan ik destijds.

Maar ik had ook mijn familie niet gespaard. Eén van de bespotte gemeenteraadsleden was de broer van mijn vader. Ik heb tijdens het schrijven misschien even geaarzeld, maar de beslissing viel al snel: potsierlijkheid dient aangepakt te worden. Op een dag trof ik  dan wel een geshockeerde grootmoeder aan: ‘Sven, ebde gij op de computer iets geschreven over Nonkel Marc?’ . Dat was even slikken. Mijn oma is een eenvoudige vrouw die haar hele leven doet wat de samenleving dicteert en vindt dat men zich in het leven vooral kalm en onopgemerkt moet houden. Dat uitgangspunt heeft ook mijn vader geërfd. Aan hen uitleggen wat mij drijft en waarom een toevallige bloedband dat niet verhindert, was misschien wel het pijnpunt van dit hele initiatief. Mijn oom zelf, die ik eigenlijk nauwelijks zie, heb ik daarover nooit gesproken. Toen ik hem pas vele maanden later eens tegen het lijf liep, repte hij er met geen woord over. Ik zag daar geen overwinning in hoor, – eerder opluchting zelfs want zo’n grote mond op een blog is toch iets anders dan in werkelijkheid – maar ik vond het ook veelzeggend. Een confrontatie  op volwassen niveau levert vaak empathie en nuancering op, maar misschien werd ik daar te min voor geacht? Stiekem denk ik echter dat hij gewoon een beetje bang van me was. Zou het?

Verder heb ik nadien nooit meer iemand ontmoet die in het artikel vermeld werd. Een beetje onverwacht eigenlijk, al liep deze periode ook wat gelijk met het moment waarop ik Gent als thuishaven koos. Was het dan een soort afscheidsbrief? Toch heb ik nadien nog vaak over de strapatsen van het Haaltertse beleid gerapporteerd op deze blog en ergens ben ik wel altijd gewapend geweest tegen een onverwachte ontmoeting en eventueel bijhorende confrontatie met de geviseerde lieden.

Nu niet meer. Het artikel is nog steeds relevant want er is weinig veranderd, maar voor mij is dit verleden tijd. Ik sta achter wat ik toen schreef, moet zelfs lachen om bepaalde beledigingen, maar vier jaar later vind ik dit allemaal compleet onbelangrijk. Het stelt allemaal zo weinig voor en ik heb het wat te doen met de mensen voor wie de Haaltertse politiek een leefwereld is waarbinnen ze zich geestelijk en sociaal moeten ontwikkelen. Het bestuur van Haaltert symboliseert voor mij nu de ultieme bekrompenheid. Gelukkig ver uit mijn gezichtsveld.

Lees ook: deel 1: De Fiere Filiaalhouder
en deel 3: De Steigerende Studiemeester





Anti-Sven (1): De Fiere Filiaalhouder

15 01 2010

In de loop der jaren heeft de dwingende nood mijn mening te laten horen via blog, lezers- of klachtenbrief me al meer dan één keer een confrontatie opgeleverd met beledigde en boze mensen. Dat heeft me hoogstens eens laten schrikken, heeft me veel geleerd over communiceren en de menselijke kleingeestigheid en was vooral een versterking van mijn overtuigingen, die zich in vurige anekdotiek laten samenvatten waardoor de gebeurtenissen meteen ook gerelativeerd worden. Maar onlangs kwam het besef dat ik al die jaren gebral en gebulder, al een mooi lijstje van rabiate tegenstanders heb. Dat roept om een overzichtje.

Deel 1: De Fiere Filiaalhouder

Toen ik een jaar of 19 was, was een bezoek aan de Haaltertse Cash*Fresh voor mij een ware marteling. De onbeleefdheid en boertigheid van het personeel was al jaren het mikpunt van mijn spot – net als de soms lachwekkende,, volkse praat van de klanten (‘elf uur en nog gene patat geschild!‘). Tot ik er op een dag de humor niet meer van kon inzien en de filiaalhouder een boze brief schreef na wel heel erg geïrriteerd thuisgekomen te zijn van het boodschappen doen.

Ik uitte beleefd maar opdringerig mijn mening over de winkel en de mensen die er werkten. Er was geen service, geen orde, geen beleefdheid, geen deskundigheid. Daar kwam mijn lange brief op neer. Ik stuurde een kopie naar de hoofdzetel van Cash*Fresh, overtuigd als ik was dat men daar helemaal niet op de hoogte was van de prutserijen in hun Haaltertse filiaal.

Dit was mijn brief – die ik na 13 jaar nog op mijn pc bleek te hebben staan. De toon en het taalgebruik zijn niet al te fameus, ik hoop intussen geëvolueerd te zijn, maar u mag gerust meelezen:

Mevrouw, Mijnheer, Mijne Heren,

Toen de Unic van Haaltert Cash*Fresh werd hoopte ik, en velen met mij, dat er eindelijk eens aangenaam zou kunnen gewinkeld worden in Haaltert. Niets is minder waar. Integendeel, het is er nog op verslechterd. Ik wil dan ook de erbarmelijke toestand van Cash*Fresh Haaltert, de winkel waar ik wekelijks wel eens langsga, aanklagen.

Weliswaar is het produktengamma uitgebreid, is de kwaliteit van de producten iets verbeterd, en juich ik de wekelijks promoties en geschenken toe, maar dit wordt allemaal tenietgedaan door andere zaken.

Zopas bracht ik een bezoek aan de winkel.  Het product dat ik wenste te kopen was niet verkrijgbaar.  Tot daar aan toe, het kan voorkomen dat iets is uitverkocht.  Maar het gebeurt voor mijn part wat teveel. En dat is niet het ergste. Blijkt ook dat ik de winkel niet kan verlaten zonder aankopen te doen, want de uitgang wordt mij ontzegd door een automatisch deurtje, en langs de kassa’s kan ik ook niet passeren, of je hebt de ogen van het hele personeel op je rug gericht, want je hebt waarschijnlijk iets gestolen. Dat is allesbehalve klantvriendelijkheid!

Nog meer van die service? Het personeel heeft waarschijnlijk nog nooit van ‘dank u wel’ of alstublieft’ gehoord.  Nergens kom je zulke onbeleefde personeelsleden tegen! En niet alleen lijken ze allemaal hun job tegen hun zin te doen (wat een gezichten zeg!), ze vinden het bovendien nodig te kauwgommen terwijl ze de mensen bedienen, of uitgebreid hun beklag te doen over hun job. Plezierig winkelen is anders! ‘t is niet omdat bejaarden en huisvrouwtjes deze manier van bedienen aangenaam vinden, dat het standaardbediening moet worden! Die “vriendelijk!” uit uw slogan kunt u al vergeten!

Dat er hier sprake is van een zeer incompetent personeelsbeleid, staat vast. U heeft er als filiaalhouder heeft er niet veel kaas van gegeten.  En met elk nieuw personeelslid dat u aanwerft, verslechtert het nog!  Ik zou nog denken dat het een verschrikkelijke job is, maar in andere supermarkten word ik altijd vriendelijk bediend!

Vergeef me de heftige en ongenuanceerde toon van mijn brief, maar ik kom net terug van het boodschappen doen, en er broeit heel wat woede in mij, die ik hier kwijt wil!

Hopende op een reactie,

Enkele dagen later kreeg ik een brief terug van de filiaalhouder van Cash*Fresh. De man ving zijn brief aan met de klacht dat ik nooit thuis te vinden was, want hij was al enkele keren bij me aan de deur geweest om me persoonlijk mijn zaligheid te geven. Want wat wist ik als onnozel studentje van het runnen van een supermarkt? Dat waren niet zijn preciese woorden hoor, maar hij was alleszins duidelijk in zijn wiek geschoten en kon niet verstoppen mij maar een nietig figuur te vinden.

Vervolgens ging hij dieper in op alle aspecten van mijn brief, waarbij hij ook vermeldde dat ik geen datum op mijn brief gezet had. Dat vond ik al behoorlijk naast de kwestie, het kenmerkte voor mij deze man ook als iemand die zijn gelijk desnoods haalde met non-argumenten. Zo noemde hij me ook laagdunkend omdat ik het had over ‘bejaarden en huisvrouwtjes‘.  Al mijn klachten werden weggelachen (‘er is nog nooit iemand moeten overnachten in onze winkel’ repliceerde hij op mijn klacht dat je zonder aankopen maar moeilijk de winkel kunt verlaten) en verder viel vooral zijn toorn op die mijn brief had losgemaakt. Het kwam er allemaal op neer dat hij en enkel hij wist wat hij deed en ik als klant mijn mond moest houden (‘wat weet u over het runnen van een landelijk warenhuis?’). En dat ik zijn personeel beledigd had door hen lelijk te noemen – wat een geheel verkeerde interpretatie was – en het toch wel schandalig was dat ik ook de hoofdzetel op de hoogte had gebracht! Hij ondertekende met zijn naam, en als titel ‘fiere filiaalhouder‘.

Ik stond eerst een halve dag perplex, want eerlijk gezegd had ik helemaal geen reactie verwacht, zelfs al vroeg ik er om. Ik vroeg me af of er nog iets van mijn klacht overeind bleef en of ik niet overdreven had. Mijn moeder moest lachen, vooral met die filiaalhouder, mijn vader keurde mijn drang naar gerechtigheid een beetje af, mijn grootouders waren gegeneerd en ongerust. Later vond ik mijn strijdlust terug. Moet je het normaal vinden dat iemand naar wie je een klachtenbrief stuurt, je je vet komt geven aan je voordeur? Had ik eigenlijk wel iets verkeerd gezegd? Nee! Ik kroop een dag nadien weer in mijn pen.

Beste Meneer *****,

Met evenveel tegenzin, en ondanks dat u deze “zwanenzang” als afgesloten beschouwt, vind ik het toch nodig te reageren op de brief die u in mijn bus deponeerde.

Allereerst vraag ik me af of dit de manier van werken is, wanneer iemand zich beklaagt over uw winkel.  Gaat u bij iedereen op bezoek die te klagen heeft?  Richt u een persoonlijk schrijven tot alle ontevreden klanten?  Ik vermoed van niet, en het feit dat dat nu wel gebeurt, bewijst dat u danig van uw stuk gebracht bent door mijn “woedeaanval”.  Misschien wel begrijpelijk, maar of u staat niet open voor kritiek, of er zijn maar erg weinig mensen die durven klagen of dit was gewoon de druppel die de emmer deed overlopen.  In dat geval moet u de frustratie niet bij mij zoeken.

Een ander vermoeden dat bij mij rees, was dat de arrogante stijl van mijn brief uw bloed deed koken.  Misschien hebben de mogelijke ontevreden klanten zich in het verleden wat bedeesder opgesteld (iemand met een belangrijke functie roept immers ontzag op), maar nochtans, meneer, was deze brief, zij het weliswaar nogal agressief en misschien iets te impulsief van aard, naar mijn mening helemaal niet buitensporig.  Integendeel, dit is de stijl waarop de mondige jongeren tegenwoordig communiceren:  openhartig, direct en assertief.  Als u dat gefrustreerd en epileptisch noemt, dan is dat uw probleem, maar het is de mening van een klant, en die is niet altijd zalvend!

U vindt trouwens dat mijn brief “een zeer incompetente analyse van een omhooggevallen individuutje” is.  Meneer, tegenwoordig kun je geen tijdschrift meer openslaan of programma bekijken, of het gaat over “management” en “personeelsbeleid”.  Bovendien heb ik daar tijdens mijn vorige studie ook al één en ander over opgestoken.  Dat maakt mij verre van een specialist, die pretentie heb ik niet, maar ik loop niet op de wereld met oogkleppen op, dus ik ontwikkelde een kritische geest en een vlotte babbel om mijn mening te kunnen zeggen.

Dat u dan nog veronderstelt dat ik “mijn gal in het rond stamp”, is erg.  In plaats van u en uw zaak te bekritiseren in de plaatselijke frituren zoals dat in het landelijke Haaltert de gewoonte is, of ‘s morgens op de trein, richt ik me nog tenminste tot u persoonlijk, en in eigen naam.  Het helpt u en mij niets vooruit van mijn ontstemming een publieke zaak te maken.  En als u doelt op mijn brief naar de directie:  ik verwachtte eerlijk gezegd geen reactie van u en daarom verwittigde ik ook hen.  Dat ik u hier niet op wees, was ongepast.  Daarvoor toch mijn excuses.

Maar wat me nog het meest verrastte in uw reactie is dat u mij gewoon niet gelooft.  De winkel verlaten zonder boodschappen brengt me als klant wél in een moeilijk parket, uw personeel loopt zeer zeker te kauwgommen, en zij zijn bovendien beslist wèl onvriendelijk en onbehulpzaam.  Over hun uiterlijk heb ik trouwens met geen woord gerept (ik weet niet waar u dat haalt), maar elke mens is mooi als hij vriendelijk is!  De bediening in Cash *Fresh Haaltert is allerminst vriendelijk of bereidwillig, en ik ben niet alleen met die mening!  Maar ja, ik ben maar een ‘studentje’, zoals u het al even laatdunkend als ik kan uitdrukken.

Ik ga nu niet beweren dat u mij nooit meer ziet in Cash*Fresh, Meneer, want ik kan soms gewoon nergens anders terecht, en ik hoop immers aldoor op verbetering, dus laat ons beiden op onze twee oren kunnen slapen zodat we onze tijd allebei aan nuttiger dingen kunnen besteden dan aan het schrijven van reacties.  Dus take it easy!

Met vriendelijke groeten,

Sven De Schutter, Standvastige Student

Het is daarbij gebleven, al heb ik nadien vermoed dat enkele personeelsleden van de betreffende winkel op de hoogte waren van het gebeuren, want ik werd soms opvallend vriendelijk bediend in de winkel, in de daaropvolgende maanden. Maar dat kan maar een gevoel zijn. De man zelf heb ik nooit ontmoet.

U  kan zich voorstellen dat dit voor een 19-jarige zoet smaakt, zo’n overwinning op de burgerlijkheid en kleingeestigheid van mensen die de zin voor relativering kwijt zijn. Dat ik er plezier in had mijn argumenten zo klaar en welklinkend los te laten op papier. De dwaze nasmaak van het laatste woord! Hahaha!

Het anekdotische succes van deze gebeurtenis, kreeg een bitter randje toen de man zich jaren later van het leven beroofde. Over mijn visie daarop, ga ik niet uitwijden, en hou het fijn door daar ook niet naar te verwijzen in eventuele reacties. Deze brief is voor mij nog altijd een soort begin van de manier waarop ik vanaf dat moment in het leven wilde staan: je niet neerleggen bij zaken die niet correct verlopen, een zelfkritische instelling verwachten van iedereen. Een beetje tegen de schenen schoppen, maar niet zonder reden. Later is daar ook het openstaan voor andere visies bijgekomen en uiteraard ook een fatsoenlijkere verwoording van argumenten en klachten. Zoals u in misschien zelf kan vaststellen in deel 2: De Potsierlijke Politici of deel 3: De Steigerende Studiemeester.





How to attend an eetfestijn

8 03 2009

steakGeachte steakfestijn-bijwoner

Fijn dat u weer in zo’n grote getale aanwezig was op het eetfestijn van de jeugdbeweging waar ik lang deel van uit gemaakt heb en die ik nu occasioneel steun met raad en daad. Ik stond met een jaarlijks genoegen op mijn vaste stek tussen keuken en verbruikszaal en permiteer me vanuit deze positie enkele raadgevingen:

  • Ga niet aan een andere tafel zitten zonder de organisatie daarvan op de hoogte te brengen. Uw eten belandt dan immers op uw vorige plek, waarna u ten onrechte over de wachttijden gaat foeteren.
  • Verwacht uw maaltijd niet gelijktijdig te krijgen met de vrienden waar u gaan bij zitten bent als u pas drie kwartier na hen bent binnengekomen. Bedenkt ook dat het eerst arriverende bord niet voor u kan zijn, maar voor één van uw vrienden die er al veel eerder zaten.
  • Ook als u naast mensen gaat zitten die u niet kent, moet u zich realiseren dat de geserveerde borden eerst voor hen zullen zijn. Ze worden u vaak gebracht door een jonge onwetende bediende, dus aan u om te beseffen dat u onmogelijk zo snel bediend kan worden als uw tafelgenoten van frustratie een servet zitten te eten.
  • Kom niet in de keuken om daar de overstresste niet-professionele helpers uit te kafferen. Het zal de wachttijd enkel vertragen. Evenmin tonen wij ons ontvankelijk voor verzoeken om een voorkeursbehandeling. Pleidooien à la ‘ik moet mijn dochter van de paardrijles halen’ en ‘wij doen aan autodelen en moeten om 14u binnen zijn met de auto’ helpen niét. Wij boden u trouwens met plezier de ruimte en de tijd om die auto binnen te doen, met de trein terug naar Haaltert te reizen en dan te voet naar de parochiezaal te komen om alsnog te eten.
  • Bestel geen pizza in de naburige eettent tijdens het wachten. U beledigt de organisatie. En de boodschap was duidelijk.
  • Verwacht geen frieten als voorafje tijdens het wachten, als het net de baktijd van die frieten is die deze wachttijd vergroot.
  • Tracht ons niet te imponeren met bedreigingen als ‘dit is gene goede reclam hoor’. Er komt sowieso ieder jaar volk en zo’n invloed hebt u heus niet.
  • Laat u rustig sussen met vergoelijkende woorden van een ervaren oud-leider met een grote sociale vaardigheid en een gratis drankje om het wachten te compenseren. Dat werkt echt.
  • Uw beste vrienden trakteren en willen imponeren doet u best op een andere manier dan met hen te gaan eten op het eetfestijn van de vereniging van uw kinderen.
  • Kom niet in de keuken om eens te zien wat het probleem met de vervloekte friteuse is als u nog nooit een friteuse van dichtbij gezien hebt. Kom niet in de keuken tout court.
  • Veronderstel niet dat de persoon die in de keuken om frieten en vlees staat te roepen, tien vragen van medewerkers tegelijk beantwoordt en iedereen om hem heen commandeert, de baas is. Hij is al lang geen bondsleider meer, maar was gewoon in zijn sas.
  • Zwijgt en eet.

Maar verder: merci voor het geduld en het begrip, de berusting en aanvaarding van uw lot. U was heus niet zo’n slecht publiek en ik heb me eigenlijks zelfs niet eens écht geërgerd. Volgend jaar weer? Ik zal er zijn.





58 = 85?

2 03 2009

In mijn geboortedorp is de kans groot dat je mensen aantreft die vroegtijdig oud zijn. Normen en waarden worden overgenomen van de ouders en men kiest overwegend voor een (al te) klassieke levensstijl, volhardend in de veronderstelling dat de 21e eeuw nog niet is aangebroken. Het gemeentebestuur berust hier met plezier in. Dat wordt ook nu weer aangetoond.

Op de voorpagina van het Haaltertse infomagazine wordt volop promotie gemaakt voor een animatienamiddag voor 55-plussers. Ik verwacht doorgaans geen grote culturele evenementen in Haaltert, en ik kan me er bij neerleggen dat het ideaalbeeld van amusement voor ingedommelde bejaarden bestaat uit het optrommelen van vergane BV’s . Maar ik vraag me toch af hoe men in Haaltert iemand van 55 beschouwt.

animatie

Dat men er doorgaans van uit gaat dat iedereen boven een bepaalde leeftijdsgrens dezelfde muzieksmaak aanneemt (‘naar Vlaamse schlagers zult gij luisteren!’) laat ik maar even buiten beschouwing. Meer zelfs, we hanteren deze veralgemenende veronderstelling als basis voor het in vraag stellen van deze animatienamiddag: is dit animatie voor 55-plussers of 85-plussers? Ik bevind me nog op een miljoen jaar afstand van de beoogde doelgroep, maar mijn ouders en andere familieleden vallen binnen enkele jaren wel in deze leeftijdscategorie (of ze zitten er al). Sommige lezers hier ook. En hoe verschillend ze ook zijn in muzikale ontwikkeling of achtergrond, ik kan me van geen van deze mensen voorstellen dat ze zich ook maar een fractie aangesproken voelen om deze namiddag bij te wonen. En dan laat ik geheel buiten beschouwing of een optreden van Yves Segers of Samantha sowieso wel iemand aanspreekt, dat is een kwestie van smaak natuurlijk (voor sommigen is het wellicht een persoonlijke hel). Terzijde: ik herinner me dat de zangeres Samantha in een rolstoel zit, maar die Yves Segers kun je intussen blijkbaar ook zowat voortrollen.

De vraag is dus hoe men er bij gekomen is dit initiatief open te stellen voor zulke jonge mensen. Mogelijk is het aantal aanwezigen tussen 55 en 60 zeer beperkt (dat hoop ik althans!), maar dan nog kan ik er niet bij dat dit het beeld is dat men heeft van 55-plussers. Hoe komt men trouwens bij deze leeftijdsbepaling en in hoeverre zal men deze doelgroep blijven uitbreiden? Is 58 hetzelfde als 85? En hoewel het begrip ‘senior’ nergens ter sprake komt, vanaf wanneer ben je dat? Alleszins, dit gaat toch te ver. Mag het niet alleen iets meer niveau zijn, maar vooral doordachter? Zet er geen leeftijd op en wie zich aangesproken voelt (of die dan oud of jong is), zal wel komen. Of neem anders minstens 60 als grens. Of maak ik nu precies dezelfde fout?

Toch geïnteresseerd? Hier alle info.





Random Thoughts (9)

18 08 2008

De vrt roept Tom Coninx terug uit Peking wegens te weinig bijdragend aan de verslaggeving. Wel een beetje pijnlijk toch, zo’n publieke tik op de vingers. *** Zin om naar de Haaltertse proeverij te komen? We zien u in september. Kies zelf maar een zondag uit. ***  In een Texaanse school mogen de leerkrachten vanaf nu gewapend naar het werk komen om zichzelf en de leerlingen te beschermen in het geval van Columbinetoestanden. Intussen citeert Obama een bijbeltekst en krijgt hij daarvoor een groot applaus. Hoe nuchter wordt er in dat land nog gedacht? *** Snapt iemand wat die pinguin te betekenen heeft in een reclame voor luchtverfrissers? *** Boris is geveld door een virale infectie. Even gedaan met duizend en één dingen tegelijk te doen. De communicatie en dienstverlening in het A.Z. Aalst was als vanouds weer *excellent* *** De schoorsteen van de school wacht al minstens 18 maanden op een herstelling. Verantwoordelijke is de stad Gent, al is het in dit geval wellicht een ongemotiveerde of overbezette aannemer die (héél lang) op zich laat wachten. Nochtans ziet zelfs een kleuter dat het werk aan de schoorsteen amper één dag kan bedragen. Zijn er eigenlijk nog positieve ervaringen met aannemers en vaklui? *** Koen Wauters sprong uit een vliegtuig voor een goed doel. Helaas mét valscherm. *** Het is zover, de dvd-kast is vol. *** Het aantal medailles dat België in de wacht sleepte op de Olympische Spelen, is tot nu toe niet te tellen. Probeer maar. *** Gedateerd maar bij momenten nog steeds hilarisch: –‘Al, waarom neem je mij nooit mee uit naar een hotel?’ -‘Ach, Peg, je zou toch de weg naar huis weer terug vinden’. ‘Married with Children’, iedere donderdagnacht op vtm. *** Iemand nog een telefoonboek? In Gent struikel je er zowat over. Hoe vaak gebruikt u nog zo’n gids? Hier leest u hoe ze te vermijden. Voor die mensen die ze dumpen, is dat. *** Collega Val wil me aubergines en courgettes leren eten. Help! ***

 

Vorige Random Thoughts





Fata Morgana in Haaltert?

4 08 2008

De ploeg van het verenigende televisieprogramma Fata Morgana heeft plannen om in het bijna van de wereld afgesloten dorpje Haaltert neer te strijken. Dit zijn alvast de opdrachten die ons werden doorgespeeld – de opdrachtgevende BV werd nog niet bepaald:

* Lok bij minstens 20 Haaltertse politici een blunder uit, waarvan minstens de helft illegale acties betreffen. Daarvan moeten er zeker 5 bouwovertredingen en 1 geval van omkoping zijn. 10 van de acties moeten de bewoners van Haaltert minstens zes maand hinder bezorgen en minstens 5 van de acties moeten het persoonlijk belang van de politicus in kwestie laten primeren op het algemeen belang. Bij elk van deze acties moet bovendien minstens één gemeente-ambtenaar overuren maken en die moet hierover ook uitgebreid zijn beklag doen. Eén gemeentelijke medewerker of naaste van een politicus moet daarbij ook nog op diefstal betrapt worden.

* Organiseer een aanschuifmarathon in de plaatselijke supermarkt waarbij minsten 400 mojjers 24u lang in de rij gaan staan aan de kassa. Ze moeten daarbij hun gekruiste armen stevig tegen hun boezem drukken en hun gigantische portemonnee met foto’s van de kinderen en kleinkinderen, onder de oksel knellen. Ze moeten gedurende al die tijd dooddoeners debiteren zoals ‘al 11 uur en nog gene patat geschild’, ”t es allemol iet’ en ‘ja men skoapen’. Tijdens deze 24 uur moet er over minstens 100 andere Haaltenaren geroddeld worden. Al die tijd mag de kassierster niet lachen. Op de in de winkel aanwezig promotie-vermeldingen moeten daarnaast minstens 5 spelfouten staan. 100 van de 400 dames moeten kinderen hebben wiens naam op een -y eindigt en graag naar Familie kijken.

*Maak van het marktplein één grote illegale stortplaats. Gebruik bouwafval, verkeerd geplaatste bushokjes en gedrochten van standbeelden. Creëer aldus conflicten met minstens 5 zelfstandigen wiens zaak nadeel zal ondervinden bij deze onderneming en zorg ervoor dat hun belangen vooral tegenstrijdig zijn. Laat daarbij minstens één cafébaas oppakken voor agressie en het toebrengen van slagen en verwondingen, maar zorg er wel voor dat hij nog verkiesbaar is. Gedurende al die tijd moeten in ieder aanpalend etablissement minstens 10 tooghangers aanwezig zijn die het allemaal beter weten. Minstens 1 van die tooghangers moet telkens zelf een gemeenteraadslid zijn of een gewezen politicus.  Zet verder gedurende één jaar lang geen enkel ook maar min of meer modern gebouw neer in Haaltert. Voorzien elk nieuw huis of bouwwerk van een standbeeld, een Franse fontein en ieder bouwelement dat de fermettestijl in de verf zet. Tien gemeenteraadsleden moeten daarbij beloftes doen, waarbij de helft daarvan nooit mag waargemaakt worden. Iedere maand moet minstens één keer een klus bij een particulier uitgevoerd worden door gemeentearbeiders in opdracht van een bevriend politicus. Laat de eerste beste inwoner een slogan bij deze initiatieven verzinnen die nog origineler is dan ‘beeldig en beeldrijk’ en laat op gelijkaardige professionele wijze ook een logo tot stand komen.

*Zoek de minst ondernemende inwoner van Haaltert en zorg dat hij binnen de zes maand burgemeester wordt. Plaats in zijn kiescampagne zijn familienaam consequent voor zijn voornaam en laat hem vaak op de foto staan met Chipper, gouden huwelijksvierders en jeugdbewegingen. Laat hem iedere gemeenteraad geruisloos aanwezig zijn. Laat de gemeenteraad nooit langer duren dan 20 minuten, waarvan 15 minuten volgepraat moeten worden door Chipper.

*Organiseer tenslotte 5 grote volksfeesten in de parochiezaal Jeugdheem, de kantine van FC Haaltert, de zaal achter café Roxy, het oud schooltje in Heldergem en zaal Hand in Hand. Daar moeten telkens minstens 100 mensen aanwezig zijn die nooit zo oud zullen worden als ze er uitzien. Laat Actueel daarvan foto’s nemen en er een slecht artikel over schrijven met tientallen flauwe pogingen tot ironie. Voorzie optredens van Haaltertse BV’s of desnoods onbekende charmezangers en amateurs en laat minstens één kandidaat-Miss opdraven. Laat hiervan een abominabel fotoverslag verschijnen in het gemeentelijk infoblad en noem dit het evenement van het jaar. Zorg dat het voor minstens 50 Haaltenaren ook effectief het hoogtepunt van het jaar is. Het gebruik van alcohol is daarbij toegestaan.

Een flinke boterham, dierbare Haaltenaren! Maar indien uw dorp de 5 sterren in de wacht weet te slepen, kan het met trots verkondigen een samenhorig en ondernemend dorp te zijn! Geena Lisa en de Cois zullen binnen 14 dagen de Haaltertse markt aandoen om daar vrijwilligers te ronselen. Wie zich geroepen voelt één van  bovenstaande taken tot een goed einde te brengen, rept zich dus best daarheen want anders moeten de programmakers genoegen nemen met het eerste beste viswijf dat ze tegenkomen. Veel succes iedereen!





Haaltert blogt?????

23 09 2007

De voorbije week kwamen heel wat surfers op mijn blog terecht omdat ze meer wilden weten over de illustere bingokoning, over wie momenteel heel wat in de pers verschijnt. Ik heb inderdaad wel al eens wat geschreven over de man en zijn rol in de Haaltertse politiek (hier, hier en hier bv.). Dus nam ik de proef op de som en googelde wat om te zien hoe je zo op Verantwoord Tijdverlies terechtkomt. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik toen ook een andere blog waarvan ik het bestaan geheel niet vermoedde en nooit zou verwachten: Haaltert blogt.  Wie zou verwachten dat zich in mijn geboortedorp nog iemand aan een gemeentelijke blog zou wagen?

Van de initiatiefnemers geen spoor! Maar het is een sympathieke, nog vrij recente onderneming, al doet deze blog momenteel nog zeer amateuristisch aan en is hij duidelijk opgezet in navolging van de blogs van grotere gemeentes waar wel veel over te vertellen valt. Een aantal van de artikels zijn er op gekwakt zonder enig redactiewerk, overgenomen uit de pers. Er is ook nog niet echt veel informatie te vinden. Maar we moeten deze foetus een kans geven natuurlijk. Er zijn al behoorlijk wat reacties (van soms heel bedenkelijk niveau, maar laat dat de Haaltenaar maar weer eens typeren), dus hopelijk blijven de schrijvers gemotiveerd om dit vol te houden. Ik heb natuurlijk al gereageerd en hoop dan ook dat er daar in de toekomst nog pittige discussies kunnen gevoerd worden!





Best of ’77

2 09 2007

best-of-772.jpgJe kunt in plaats van te zeuren over dat ouder worden, ook gewoon eens alles geven en met veel toeters en bellen je hele zelf etaleren. Iedereen die Brent kent, wist dat zijn dertigste verjaardag wel met enkele uitroeptekens zou gevierd worden. Aldus stampte hij samen met Koen en een heerschap met een onsmakelijke bijnaam het ‘Best of ’77’-festival uit de grond. Vanuit het niets dook op de Haaltertse Muisstraat dan ook een onwaarschijnlijk evenement op, inclusief camping, loungehoek, barbecue en vooral heel veel ambiance.

In de aanvang van het festival, dat onder een aangenaam zonnetje plaatsvond, trok de aanwezige aspirerende Miss België Carolien Heymans nog iets meer aandacht dan de moppen en liedjes van een enthousiaste Denderhoutemse ster, maar gaandeweg ontstond iets wat een festivalleek als ik als een authentiek aandoende festivalsfeer kan beschrijven. De muzikale taferelen op het podium mochten dan niet meteen aansluiten bij mijn interessesfeer, het waren geenszins amateuristische bedoeningen die je zou verwachten op een gratis en niet -professioneel evenement. Ik was trouwens al tevreden met de vele wederziens. Mensen die ik weer al veel te lang niet meer gezien had. Henk en Annelies, Elke, Flore, Bart en Thalia, Jan, Katrien … Zelfs Sigi verscheen en ontlurkte zich als lezer van deze blog! Met dank aan de UFO’s in Haaltert overigens. Hij was niet alleen. Ik vraag hoe het met de mensen gaat, maar niemand stelt de vraag terug want allemaal lezen ze het hier. Op een enkeling na, tot die in een conversatie moet vaststellen dat hij niet mee is want hij leest het Verantwoord Tijdverlies niet!

Terug naar de muziek. De slotact vormde het hoogtepunt. Brent zelf, omringd door een selecte groep muzikanten, samen een gelegenheidsgroepje vormend dat een uitgekiende reeks oude nummers bracht als Midnight Train to Georgia, White Rabbit, Suspicious Minds en Sympathy for the Devil , om er maar enkele hoogtepunten uit te halen (lees: die die ik herkende en kon onthouden). Thalia stal als backing vocal ei zo na de show, ware het niet dat Brent, nooit vies geweest van een verkleedpartijtje, doorheen de voorstelling transformeerde in de artiest wiens nummer hij bracht. Van Gladys Knight over Elvis naar Mick Jagger, … een knap bedacht spektakel.

Dat ook voormalige straatlopers Sander en Benjamin zich tot meer dan degelijke gitaristen hadden ontwikkeld, had ik nooit verwacht toen ik me, toch wel al wat jaartjes geleden, als KSA-leider over hen ontfermde. Maar nog veel meer was ik onder de indruk van Laurens De Schutter. Achterneefje is een achterneef geworden met overweldigende capaciteiten als drummer. Daarmee gepaard gaand leek ook zijn persoonlijkheid meer dan evenredig toegenomen te zijn met zijn lengte. Toen Brent hem een solo gunde, stal hij dan ook de show. En dat op de dag dat zijn grootmoeder overleden is. U zult nog van hem horen, absoluut!

We moeten dus bewonderend vaststellen dat er af en toe nog eens iemand in slaagt om ondanks de stress en drukte van het leven van de volwassen mens, iets op poten te zetten dat het banale overstijgt. Het moet Brent en zijn kompanen wel wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, maar het geheel verdient een groot applaus. Als ze volgend jaar zorgen dat er in de late uurtjes nog nuchtere mensen achter de bar staan, mogen ze dit initiatief gerust herhalen. En merci Brent om me er aan te herinneren dat Suspicious Minds mijn favoriete Elvisnummer is.

 





Ufo’s in Haaltert

15 06 2007

Een leuke bijkomstigheid van het bloggen bij ‘wordpress’, is dat je te zien krijgt via welke zoektermen mensen op je blog belanden. De voorbije dagen dook al enkele keren ‘ufo haaltert’ op. In dit artikel beschreef ik immers mijn liefde voor chaos, en daar paste een dagdroom bij waarin ufo’s de Haaltertse markt bezoeken. Vandaar de link.

Maar wat is er aan de hand dat mensen naar ‘ufo haaltert’ beginnen te googelen? Het Journaal bood me vandaag een antwoord: Haaltert – of beter gezegd deelgemeente Denderhoutem – haalt nog voor het begin van de komkommertijd het nationale nieuws met een gigantische graancirkel, de grootste ooit in België. De zelfverklaarde specialisten ter plekke beweren dat deze geen sporen draagt van menselijke activiteit. Er is dus geen verklaring voor het verschijnsel. Maar er zouden ook vreemde dingen gezien zijn in de lucht! Kunnen we het er dus allemaal over eens zijn dat er een ufo is geland in Haaltert? Mogelijk kwam die enkele vergeten buitenaardsen oppikken die een tijd geleden in Haaltert vergeten waren. Want… het is niet de eerste keer dat er een graancirkel werd aangetroffen op Haalterts grondgebied!

Gemeldet am 19.07.2006, Gefunden am 19.07.2006″:

Gerste

Dirk van Hoogebeek entdeckte bei Haaltert, südwestlich von Aalst und der A 10 einen großen Kreis in einem Gerstenfeld. Weitere Informationen und Bilder findet man bei den belgischen Kornkreisfreunden.

mehr
http://www.graancirkels.be/archive.htm

Wir bedanken uns bei den belgischen Kornkreisfreunden, vor allem Dirk van Hoogebeek und Tommy Burms für Bild und Informationen.

Copyright: Tommy Borms 2006

Einzelner Kreis im Gerstenfeld bei Haaltert, in der Nähe von Aalst.

Dus hebt u het voorbije jaar onverklaarbare zaken gezien of gehoord in Haaltert – het burgemeesterschap van Roger Coppens buiten beschouwing gelaten – of toch maar niet? – dan zijn uw 15 minutes of fame aangebroken. Bel VTM en laat u horen. U verdient er alvast een vermelding op deze blog mee!





Lente in Haaltert

1 04 2007

De eerste zonnestralen zijn voel- en zichtbaar en als Haaltertse wijkbewoner zal je dat geweten hebben. Een leger van fermette-eigenaars heeft zich gewapend met borstel, tuinslang en kantenmaaier op de voortuintjes gestort, een fanatisme tentoonspreidend dat de wat ingedommelde cynicus in mij klaarwakker maakt. Want die ophemeling van de suburbaanse waarden, die hier tegenwoordig zelfs van vader op zoon worden doorgegeven (‘zullen we samen de oprit schoonmaken, zoon?’), vind ik uitermate irritant en eigenlijk zelfs en beetje … zielig.

Laat die mensen toch doen, hoor ik de relativerende lezers weeral denken. Maar ik kan niet vatten dat een mens bij de eerste zomersignalen niets beter weet te bedenken dan de kiezelsteentjespoetser en de achteruitkijkspiegelboener boven te halen en zich als een gek op de o zo gekoesterde woning, wagen en bijhorende oprit en voortuin te storten. Wat een maanden van sip naar buiten turen en de kalender afkruisen moeten daaraan vooraf gegaan zijn, zeg. De polisher en hark stonden wellicht al maanden klaar,  als ze  al niet als geschenkje onder de kerstboom lagen.

Ik doe mijn best om het te begrijpen hoor. Ik zit ook graag in een verzorgde tuin. Ik vind dat als je jaren hebt gespaard om de Vlaamse droom waar te maken, je die dan ook consequent moet onderhouden. Dat is dan ook de essentie niet. Het gaat erom dat mijn Haaltertse buren enorm lijken op te gaan in wat op zich natuurlijk een dom huishoudelijk klusje is en dus blijkbaar zo’n fantasieloos, oppervlakkig en eentonig leven hebben dat schoonmaken een evenement op zich vormt. En dat terwijl er zoveel leuke dingen te doen zijn. Terwijl er best nog wel tijd is om dat onkruid te wieden en nieuw groen te planten. Terwijl je auto heus niet minder snel rijdt omdat hij een keer eens niet gewaxt is. Maar ja, die ene oprijlaan zal  tegen de herfst dan wel een keer of vijf meer gereinigd zijn dan die er naast, en in een verkavelingswijk bepaalt dat nog altijd je eigenwaarde en sociale status.

Volkomen subjectieve waarneming natuurlijk, maar ik ken deze buren al langer dan vandaag. Ze zijn saai en oninteressant. In de omgeving van mijn ouderlijk huis, feest er niemand. De barbecue wordt hoogstens aangestoken voor het eigen volk. Onverwacht bezoek wordt ontvangen op de oprijlaan, staand en met een biertje (!) in de hand, gekleed in een tuinshort van E5-mode. De tieners komen nuchter en stipt naar huis. Het hoogtepunt van de vakantie is het verven van raamkozijnen en het heraanleggen van het gazon. Arme mensen. Arme buurman D., wiens tuin er nu al zo kraaknet bij ligt dat er de komende maanden niets anders zal opzitten dan nog maar eens de mobilhome wassen. Arme buurman J., wiens voornaamste hobby zijn auto stofzuigen en opboenen is. Arme buurvrouw M., die enkel bezoek ontvangt dat niet voor haar, maar voor haar bekroonde huisdieren komt.

(En vreemd, maar ik voel alweer de druk van die zeikstralen onder de lezers om mijn arrogantie te verantwoorden en in een context te plaatsen. Maar daar heb ik nu eens geen zin meer in.)

Meer van dit: Fermettebewoners, Everybody Needs Good Neighbours (deel 1deel 2 en deel 3)





NMBS gekeurd

21 03 2007

   

De pers meldde vandaag dat de NMB$ heel wat kritiek kreeg van het zgn. Gebruikerscomité. Vooral het negeren van de slechte toestand van de kleine stations, leverde slechte punten op. Ook het station van Haaltert, waar ik vrij vaak de trein  neem, wordt verwaarloosd. De dienstverlening is er weliswaar goed – als er iemand aanwezig is – maar verder liggen de perrons er vrij schandalig bij. Zo zijn er bijna twee jaar geleden werken gebeurd aan het perron, waar nooit een einde aan gekomen is. Een deel van het perron – jammer genoeg dat gedeelte langswaar men het perron betreedt – ligt dus al heel die tijd opengebroken. Reizigers moeten langs de parking het perron betreden, maar ook dat is dan weer zeer slecht aangegeven. Bovendien staat er op weekdagen steevast een auto geparkeerd voor de ingang van het perron. En dat dus effectief al meer dan 20 maanden! Gelukkig doet de dienstdoende ambtenaar wel de moeite het perron netjes te houden, heb ik vastgesteld.

Het oude stationsgebouw kreeg vorig jaar een likje verf aan de binnenkant, maar aan de uitgebrande berging naast de loketzaalen de werkelijk beschamend primitieve toiletten wordt niets gedaan. Die zouden nochtans veel beter gewoon afgebroken kunnen worden.

En intussen zijn de tarieven van de NMB$ in februari nog maar eens verhoogd.





Samen op de goede weg (2)

4 02 2007

Toen net voor de verkiezingen in oktober 2006, dit artikel verscheen, heeft dat heel wat reacties los gemaakt. De meeste betrokken politici en heel wat Haaltenaren hebben het gelezen, tot mijn grote verrassing. Een greep uit de gevolgen:

*Willy Michiels laat het artikel afprinten en laat het lezen aan bepaalde kandidaten. Zo kreeg cafébaas Vincent Van Impe te horen, dat het artikel weergeeft wat de publieke opinie is over zijn figuur en dat hij op deze manier uiteraard nooit ernstig zal genomen worden als raadslid.

*Gina Verbestel is in lichte shock wanneer ze vaststelt wat ik van haar beleid vind. Ze steekt haar licht op bij (een onbekend aantal) jonge mensen. Wat ze precies vraagt, is niet duidelijk, maar blijkbaar wil ze de mening weten over het artikel en polst ze of anderen er ook zo over denken. Allemaal wat vaag, maar het is zeker dat Mevrouw Verbestel geschrokken was.

*Leiders van de onafhankelijke jeugd Kerksken (OJK), een vereniging met niet al te jeugdige leiders en verdacht goeie banden met VLD, printen het artikel af. Het wordt opgehangen in een café, waar het volop gelezen wordt.

*Ik ontvang een mail, enkele weken na de verkiezingen: ‘Proficiat met uw artikel over Haaltert en het chipperisme dat alweer hoogtij viert. Zelf stond ik ook op de lijst, maar ik heb me laten beetnemen en ben niet verkozen. Uw verslag geeft een objectieve kijk hoe Meneer Michiels constant aan de touwtjes trekt van zijn marionnetten en de personen waar hij invloed op heeft.‘ Deze persoon wil me nog meer vertellen, maar ik houd de boot even af. Toch krijg ik nog wat belangrijke informatie over de manipulaties van Willy Michiels. Omdat ik wil vermijden dat deze tipgever de blog (onbedoeld) ‘misbruikt’ om wraak te nemen, besluit ik niet verder in te gaan op het verhaal. Toch wil ik met de tipgever ooit misschien nog eens een gesprek hebben.

*Via verschillende mensen verneem ik dat mijn artikel gretig gelezen wordt. Op het gemeentehuis, door gemeenteraadsleden en verkiezingskandidaten. Meer mensen komen met verhalen af. Hoe diverse Haaltertse politici zich op 8 oktober gedragen hebben in en om het stemlokaal, zou voor een leuk artikel kunnen gezorgd hebben, dat echter politiek niet relevant genoeg zou zijn om het hier te plaatsen.

Ik herhaal tot slot nog even mijn beweegredenen voor al deze kritiek:
Kritiek geven is altijd gemakkelijk en cynisme en arrogantie leveren eigenlijk niets op. Volgens bepaalde normen is het in Haaltert immers goed wonen, zullen velen beweren, terwijl ze nog maar eens zwaaien met de opvallend lage gemeentebelasting. Toch wil ik op deze manier reageren op de manier waarop mijn geboortedorp bestuurd wordt, en ik hoop daarbij een zekere neutraliteit bewaard te hebben – maar hoge bomen vangen nu eenmaal meer wind. In Haaltert heerst echter een typische gelatenheid en misplaatste trots tegenover de capriolen van Willy Michiels en de conservatieve burgerlijkheid die het bestuur tentoonspreidt. Ik wil geen wonderen verwachtten van de heren en dames aan de top, maar wel een overdachte visie, een degelijk plan, een authentieke inzet. Dat is ver zoek in het dorp dat de 21e eeuw weigert te betreden.





Interview met Roger Coppens

28 01 2007

Een tijdje geleden publiceerde Het Nieuwsblad een interview met de nieuwe Haaltertse burgemeester, Roger Coppens. Uiteraard kunt u het hier nalezen, mét mijn commentaar (in het groen).

U bent 60 jaar en voor het eerst burgemeester: is dit een politieke droom die eindelijk uitkomt?
Eigenlijk niet, want ik heb nooit de ambitie gehad om burgemeester te worden. Ik ben achttien jaar actief geweest bij het OCMW waarvan de laatste twee termijnen als voorzitter. Ik ben nogal geëngageerd, wil graag iedereen helpen. Kortom: het OCMW was mijn ding . Iedereen weet wel dat Willy Michiels eigenlijk burgemeester had moeten zijn, maar hij heeft zijn voordracht niet ingediend (Michiels wacht de uitklaring van een aantal gerechtelijke dossiers af, nvdr ). Michiels en ik hebben de overeenkomst dat ik plaats ruim zodra hij burgemeester kan worden.’
Wat een openheid. Allereerst geeft onze burgervader gewoon toe dat het burgemeestersambt niet echt iets voor hem is. Van motivatie gesproken. Dat Michiels bovendien als een dirigent achter hem staat en dus eigenlijk de echte burgemeester is, zou nog als een publiek geheim bestempeld kunnen worden, maar nu wordt het gewoon openbaar meegedeeld.

U vindt het blijkbaar niet erg dat u eigenlijk maar interim-burgemeester bent?
Nou ja, zo kun je het misschien wel stellen. Valentine Tas zat vroeger in dezelfde positie als ik nu. Iedereen weet dat Willy Michiels diegene is die alles laat draaien. Hij heeft de touwtjes in handen. En dat is maar goed ook. De hele ploeg kan zich aan hem optrekken; zijn ideeën slaan nog altijd aan bij de bevolking.
De man gaat gewoon verder met onthullingen! Ook Valentine is al die jaren een speelbal geweest. Goed, dat wist de modale Haaltenaar eigenlijk ook wel, maar blijkbaar hoeft er geen enkele moeite meer gedaan te worden om dat nog enigszins te verhullen. Meteen wordt de zinloosheid van verkiezingen in Haaltert bevestigd.

De VLD verloor op 8 oktober – ietwat verrassend – haar absolute meerderheid. Is daar een verklaring voor?
Op 8 oktober hebben we één zetel moeten inleveren, waardoor we onze absolute meerderheid plots kwijt waren. Dat was een verrassing want uit het Grote Buurtonderzoek bleek Haaltert globaal erg tevreden over het bestuur. Op basis daarvan droomde Michiels zelfs al van een extra zetel. We zijn op twaalf gestrand. Het verlies hebben we aan onszelf te wijten. Er kwam wat interne kritiek over de politiek rond de centrumwerking en dat heeft ons uiteindelijk een zetel gekost.’

CD&V was lange tijd in de running om mee te besturen: waarom viel de keuze toch opnieuw op SP.A?
We hebben lange tijd gesprekken gevoerd met CD&V, maar uiteindelijk zou een coalitie met CD&V betekenen dat we een mandaat zouden moeten inleveren. Bovendien zijn sommige CD&V’ers moeilijk te verzoenen met Michiels, wat in deze een onoverkomelijk probleem was. Uiteindelijk hebben gekozen voor een voortzetting van de coalitie met SP.A. Die heeft nog steeds één schepen maar met iets meer bevoegdheden dan vroeger. SP.A heeft het goed gespeeld, wat haar goed recht is.
Een mooi staaltje van plattelandspolitiek, waarbij in de discussie over coalities op geen enkel moment over de thema’s of programma’s wordt gepraat. Het is ook de vraag waarom het zo lang geduurd heeft vooraleer Haaltert een nieuw bestuur had, als de reden eigenlijk zo simpel is. Al op 9 oktober moet de VLD geweten hebben wat de plannen waren. Of misschien zelfs nóg eerder.

Persoonlijk haalde u een mooie score, maar zes partijgenoten deden nog beter. Waarom werd Gina Verbestel, die na Michiels de meeste voorkeurstemmen kreeg, bijvoorbeeld geen burgemeester?
Wat Gina Verbestel betreft: die kon en wou zich niet vrijmaken voor het burgemeestersambt. Dat is begrijpelijk: je wordt voor zes jaar verkozen en als je niet wordt herverkozen is het niet altijd evident om je carrière weer op te nemen. Dus met andere woorden: ze wist vooraf dat ze er niets zou van bakken. Eindelijk zelfkennis. Maar veel frappanter is toch wel het feit dat de nieuwe burgemeester dus overduidelijk iemand moest zijn die politiek ‘dood’ was. Iemand die zonder enig probleem een stap opzij doet wanneer Michiels dat vraagt. Willy Impens is al een eind in de zestig. Dit slaat echt nergens op. Coppens is zelf ook al zestig en Michiels is zelfs al de 70 voorbij! Peter De Smet is wel jong en is nu voor het eerst schepen geworden. We moeten kijken hoe hij evolueert. Of hij braaf genoeg naar Michiels luistert. Wim Allaer had ook een optie kunnen zijn, maar hij is niet echt geliefd bij de bevolking. ?? Hoe komt hij dan aan al die stemmen? Nee, Allaer zou wel eens een eigen mening kunnen formuleren. Hij is dus niet meer of minder geliefd bij de bevolking dan anderen, alleen is hij niet zo populair aan cafétogen. De keuze is op mij gevallen, allicht ook omdat ik met de meeste inwoners van Haaltert goed overweg kan. De meeste? Hoeveel zouden dat er zijn en wil Coppens daarmee zeggen dat anderen met teveel inwoners overhoop liggen? Of wil hij gewoon zeggen dat hij nooit is opgevallen en dus de minst controversiële figuur is?  Opvallend is trouwens dat er met geen woord gerept wordt over Lisette De Rijck, echtgenote van Michiels, die het derde meeste stemmen haalde. Maar uiteraard nooit een ernstige kandidaat op de lijst was.

Maar de VLD kiest andermaal niet echt voor verjonging.
Michiels denkt nog altijd dat ik een jong element ben (lacht). Zelf zegt hij voortdurend dat hij niet tot zijn 75ste in de politiek wil zitten. Niet geloven. Michiels is immers binnen enkele jaren al 75 en als hij er mee zou willen ophouden, vanwaar dan al dat gefoefel? De verjonging is er, maak je maar geen zorgen. Peter De Smet is nu schepen en na drie jaar zal ook Willy Impens een stap opzijzetten en plaats ruimen voor Nathalie Meganck. Zij was de voorbije zes jaar gemeenteraadslid, maar wou zich graag inwerken vooraleer het schepenambt op te nemen. Welnee. Meganck wil niets liever dan schepen te worden, maar Michiels moet zoveel mensen ‘belonen’ voor hun medewerking, dat hij de schepenambtjes wel moet verdelen. Om de gemoederen te sussen, werd er hier en daar wellicht een bouwgrondje of geldsommetje overgedragen.

Uit het Grote Buurtonderzoek bleek Haaltert behoorlijk tevreden. Maar op de betaalbaarheid van woningen viel wel wat aan te merken: als oud-voorzitter van het OCMW weet u wellicht waar het schoentje knelt.
Aan het woningprobleem hebben we via het OCMW iets proberen te doen via het sociaal verhuurkantoor. We hebben negen appartementen en vijftien woningen. Intussen is er wel het spreidingsplan gekomen van de politieke vluchtelingen die meteen al een aantal van die woningen betrekken. Er zijn daarnaast ook onderhandelingen geweest met Veilig wonen ; het oude schoolgebouw in Kerksken zou worden verbouwd, maar dat is niet doorgegaan. Wij willen nu via de modernere formule van de zorgflats daar een oplossing voor vinden. Het OCMW heeft ook nog twee hectare grond liggen in een woonuitbreidingsgebied, maar dat raakt maar niet aangesneden. Intussen is het wel al gecatalogeerd als bespreekbaar .”

Wat is de grootste uitdaging waar Haaltert voor staat?
Wij willen de financiële toestand van de gemeente handhaven. Haaltert heft amper 6 procent personenbelasting, wat het laagste is van de hele streek. Daarnaast heffen we 1.250 opcentiemen, rekening houdend met het feit dat één opcentiem in Haaltert minder duur is dan één opcentiem in Erpe-Mere. Hoe we daarin slagen? Door elke euro twee keer om te draaien en door een degelijk personeelsbeleid.





Wie is Roger Coppens?

25 01 2007

Wie is toch die brave man die nu aan het Haaltertse roer staat? Het Nieuwsblad vertelt het ons:

Leeftijd
60 jaar
Burgerlijke staat
Getrouwd met Godelieve Van Impe
Kinderen
Stiefzoon Patrick (39)
Woonplaats
Kerkskenhoek 60, 9450 Haaltert
Studies
Licentiaat Economische Wetenschappen
Professionele loopbaan
Senior accountmanager bij Dupont De Nemours in Mechelen tot brugpensioen (1970-2006)
Politieke loopbaan
1988-1994: kandidaat Centrum Lijst. Net niet verkozen in de gemeenteraad. OCMW-raadslid
1994-2006: gemeenteraadslid, OCMW-voorzitter
Mandaten
Geen
Inkomsten
Burgemeesterswedde
Favoriete tv-programma
Het nieuws, natuurdocumentaires, wielrennen
Favoriete boek
Ik heb veel gelezen; ik had alle boeken van het Davidsfonds. Nu heb te weinig tijd. Ik houd van romans
Favoriete film
Avonturenfilms
Hobby’s
Voorzitter van ornitologische vereniging ‘De ware vogelvrienden’
Favoriete muziek
Oude rock en country: Buddy Holly, Eddie Cochran, Willie Nelson
Favoriete sportploeg
Vroeger supporter van Lokeren en Club Brugge. Nu FC Kerksken
Favoriete politicus
Guy Verhofstadt, Marino Keulen en Willy Michiels
Sterke punten
Sociaalvoelend, luisterbereid. Ik neem altijd weloverwogen beslissingen
Zwakke punten
Ik heb de naam braaf te zijn en goedgelovig. Ik kan ook erg moeilijk delegeren; ik wil het allemaal graag zelf doen.

Lees hier een interview





Eindelijk een bestuur voor Haaltert

16 12 2006

In Haaltert is men er in de afgelopen week dan eindelijk in geslaagd een bestuur te vormen. De strijd om de zetels verliep niet van een leien dakje. Er diende heel wat beloofd en bedisseld te worden vooraleer VLD de knoop doorhakte. Kersvers burgemeester Roger Coppens gaf op Kanaal 3 toe dat VLD de voorkeur aan SP.A gaf voor een coalitie, om de kinderlijk eenvoudige reden dat  coalitiekandidaat CD&V twee schepenmandaten wou en de SP.A zich tevreden verklaarde met één. Dus kozen we voor deze laatste partij.’ Kortom: van enig overleg op het vlak van de respectievelijke programma’s of ideologieën is geen sprake geweest. Wie de laagste eisen stelt, wint de pot!

Nu had VLD die zekerheid van de meerderheid sowieso. Vlaams Belang staat er met drie zetels ogenschijnlijk wel geïsoleerd bij, maar ook deze legislatuur zullen zij immers braaf het door VLD uitgestippelde parcours volgen. Het komt er haast op neer dat VLD 15 in plaats van 12 zetels heeft. We kunnen zelfs stellen dat het cordon sanitaire in Haaltert een loos begrip is – als de Haaltertse would-be politici al weten wat dit inhoudt. De postjesverdeling impliceerde immers het nodige informele overleg tussen de twee partijen. Wat eigenlijk … niet mag!
Dat brengt ons bij de vraag waarom het maar liefst 10 weken geduurd heeft vooraleer onze politici een consensus bereikten. Niet het vormen van de coalitie was zo tijdrovend, wel de manipulaties van de VLD en onze heerser Willy Michiels zelve. De man kan geen burgemeester worden wegens zijn foute verleden, maar deed er wel alles aan de zaken naar zijn hand te zetten. Zo vond hij in de figuur van Roger Coppens een dociele, onopvallende en onbesproken vervanger. Michiels zelf blijft eerste schepen, maar liet wel verstaan dat hij wegens zijn leeftijd allicht niet de hele bestuursperiode zal zetelen en ‘na overleg met de partij en op het gepaste ogenblik’ bereid is zijn mandaat aan een jongere kracht over te dragen. Dat valt moeilijk te geloven. Zou dit niet gewoon een manier zijn om de volgelingen kort te houden? Niemand zal zich aan enige kritiek wagen als ze daardoor de kans zien wegglippen om zelf eens deel uit te maken van het college. Maar dit is natuurlijk een weinig sympathieke veronderstelling! Slecht karakter zeker? Manipulaties… hoe kom ik erbij?

Tweede schepen wordt Wim Allaer, de man die letterlijk een bril draagt. Hij kwam zwaar onder vuur te liggen omdat het nieuwe dorpsplein volgens de handelaars te weinig parkeerplaatsen had. Een detail in deze kwestie is overigens dat één van de protesterende middenstanders Willy Allemant is – bijgenaamd ‘den beatle’. Die steunde de actie vanuit zijn positie als stoffenhandelaar – door gratis zwarte stof  voor symbolische rouwvlaggen te schenken aan de actiegroep – maar uiteraard kwam dit hem als politicus in spe goed uit. Meneer Bietel was toen immers kandidaat voor het Vlaams Belang en droeg dus graag bij aan de verzuring. Slim gespeeld. Hoewel de eerlijkheid ons gebiedt te melden dat Meneer Allemant in het verleden ook anderen steunde met gratis stof. Maar terug naar meneer Allaer. Die kreeg 890 voorkeurstemmen, wat hem slechts negende maakte in de ‘rangschikking’. Toch worden alle meer succesvolle kandidaten gewoon overgeslagen! Wat zouden die daar zelf van vinden? Lisette De Rijck, echtgenote van Willy Michiels en met 1586 voorkeurstemmen derde in rij, zal het een zorg wezen. Haar kandidatuur was sowieso al een grap. Maar minstens vijf anderen worden wel benadeeld. Tenminste, politiek gezien dan. Benieuwd hoeveel bouwgronden en aardige sommetjes hen werden toegeschoven.

Mevrouw Gina Verbestel, voormalig schepen en nog behoorlijk onder de indruk van een vorig artikel hier, mag het OCMW mee gaan besturen. Daar zullen haar goede bedoelingen beter tot zijn recht komen. Op de foto gaan staan met jubilarissen zal er helaas niet meer bij zijn. Zij werd aldus vakkundig op een zijspoor gezet. Willy Impens, die nochtans 583 stemmen meer op zijn naam had dan Allaer, moet zijn bestuurszitje binnen drie jaar afstaan aan Nathalie Meganck, Dat wordt uw afscheid, meneer Impens, want wie gaat zich binnen zes jaar nog herinneren wat uw bijdrage was? Wat Juffrouw Meganck er zelf van zal bakken, is afwachten. Ik geef haar voorlopig het nadeel van de twijfel. Ook twee andere kandidaten die meer stemmen dan Allaer haalden, moeten een zitje delen. Peter De Smet,  – vast wel ergens goed in, al weten we nog niet waarin – mag vier jaar zitten en laat zijn opgewarmde stoel dan aan onze voormalige burgemeester Valentine Tas. Een zet waar goed over nagedacht is. Mevrouw Tas – die vanuit bepaald opzicht haar kiezers in de vorige legislatuur toch een beetje in het ootje nam door haar ambt op te geven en zich vervolgens toch weer verkiesbaar te stellen – zal dus in 2010 weer opgevist worden, wellicht met het oog op de verkiezingen van 2012. Tegen die tijd beginnen haar jaartjes waarschijnlijk door te wegen, maar Mevrouw Tas verklaarde om ‘’de tendens van verjonging en vernieuwing in het bestuur van Haaltert” te steunen en haar beloofde plaats eventueel ter beschikking te stellen aan een jongere partijgenoot. Met andere woorden, er zit nóg een postje in de pijplijn! Dat wordt azen. De vijfde schepenzetel tenslotte zal binnen de SP.A worden verdeeld over twee mensen… Wat een stoelendans.

Het ergste van al dit gekonkelfoes is dat nog maar eens blijkt waar de motivatie schuilt van al deze figuren. Ze hebben immers één ding gemeen, en dat zijn de eurotekens in de ogen. Een gigantisch cliché dat in Haaltert maar al te waar blijkt te zijn. Een schepenambt wordt flink betaald, een zitje in de gemeenteraad levert ook al een dikke zakcent op en dan zijn er nog al die andere plaatsjes in de politieraad, OCMW-raad en vele andere raden waar een afgevaardigde nodig is. Mochten de heren en dames politici van Haaltert iets meer ruggengraat hebben, ze zouden zelfs over lijken gaan voor die goedbetaalde positie.





Groene pretentie

6 12 2006

Het rustige Haaltert – waar tot op heden nog steeds geen nieuw bestuur gevormd werd – slaap rustig verder dames en heren politici – heeft er sinds enige tijd een opzienbarend staaltje van zelfverheerlijking bij. Aan het postkantoor prijkt een groen gedrocht als ode aan zij die hun leven gegeven hebben voor de aanleg van een nieuw dorpsplein. Nu ja, niet meteen hun leven, maar toch heel wat goed betaalde overuren. De groene zuil, een op creatieve wijze omgebouwde colletor die over was van de heraanleg van de rioleringen, eert namelijk alle mensen die zich ingezet hebben voor dit plein. Van ontwerper tot werkman, van administratief bediende tot poetsvrouw, allemaal kunnen ze hun naam zien prijken op dit ‘monument’. Verder werd natuurlijk het zichzelf ophemelende schepencollege vermeld, uiteraard met de familienaam vóór de voornaam. Tenslotte prijkt ook het kersverse, spuuglelijke en geheel stijlloze logo van de gemeente op de zuil.

Dat de gemeente zijn medewerkers eens in de bloemetjes wil zetten, is een mooi staaltje personeelsmanagement (dat moet nieuw zijn in Haaltert).. Dat men daarvoor zwerfvuil gebruikt, zal schepen Verbestel zeker appreciëren. Maar enige kritische kanttekeningen zijn toch nodig. Allereerst is het maar de vraag wat er eigenlijk zo bijzonder is aan de aanleg van een plein? Een feestelijke inhuldiging, tot daar aan toe, maar eigenlijk doet ons bestuur en het personeel toch gewoon wat van hen verwacht wordt? Blijkbaar menen de initiatiefnemers dat de aanleg van dit plein een grootse daad is, waarbij de menselijke vermogens flink overschreden werden, een heldendaad zowaar, die beloond moet worden met eeuwige roem. Dat brengt ons bij de aard van de waardering. Geef die medewerkers bloemen, champagne, nog meer betaalde overuren desnoods, maar ga alsjeblieft niet over tot een wel zeer gênante publiekelijke ode die volkomen buiten proportie is. Hou uw ophemeling binnenskamers. Eigen lof stinkt en meteen is de symboliek van de rioolbuis duidelijk.

Zo’n idee toont eens te meer aan dat het Haaltertse bestuur niet met twee voeten in de realiteit staat. Onder de Haaltertse luchtbel, klinkt het applaus voor zichzelf des te luider. Het Haaltertse bestuur leeft in een droomwereld waarin vooral vergaderd, besproken en getoast wordt en als er dan effectief iets gebeurt, moet dat flink in de verf gezet worden. Zeker net voor de verkiezingen. Gelukkig kunnen onze machtshebbers nu weer enkele jaren uitrusten.





Opa vs Haaltertse politie

19 11 2006

Onze opa kwam de afgelopen week in aanvaring met gerecht! Er viel een boete in zijn bus voor een snelheidsovertreding (51 km/u waar maar 50 mocht? Was er geen tolerantie van 5?). Het zij zo, dacht Willy, tot zijn oog viel op de dag van de controle, 9 november. Nu wist onze opa, en vooral onze oma, dat hij die dag geen voet buiten de deur had gezet en de auto de hele dag in de garage had gestaan. Willy begaf zich dus naar het Haaltertse politiekantoor, waar men een beetje verbaasd vaststelde dat er zelfs geen snelheidscontrole was gebeurd op 9 november! Onze opa kon dus geenszins geflitst zijn! Nader onderzoek liet blijken dat die controle een dag eerder gebeurde, op 8 november! Alle boetes van die dag waren dus verkeerd gedateerd. Een sterk staaltje deskundigheid van de Haaltertse flikken.

Het zou me verbazen dat omwille deze procedurefout Willy zijn boete nog zal moeten betalen, hoewel in België alles mogelijk is, zeker op administratief vlak. Maar als dat toch gebeurt, zal Willy zeker een beroep doen op zijn professioneel klagende kleinzoon om alles eens op papier te zetten. Ik kijk er al naar uit!








%d bloggers liken dit: