Santé voor Haaltert

12 07 2013

Zo nu en dan waag ik het nog eens mijn geboortedorp Haaltert wat aandacht te geven. Daar heeft de meest recente verkiezing voor een ware machtswissel gezorgd, wat me veel boeiende verhalen had opgeleverd als ik er nog gewoond had.

twitterInteressant is alleszins dat Haaltert een nieuwe burgemeester heeft sindsdien, en dat was op het moment van aantreden een dame zonder veel politieke ervaring en zonder grote bekendheid bij de inwoners. Wat Veerle Baeyens al heeft verwezenlijkt weet ik niet wegens geen interesse, maar ik vroeg me onlangs wel af of deze dame op Twitter te vinden is. Een enorm overschat medium vind ik zelf, maar niettemin een plek waar publieke figuren blijkbaar horen te vertoeven.

Veerle Baeyens zit op Twitter, zo blijkt. Ze heeft 71 volgers en heeft dit jaar twee tweets op de wereld los gelaten. Twee. Ze heeft dus vrijwel niets te melden, digitalemediagewijs. Veelzeggend is ook haar profielfoto… Als blonde burgemeester zijn er misschien net iets waardiger alternatieven.

foursquareWie Haaltert vindt via de locatiegebonden sociaalnetwerksite Foursquare, treft overigens dit kenmerkende beeld als profilering van de gemeente….

Er is een patroon merkbaar maar ik weet niet of iemand daar trots mag op zijn.

Advertenties




#helemaalmee

30 11 2012

De paus gaat twitteren en facebooken. De media vinden dat hij dus ‘helemaal mee’ is met de moderne communicatie.

Mee? Sorry, maar die trein is lang geleden vertrokken. Zoals de hele katholieke kerk is hij dus gewoon hopeloos achter.

En wat is er trouwens mis met zo’n ouderwetse blog? :-)





Beurtberichten

23 07 2012

Het internet biedt vele antwoorden op de vragen des levens maar of je deze informatie kan vinden, betwijfel ik eigenlijk…

prijzen glazen straatje gent





Doorverwijzing

14 01 2012

Omdat Lode er serieus werk van maakt, hier even reclame maken voor deze blog, waarop de avonturen van de Belgische delegatie op de Olympische jeugdwinterspelen, op de voet gevolgd worden.

Maar voor lezers die dorsten naar meer van mijn eigen schrijfsels: geduld. Mijn inspiratie is momenteel een braakliggend terrein. Ik verwijs u dus graag even door.





De Sint en zijn Piet

30 11 2011

Hoezeer we soms van het tegendeel overtuigd zijn, leerkrachten weten niet alles. Daarom zaten mijn collega’s en ik vandaag op een pedagogische studiedag (een conferentie dus) rond het thema taalvaardigheid en begrijpend lezen.

In de eerste helft van de voormiddag begaven we ons allen netjes naar de vooraf bepaalde workshop, de volle aandacht bij het onderwerp en in mijn geval met een grote bereidheid tot discussie. Hoewel interessant en bruikbaar, werd de informatie ons voorgezet zonder dat onze eigen inbreng van belang was. De aanwezigen uit het traditioneel onderwijs leek dat wel te bevallen – hun reacties bleven beperkt tot wat gemompel in hun vuist – maar de Freinetleerkrachten in het lokaal wilden toch zo graag hun ei kwijt.

Vandaar dat ik na de pauze wat minder meegaand werd en een sluimerende subversiviteit zich van mij meester maakte. Gelukkig bleek de tweede workshop een stuk actiever: we zouden kennis maken met een website die (al dan niet anderstalige) kinderen de kans bood een woordenboek op te bouwen met eigen definities en beeldmateriaal – mywondictionary. Mijn collega Geert geeft lichamelijke opvoeding en mijn directeur hoeft in de praktijk niets meer uit te proberen, dus vormden ze niet bepaald een motiverend gezelschap. Net op de nipper vielen ook Katrien, Cindy, Caroline en Hilde binnen, collega’s die voor een andere workshop ingeschreven stonden maar tijdens de pauze afzagen van hun plan, waardoor ze toch maar liever aansloten bij ons. Het moet gezegd dat dit sfeerbepalend werkte, terwijl we ook de aandacht hoog hielden.

Maar tja… hoewel in het dagelijks leven beschaafd en volwassen al onze verantwoordelijkheden dragend, doet dit soort situaties iets met een mens. Ineens zijn wij weer de leerlingen en moeten we luisteren naar iemand anders. Dat luisteren alleen al is moeilijk – we hebben toch altijd wat te vertellen – maar we steken elkaar ook aan met allerlei infantiele opmerkingen die dan nog eens hilariteit winnen doordat we ze moeten fluisteren. The good old days waarbij je de slappe lach nauwelijks kon bedwingen tijdens de les, zullen wel niet meer terug komen – ik heb al jaren geen slappe lach meer gehad, denk ik – maar de geringste aanleiding is toch goed genoeg om ons weer in de rollen van vroeger te laten kruipen.

Nu, we bleven beleefd en rustig hoor. Maar toen we zelf aan de slag mochten, lieten we ons helemaal gaan. De opdracht was zelf een woord toe te voegen in het on line woordenboek, met uitleg en beeldmateriaal. Meer is niet nodig om ons, respectabele burgers, te laten degraderen tot kinderachtige pubers die bij het woord Sinterklaas vooral de zakken en pieten vermeldenswaardig vinden en kiezen voor weinig flatterende foto’s. Hahaha en hohoho – dat onze leerlingen het maar niet te weten komen.

Maar we schamen ons niet. We hebben gewoon nog eens bewezen dat we een team zijn met veel enthousiasme, dat de zaken van een lollige kant kan bekijken – er zit al zo weinig humor in het onderwijs. Het risico lopend dat u geen voeling krijgt met onze flauwe flow en ons gedrag finaal afkeurt, laat ik toch even meegenieten van onze bijdrage. Het audiofragment blijft u gelukkig bespaard.

En morgen zijn we weer gewoon volwassen en pedagogisch verantwoord en een voorbeeld voor uw kind…





De zoekende mens (5)

8 10 2011

Het is alweer enkele maanden geleden dat ik even stilstond bij de vreemde, bizarre of grappige zoektermen die mensen naar deze blog leiden.

Beeld u de anonieme internetgebruiker in die met vragen zit rond:

  • tom coninck zijn lengte
  • rusland poeperkesdag
  • hoertje snoopy te antwerpen
  • een koe melken met je mond
  • mooie nederlandse secretaresse met bril
  • niet beschikbare heilige
  • de moord op pastoors
  • tumor op je kont
  • angst voor designmeubels

Wie die mensen zijn, ik wil het vaak niet weten. Maar het fascineert me wat gaande is in de geesten van sommige mensen.

Mensen zoeken ook informatie over:

  • conny ocmw ledeberg
  • klacht kruidvat ledeberg
  • broeders van liefde sekte
  • algemene vorming van personen
  • de film over breien in clubverband

En wat hopen mensen te zien te krijgen als ze deze zoektermen intypen?

  • stoffige nerd
  • opgehangen neger
  • denkende cavia
  • strontvervelend bezoek

Interessant vond ik deze:

  • onwetendheid is geen argument.
  • ontvangst west-vlaanderen door getatoeeerde lady
  • gefascineerd door degelijke gebouwen


Zoals u wel weet stel ik me ook altijd vragen bij de schijnbare onkunde om effectief zaken op te zoeken. Veel mensen blijven het internet als een soort alwetende robot beschouwen die hun vragen, onder welke vorm dan ook gesteld, keurig kan beantwoorden. Van sleutelbegrippen heeft men nog nooit gehoord.

  • haar muziek wordt bij een bekend parfumclip afgespeeld
  • hoe laat een tekenaar snelheid zien?
  • wie staat er achter de deelnemers van Komen Eten?
  • waar is de politie het dichtste bij?
  • convert to english: dit is mijn neefje dat zeggen meer mensen hij lijkt ook meer op mij sinds hij krullen kreeg.

En dan ongetwijfeld verontwaardiging bij gebrek aan een antwoord…

De spellingsprijs gaat deze keer naar: inde gloori zingen voor pensionerring

 

 

De vorige Zoekende Mens vindt u hier.





Friends Forever! (2)

18 06 2011

Iemand: ‘Weet je nog, die kerel van op ******, die zo vol was van zichzelf?

Ik: ‘**** *****? Die denkt dat de wereld aan zijn voeten ligt?

Iemand: ‘Ja, zo nen beue kerel.’

Ik: ‘Ja, de vleesgeworden arrogantie, zeg maar. Wat is daarvan?

Iemand: ‘Die stuurt me een vriendschapsverzoek op Facebook .’

Ik: ‘Hmm. Na je één keer ontmoet te hebben al? Tja, die zal wel denken dat je hem heel sympathiek vond. Haha.’

Iemand: ‘Och ja, ‘k heb hem maar aanvaard’.





De zoekende mens (4)

20 02 2011

Vroeger bracht ik hier regelmatig een bloemlezing van de zoektermen waarmee mensen op deze blog belandden. Ook nu nog blijven mensen de vreemdste dingen googelen om aldus – terecht of onterecht – verantwoord hun tijd te verliezen alhier.

Wat willen mensen zoal weten? Wat zijn hun bezorgheden, waar zijn ze nieuwsgierig naar?

  • gino belspel werkloos
  • sven de leijer geboren (jammer genoeg wel)
  • islamschool inrichten
  • merk stoelen koker Pappenheimers
  • turkse filem
  • hoe rijk is willy michiels?
  • belgacom suckt

U blijft bepaalde BV’s ook graag zonder kleren zien, maar in plaats van de doorsnee Dina Tersago, snakt u naar de ontblote Ann Swartenbroeckx, Chris Lomme en Jeanine Bisschops. Van Yves Leterme wil u ook nog steeds per se weten wie nu eigenlijk zijn minnares is.

Er blijven ook bizarre combinaties opduiken:

  • korte verhalen over een konijn
  • teenslippers in de quick
  • kaartlegster Jenny gent
  • druiven voor nerds
  • boos op je personeel
  • trofee beste schoonmaakster
  • cavia’s met kleren

Ik heb het nogal eens over de media, waardoor zoekrobots de zoekers van deze begrippen naar hier leidt:

  • nancy marginaal thuis (ja!)
  • ‘americain’ film gorge clooney(die film waarin hij een slager speelt?)
  • carmen trekt te snel conclusies (en dat al 21 jaar lang!)
  • siska schoeters dik
  • linda de win toilet (’t is ook maar een mens)

Kwezels en roddelaars uit mijn geboortedorp zoeken:

  • ocmw haaltert poetsvrouw gestolen (wie kuist daar dan nu?)
  • foto’s huwelijk k. & r. (die bezorg ik u mits een flinke vergoeding!)

Zeer vreemde, onderwijsgerelateerde uitdrukkingen:

  • na een zware schooldag ploft de meester in zijn zetel  neer (hoe raadt u het?)
  • ik kan moeilijk tegen de drukte in de leraarskamer (dat moét iemand van mijn collega’s ingetypt hebben!)

En wat dit met deze blog te maken heeft, is me een groot vraagteken:

  • boos mannetje

Bijna dagelijks – en dat vind ik soms toch ook een beetje creepy – blijven mensen mijn naam intypen. Wie zijn dat toch allemaal?

Vroegere bloggerdeblogs vindt u hier.





I Know Nothing

23 08 2010

Echt waar, ik wou dat ik u er alles kon over vertellen, maar helaas is zelfs de vaag sluimerende showbizzjournalist in mij niet op de hoogte van de omstandigheden van volgend gebeuren.





imaGINAtion

14 07 2010

Getuige mijn lijstje met zoektermen zijn jullie massaal op zoek naar een film waarin Geena Lisa zou meespelen. Bedankt om mijn bezoekcijfers tot recordhoogtes te brengen, maar er is zelfs mij als filmfanaat niets bekend over wat voor filmplan dan ook voor Geena Lisa. Ze is al zo pover als zichzelf, laat haar eerst die rol maar uitwerken.

Wat ik u dan wel te melden heb over film is dat volgende week zowat de beste film van het jaar in onze zalen verschijnt: het niet te versmaden Inception, een klein meesterwerkje vol geniale ideeën. Lees hier mijn recensie en trappel nog een week van ongeduld.

(alsof ik niet weet dat u eigenlijk allemaal op zoek bent naar de sex-tape van die andere Gina)





Gelukkig is er nog De Standaard (3)

15 05 2010

om ons als vanouds degelijk, interessant en vooral correct geschreven berichtgeving te bieden.

een zoen? een zak geld? een mot op zijn bakkes? een uitbrander vanwege een grandioze taalfout?

West-Vlaamse stagiairs bij hopen, daar op de webredactie van De Standaard, worstelend met de g en de h? Maar zelfs met ‘heeft’ slaat deze titel nergens op. Zullen we dan maar gewoon weer eens twijfelen over de deskundigheid van de verantwoordelijke ‘journalist’?

En los daarvan, eens te meer de vraag: wie wil dit weten? En waarom staat de titel nog een keer onder de foto terwijl de dame op de foto niét Lady Gaga is?

(update: enkele uren later kwam het antwoord:)





Gelukkig is er nog De Standaard (2)

15 04 2010

Het is geenszins nieuw, mijn ergernis aan de occasionele kul die op de website van De Standaard als ‘nieuws’ of zelfs maar gewoon als ‘artikel’ wordt aangekondigd. Deze week overtrof deze ongetwijfeld door steeds idioter wordende redacteurs beheerde website zichzelf, met een artikel waarin géén woorden stonden en er eigenlijk zelfs volstrekt niets te melden viel. Geen nieuws is goed nieuws? Nee, geen nieuws is gewoon echt géén nieuws.





Friends Forever!

31 01 2010

Nu ik een vorig artikel voor mezelf en eventueel voor u één en ander duidelijk maakte in verband met mijn Facebookgebruik, wou ik me nu even bezighouden met het kritisch bekijken van wie dan wél mijn virtuele vrienden zijn. Defriending was de trend van 2009 maar ik heb het nog maar zelden iemand weten doen.

Ik ben zelf één keer gedefriend, voor zover ik dat gemerkt heb, en hoewel ik niet zo close was met die defriender, zag ik daar echt geen enkele aanleiding voor en was ik dus toch wat beledigd. Vooral omdat ik toch wel erg weloverwogen verzoeken stuur. Maar goed, ik pleit zelf  altijd voor minder hypocrisie, dus ik kan er mee leven.

Nu schiet ik zelf in actie. Ik meldde het al, 147 Facebookvrienden begin ik wat benauwend te vinden.  Dat blijft maar groeien, zelfs al zet er zo nu en dan iemand zijn account stop. Ik stel ook vast dat ik mijn weloverdachte criteria eigenlijk niet altijd correct gehanteerd heb. Anders gezegd: ik heb wel wat volk toegevoegd waarmee ik niet zo erg betrokken voel en dus… ga ik vandaag defrienden.

Een aantal mensen op mijn vriendenlijst zou ik in het dagelijks leven immers nauwelijks herkennen. Of ik zou me haast verstoppen om een gênant moment van niet-weten-wat-zeggen te vermijden. Er zijn mensen die ik gewoonweg veel te oppervlakkig ken of met wie ik de laatste jaren eigenlijk geen contact meer heb. Met wie ik sowieso al weinig contact had. Die moeten er maar eens uit. Wat voor zin heeft het?

De ballast was kleiner dan ik dacht. 9 Mensen gedefriend. Dat ging snel en makkelijk. Ik denk dat ik onbewust al lang wist wie er niet meer bij hoefde. En hoewel dit allemaal weinig voorstelt, voel ik me weer een correcter mens.

En nu ga ik stoppen met deze extreme egoberichtgeving over echt wel zeer futiele zaken.





Verzoek genegeerd

29 01 2010

Met 147 vrienden zit ik eerlijk gezegd zo wel een beetje aan mijn Facebookgrens, vermoed ik. Dat komt in de eerste plaats omdat ik maar een bescheiden belangstelling vertoon in andere mensen. Ik heb het gewoon niet zo voor de mens in het algemeen en stel vaak genoeg vast dat ik mensen toch wel pas echt apprecieer na lange tijd en volgens zeer specifieke maar van mens tot mens verschillende criteria. Een psycholoog zou daar vanalles achterzoeken en ik heb daar ook zo mijn eigen conclusies over, die ik u en mezelf liever bespaar. We houden het er bij dat ik de meeste mensen niet zo heel interessant vind. Hoe arrogant dat ook mag klinken.

Dat is al een voorname reden waarom ik het op Facebook bescheiden hou. Daarnaast stuur ik gewoon geen vriendschapsverzoeken  naar mensen die ik niet zo bijzonder goed ken of met wie ik in het dagelijks leven niet zo bar veel contact heb. Ik neem het niemand kwalijk dat wel te doen, al stel ik me wel eens vragen bij mensen met 512 vrienden. U kunt al die mensen beslist kennen, maar wil u ze zonodig in uw  on-line woonkamer? Wil u met elk van hen in contact staan? Los van professionele argumenten – hoewel, heeft Facebook echt een professionele meerwaarde? – kan ik mezelf moeilijk motiveren contact te houden met meer dan deze 145 mensen. En zelfs die hoeveelheid vind ik al wat benauwend.

Ik heb zelf nog nooit meegemaakt dat mijn vriendschapsverzoek niet aanvaard werd. Dat komt omdat ik er weinig stuur maar vooral omdat alle mensen die nog overblijven als potentiële vriend me gewoonweg niet bekend genoeg zijn. Dat leidt me tot mijn eigen, enige criterium om verzoekjes te sturen: ik wil enkel mensen als vriend met wie ik in het dagelijks leven graag minstens een babbeltje maak. Ik klamp dus niemand aan en vermijd absoluut dat halve bekenden een vriendschapsverzoek ontvangen waarop ze zouden reageren met ‘Oei, die wil vriendschap met mij. Alé oke dan. Of nog erger: dat je zelf enkel dient om het vriendenaantal van een ander de hoogte in te helpen… Ik stel me dus enigszins gereserveerd op en vind dat best zo.

Daarnaast ken ik dan weer veel te veel mensen die gewoonweg een volkomen gebrek aan interesse vertonen in deze virtuele ontmoetingsplek. Mensen die ik wel interessant vind en graag als virtuele vriend zou zien, voelen zich geenszins aangesproken door het feestboek. Ik neem ze dat niet kwalijk en wil in dit stukje ook geenszins ingaan op de waarde van Facebook. Gelieve u dus in eventuele reacties die moeite te besparen. Ik geniet ervan maar neem aan dat anderen het maar niets vinden. Punt. Maar die mensen vallen dus af als Facebookvrienden.

En dan zijn er tenslotte nog redelijk wat mensen die mij een vriendschapsverzoek sturen maar die ik dan weer weiger. Ik voeg daar meteen aan toe dat enkele daarvan wellicht wél een babbeltje waard zouden zijn, maar dat ik die gewoonweg niet genoeg ken. Voor het beantwoorden van vriendschapsverzoeken hanteer ik dus blijkbaar een tweede criterium, en dat is dus de afstand tot die persoon. Ik zei het al, Facebook is zo’n beetje mijn woonkamer en daar laat ik toch liever enkel bekend volk binnen. Deze blog is als voortuin/inkomhal al persoonlijk genoeg en is wél publiek terrein.

Wie zijn die mensen eigenlijk wiens vriendschapsverzoeken ik niet beantwoord?

  • broers en zussen van vrienden. Tja, daar moeten we eerlijk in zijn. Ofwel was ik u in de loop der jaren ook als een vriend of goede kennis gaan beschouwen, ofwel niet. Broer of zus zijn van is gewoonweg  niet genoeg.
  • mensen van vroeger: toegegeven, had Facebook destijds bestaan, we waren wél Facebookvrienden. Maar dat was niet het geval en intussen is ons moment voorbij.
  • oud-klasgenoten: tot in de leerkrachtenopleiding wil ik nog teruggaan, met mate. Maar de mensen uit het middelbaar onderwijs zijn echt maar schimmen meer, wat niets afdoet aan de fijne herinneringen. Maar wie zijn die mensen nu? Geen idee en ik zie niet genoeg aanleiding om dat wel nog te willen weten. Als Facebook niet zou bestaan, zou dat contact ook onbestaande zijn, maar dat vind ik nu eigenlijk maar een zwak argument. Facebook bestaat wél en dus moet je daar niet onnozel over doen.
  • familieleden, en dan concreter heel wat achterneven en -nichten. Ik ga al sinds mijn tienerjaren niet meer naar die groots opgezette familiebijeenkomsten en de meeste van hen laten me eigenlijk steenkoud. Ik heb ze al jaren en jaren niet meer ontmoet en zou niet weten waar het met hen over te hebben. Een familienaam delen of grootouders hebben die in hetzelfde gezin opgroeiden – die waren thuis met véél – , vind ik een even lukrake voorwaarde als pakweg graag naar Top Gear kijken of geen zout op je frieten willen.
  • leerlingen: daar trek ik gewoon een lijn. Ik heb bedenkingen bij virtuele vriendschappen tussen kinderen en hun meester of juf. Daar kan ik makkelijk dieper op ingaan, maar u bent intelligent genoeg om daar zelf argumenten voor te bedenken. Gezond verstand, toch? Ik geef wel toe dat dat voor lesgevers in het middelbaar onderwijs misschien anders ligt.
  • andere bloggers: ik vind dit de meest aannemelijke verzoeken, want het houdt net in dat deze mensen je heel bewust hebben uitgekozen omdat ze jou of je blog blijkbaar interessant vinden. Ik vind het dus helemaal niet vreemd maar ik hou voet bij stuk: ik kies geen Facebookvrienden die ik nog nooit in werkelijkheid ontmoet heb.
  • oud-collega’s. Veel van hen apprecieer ik wel, maar ik voel geen behoefte om een verleden in stand te houden dat enkele op een professionele samenwerking gebaseerd was en waar weinig persoonlijke aspecten mee verbonden waren. De oud-collega’s met wie ik vriendschap heb gesloten, waren dan ook echt vrienden.
  • oud-leerlingen: die weiger ik niet uit principe, want er staan er wel degelijk enkele in mijn lijst. Maar als het echt te lang geleden is, laat ik dat toch liever rusten. Weten die intussen groot geworden kinderen veel  wie ik ben. Al te zot zijn de verzoeken van jongeren die niet eens in mijn klas zelf zaten. Waar moet het ophouden?
  • Helemaal gek vond ik het vriendschapsverzoek van een man die enkel mensen met De Schutter als familienaam als Facebookvriend wilde. Nee dank u. Ook niet onder het mom van eens onbezonnen meegaan in de zotheid van een ander.
  • mensen waar ik gewoonweg niets mee heb. Mensen die ik dus weliswaar ken, meestal vaag, met wie ik wel wat gemeenschappelijke vrienden heb en die duidelijk zelf zelf minder strenge criteria hanteren in het selecteren van Facebookvrienden.
  • en tenslotte mensen die ik simpelweg nauwelijks ken. Ooit eens ontmoet maar verder eigenlijk geen idee wie ze eigenlijk zijn.

Als ik dat dus echt zou willen, zit ik zo aan 200 vrienden. Wat nog relatief is en nog steeds niet betekent. Omdat het allemaal niets betekent. Maar binnen de al dan niet zinloze nonsens die Facebook eigenlijk is wil ik nog altijd principes hanteren. Maar dat ik dat blijkbaar wil verantwoorden wil toch ook weer wat zeggen?

Volgende keer: defrienden of niet? (Ja! Maar wie?)





Matt danst de wereld rond

16 08 2009

De 32-jarige Amerikaan Matt reist de wereld rond en doet overal gekke dansjes. Met of zonder locals. U weet over wie ik het heb, of nog helemaal niet en deze synopsis doet het ergste vermoeden? Kijk gewoon naar dit heerlijke filmpje en laat ons blij zijn dat er nog collectieve zotheid mag bestaan.

Hier meer over zijn avonturen en projecten.

Met dank aan oud-collega Tom.





Terugblik op het zomerfilmcollege (1)

1 08 2009

In juli woonde ik het zomerfilmcollege bij, een door de Vlaamse dienst voor Filmcultuur georganiseerde studieweek. Ik kreeg er de kans meer dan 30 films te zien, voornamelijk oude tot heel oude films van over de hele wereld, vakkundig ingeleid of nabesproken door kenners (een tussenstand volgt in een ander blogstukje). Een mooie kans ook om films op het witte doek te bekijken die in sommige gevallen zelfs niet op dvd beschikbaar zijn.

Eén van de thema’s was het filmjaar 1960. Toen de reeks voorbij was, vroeg de Amerikaanse filmwetenschapper David Bordwell of er conclusies te trekken vielen. Ik opperde dat we misschien simpelweg konden besluiten dat cinema er vandaag eigenlijk nog grotendeels hetzelfde uitziet of dat er in 2009 in se nog steeds dezelfde films worden gemaakt als in 1960. Klopt, beaamde Bordwell, maar dat zei men in 1960 natuurlijk ook al als je keek naar 1910. Cinema is in wezen dus al 100 jaar hetzelfde. Maar zal de cinema in de komende decennia dan niet meer wezenlijk veranderen? Volgens een andere deelnemer zou de huidige laagdrempeligheid van filmmaken voor een nieuw genre gaan zorgen: iedereen kan nu eigenlijk films maken. Maar Bordwell betwijfelde sterk of dat voor vernieuwing zou zorgen. Hij gaf als voorbeeld een Youtubefilmpje dat hij zelf wel leuk vond: de wedding entrance van een Amerikaans koppel werd geënsceneerd als een stukje uit een musical: iedereen komt dansend binnen. Hoewel dit koppel niet de intentie had een echte film te maken, is het in scene zetten van een situatie eigenlijk al een opzet die leidt tot ‘filmmaken’ – wat wil dit koppel anders dan er een show van maken? Bordwell meent dat mensen daarbij echter de conventies van de cinema gaan behouden en gaan nabootsen. De kans dat er iets ‘nieuws’ ontstaat is dan eerder klein. Maar het filmpje –  jammer genoeg toch wel erg slecht in beeld gebracht – blijft wel leuk.





Vlotjes elektronisch

5 03 2009

Schrijf je in via ons online loket! zeggen ze dan. Rap dat dat gaat.

vnz

Wat een onzinnig gedoe toch. Een mens maakt dan tijd om zich (op vraag van de organisatie zelf) elektronisch aan te melden en raakt niet verder dan een registratie. Een brief zal me binnen enkele dagen dus de kans geven me verder in te schrijven. Wat er precies in de brief zal staan is een groot vraagteken. Misschien een telefoonnummer waar ik moet naar bellen om dan een code te krijgen die ik moet door sms’en, waarop ik dan een wachtwoord krijg dat … ?

Ik denk dat het voor mij dan maar niet meer hoeft, meneer ziekenfonds.





Wie nu weer naakt…?

25 01 2009

Elke blogger heeft het al ervaren, van die momenten waarop je bezoekersaantal bedroevend is (nochtans schrijven we eigenlijk enkel voor onszelf!) en je overweegt er dan maar de brui aan te geven.

Ik maak momenteel het omgekeerde mee. Even te druk en inspiratieloos, laste  ik een pauze in om dan vast te stellen dat mijn bezoekcijfers de laatste weken en maanden niet zo hoog geweest zijn.

Het zal nochtans niet aan de kwaliteit van mijn schrijfwerk of de diversiteit van mijn onderwerpen liggen. Zowat een jaar geleden werd op deze blog (in een reactie van een lezer dan nog wel) één keer de naam van een momenteel overal opduikende Vlaamse actrice vermeld. Een pak volk wil haar graag ontkleed zien, zo blijkt. Jammer, beste geïnteresseerden, dit buikje is het enige stukje naakt dat ik u kan aanbieden. Niettemin veel aanschouwingsgenot.

neuville





Feestboek

10 11 2008

Nog geen half jaar geleden drukte ik hier mijn afkeer uit tegenover al die opdringerige sociale netwerken. Ik had het toen vooral gemunt op al die onbekenden die zich via mijn mailbox opdrongen, maar ook wel over de zinloosheid van dit gedoe.

facebookIntussen… ben ik een fervent Facebooker, om weliswaar vast te stellen dat veel van mijn argumenten klopten (het is oppervlakkig, het is niet meer dan wat verstrooiing, het vraagt tijd en energie), maar andere ook niet. Zo stelde ik ook dat een virtueel contact nooit een concrete ontmoeting kan vervangen. Dat is nog steeds zo, alleen kom je op Facebook ook in contact met mensen met wie je eigenlijk nooit een concrete ontmoeting hebt, maar die je toch min of meer kent, apprecieert en het contact mee wil onderhouden. Dat versterkt toch in enige mate de sociale band, zonder dat dat schijn hoeft genoemd te worden. Mensen doen mededelingen op hun Facebook (net zoals ik mededelingen doe op mijn blog en mensen hierheen komen om te weten hoe het met me is – uw Facebookprofiel is dus eigenlijk ook een soort blog), plaatsen foto’s van hun doen en laten en hun vrienden mogen meekijken. Voor wie dit maar niets vindt: u bepaalt zelf wie die foto’s ziet en is dat eigenlijk niet hetzelfde als vrienden thuis uw fotoalbum laten inkijken? Natuurlijk.

Belangrijk is ook dat ik stilaan wél meer mensen ken die zich hiermee bezig houden, en pas dan wordt het leuk natuurlijk. Nu zelfs mijn collega’s meedoen (‘Wat is dat juist, dat Feestboek?’) en ik het gevoel krijg dat deze netwerken aan bekendheid winnen, voel je je een stuk minder onnozel (hoewel het allemaal héél onnozel blijft hoor!). Ik heb de laatste weken ook mensen teruggevonden van wie ik altijd bedacht dat ik ze nog wel eens wou horen of zien. Op dit moment dringt de kracht van dit medium even tot me door. Die klasgenoten uit het klein college negeer ik – dat is echt verleden tijd en wie zijn die mensen eigenlijk? – maar in de lerarenopleiding was die band met de klasgenoten toch sterker. Ook een aantal mensen waarvan ik in mijn Alfabet der Mensen stel dat ik niet weet hoe het nu met ze gaat, heb ik teruggevonden. En dat is simpelweg aangenaam.

Een argument dat een stuk moeilijker te omzeilen valt: ‘Het handjevol echt bewonderenswaardige mensen dat ik ken, houdt zich overigens ook niet met zulke prullen bezig!’ stelde ik. Tja, daar sta je dan. Ben ik weer een stap verder van het soort menselijk ideaalbeeld dat ik heel stiekem nastreef? Iemand die zich met Ernstige Zaken bezighoudt, doet niet aan Facebooken. Of aan bloggen, wat dat betreft. Kijk, het was dus toch al te laat om een übermensch te worden. Een aap op Facebook blijft een aap, Nietzsche zou me gelijk geven.  Ik zal wel op een andere manier trachten mee te bouwen aan de menselijke ontwikkeling.

Ik voeg overigens lang niet iedereen toe die zich aanbiedt. Ik overweeg heel goed wie ik aanvaard in mijn netwerk. Niet dat het allemaal zo erg privé is – op deze blog staat eigenlijk veel meer over me – maar omdat ik toch een zekere band wil met die mensen. Ik verzet me aldus ook tegen de neiging om zomaar iedereen die je nog maar vaagweg kent, aan te klikken om zo je ‘aantal vrienden’ op te krikken. In een artikel over de voor- en nadelen van Facebook, wordt gesteld dat 10% van de mensen (vooral vrouwen) vatbaar is voor verslaving en dus meer en meer vriendschappen wil verwerven, in de veronderstelling dat dit een teken is van succes en welzijn. Dat klopt. Niet dat succes bedoel ik, maar dat veronderstellen. Iemand liet zich onlangs grijnzend ontvallen dat ze ‘meer dan 200 vrienden had, en hoeveel jij?’ En nee, dit was geen 5-jarige. Op die momenten besef je dat sommigen de relativering missen om hiermee om te gaan en Facebook vooral bij jongere of onstabiele mensen een vals gevoel van maatschappelijke aanvaarding geeft. Daarom mag ook niemand me kwalijk nemen als ik niet in ga op hun vriendschapsverzoek. Niet dat ik daarmee een afwijzende boodschap wil overbrengen, maar gewoon omdat ik op Facebook zeker niet socialer uit de hoek wil komen dan ik ben. Want dan zitten we weer bij die schijn.

Misschien sta ik hier allemaal veel te veel bij stil en – o, gruwel – neem ik dit véél te ernstig. Ik ben dan ook enigszins onder de invloed. Maar onbewust benijd ik de dappere, stabiele mensen toch een beetje die hier helemaal niet willen aan meedoen. Dapper van jullie.

Facebook in het echt?





Filmpjes op WordPress?

3 09 2008

Ik zou een oproep op het forum van WordPress zetten, waarop ik dan vervolgens nooit een antwoord krijg, dus opteer ik voor mijn eigen blog waar vooralsnog toch veel meer bezoekers langs lijken te komen dan op dat forum.

Mijn vraag betreft het plaatsen van filmpjes op een blog van WordPress. Dan heb ik het natuurlijk niet over filmpjes die al ergens op het net te vinden zijn (Youtube e.d.), dat kan het kleinste kind. Maar wel filmpjes die je zelf maakt! Ik slaag er immers maar niet in die op een WordPressblog te krijgen!

Om precieser te zijn: WordPress laat me niet toe filmpjes van mijn camera of pc te halen, … Nu kan ik me niet voorstellen dat hier nergens blogs te vinden zijn waarop iemand een zelfgemaakt filmpje heeft geplaatst? Weet u zo’n blog of weet u zelf een oplossing, help me uit de nood aub.

O ja, filmpje eerst op Youtube plaatsen en dan op de blog, is géén optie wegens te tijdrovend en omslachtig (goed voor één keer, maar het zou om regelmatige filmpjes gaan!).

Dank u, o alwetende cyberneuten!








%d bloggers liken dit: